[FIC] LuBaek Sup'tar Ghost

ตอนที่ 2 : =Sup'tar Ghost= Chapter ONE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 ก.ย. 57

Couple:Luhan x Baekhyun
Author: AngelF







ONE



















 

 

 

 

 

                ร่างเล็กที่สวมเพียงเสื้อยืดกางเกงยีนส์สีซีดที่เปื้อนเลือดคอยเดินวนไปเวียนมาอยู่หน้าประตูห้องฉุกเฉินภายในโรงพยาบาลโซล เพื่อรอคอยคนที่เข้าไปภายในห้องนั้นนับหลายชั่วโมง แต่ก็ยังไม่มีแววว่าจะมีใครออกมาแม้กระทั่งหมอเอง 

 

                พยอนแบคฮยอน ไม่น่าเลย เพราะนายแท้ๆ ถ้านายไม่ตามเขา เขาก็คงไม่รีบขับรถแล้วเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงแบบนี้ เพราะนายแท้ๆพยอนแบคฮยอน 

                แบคฮยอนทรุดนั่งลงกับที่นั่งหน้าห้องฉุกเฉิน ก่อนจะกุมหัวตัวเองไว้และเริ่มคิดหนักถึงเหตุการณ์ต่างๆ

 

                แบคฮยอน หรือพยอนแบคฮยอนคนนี้ เป็นเพียงแค่แฟนคลับคนนึงที่ชื่นชอบในตัวศิลปินที่ชื่อ ลู่หาน มากๆคนหนึ่ง

                และไม่กี่วันก่อนเขาที่พึ่งจบจากมหาลัยและกำลังว่างงานจึงตัดสินใจเริ่มตามคนที่เขาชื่นชอบมาก แต่เขาไม่เคยตามแบบวันนี้ อย่างมากแบคฮยอนก็แค่ไปรอที่หน้าทางเข้าตึกที่ลู่หานจะไปทำ และก็กลับห้องของตัวเองไป

                แต่แล้วแบคฮยอนคนโง่และโลภมากคนนี้ ดันไปได้ยินเรื่องที่ซาแซงแฟนของลู่หานพูดคุยกัน เรื่องโมเม้นท์ต่างๆเวลาที่ตาม  เขาก็ไม่คิดจะทำหรอกเพราะคิดว่าศิลปินก็คงต้องการเวลาส่วนตัวเหมือนกัน  แต่วันนี้ก่อนเขาจะกลับ เขาดันเห็นรถของลู่หานกำลังขับออกไปจากที่จอดรถพอดี เขาลังเลใจอยู่ซักพักจึงตัดสินใจเรียกแท็กซี่แถวนั้นให้ขับตามลู่หานไป

                สาบานได้จุดประสงค์ที่เขาตามไปนั้นเขาคิดเพียงแค่อยากจะตามไปส่งลู่หานที่หน้าบ้านบ้าง แค่ซักครั้ง มันเป็นครั้งแรกของเขาที่อยากจะทำอะไรแบบนี้ แต่แล้วเรื่องที่เขาไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น รถที่ลู่หานขับมาเกิดอุบัติเหตุชนเข้ากับต้นไม้ เพราะเขาจริงๆที่ตามลู่หาน จนลู่หานต้องขับรถเร็วและเกิดเหตุแบบนี้ขึ้น พยอนแบคฮยอนคนโง่ ถ้าลู่หานเป็นอะไรไปนายจะรับผิดชอบยังไง นายต้องเสียใจมากแค่ไหนกัน อยู่ดูเขาแบบห่างๆแต่แรกก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไงแบคฮยอน

 

                “นี่นายคือคนที่เจอลู่หานใช่ไหม” เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดความคิดที่คอยตัดพ้อตัวเองของแบคฮยอน ร่างเล็กเงยหน้ามองดูต้นเสียงแล้วก็พบกับผู้ชายตัวขาวคนหนึ่งที่เขาจำได้ดีว่าเขาคนนี้คือผู้จัดการของคนที่นอนรับการผ่าตัดอยู่ในห้องฉุกเฉินนั่น

 

