Hurt เจ็บ[krisyeol]

ตอนที่ 7 : Chapter 6 เส้นขนาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 66
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 เม.ย. 57

Chapter 6

เส้นขนาน

เกือบเดือนกว่าแล้วที่ชานยอลไม่ยอมกลับบ้าน ปาร์คยุนโฮเองก็เป็นห่วงไม่น้อยแม้จะพยายามติดต่อเท่าไหร่ชานยอลก็ตัดสาย พอติดต่อบ่อยเข้าจากตัดสายก็กลายเป็นเครื่อง ชานยอลไม่คิดจะกลับมาที่บ้านอีกจริงๆ

“ลู่หานเก็บกระเป๋ากัน”

“ทำไมฮะพี่คริส”

“พี่จะพาเราไปเที่ยวทะเล”

“เราจะไปทั้งๆที่ไม่รู้ว่าพี่ชานยอลอยู่ที่ไหนอย่างนั้นหรอฮะ”

“แต่พี่โทร ชวนแบคฮยอนแล้วนะ พ่อแม่ก็จะไป”

“ครับ ก็ได้”

 

ไม่นานนักทั้งหมดก็มาถึงบ้านพักตากอากาศของตระกูลปาร์ค ทุกคนต่างไปยังห้องที่ถูกเตรียมเอาไว้

“ถ้าพี่ชานยอลอยู่ผมอาจจะมีความสุขกว่านี้”

ร่างบางสบถออกมากับตัวเอง โดยไม่รู้ว่าชานยอลและเซฮุนก็มาที่นี่เหมือนกัน

 

“เฮ้ย พวกมึงจะเสียงดังทำไมวะ”

“มึงก็ร่าเริงหน่อยชานยอล นานแล้วนะตั้งแต่มึงไปอเมริกาเราก็ไม่ค่อยได้มาเที่ยวกันทั้งแก๊งค์แบบนี้”

“นั่นสิ มึงจะเครียดทำไม ปล่อยแม่งเลยใครว่ามึงไม่ดี พวกกูก็ยังรักมึงเหมือนเดิม”

“ขอบใจนะ”

ผมมองหน้าไอ้ไค ซูโฮ และเทาก่อนจะยิ้มออกมา เพราะมันทำให้ผมรู้ว่าบนโลกนี้ยังมีเพื่อนที่รักผมจริง รักผมมากกว่าครอบครัวซะอีก

“กลับมาแล้วหรอ ชานยอลที่ร่าเริง”

“กูกลับมาแล้วเซฮุน”

“ใหนก็มาทะเลกันแล้ว เราออกไปวิ่งลงน้ำหน่อยมั้ย”

“เออ ตั้งแต่จบ. ต้น พวกเราก็ไม่ได้วิ่งลงทะเลนานแล้วนะ”

 

หลังจากเราเดินลงมาจากบ้านพักตากอากาศของเซฮุนพวกเราก็ตรงไปที่ชายหาดทันทีโดยไม่สนใจว่ามีคนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ก่อนแล้ว

“ชานยอล”

“พ่อ”

“ลูกไปอยู่ใหนมา เป็นไงบ้างลูก”

“ถามผมช้าไปมั้ยพ่อ ผมไม่ตายง่ายหรอก”

ชานยอลตอบออกไปโดยมีเพื่อนๆทั้งสี่คนอยู่ข้างหลัง เหมือนเป็นทัพเสริม ชานยอลมองหน้าพ่อตัวเองด้วยสาตาที่ผิดหวัง

“พ่อขอโทษ”

“มันไม่ช้าไปหน่อยหรอพ่อ พอเถอะผมไม่ต้องการครอบครัวที่จอมปลอมนั่นหรอก”

“นายไม่ควรพูดกับพ่อนายแบบนี้นะ”

คริสเดินมาคว้ามือชานยอลเอาไว้ และบีบมันไว้แน่น จนรอบข้อมือของชานยอลแดงเป็นปื้น เซฮุนเห็นดังนั้นจึงแกะมือคริสออกจากมือของชานยอล

“พวกมึงพาชานยอลไปก่อนเดี๋ยวกูตามไป”

“นายทำอะไรของนายเซฮุน”

“ฉันก็กำลังปกป้องเพื่อนของฉันอยู่นะสิ”

“แต่นายทำให้คุณลุงไม่สบายใจ!!!

