ภรรยา..ช่างแสนดี

ตอนที่ 17 : ภรรยา..ช่างแสนดี 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48,429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,348 ครั้ง
    25 พ.ค. 63

***ก่อนอ่าน ขอขายของแป๊บ

E-book อัพโหลดขึ้น MEB แล้วนะคะ และสำหรับการวางจำหน่ายใน 6 วันแรกเท่านั้น ลดราคาไปเลย 30 %

รายละเอียดดังนี้

จำนวนหน้า : 370 หน้า

จำนวนตัวอักษร : ประมาณ 9 หมื่นกว่าคำ

ราคาปก: 359 บาท

ราคาขาย: 309 บาท

ราคาโปรโมชั่นถึง 30 พฤกษภาคมนี้ : 250 บาท

ใครรีบ ใครอยากอุดหนุน กดลิ้งค์ไปตามนี้ได้เลยค่ะ

http://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetailsdata=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTU2ODMzMiI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyMjY3NiI7fQ

 

__________________________________________________________________________

 

“เสี่ยวถาน ของบางอย่างไม่ว่าจะเคยสำคัญอย่างไรแต่เมื่อเวลาเปลี่ยนแปลงก็ย่อมเปลี่ยนไป เจ้าอย่าได้คิดมากเลย ทิ้งมันไปเถอะ เรื่องที่ผ่านมาก็อย่าไปจำอีกเลย” อี้เจียวพูดจบนางก็ยกน้ำชาขึ้นมาจิบเสี่ยวถานจึงตกอยู่ในภวังค์อึ้งนิ่งไปอีกครู่ใหญ่

“เจ้าค่ะ ฮูหยิน” เมื่อขบคิดถึงความนัยคำพูดของคุณหนูได้เสี่ยวถานจึงเอ่ยตอบเสียงเบา

อี้เจียวเหลือบมองสาวใช้ของนางครั้งนึ่งแล้วเลิกใส่ใจ หลังจากผึ่งเท้ากับก้อนหินด้านข้างจนแห้งอี้เจียวก็สวมใส่รองเท้าที่เสี่ยวชุนเข้าไปเอามาจากในเรือน จากนั้นถึงเดินกลับเรือนไปพักผ่อน

 

“ได้ยินว่าเมื่อเช้า เจ้าลงไปหว่านเมล็ดรึ” อันเยี่ยหลางเอ่ยถามอี้เจียวในขณะที่พวกเขากำลังทานอาหารค่ำด้วยกัน

อี้เจียวชะงักเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาของสามีตนเอง ในใจนางกำลังกังวลว่าเขาจะรู้เรื่องที่นางกระทำไปเมื่อตอนเช้าถึงขั้นไหน แล้วเขาจะตำหนิในพฤติกรรมอันไม่เหมาะไม่ควรของนางหรือไม่

“เจ้าค่ะ” อี้เจียวตอบออกมาด้วยน้ำเสียงไม่หนักไม่เบา ไม่เปิดเผยอารมณ์ของตนเองในยามนี้เสี่ยวถานกับเสี่ยวชุนเหลือบมองฮูหยินของตนครั้งหนึ่งด้วยความแปลกใจ

“เหตุใดต้องลงไปหว่านด้วยตนเองด้วยเล่า” แล้วคำถามเรียบๆ ต่อมาของอันเยี่ยหลางก็ทำให้อี้เจียวแทบจะนั่งนิ่งต่อไปไม่ไหว เขาถามเช่นนี้แปลว่าเขารู้ว่านางลงไปเหยียบดินหว่านเมล็ดด้วยตนเองแล้ว

อี้เจียวตื่นตระหนกไม่น้อย เพราะสังคมในยุคสมัยนี้ชนชั้นขุนนางและตระกูลใหญ่มักจะถือว่าการเพาะปลูกเป็นอาชีพของชาวบ้านทั่วไป จึงไม่นิยมลดตัวลงไปทำอาชีพเพาะปลูกกัน

“ข้า.. ข้าอยากลองทำดูเจ้าค่ะ ตั้งแต่เกิดมาข้ายังไม่เคยทำเลยสักครั้ง ครั้งนี้เป็นเพราะท่านพี่เอ่ยปากอนุญาตข้าจึงนึกว่าตนเองสามารถทำเช่นนั้นได้” พูดจบอี้เจียวก็เม้มปากแน่นๆ นางนึกตำหนิตัวเองในใจไม่หยุดที่เผลอพูดพาดพิงถึงเขา

“อืม ได้ลองทำแล้วรู้สึกเช่นไร” อี้เจียวมองไม่ออกมาอันเยี่ยหลางถามนางเช่นนี้ต่อโดยมีวัตถุประสงค์อะไร นางจึงตื่นตระหนกและระแวงเขาไม่หยุด