                “ช..ใช่ครับ ผ..ผมเอง” แบคฮยอนรับคำเสียงสั่นๆด้วยความกลัว

                ผู้จัดการของลู่หานจ้องหน้าแบคฮยอนอยู่พักนึงทำเอาแบคฮยอนต้องรีบก้มหน้าหลบสายตา

                “ขอบคุณนะที่ช่วยไอ้ลู่ไว้ ฉันเป็นผู้จัดการของลู่หานมัน ชื่อซูโฮ” เสียงหวานของผู้จัดการตัวขาวพูดขึ้น ทำให้แบคฮยอนต้องเงยหน้าขึ้นมามองอีกครั้ง เขาคิดว่าเขาจะโดนด่าซะแล้ว นั่นซินะ! คุณผู้จัดการคงไม่รู้ว่าต้นเหตุทั้งหมดมันเป็นเพราะแบคฮยอนคนนี้เองต่างหาก นอกจากจะไม่ต้องขอบคุณเขาแล้ว ผู้จัดการตัวขาวควรจะจับเขาส่งตำรวจ ต่อว่าและด่าทอเขามากกว่าอีก

พอคิดแบบนั้นแล้วน้ำตาเจ้ากรรมก็หยดเปาะลงมา ทำเอาผู้จัดการตัวขาวทำตัวไม่ถูก

                “นี่ ไม่ต้องร้องหรอก ฉันน่ากลัวมากหรือไง? หรือเป็นห่วงไอ้ลู่มัน นายเป็นแฟนคลับมันหรอ? แล้วนายไปเจอมันได้ยังไง” ผู้จัดการตัวขาวเอ่ยถาม พยายามชวนร่างเล็กคุยเรื่องอื่น เขาเป็นพวกแพ้น้ำตาคนอื่น อีกอย่างเขาก็ไม่อยากจะกังวลเรื่องลู่หานเหมือนกัน ถึงแม้จะบอกว่าลู่หานมันแข็งแรงอย่างนู่นอย่างนี้ แต่เขาก็กลัวมากเหมือนกัน ทันทีที่ได้รับโทรศัพท์เขาตกใจมากยังแปลกใจที่ตัวเองมาถึงหน้าห้องฉุกเฉินนี้ได้ถูก

 

                “ผ..ผมไม่ได้เป็นแฟนคลับของเขาครับ พ..พอดีผ..ผมผ่านไปทางนั้น” พยอนแบคฮยอนตัดสินใจโกหกคำโตออกไป ถึงเขาจะรู้สึกผิด แต่ความกลัวของเขาก็มีมากเหมือนกัน ถ้าคุณผู้จัดการจับเขาเข้าคุกเขาจะทำยังไงดี พอคิดแบบนั้น เขาก็ต้องบอกไปว่าเขาไม่ได้เป็นแฟนคลับลู่หาน แค่ผ่านทางไปเฉยๆ

               

 

                บทสนทาของทั้งคู่ต้องจบลงเมื่อมีคนออกมาจากห้องฉุกเฉินนั้น และก็เป็นหมอที่เข้าไปทำการผ่าตัดให้ลู่หานนั่นเอง 

                “ไอ้ลู่เป็นไงบ้างครับ” ซูโฮเอ่ยถาม คุณหมอ

                “ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยดีครับ แต่เราต้องคอยเช็คอาการต่อทุกๆชั่วโมง และญาติคนไข้ต้องทำใจหน่อยนะครับว่าคนไข้มีเปอร์เซ็นที่จะฟื้นขึ้นมาน้อยมาก คนไข้อาจจะเป็นเจ้าชายนิทราได้ครับ หมอขอรอพ้นคืนนี้ไปก่อนแล้วหมอจะยืนยันอาการอีกรอบนะครับ” คุณหมอบอกอาการของลู่หานจบก็โค้งให้ทั้งซูโฮและแบคฮยอนแล้วเดินจากไป

 

                ทั้งสองคนยืนเงียบกันอยู่นานไม่มีใครพูดอะไรออกมา เพราะยังคงอึ้งกับสิ่งที่หมอบอกอยู่ ลู่หานเป็นหนักมากและอาจจะเป็นเจ้าชายนิทราได้ เรื่องนี้มันทำให้ทั้งสองคนช็อคจริงๆ

 

 

