[GOT7] แวมไพร์เจ้าเล่กับนายหน้าหวาน #2JAE

ตอนที่ 1 : ความทรงจำอันเจ็บปวด...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 657
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    6 ต.ค. 59

ณ บ้านหลังหนึ่งที่ถูกโอบล้อมไปด้วยชาวบ้านมากมายต่างพากันขว้างท่อนไม้ที่จุดไฟเข้าไปภายในบ้าน
     'หนีไป ลูกรัก หนีไป'  หญิงสาวคนหนึ่งได้กล่าวในขณะที่เขานั้นนอนอยู่พื้นไม้ในตัวบ้านของเขาเอง

     'ไม่ แม่ต้องไปกับผมสิครับ'  เด็กชายตัวน้อยได้พยายามดึงตัวหญงิสาวผู้ที่เป็นแม่ของเขาแต่ด้วยเขาเด็กมากจึงไม่สามารถดึงให้ท่านขยับไปไหนได้

     'แจบอมลูกรักของแม่ หนีไป ลูกยังต้องเจริญเติบโตอีกมาก แม่แก่ลงมากแล้ว ไม่สามารถดูแลเจ้าได้แล้วเพราะฉะนั้นแล้ว เจ้าจงหนีไป แจบอม'  ผู้เป็นแม่เอามือวางบนหัวเด็กผู้ได้ชื่อว่า'แจบอม'มือของท่านช่างอบอุ่นราวกับแสงอาทิตย์ แจบอมจับมือแม่ของตนพร้อมน้ำตาของเด็กน้อยที่ไหลรินเป็นสายเหมือนกับสายน้ำที่ไม้มีวันหยุดไหล
     
     'แม่ยังไม่แก่ซักหน่อย แม่ยังดูสาวอยู่เลย แม่ครับไปกับผมสิอย่าทิ้งผมไปนะ'
    
     'ไม่มีเวลาแล้ว ฝากด้วยนะคุณ อ๊กซอง' ท่านรับสั่งให้คนรับใช้เป็นชายที่ดูสูงอายุหน่อยแต่เขาก็มีพละกำลังที่พอๆกับคนอายุ20ต้นๆเลย

     'ผมไม่ไป พ่อบ้านอ๊กซองปล่อยผม ผมจะอยู่กับแม่ปล่อยผมนะ'  แจบอมดิ้นอย่างสุดแรงแต่ก็ไม่อาจทำให้อ๊กซองสะเทือนได้ เขาพยักหน้ารับทราบกับคำสั่งของนายหญิงของเขาและพาแจบอมไปในที่ปลอดภัยร่างน้อยได้แต่มองบ้านที่ตนเองที่อยู่มมาตั้งแต่แรกเกิดถูกเผาไปต่อหน้าต่อตาของเด็กชายตัวน้อยที่น้ำตาไหลไม่หยุดและได้ตะโกนตลอดทางว่าจะหาแม่ของเขา เขาจะไม่ไปกับอ๊กซอง แจบอมร้องไห้ไม่หยุด อ๊กซองจึงใช้วิชาที่มีแต่เพียงแวมไพร์เท่านั้นที่ทำได้นั้นก็คือ ทำให้เสียงแจบอมหาย เพราะถ้าแจบอมโวยวายและร้องไห้ไปมากกว่านี้จะทำให้มนุษย์คนอื่นตามมาหาพวกเขาเจอแน่ อ๊กซองได้พาแจบอมเดินทางออกมาไกลจากหมู่บ้านแล้ว จึงคลายวิชาที่ตนได้เสกให้กับคุณหนูของเขาออกพร้อมจับไหล่ของแจบอมและพูดในสิ่งที่คุณแม่ของเด็กน้อยได้สั่งให้เขามาพูดในวันที่ท่านนั้นไม่ได้อยู่บนโลกนี้อีกแล้ว

     'คุณหนูครับฟังผมนะครับ นายหญิงได้สละชีวิตเพื่อช่วยท่านให้ปลอดภัย เพราะฉะนั้นแล้วคุณหนูได้โปรดอย่าร้องไห้ ท่านอยากให้คุณหนูเข้มแข็งเพื่อให้คุณหนูได้เติบโตมาเป็นแวมไพร์ที่สง่างาม อย่าได้ร้องไห้อีกเลยนะครับ'

     'นี่พ่อบ้านอ๊กซอง ผมเกลียดพวกมนุษย์เพราะฉะนั้นผมจะตามล้างแค้นพวกมันจนกว่าผมจะต้องตายไป เพื่อแม่ของผม ผมต้องแข็งแกร่งกวา่นี้ สอนผมทีนะ' 

     'ครับคุณหนู' อ๊กซองรับคำข้องร้องของคุณหนูของเขาและฝึกเขาจนเรื่อยมา เพื่อให้เขาได้เป็นแวมไพร์ที่สง่าอย่างที่นายหญิงของเขาต้องการ.
.....................................................................................................

