Hurt เจ็บ[krisyeol]

ตอนที่ 3 : Chapter 2 ตัวคนเดียวบนโลก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 เม.ย. 57

Chapter 2

ตัวคนเดียวบนโลก

“เฮ้ย ชานยอลมึงเดินดีๆหน่อยดิ”

“มึงจาพากูปายหนาย”

“กูก็จะพามมึงกลับบ้านไง”

“ม่ายอาวกูม่ายกลับ”

เซฮุนเบื่อที่จะต่อปากต่อคำกับชานยอล เขายัดชานยอลเข้าแลมบูฯคันหรูและทะยานออกจากผับและตรงไปยังคฤหาสน์ของตระกูลปาร์คทันที

ไม่นานนักรถคันหรูของเซฮุนก็มาจอดลงที่คฤหาสน์ของชานยอล

“เซฮุนกูยังไม่อยากกลับบ้าน”

“ทำไมวะ ทำไมมึงไม่อยากกลับ”

“กูไม่อยากเจอหน้าพ่อกู พ่อกูแม่งเหี้ย มึงรู้อะไรมั้ย พ่อกูอ่ะทำให้แม่กูตาย”

……

“มึงรู้อะไรมั้ย ตั้งแต่วันที่พ่อส่งกูไปซานฟรานแม่งไม่เคยโทรหากูเลย เมล์ก็ไม่เคยส่งไปหากูเหมือนอยู่คนเดียวบนโลก”

…..

“กูไม่ต้องการอะไรมากกูแค่ต้องการความรักจากพ่อ กูเหลือพ่อแค่คนเดียว แต่ตอนนี้กูเหมือนไม่เหลือใคร”

“มึงยังมีกูอยู่ ก็จะอยู่ข้างมึงอย่างนี้”

“ขอบใจนะ เซฮุน”

ชานยอลก้มหน้าเข้าไปใกล้เซฮุน  จนทั้งคู่รับรู้ถึงลมหายใจของกันและกัน  ก่อนที่ชานยอลจะประกบริมฝีปากของตนเองลงบนริมฝีปากของเซฮุน  จากจูบธรรมดากลายเป็นดีฟคิสที่ร้อนแรง จนทั้งคู่เริ่มจะขาดอากาศหายใจ ทำให้ทั้งคู่จำต้องผละจากริมผีปากของกันและกันอย่างอ่อยอิง จูบของชานยอลทำให้เซฮุนถึงกับใจเต้นไม่เป็นส่ำ แต่สำหรับชานยอลเเล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกับการขอบคุณ

“กูว่ามึงเข้าบ้านเหอะ มันดึกแล้ว”

“อื้ม ขอบใจที่มาส่ง”

ทันทีที่ชานยอลก้าวเข้าไปในบ้านเซฮุนก็เอามือมาลูบหน้าตัวเองเบาๆ ราวต้องการสะบัดความคิดทั้งหมดออกไปจากหัว

“มึงทำให้กูหวั่นไหวอีกแล้วนะชานยอล”

 

ก้าวแรกที่ชานยอลเข้ามาในบ้านก็พบร่างสูงยืนพึงบันไดอยู่  ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร

“ทำไมกลับมาป่านนี้”

…..

“ไม่ได้ยินหรอ”

…..

“ปาร์ค ชานยอล”

“หลบไปฉันง่วง”

“ไม่”

“ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไงฮะ!!

“ได้กับมันแล้วหรือไง เพื่อนคนนั้นน่ะ”

“ใคร!!!

“โอเซฮุนไง พึ่งกับมาถึงแท้ๆร่านจังนะ”

เพล้ง!!!

ชานยอลมองคนตรงหน้าอย่างเหลืออด  เขาปามือถือเครื่องหรูใส่หน้า คริสที่ยืนอยู่บนบันได และเขาก็ปาแม่นซะด้วย

“เสียงอะไร”

“ว้าย!!! คริสนี่ลูกหัวแตกนิ”

ปาร์คยุนโฮ และชูยอลเดินลงมาจากบันได เพื่อมาหาต้นเสียงที่เอะอะเมื่อครู่ ทันทีที่เดินลงมาเขาก็พบคริสที่หัวแตกและมือถือที่พังเหลือแต่ซาก

“นี่ฝีมือแกหรอ!!!

“ดูก็รู้นิ มือถือผมถ้าไม่ใช่ผมทำไอ้คริสมันคงเอาไปฟาดหัวมันเองหรอกนะ”

เพี้ย!!!

“แกมันตัวปัญหา ขอโทษพี่เขาซะ!!!

“มันไม่ใช่พี่ผม ถ้ารู้ว่าผมเป็นตัวปัญหา พ่อจะเรียกผมกลับมาทำไม ตอนไม่มีผมก็มีความสุขดีอยู่แล้วไม่ใช่หรอ จะเรียกผมกลับมาเป็นส่วนเกินทำไม!!!

…..

“พ่อรู้อะไรมั้ย ที่ผมยังทนมาจนถึงตอนนี้  เพราะอะไร ก็เพราะที่นี่มีแม่อยู่  ไม่อย่างนั้นผมคงไม่อยากกลับมาเจอฆาตกรฆ่าแม่ตัวเองหรอ!!!!

“ปาร์ค ชานยอล!!!!

“เอาเลยสิ พ่อจะทำอะไรผมอีกหล่ะ จับผมขังเหมือนเดิมหรือไง จะทำอะไรก็ทำสิ!!!

“ชานยอล ออกไป ออกไปให้พ้นหน้าฉัน!!!!

 

ร่างโปร่งเดินออกจากบ้านโดยไม่หันหลังกลับไปมองสักนิด  เขาเดินออกไปขึ้นแท็กซี่และตรงไปยังคอนโดของเซฮุน

ชานยอลกดออดอยู่สักพัก เซฮุนก็เดินออกมาเปิดประตู ทันทีที่พบชานยอลเขาก็ตกใจในสภาพของเพื่อนทันที

“เป็นอะไร ชานยอล”

…..

ชานยอลไม่ยอมปล่อยให้เสียงร้องไห้เล็ดลอดออกมา มีเพียงแรงสะอื้น และคราบน้ำตาเท่านั้นที่ชานยอลปล่อยให้มันใหลออกมา

“มึงทะเลาะกับพ่อมึงอีกแล้วหรอ”

…..

 



talking wiht writer

       ครั้งนี้มาอัพครั้งเดียวสามตอนเลย เนื้อเรื่องอาจจะไม่สนุกเท่าไหร่
แต่ยังไงไรท์ก็เเต่งเต็มความสามารถ ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านหรือเยี่ยมชมนะค่ะ

รักรีดเดอร์ทุกคน^^

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขค่ะ >> writer

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

4 ความคิดเห็น