                “นายกลับบ้านไปเถอะ คืนนี้ไอ้ลู่มันคงอยู่ในไอซียูทั้งคืน ขอบคุณนะที่พามันมาส่งโรงพยาบาล ถ้าไม่ได้นายมันคงแย่กว่านี้ ฉันขอตัวก่อน ต้องไปเช็คสภาพที่เกิดเหตุพรุ่งนี้ นายจะมาดูอาการมันก็ได้นะ ฉันอนุญาตในฐานะที่ช่วยมันมา” พูดจบซูโฮก็โค้งให้แบคฮยอนเล็กน้อย ก่อนจะเดินจากไป

 

                แบคฮยอนยืนอยู่หน้าห้องไอซียูอยู่นานเอาแต่มองเข้าไปในห้องนั้นทั้งๆที่ก็มองแทบไม่เห็นอะไร น้ำตาใสๆไหลลงมาเป็นทาง เมื่อคิดไปถึงคนในห้องนั้น ที่อาจจะต้องนอนหลับยาว ไม่รู้จะตื่นมาเมื่อไหร่ เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะเขา เพราะเขาจริงๆ พยอนแบคฮยอนคนนี้บาปหนามาก เขาจะมีหน้าที่ไหนกลับมาดูอาการคนในห้องนั้นอีก

 

                “แบคฮยอนขอโทษนะครับคุณลู่หาน”

 

 

 

 

 

 

 

                หลังจากวันที่ลู่หานเข้ารับการผ่าตัด นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว ผลสุดท้ายลู่หานก็กลายเป็นเจ้าชายนิทรา 

                พอข่าวนี้หลุดไปก็กลายเป็นข่าวครึกโครมขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์และสื่อต่างๆอยู่นานหลายวัน เมื่อซุปเปอร์สตาร์อันดับหนึ่งที่กำลังโด่งดังมากที่สุดในเกาหลี ดันกลายมาเป็นเจ้าชายนิทราในเวลาเพียงข้ามคืน

                บริษัทของลู่หานต้องออกมาให้สัมภาษณ์และชี้แจ้งเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ พร้อมทั้งประกาศยกเลิกงานทุกอย่างของลู่หานลงอย่างไม่มีกำหนด เมื่อไม่สามารถรู้ได้ว่าซุปตาร์ชื่อดังจะขะฟื้นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อไหร่ เรื่องนี้ส่งผลกระทบให้กับหลายๆฝ่ายมากมาย และก็มีอีกหลายคนที่ได้ประโยชน์จากเรื่องนี้ เมื่อซุปตาร์ชื่อดังไม่สามารถรับงานได้ ดาราศิลปินคนอื่นจึงได้รับอนิสงค์ได้งานที่บริษัทยกเลิกไปมา

                และกลุ่มแฟนคลับของลู่หานที่รู้ข่าวเรื่องนี้แต่ละคนถึงกลับร้องไห้เสียใจ บางกลุ่มก็มาเฝ้าหน้าโรงพยาบาลเพื่อนั่งคอยอธิษฐานให้ลู่หานหายดี บางกลุ่มก็ถึงกับเลิกเป็นแฟนคลับไปเพียงเพราะไม่สามารถรอซุปตาร์คนนี้ให้ฟื้นกลับมาได้

 

 

               

               

                แบคฮยอนยืนอยู่หน้าโรงพยาบาลโซลที่ลู่หานเข้ารับการรักษาตัวอยู่ เขาต้องทำใจอยู่หลายวันกว่าจะมีความกล้าเพื่อที่จะกลับมาเยี่ยมลู่หานที่นี่อีกครั้งหลังจากคืนนั้นเขาไม่ได้กลับมาที่โรงพยาบาลนี้ในตอนเช้าเพราะเขาขี้ขลาดเกินไปที่จะมารับฟังอาการของคนที่เขาชื่นชอบว่าตกลงแล้วลู่หานจะต้องนอนหลับยาวจริงๆหรือไม่  เขาคอยติดตามข่าวสารของลู่หานทุกทางและแล้วเขาก็ได้รู้จนได้ว่าลู่หานกลายเป็นเจ้าชายนิทราจริงๆ

                แบคฮยอนได้แต่พร่ำด่าตัวเอง โทษตัวเองสารพัด ว่าเขาคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้