หลายปีต่อมา


     อ้ากกก!!!
      เสียงร้องของบุคคลปริศนาที่ร้องออกมาอย่างทรมานและเจ็บปวดปางตายเสียงร้องค่อยหายไปจนในที่สุดก็เงียบสงัดได้ยินเพียงเสียงแมลงที่ร้องในยามค่ำคืนแทน

     "น่าสงสารจังนะครับคุณหนู เหยื่อรายนี้" ชายสูงอายุที่ดูชายอีกคนที่ดูอายุราว20ต้นๆ กำลังจัดการกับบุคคลที่นอนจมกองเลือดอย่างน่าอนาจใจ ชายหนุ่มหันมองชายสูงอายุด้วยสายตาที่ดุดันและเย็นเฉียบราวกับว่าโลกของชายผู้นี้มีแต่ความหนาวเหน็บและเย็นชื้นไม่มีแสงสว่างในชีวิตเขา สายตาคู่นี้ทำให้ชายที่ถูกจ้องมองต้องโค้งตัวให้เลย

     "มันเรียกว่าน่าสมเพชมากกว่าอ๊กซอง แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่ข้าได้รับมาเรื่องแค่นี้มันยังไม่พอ" เสียงทุ้มลึกที่มีอำนาจในการสะกดคนที่ได้ยินต้องขนลุกและตกอยู่ในความน่ากลัวของเขา

     "ไปกันเถอะครับคุณหนู เรามีนัดประชุมเกี่ยวกับหุ้นส่วนของทางบริษัทอิมนะครับผม" ชายผู้สูงอายุที่มีนามว่า 'อ๊กซอง'โค้งตัวพร้อมกับเอ่ยขึ้นมาอย่างมีมารยาท

     "งั้นหรอ อืมฝากเก็บเจ้านี่ไปให้พ้นสายตาฉันด้วย เห็นแล้วมันน่าสมเพช" เขาเอ่ยเสียงเรียบก่อนที่จะหายไปในเงามืดอย่างรวดเร็ว
     "เห้อ คุณหนูแจบอมนับวันยิ่งน่าเกรงขามขึ้นถือว่าเป็นเรื่องดี แต่ถ้าเขายังทำแบบนี้ล่ะก็นายหญิงคงไม่ให้อภัยเราเป็นแน่แท้" อ๊กซองเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเก็บกวาดบุคคลผู้นี้ตามที่คุณหนู 'แจบอม' สั่งไว้

ความทรงจำที่ไม่ว่ายังไงแจบอมก็ไม่เคยลืมเขายังจำได้ทุกสิ่งอย่างของวันนั้นได้ดีวันที่เขาต้องเสียทุกสิ่งไปเพียงเพราะคำงมงายของมนุษย์ แจบอมต้องการล้างแค้นให้แก่แม่ของเขาและตัวเขาเองและเขาจะแก้แค้นไปจนกว่าตัวของเขาจะตายไปเพราะสิ่งที่เขาเจอมันคือ 'ความทรงจำอันเจ็บปวด'.
........................................................................................................
Talk to Writer.
ไรท์แต่งเป็นครั้งแรกเป็นไงบ้าง สนุกกันมั้ยเอ่ย ชอบกันหรือเปล่าถ้าชอบก็อย่าลืมติตามผลงานกันน้า
รักทุกคนที่เข้ามาอ่านมากเลยน้าาาา 
มีไรก็ทักทายกันมาได้น้าาาา
ติชมกันได้ไรท์ไม่ว่านะจ๊ะ ไรท์ใจดี^^
ขอบคุณมากนะคะ.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #7 aomsuho2556 (@aomsuho2556) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 21:52
    ชอบค่ะ
    #7
    0
  2. #1 763536 (@763536) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 20:06
    เก่งมากเลยค่ะไรท์
    #1
    1
    • #1-1 teddyteddybear (@kankan_1123) (จากตอนที่ 1)
      10 ตุลาคม 2559 / 10:21
      ขอบคุณน้าค้าาาา เข้ามาอ่านของเราเยอะๆน้า
      #1-1