Hurt เจ็บ[krisyeol]

ตอนที่ 2 : Chapter 1 การกลับมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 เม.ย. 57

Chapter 1


การกลับมา


ชานยอล กดออดหน้าบ้านไม่นาน  สาวใช้ในบ้านก็มาเปิดประตู แต่เธอพึ่งมาทำงานใหม่เลยไม่รู้ว่าคนตรงหน้าคือใคร

“ต้องการพบใครค่ะ”

“ช่วยยกกระเป๋าให้ด้วย”

ชานยอลไม่สนใจการถามไถ่ของหญิงสาว ชานยอลตรงเข้า ไปในบ้านโดยที่หญิงสาวถือกระเป๋าเดินทางและร้องห้ามเขาอยู่เป็นระยะๆ

“คุณค่ะ คุณเข้าไม่ได้นะค่ะ”

“นี่คุณพูดภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง บอกว่าเข้าไม่ได้”

ชานยอลไม่สนใจเข้าก้าวเข้าไปในตัวคฤหาสน์ทรงยุโรป ที่เป็นบ้านของเขาเอง

“เสียงเอะอะโวยวายอะไรกัน ไร้มารยาทสิ้นดี”

เสียงหญิงสาวหน้าสวยหวานวัยสี่สิบต้นๆ ที่เดินลงมายังบันใดโดยไมทันสังเกตร่างโปร่งที่ยืนอยู่กลางห้องโถงกว้าง

“ก็คุณคนนี่สิค่ะ ดิฉันห้ามไม่ให้เขาเข้ามาแต่เขาไม่เชื่อ”

“คะ...คุณหนูชานยอล”

หญิงสาวมองดูหนุ่มหน้าสวยตรงหน้าเธอก็มั่นใจทันทีว่า คนตรงหน้าคือลูกชายคนโตของตระกูลปาร์ค ที่ถูกส่งไปเรียนเมืองนอก

“ยินดีต้อนรับกลับนะค่ะ”

“......”

ชายหนุ่มทำเพียงแค่ปลายตามองก่อนจะเดินขึ้นไปยังห้องของตนเองที่ถูกห้ามไม่ให้ใครเข้าใช้เป็นเวลา ราวแปดปี

 

เวลาอาหารค่ำ ทุกคนในครอบครัวต่างมาทานอาหารพร้อมหน้ากัน โดยมีปาร์ค ยุนโฮ นั่งอยู่หัวโต๊ะ ภรรยา คริสและลู่หานนั่งถัดกันมา

“ทำไมชานยอลยังไม่ลงมาอีก  นี่มันเลยเวลาอาหารมาแล้วนะ”

“เดี๋ยวฉันให้คนไปตามลงมาเองค่ะ”

ไม่นานชานยอลก็เดินมายังห้องอาหารโดยไม่สนใจสายตาโกรธเกรี้ยวของบิดา มันก็เป็นอย่างนี้เรื่อยมา บนโลกใบนี้มันเหมือนกับมีเขาอยู่แค่คนเดียว

“ทำไมไม่รู้จักรักษาเวลาซะบ้าง ปล่อยให้คนอื่นเขารอตั้งนาน”

“ผมก็ไม่ได้บอกให้ใครรอผมนิครับ”

“ปาร์ค ชานยอล!!!

“จะเสียงดังทำไม”

“ชานยอล!!!

“คุณค่ะ พอเถอะค่ะลูกไม่ได้ตั้งใจ”

ชานยอลมองแม่เลี้ยงด้วยสายตาที่ไม่สบอารมณ์ สุดๆก่อนที่สายตาของเขาจะไปสะดุดเข้ากับร่างสูงของใครอีกคนที่ถัดจากลู่หานไป

ไอ้คริส

หลังอาหารเย็นที่แสนจะอึดอัดแล้ว ชานยอลก็ไม่ยอมออกไปใหน ร่างบางเอาแต่คลุกตัวอยู่ในห้องแม่ของเขา  ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ ที่นี่ก็เป็นที่ที่ชานยอลสบายใจที่สุด เพราะมันเหมือนมีความรักที่ชานยอลไม่เคยได้รับ จากคนเป็นพ่อเลย ความรักของแม่ยังคงลอยอยู่เต็มไปหมด