                แบคฮยอนเดินจะเข้าไปข้างในโรงพยาบาลก็พบกับกลุ่มแฟนคลับที่เฝ้ารออยู่เป็นกลุ่มๆย่อมๆ  แบคฮยอนเดินไปตรงประชาสัมพันธ์เพื่อถามหาห้องที่ลู่หานอยู่ 

 

                “เอ่อ.. ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคุณลู่หานพักรักษาตัวอยู่ที่ห้องไหนหรอครับ?” แบคฮยอนเอ่ยถามประชาสัมพันธ์สาว

                “ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าเป็นญาติของคนไข้หรือเปล่าคะ? ทางเราได้รับคำสั่งไม่ให้คนที่ไม่ใช่ญาติพี่น้องเข้าเยี่ยมคนไข้นะคะ  เพราะจะเป็นการรบกวนคนไข้นะคะ” ประชาสัมพันธ์สาวบอกพร้อมกับมองหน้าแบคอยอนนิ่ง

 

                อ่า... นั่นซินะ แบคฮยอนลืมไปว่าคุณลู่หานเขาเป็นคนที่โด่งดังมากนี่นา จะเข้าพบง่ายๆเลยก็คงไม่ใช่ เมื่อคิดได้แบบนั้นแบคฮยอนจึงเอ่ยขอบคุณประชาสัมพันธ์และเดินออกมาจากตรงนั้น ผ่านกลุ่มแฟนคลับที่เหลือบมองเขานิดหน่อย

 

                แบคฮยอนขับรถออกมาจากโรงพยาบาลก่อนจะมุ่งหน้าไปที่ที่ทำให้เขากลายเป็นคนมีความผิดติดตัวแบบนี้   ที่ที่ลู่หานเกิดอุบัติเหตุ 

                แบคฮยอนจอดรถเข้าข้างทางก่อนจะลงไปยืนอยู่ตรงต้นไม้ที่รถคันสวยเคยชน ยืนอยู่ตรงนั้นซักพักแบคฮยอนจึงตัดสินใจจะกลับห้องของตน แต่แล้วสายตาเจ้ากรรมก็เหลือบไปเห็นสิ่งมีชีวิตที่เขาคุ้นตามากที่สุดและอยากจะขอโทษมากที่สุด ยืนอยู่ไม่ไกลนัก

 

                “คุณลู่หาน” แบคฮยอนเปล่งเสียงของตัวเองเรียกชื่อของอีกคนเสียงดัง  พอคนที่แบคฮยอนเรียกได้ยินชื่อก็หันมามองที่ตน แค่แว๊บเดียวที่แบคฮยอนกระพริบตา ลู่หานก็มาโผล่ข้างหน้าของตัวเอง

                “เฮ้ย!” แบคฮยอนตกใจผงะถอยหลังไป มองลู่หานตาโต  

 

                “นี่นาย มองเห็นฉันหรอ?”  

                “ห..ห๊ะ! อ..อะไรนะครับ?” แบคฮยอนยังตกใจกับเหตุการณ์เมื่อกี้อยู่  รวมทั้งยังช็อคที่จู่ๆคนที่เขาพึ่งจะไปเยี่ยมเมื่อกี้มายืนอยู่ตรงหน้าเขา  ความตกใจทำให้เขาลืมแม้กระทั่งว่าข้างหน้าเขานี้คือคนที่เขาชื่นชอบมากที่สุด

                “ล..แล้วทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่? ค..คุณลู่หานนอนอยู่ที่โรงพยาบาลไม่ใช่หรอครับ?” แบคฮยอนเอ่ยถามไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่ยืนจ้องเขาอยู่ตอนนี้

 

                “นาย...” ลู่หานเรียกคนตัวเล็กตรงหน้าที่ยืนก้มหน้าอยู่อย่างอึ้งๆ “นายเห็นฉัน? นายคุยกับฉันหรอ?” ลู่หานชี้เข้าหาตัวเอง มองจ้องคนตัวเล็กไม่วางตา

                “ค...ครับ ทำไมผมถึงจะต้องมองไม่เห็นคุณละครับ?” แบคฮยอนตอบกลับไปอย่างงงๆกับสถานการณ์            

