Hurt เจ็บ[krisyeol]

ตอนที่ 6 : Chapter 5 ถึงใครจะมองมึงยังไง มึงก็เป็นคนดีที่สุดในสายตากู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 เม.ย. 57

Chapter 5

ถึงใครจะมองมึงยังไง  มึงก็เป็นคนดีที่สุดในสายตากู


“ลู่หานเป็นไงบ้าง”

“ผมไม่เป็นไรแล้วฮะ”

“ไม่เป็นไรก็หยุดร้องได้แล้ว รู้มั้ยหน้านายตอนนี้หน้าเกลียดแค่ใหน”

ชานยอลถอดเสื้อโค้ดตัวนอกสวมทับเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นของลู่หาน  ลู่หานเงยหน้ามองการกระทำที่คาดไม่ถึงของชานยอล

“มึงจะให้กูตามไปเอาคืนมันใช่มั้ย”

“เอาแค่สั่งสอนก็พอ ไม่ต้องให้ถึงตายหรอกนะเซฮุน”

“ได้กูจัดการเอง”

“ผมว่าไม่เป็นไร”

“เงียบไปเลยลู่หาน ถ้าฉันไม่อยู่ที่นั้นนายจะเป็นยังไงรู้หรือเปล่า แล้วใครพานายมาดีเท่าไหรแล้วที่มันไม่ใช้ยากับนายน่ะ อย่าไว้ใจคนง่ายนักสิ”

“ผมขอโทษครับ”

“กลับบ้านกันได้แล้ว”

ลู่หานยิ้มออกมาเขาดีใจที่รู้ว่าความจริงแล้วชานยอลไม่ได้เกลียดเขา  อย่างน้อยร่างโปร่งก็เห็นเขาเป็นน้องชายอยู่

“ยิ้มอะไร”

“ผมดีใจครับ อย่างน้อยพี่ชานยอลก็เป็นห่วงผม”

“ถึงยังไงนายมันก็น้องฉัน ถึงฉันจะไม่ชอบแม่นายกับไอ้คริสก็เหอะ”

“ครับ”

ไม่นานนักรถคันหรูของชานยอลก็แล่นมาจอดในคฤหาสน์หรู  ทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้านชานยอลก็พบพ่อ แม่เลี้ยงและคริส ยืนรออยู่ที่ห้องโถง

พอพ่อเห็นสภาพของลู่หานตอนนี้ก็ตกใจ และเขาก็มั่นใจว่าเป็นฝีมือของชานยอลแน่นอน

เพี้ย!!!!

“แกทำอะไรน้องฮะ!!!!

“พ่อฮะ พี่ชานยอลไม่ได้”

“แกมันเลว ลู่หานเป็นน้องแกนะ!!!

เพี้ย!!!

ชานยอลสะบัดตามแรงตบของพ่อแท้ๆของเขาเอง เขาจะไม่เสียใจเลยสักนิดถ้าคนที่สงสัยว่าเขาเป็นคนทำลู่หานเป็นคนอื่น แต่นี่เป็นพ่อของเขาเอง พ่อที่เลี้ยงเขามา

“แกจะจองล้างจองผลาญคนอื่นไปถึงเมื่อไหร่!!!!!

…..

“แกมันไม่หน้าจะเกิดมาแต่แรก!!!

“ต่อให้ผมทำดีแค่ใหน ผมก็เลวที่สุดในสายตาพ่อสินะ  ถ้ามีผมอยู่แล้วลำบากใจกันมากนัก ผมก็จะไปเอง”

ชานยอล เดินออกมาจากบ้านโดยที่ไม่คิดว่าจะกลับมาอีก ผมเป็นแค่มารหัวขนที่เขาไม่ตั้งใจให้ผมเกิดมาครับแม่ ถ้าเขาไม่ต้องการผม ผมก็จะไม่อยู่ให้ใครลำบากใจ

“พี่ชานยอล พี่ชานยอล”

ลู่หานร้องตามชานยอล และจะวิ่งตามแต่ถูกคริสยึดข้อมือเอาไว้   หลังจากชานยอลขี่รถออกไปพ้นลู่หานก็ทรุดลงกับพื้น

“พ่อทำอะไร!!!!  พ่อรู้หรือเปล่า ว่าพี่ชานยอลช่วยผมไม่ให้โดนปล้ำ”

“ว่าไงนะ ลู่หาน”

“พ่อไม่แม้แต่จะฟัง พี่ชานยอลอธิบาย ทำไมพ่อพูดแบบนั้นกับพี่ชานยอล ถ้าผมไม่เจอพี่ชานยอลที่ผับ ผมก็ไม่รู้ว่าผมจะเป็นยังไงบ้าง”

……

“แล้วดูพ่อทำสิ พี่ชานยอลเป็นลูกพ่อนะ เป็นลูกชายของพ่อ พ่อไม่กลัวพี่ชานยองเสียใจหรอ!!!

ลู่หานเดินหนีขึ้นห้องไป คริสรีบวิ่งตามไปดูน้อง ยุนโฮ มองมือของตนเองที่สั่นเทา เขาทำอะไรลงไป มีเพียงภรรยาเท่านั้นที่อยู่ข้างๆ

“ฉันทำร้ายชานยอลอีกแล้ว  แล้วชานยอลจะไปอยู่ที่ใหน ฉันเป็นพอที่ไม่ได้รื่องจริงๆ”

“คุณชานยอลเธอคงเสียใจ แต่เธอต้องกลับมาแน่นอนค่ะ”

 

ชานยอลไปที่ห้องของเซฮุน เพราะในบรรดาเพื่อนทั้งหมด ทีแค่เซฮุนเท่านั้นที่เขาไว้ใจและสนิทที่สุด

“ชานยอล มึงเป็นอะไร!!!

“กูทะเลาะกับพ่อเรื่องลู่หาน”

“แล้วพ่อมึงเลยตบมึงหรอ”

“อืม กูคงเลวมากสินะ ขนาดพ่อกูยังว่ากูเลวเลย”

“ไม่ว่าใครจะมองมึงยังไง มึงก็เป็นคนดีที่สุดในสายตากู” และเป็นคนที่กูรกไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้ กูดีใจที่ได้อยู่ข้างมึงในฐานะเพื่อน แต่กูก็อดเจ็บปวดไม่ได้ที่บอกรักมึงไม่ได้

“ขอบคุณเซฮุน ขอบคุณที่อยู่ข้างกู”

 ชานยอลหลับไปทั้งๆที่มีน้ำตา  เซฮุนรู้ดีว่าชานยอลเป็นคนยังไงแม้แต่เหตุการณ์เมื่อแปดปีก่อนที่ชานยอลผลักลู่หานจนรถชน มันเป็นเหตุการณ์เข้าใจผิด 

เพราะเซฮุนเป็นคนเดียวที่อยู่กับชานยอลในตอนนั้น แม้เขขาจะพยายามบอกพ่อของชานยอลอย่างไร แต่ปาร์คยุนโฮก็ไม่เคยเชื่อ  เพราะเขาคิดมาตลอดว่า ชานยอลเป็นคนผิด

“อย่าร้องไห้เลยนะ ชานยอลมึงรู้มั้ย ยิ่งกูเห็นน้ำตาของมึงกูยิ่งอยากปกป้องมึง ทั้งๆที่กูทำไม่ได้”

…..

“ฝันดีนะ ชานยอล”

4 ความคิดเห็น