Hurt เจ็บ[krisyeol]

ตอนที่ 5 : Chapter 4 พี่น้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 เม.ย. 57

Chapter 4

พี่น้อง


“นี่ลู่หาน ได้ยินว่าพี่นายกลับมาแล้วหรอ??

“พี่ชานยอลน่ะ หรอ”

“ก็มีคนเดียวไม่ใช่หรอ ที่ถูกส่งไปเรียนเมืองนอก เขากลับมาแบบนี้ ลู่หานไม่โดนเขารังแกหรอ”

“ไม่นะ พี่เขาเปลี่ยนไปมากเราต่างคนต่างอยู่มากกว่า”

“ลู่หานก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน”

แบคฮยอนเอ่ยก่อนจะลูบหัวลู่หานเบาๆ วันนี้ลู่หานกลับมาบ้าน ก็พบชานยอลที่นั่งอยู่ หลังจากที่ เมื่อวานชานยอลโดนพี่คริส ลากไปใหนก็ไม่รู้

“กลับมาแล้วหรอครับ”

“ถ้าฉันไม่กลับจะเห็นฉันมานั่งอยู่ตรงนี้มั้ยหล่ะ ถามโง่ๆ”

“ขอโทษครับ”

“จะไปใหนก็ไปสิ เกะกะลูกตา น่ารำคาญที่สุด”

“ครับ”

ลู่หานโดนแบบนี้ มาประจำแต่ตอนนี้ยังดีที่ชานยอลไม่ค่อยด่าเขาด้วยคำหยาบแบบเมื่อก่อนคงเป็นเพราะว่าเขาเป็นผู้ใหญ่ขึ้น หรืออาจจะรักลู่หานขึ้นมานิดหนึ่งแล้วก็ได้

“ผมรักพี่ชานยอลนะครับ”

ชานยอลเงยหน้ามองลู่หานก่อนจะก้มหน้าอ่านหนังสือในมือต่อ ทันทีที่ลู่หานเดินออกไปชานยอลก็เผลออมยิ้มออกมานิดหน่อย

“เด็กโง่เอ้ย”

Rrrrr Rrrrrrrr

“ว่าไงเซฮุน”

[คืนนี่ว่างหรือเปล่า]

“ว่างสิ ทำไมหรอ”

[มาที่ผับไอ้จงอินหน่อยสิ งานวันเกิดไอ้เทามัน]

“เออ จริงด้วยเดี๋ยวกูไปดูของขวัญแล้วเจอกันที่ผับนะ”

[เออ มึงรีบๆมาหล่ะ]

“โอเคๆ”

ชานยอลเก็บมือถือและเดินออกไปจากบ้านทันที

 

ลู่หานเดินมาวางกระเป๋าก่อนที่เขาจะอาบน้ำ  เขานอนลงก่อนที่จะสดุ้งขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงมือถือ ที่อยู่ในกระเป๋า

“แบคฮยอนมีอะไรหรอ”

[วันนี้ รุ่นพี่เขาอยากเลี้ยงพวกเรา ใหนๆก็จะจบแล้ว นายจะมาหรือเปล่า]

“ขอคิดดูก่อนได้มั้ย”

[อย่าปฏิเสธเลย เดี๋ยวรุ่นพี่เสียใจ มีแต่พี่รหัสเราทั้งนั้นเลยนะ]

“ก็ได้ เดี๋ยวเราไป”

ลู่หานเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่จะไปคว้ากุญแจรถที่พ่อซื้อให้ ปกติเขาไม่ค่อยจะได้ขับสักเท่าไหรเพราะว่าส่วนมาก คริสจะเขาไปส่งเขาที่มหาลัยมากกว่า

ไม่นานนักลู่หานก็มาถึงผับที่เพื่อนบอกไว้   เพื่อนของเขาก็มาแทบทุกคน พี่รหัสตอนอยู่ปีสามก็มา

“ลู่หานมาทางนี้”

“มากันนานหรือยัง”

“พวกเราก็พึ่งมาเอง”

ไม่นานนักเครื่องดื่มสีอำพันก็ถูกส่งมาให้ลู่หาน

“เออ ผมไม่ชอบดื่มครับ”

“พี่อุตสาห์เอามาให้เลยนะ ดื่มหน่อยเถอะครับน้องลู่หาน”

“เออ ครับ”

ลู่หานดื่มเครื่องดื่มที่เขาพึ่งเคยดื่มเป็นครั้งแรก รสชาติขมปร่า ที่ยังติดอยู่ที่ปากทำเอาลู่หานแทบจะออกไปอ้วกเลยทันที  แต่ลู่หานก็เกรงใจรุ่นพี่

ลู่หานถูกส่งเครื่องดื่มนั้นไปเรื่อยๆ ไม่นานลู่หานก็ฟุบลงไปกับเคาน์เตอร์ แบคฮยอนที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง

“น้องลู่หานครับ เราไปทางนั้นดีกว่านะครับ”

ลู่หานถูกพาไปยังห้องที่ถูกเตรียมเอาไว้  ร่างบางเริ่มได้สติร่างบางขจึงส่งเสียงโวยวาย

“รุ่นพี่พาผมมาที่นี่ทำไม ปล่อยผมนะ!!!