 ลู่หานมองคนตัวเล็กไม่ได้ตอบคำถามที่คนตรงหน้าถามตนกลับไป เขาอยู่ตรงนี้มาได้ซักพักแล้ว

               

 

                ครั้งแรกที่เขารู้สึกตัวขึ้นมาเขายืนอยู่ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เขาเดินวนอยู่ในนั้นซักพัก เขาจำได้หมดทุกอย่างเกี่ยวกับเหตุการณ์ต่างๆก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมา  เขาจำได้ว่าเขาเกิดอุบัติเหตุ แต่เขาไม่รู้ว่าเขามาอยู่ที่โรงพยาบาลนี้ได้ยังไง  มารู้ตัวอีกทีเขาก็โผล่มายืนที่ทางเดินหน้าห้องพักในโรงพยาบาลห้องหนึ่ง และเขาก็เห็นซูโฮผู้จัดการของเขาเดินออกมาจากห้องนั้น เขาพยายามเรียกซูโฮ จะเดินเขาไปดึงมือผู้จัดการตัวขาวของเขาไว้ก็ไม่เป็นผล เขาจับตัวซูโฮไม่ได้ ตอนนั้นเขาคิดไปถึงละครและนิยายต่างๆที่ว่าเขาอาจจะตายแล้ว กลายมาเป็นวิญญาณที่คอยเร่รอนจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นอะไรอยู่ที่ไหน

                แต่กรณีของเขามันต่างเขาจำได้หมดทั้งเรื่องของตัวเองและเรื่องต่างๆ แม้กระทั่งเหตุการณ์และสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นก่อนที่เขาจะมาอยู่ตรงนี้ แต่แล้วเขาก็ได้ยินซูโฮพูดคุยเรื่องเขาและเขาก็ได้รู้ว่าตัวเองยังไม่ตายแต่กลายเป็นเจ้าชายนิทรา แต่เขาก็ไม่รู้อยู่ดีว่าจะทำยังไงให้ตัวเองกลับเข้าร่างได้ ได้แต่คอยวนเวียนอยู่แถวๆนั้นตามติดซูโฮบ้าง พ่อแม่เขาบ้าง น้องชายของเขาบ้าง แต่ก็ไม่มีใครเลยซักคนที่สามารถมองเห็นหรือรับรู้การมีอยู่ของเขาได้นอกจาก.... คนตรงหน้าของเขาในตอนนี้

 

                “นาย.. นายคือคนที่เจอฉันตอนที่ฉันเกิดอุบัติเหตุใช่ไหม?” ลู่หานเอ่ยถามขึ้นหลังจากยืนเงียบอยู่นาน เขาจำได้ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือหน้าของคนตัวเล็กคนนี้

                “ค..ครับ ผ..ผมเอง” แบคฮยอนรับเสียงอ่อย “แต่ว่าคุณลู่หานทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ครับ ผม.. ผมคิดว่าคุณนอนหลับอยู่ที่โรงพยาบาลซะอีก” แบคฮยอนถามคำถามที่คาใจของเขาออกไป เขาพึ่งจะไปโรงพยาบาลเพื่อจะไปเยี่ยมคุณลู่หาน แต่แล้วคนคนนั้นที่เขาคิดว่านอนหลับยาวอยู่ที่นั่นทำไมมาอยู่นี่ได้

                “นาย นายคือซาแซงที่นั่งแท็กซี่ตามฉันใช่ไหม? เพราะงั้นนายถึงได้มาเจอฉันตอนเกิดอุบัติเหตุ ใช่ไหม!” ลู่หานไม่ยอมตอบคำถามของแบคฮยอน แต่ถามคำถามของตัวเองกลับไปแทน

                “ผ..ผมป..เปล่า เปล่านะครับ ม..ไม่ใช่ผม” แบคอยอนตอบหลบตาคนตรงหน้ามองไปรอบๆ แล้วเขาก็เห็นว่าหลายๆคนกำลังมองเขาด้วยสายตาแลกๆ มองเขาทำไม? หรือเพราะเขาคุยกับคุรลู่หาน อ่า.. คนพวกนั้นคงมองที่เขาคุยอยู่กับคุณลู่หานแน่ๆ