“ผมกลับมาแล้วฮะแม่  แม่สบายดีมั้ยฮะ”

ชานยอลยังจำได้ไม่เคยลืมว่า ครอบครัวที่มีแม่อยู่มันเป็นอย่างไร ทั้งๆที่แม่เขาป่วยแค่คนเป็นพ่อกับเอาเมียอีกคนเข้ามา เมียที่มีลูกติด และลูกของพ่ออยู่ในท้อง

 

Rrrrrr Rrrrrrr

“ฮัลโหล ว่าไงเซฮุน”

[ไงกลับมาถึงแล้วหรอ ไม่มาฉลองกันหน่อยหรือไง]

“ดีเหมือนกัน แล้วนายอยู่ที่ใหน”

[อยู่ที่ผับไอ้ จงอิน]

“ได้ๆ เดี๋ยวฉันออกไป”

ชานยอลเก็บมือถือ ก่อนที่จะก้าวเข้าไปในห้องของตนเอง แต่แล้วก็ถูกดึงให้เข้าไปในห้องที่อยู่ตรงข้ามกัน

“จะไปใหน”

“นายแอบฟังฉัน คุยโทรศัพท์หรอ”

“แค่บังเอิญได้ยิน”

“หรอ??”

“ยังไม่ตอบฉันเลยนะว่านายจะไปใหน”

“นั่นมันเรื่องของฉัน อย่าสะเออะ”

คริสออกแรงดึงร่างโปร่ง จนชานยอล ปลิวไปติดแผ่นอกของคริส ชานยอลยังแอบกลัวนิดๆ กลัวว่าเรื่องจะเป็นแบบนั้นอีก

“กลัวหรือไง??”

“ปล่อยฉัน!!!

“ทำให้คิดถึงเรื่องวันนั้นหรือไง”

“ไอ้คริส!!!

“หึหึ”

“เรื่องวันนั้นมันแค่ความผิดพลาด ฉันแค่เมา แกก็เมามันไม่ได้เกิดอะไรขึ้น”

ชานยอลเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนั้น เรื่องที่เขาและคริสมีอะไรกัน  มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้น ตอนที่เขาอายุ15 ปีและนั่นก็เป็นอีกหนึ่งจุดสำคัญที่ชานยอลเกลียดคริส

ชานยอลสะบัดมือออกอย่างแรง จนคริสเซเล็กๆ ก่อนที่เขาเปิดประตูออกไป โดยไม่สนใจอีกคนที่อยู่ในห้อง

“เรื่องวันนั้น มันไม่ใช่ความผิดพลาดหรอกชานยอล”

 

“ไงไม่เจอกันนานเลยนะชานยอล”

“เออ พวกมึงเป็นไงบ้าง”

“ก็งั้นๆแหละ”

ชานยอลถามเพื่อนในกลุ่มที่อยู่ในโซน วีไอพี เพื่อนของเขามี5 คนที่เขาคบด้วยตั้งแต่สมัยม.ต้น

“มึงจะดื่มอะไรดี เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง”

“เอาว็อสก้า แล้วกัน”

ไม่นานเกินรอ วอ็สก้าก็ถูกนำมาเสิร์ฟ  ชานยอลนั่งอยู่ในผับจงอินจากสามทุ่มจนเวลาล่วงเลยมาจนถึง ตีหนึ่ง

“เฮ้ย ชานยอลกูว่ามึงไม่ใหวแล้วนะ”

“กูยางหวาย”

“เซฮุนกูว่ามึงไปส่งชานยอลเหอะ ถ้าให้มันขับกลับเองมันได้ไปเฝ้ายมบาลแน่”

เทาหันไปบอกเซฮุนที่นั่งอยู่ข้างๆชานยอล  ในบรรดาเพื่อนทั้งหมด มีแต่เซฮุนเท่านั้นที่พ่อของชานยอลอนุญาตให้เขาออกบ้านได้ เพราะพ่อของเซฮุนเป็นเพื่อนของปาร์คยุนโฮ

“เออๆ ก็ไม่ปล่อยให้มันกลับเองหรอก”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

4 ความคิดเห็น