ร่างบางพยายามสู้ขัดขืน แต่แรงของรุ่นพี่คนนั้นก็มากอยู่ดี ลู่หานถูกกดลงไปกับเตียงก่อน จะจะถูกกระชากเสื้อผ้าจนขาด

 

“อ้าว ชานยอลนี่มึงจะกลับแล้วหรอ”

“เออ กูปวดหัวนิดหน่อยวะ”

“เออๆ กลับดีๆนะมึงแน่ใจนะว่ากลับเองได้”

“กูกลับเองได้ มึงไม่ต้องเป็นห่วง”

“เซฮุนมึงก็จะกลับพร้อมชานยอลหรอ”

“อืม แล้วเจอกัน”

ทั้งคู่เดินออกมาจากห้องวีไอพี  จนเขาได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย ที่เกิดขึ้นในห้อง ติดบันไดแต่เขาก็ไม่สนใจอะไร จนมีร่างของใครอีกคนวิ่งออกมา ขอความช่วยเหลือ

“ชะ ช่วยผมด้วย”

ร่างบางหันไปมองข้างหลังโดยไม่ได้มองว่าคนที่เขาเกาะแขนอยู่คือใคร  ลู่หานที่อยู่ในสภาพผมเผ้าหยุ่งเหยิงเสื้อผ้าฉีกขาด

“ละลู่หาน นายเป็นอะไร ใครมันทำอะไรนาย!!!

“พะ พี่ชานยอล ฮือออ”

ชานยอลถามน้องชายที่เข้ามาเกาะแขน ทันทีที่ลู่หานเห็นชานยอลก็โผลเข้ากอดทันที ชานยอล กอดตอบเบาๆ  

“ใครทำอะไรนาย บอกฉันมาสิ”

“หนอย!!! ไอ้ตัวแสบกลับมานะ”

“ฮืออ พี่ชานยอลช่วยผมด้วย”

ชานยอลมองหน้าเซฮุนทันที ที่เห็นท่าทางหวาดกลัวของลู่หาน  เพราะพบหน้าชายหนุ่มที่เดินออกมาจากห้องเดียวกัน

“เฮ้ย!!! มึงปล่อยมันมาเดี๋ยวนี้”

“ทำไมกูต้องปล่อย”

“ก็มันเป็นเด็กกู ปล่อยมันมานะ”

“ไม่”

“มึง!!!

ชายหนุ่มร่างสูงก็พุ่งเข้ามาหาชานยอลแต่โดนเซฮุนเตะเข้าก่อน อย่างจังเสียงเอะอะโวยวายทำให้เพื่อนที่นั่งอยู่ในห้องวีไอพีออกมาดูเหตุการณ์

“เกิดอะไรขึ้นวะ”

“นี่มึงเป็นเจ้าของผับใช่มั้ย!!!!

“เออ กูเองมึงจะทำไม”

“งั้นดีเลย ไอ้พวกนี้มันรุมกู มึงต้องจัดการ”

“หรอ?? ดีเท่าไหร่แล้วที่มึงไม่ตาย มึงรู้หรือเปล่าว่ามึงทำเลวๆอะไรไว้กับน้องกู”

“อ้าว แบบนี้ก็สวยสิ ใหนมึงบอกว่าเพื่อนกูรุมมึงไง เอ้ยไอ้เทาโทรแจ้งตำรวจสิ”

“ไอ้พวกหมาหมู่เอ้ย!!!!



talking with writer
 
  วันนี้ถือโอกาสมาลงอีกสักตอนหนึ่งค่ะ ตอนนี้ก็เป็นช่วงสงกรานต์เเล้ว
ยังไงก็ขอให้ทุกคน เที่ยวสงกรานต์ให้สนุกนะค่ะ แต่ก็อย่าลืมระวังเรื่องอุบัติเหตุเอาไว้ด้วย
ขอบคุณที่เขามาอ่านเเละเยี่ยมชมค่ะ 

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะค่ะ


รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ >> writer^^



4 ความคิดเห็น