 

                “คุณลู่หานครับ คนมองมาทางนี้ใหญ่เลย ผมคิดว่าอีกซักพักต้องมีคนเข้ามารุมคุณแน่ๆ คุณจะกลับเลยไหมครับ? ให้ผมไปส่งไหม?” แบคอยอนรีบเอ่ยขึ้นมา เมื่อเห็นสายตาหลายคู่มองมาทางนี้ เขากลัวคุณลู่หานมีอันตราย แผลจากอุบัติเหตุไม่รู้ว่าหายดีหรือยังถึงได้ออกมาเดินที่ข้างถนนนี้คนเดียวได้ อย่างน้อยเขาก็จะได้รู้สึกผิดน้อยลง

                ลู่หานไม่ตอบอะไรยืนกอดอกขมวดคิ้วมองหน้าแบคฮยอนไม่เลิก เขาคิดว่าที่คนมองไม่ใช่เพราะเขาหรอกเพราะไม่มีใครเห็นเขาอยู่แล้วนอกจากคนตัวเล็กนี่ แต่คนคงมองที่คนตัวเล็กนี่คุยอะไรอยู่ได้คนเดียวมากกว่า ไม่แน่เขาจะหาว่าบ้าด้วยซ้ำ

 

                “ค..คุณลู่หานครับ ได้ยินผมไหม? กลับเถอะครับ เดี๋ยวผมไปส่ง” แบคฮยอนตัดสินใจคว้าแขนของอีกคนไปขึ้นรถเพื่อจะออกไปจากตรงนี้

                หมับ!

                “เฮ้ย!/เฮ้ย” ทั้งลู่หานและแบคฮยอนอุทานออกมาพร้อมกัน แบคฮยอนตกใจที่ตัวของลู่หานที่เขาจับเย็นมาก เย็นจนเขาตกใจ   ส่วนลู่หานตกใจที่แบคฮยอนจับตัวของตัวเองได้แถมยังมองเห็นเขาอีก  เด็กคนนี้มันยังไงกันทำไมถึงทำกับเขาแบบนี้ได้?

                “นาย! นายจับตัวฉัน?” ลู่หานถามเสียงดังเพราะกำลังตกใจและตื่นเต้นที่มีคนแตะตัวเขาได้ “นายไม่ได้เป็นผีใช่ไหม?” ลู่หานเริ่มข้องใจ เขาไม่สามารถทำให้ใครเห็นเขาได้หรือจับตัวใครได้เลย นอกจากคนตัวเล็กนี่

                “ผ..ผมขอโทษครับที่จับตัวคุณ ผ..ผมแค่จะพาคุณออกไปจากตรงนี้” แบคฮยอนรีบก้มหัวขอโทษขอโพยเพราะคิดว่าลู่หานคงไม่ชอบที่เขาไปแตะเนื้อต้องตัวตัวเอง

                “ตอบฉันมานายไม่ใช่ผีใช่ไหม?” ลู่หานไม่ได้สนว่าแบคฮยอนจะรู้สึกยังไง เขาแค่อยากรู้ว่าคนตัวเล็กไม่ได้เป็นผีหรือวิญญาณเหมือนเขา

                “ป..เปล่าครับ ผ..ผมก็เป็นคน เอ่อ.. ถ้าค..คุณลู่หานไม่สะดวกใจงั้นผมกลับก่อนนะครับ” แบคฮยอนรีบโค้งขอตัว เพราะคิดว่าลู่หานคงไม่อยากให้เขามาอยู่ด้วยนานๆ

                “นาย! นี่! ไอ้ตัวเล็ก!” ลู่หานเอ่ยเรียกแบคฮยอน แต่แบคฮยอนก็ไม่หยุด ลู่หานจึงหายตัวไปขึ้นรถของแบคฮยอน   ทันทีที่แบคฮยอนเปิดประตูเข้ามานั่งฝั่งคนขับเข้ามาแล้วเจอเข้ากับลู่หานที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับคนขับอยู่แล้ว ก็ต้องร้องออกมาด้วยความตกใจเป็นรอบที่หลายครั้งของวัน

 