คริสเริ่มขึ้นเสียงกับเซฮุน

“ผมขอโทษนะครับคุณน้า แต่เพื่อความสบายใจของชานยอลผมต้องทำ”

เซฮุนโค้งให้กับปาร์คยุนโฮเพื่อแสดงความขอโทษ  ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆคริส

“คนอย่างแกมันมีแต่จะทำให้ชานยอลเจ็บปวด”

เซฮุนแสยะยิ้มก่อนที่จะเดินออกไปทิ้งความฉุนเฉี่ยวไว้ให้คริส  แต่คริสก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามีเพียงเซฮุนเท่านั้นที่ชานยอลเชื่อใจ และไว้ใจ ไม่เหมือนเขขาที่ชานยอลเกลียดเข้าไส้

“เป็นไงบ้างสบายใจยัง”

“นิดหน่อย”

“มึงกับไอ้คริส มีอะไรที่มากกว่าคนเกลียดกันใช่มั้ย”

“เซฮุน นี่มึง”

“กูรู้ กูดูออก  มันหวงมึงยิ่งกว่าอะไรดี แต่มึงไม่ต้องห่วงหรอกกูไม่ใช่คนปากโป้ง”

“ขอบใจมึงมากนะเซฮุน”

 

เย็นวันนั้นหลังจากอาหารค่ำชานยอลออกมาเดินเล่นตนเดียวเพื่อเป็นการย่อยอาหาร ชานยอลเดินเท้าเปล่าย่ำลงไปยังหาดทรายที่ตอนนี้ มีแต่แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตาทำให้ชานยอลรู้สึกโหวงๆในใจ  ทะเลกว้างนี้มันก็เหมือนกับชานยอล ที่เรียบสงบ แต่ความจริงแล้วซ่อนความรู้สึกไว้มากมาย ทั้งความงดงามภายใต้ท้องทะเล

ความโกรธเกรี้ยวที่เป็นเหมือนเกลียวคลื่นที่พร้อมจะโถมทำลายทุกสิ่งทุกอย่างให้พังไปกับตา

“ทำไมไอ้เซฮุน มันยอมปล่อยนายลงมาคนเดียว”

“แก ไอ้คริส”

“ไม่เจอกันนาน ที่แท้ก็ไปอยู่กับไอ้เซฮุน  ง่ายจังนะชานยอล”

ชานยอลข่มความโกรธที่อยู่ในใจเอาไว้ แม้มันจะมีมากพอที่จะเข้าไปต่อยร่างสูงตรงหน้าก็ตาม ชานยอลรู้ดีว่า คริสต้องการยั่วโมโหเขาเท่านั้น

“นั่นมันก็เรื่องของฉัน อย่างน้อยการอยู่กับเซฮุนก็ทำให้ฉันสบายใจที่สุด”

…..

คริสหันหลังให้ชานยอลก่อนที่จะก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ อยู่กับเซฮุนแล้วสบายใจกว่างั้นหรอ ชานยอลอาจจะไม่ได้คิดอะไร อาจจะพูดออกมาเพราะความอยากเอาชนะคริส    แต่เขาคงไม่รู้หรอกว่า คริสนั้นเจ็บปวดกับคำพูดของเขาเพียงใด

“ทำไมกันนะ ชานยอลทั้งๆที่นายก็ทำให้ฉันเจ็บปวดขนาดนี้ ทำไมใจของฉันมันถึงเลือกที่จะรักนาย"

คริสทำได้เพียงระบายไปกับสายลมเพื่อให้ความอึดอัดที่อยู่ในใจถูกปลดปล่อยออกมา คริสนั่งลงมองทรายบนพื้นก่อนที่จะใช้มือกำทรายมาไว้บนมือและแหงนมองฟ้า

“นายกับฉัน มันคงเป็นเหมือนผืนดินกับท้องฟ้าสินะ แม้ว่าจะเป็นสิ่งสำคัญต่อโลกด้วยกันทั้งสิ้น แต่ไม่มีทางที่ทั้งสองสิ่งจะมาบรรจบกันได้ มันเป็นเหมือนเส้นขนานที่ทำได้เพียงมองนายจากมุมที่ฉันยืนอยู่โดยไม่อาจคว้านายมาได้”

 

“เจ็บปวด อึดอัด ทรมาน คือสิ่งที่ฉันเป็นอยู่ในตอนนี้ แต่ถ้าการที่ฉันแสดงความรู้สึกแล้วนายต้องมีความรู้สึกแบบเดียวกับฉัน  ฉันยอมเจ็บคนเดียวดีกว่า”

คริสปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความคิดอยู่ครู่หนึ่งร่างสูงก็เดินกลับเข้าไปในบ้านพัก และทำเหมือนเดิม ทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร

แบบที่เขาเป็นมา และจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป


talking wiht writer
 
วันนี้เป็นวันปีใหม่ไทยและก็วันสงกรานต์ขอให้ทุกคนเล่นสงกรานต์ให้สนุกและคำนึงถึงความปลอดภัยด้วนนะค่ะ ใครที่ต้องเดินทางก็ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพค่ะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเเละเข้ามาเยี่ยมชมค่ะ
รักรีดเดอร์ทุกคนนะค่ะ

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะค่ะ>> writer

ไม่เห็นเม้นท์กันเลยอ่ะ มันสนุกรึเปล่า? เม้นท์ให้ไรท์รู้กันหน่อยสิคะ :3

 

4 ความคิดเห็น