                “ค..คุณลู่หาน” แบคฮยอนเรียกชื่ออีกคนเสียงสั่น งงนิดๆว่าลู่หานเดินมาขึ้นรถเขาตั้งแต่เมื่อไหร่

                “ใช่! ฉันชื่อลู่หาน เป็นดาราที่ดังมาก ฉันรู้! ไม่ต้องเรียกบ่อย แล้วนายละชื่ออะไร?” ลู่หานนั่งกอดอกหันมองหน้าอีกคน

                “ผ..ผมชื่อแบคฮยอนครับ พยอนแบคฮยอน” แบคฮยอนตอบคำถามไป ไม่เข้าใจสถานกาณร์ตอนนี้เลยซักนิด

                “ดีมาก พยอนแบคฮยอน ต่อไปนี้ ฉัน! ลู่หาน! จะไปอยู๋กับนาย เข้าใจนะ? ขับรถไปซิบ้านายอยู่ไหน ฉันจะไปอยู่ด้วย” ลู่หานพยักหน้าให้แบคฮยอนเป็นเชิงบอกให้ขับรถออกไปก่อนจะหันไปมองเส้นทางบนถนน

                แบคฮยอนเองก็บ้าจี้ขับรถออกไปตามคำสั่งของลู่หานมุ่งหน้ากับห้องของตัวเองอย่างไม่มีสติ แบคฮยอนงงไปหมดแล้ว

                ส่วนตัวต้นเหตุน่ะหรอ? เหอๆ

                นั่งกอดอกยกยิ้มอย่างพอใจที่ในที่สุดเขาก็เจอคนที่สามารถมองเห็นเขาได้ แถมยงจับตัวเขาได้ซะด้วย งานนี้เขาจะใช้ให้พยอนแบคฮยอนคนนี้ช่วยเขาให้หมดทุกเรื่องเลย 

                ลู่หานนั่งยิ้มกับตัวเอง มองถนนหนทางที่ร่างเล็กขับพาเขาไปอย่างอารมณ์ดี

 

 

 

















 
.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+


มาต่อตอนที่2ตามสัญญา

วันนี้มีทั้งเรื่องที่ดีและไม่ดีในวันเดียวกัน
ไรท์เอาตอนนี้มาลงเผื่อให้อซอ.หลายๆคนหายเครียด
ไรท์เองก็แอบเสียดายที่พี่ลู่ไม่ได้มาแต่ว่ายังไงสุขภาพก็สำคัญที่สุดเนอะ
หวังว่าพี่ลู่จะหายป่วยๆเร็วนะคะ

ขอให้สนุกกับการอ่านคะ

พูดคุยติดแท็ก #FICSuptar
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #76 intaradear (@intaradear) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 03:19
    ใช่ มีแววดราม่าา งือออ น้องแบคโกหกไม่ดีเลยนะคะ
    #76
    0
  2. #66 SONE_PLOY7989 (@khuntoria1046) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 02:00
    น่ารัก >< มีแววดราม่าน่ะคะแหม่
    #66
    0
  3. #56 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 14:23
    พี่ลู่วิญญาณล่องลอยเหรอเนี้ย
    #56
    0
  4. #44 Eternal-Yunho (@eternal-yunho) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 22:00
    เหยยยยย คุณลู่หานนอกจ่กกวนทรีนละยังขี้เเกล้ง ขี้งอลลลลอีกนะ สงสารน้องเเบคจัง รับมือหลายเวอร์ชั่นเกิ๊น55555 เเต่ว่าตอนสุดทายคือร่ะ??? อิพี่หานขโมยจุ๊บน้องงงงงงงงงง
    #44
    0
  5. #13 เสี่ยวป๋าย (@prim0330) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กันยายน 2557 / 10:37
    พี่ลู่กวนตีน 5555555 รอค่า
    #13
    0
  6. #12 เสี่ยวป๋าย (@prim0330) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กันยายน 2557 / 10:32
    พี่ลู่แม่งร้ายยย 5555555
    #12
    0
  7. #8 ริลัคหานมะ (@kek-kk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กันยายน 2557 / 11:03
    แบคเนียนนะแบค55555 พี่ลู่เป็นผี(?)แล้วฮื่อออ ฉากมุ้งมิ้งต้องมา -///-
    #8
    0
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(