เขาคงไม่คิดจะยกเลิกแผนการของนางเพราะเหตุนี้หรอกกระมัง

“ก็ ...สนุกมีเจ้าค่ะ หากพรุ่งนี้ท่านพี่มีเวลาข้าจะพาไปดู” อี้เจียวตอบอย่างหลบเลี่ยงประเด็น นางไม่อยากให้เขารู้ว่านางชื่นชอบการปลูกผัก นางกลัวเขาจะมองและดูถูกว่านางชื่นชอบอาชีพของชนชั้นล่าง

"ได้สิ ไว้กลับมาจากวังหลวง ข้าจะไปกับเจ้า” อันเยี่ยหลางตอบอย่างไม่ต้องคิด เขายังคงทานอาหารต่อโดยมีท่าทีเป็นปกติ กลับเป็นอี้เจียวที่ได้ยินคำตอบของเขาแล้วรู้สึกประหลาดใจ

 

วันต่อมา

ในขณะที่อี้เจียวกำลังรออันเยี่ยหลางด้วยความตื่นเต้นปนตระหนกอยู่ในเรือน เรือนใหญ่ก็ส่งคนนำเทียบเชิญจากจวนตระกูลลู่มามอบให้แก่นาง อี้เจียวมองดูเทียบเชิญในมือด้วยความแปลกใจ ตระกูลลู่เป็นตระกูลของเสนาบดีซ้ายคนปัจจุบัน หากนางจำไม่ผิดดูเหมือนว่าเสนาบดีซ้ายแซ่ลู่คนนั้นเป็นคู่ปรับทางการเมืองของเสนาบดีขวาและราชครูอัน เช่นนี้พวกเขาจะส่งเทียบเชิญมาให้นางเพื่อจุดประสงค์ใด

“งานเลี้ยงน้ำชาที่จวนตระกูลลู่งั้นรึ” อี้เจียวพึมพำเบาๆ

ในชาติก่อนหลังงานเลี้ยงน้ำชาตระกูลลู่มีเรื่องราวของสตรีผู้หนึ่งถูกร่ำลือเป็นที่โด่งดังไปทั่วทั้งแคว้น ในยามนั้นจี้เซียงหลินที่กลายเป็นอนุภรรยาของเหยาอี้หยางแล้วก็เคยได้ยินและรับรู้เรื่องราวของสตรีนางนั้นมาบ้าง แต่ด้วยระยะเวลาที่ผ่านไปถึงสองชาติภพ ในยามนี้อี้เจียวจึงจำไม่ได้แล้วว่าเรื่องราวเหล่านั้นมีใจความว่าอย่างไรบ้าง

“เสี่ยวชุน นำเทียบเชิญนี้ไปเก็บในห้องก่อนแล้วกัน”

อี้เจียวยื่นเทียบเชิญให้สาวใช้ โดยตั้งใจไว้ว่าเมื่ออันเยี่ยหลาง กลับมาแล้วนางค่อยสอบถามจึงความจำเป็นและความเหมาะของนางเลี้ยงน้ำชาที่จวนตระกูลลู่ครั้งนี้

อี้เจียวรอจนบ่ายคล้อยอันเยี่ยหลางก็กลับมาถึง หลังจากปรนนิบัติเขาผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เสร็จเรียบร้อย นางก็พาอันเยี่ยหลางออกจากเรือนเดินมุ่งไปยังแปลงผักด้านข้างเรือน

“ท่านพี่ดอกไม้พวกนี้ข้าเพิ่งให้พ่อบ้านอันนำบ่าวไพร่มาลงใหม่ คาดว่าหน้าหนาวปีนี้พวกมันน่าจะผลิบานได้ทันพอดี” อี้เจียวชี้ชวนไปยังแปลงดอกไม้ที่ปลูกไว้หน้าเรือนด้วยความเบิกบาน

อันเยี่ยหลางหันไปมองแปลงดอกไม้ที่มีเพียงต้นยังไร้ดอกสองข้างทางแล้วเหลือบมองภรรยาของตน ความจริงเขาสังเกตเห็นมาก่อนหน้านี้หลายวันแล้วว่าต้นไม่รอบเรือนดูเหมือนจะมีจำนวนมากขึ้น แถมยังถูกปลูกไว้อย่างมีแบบแผน เพียงแต่เขามองไม่ออกว่าพวกมันคือต้นไม้หรือดอกไม้อะไร ยามนี้เมื่อนางอธิบายไปทีละส่วน ทีละชนิดเขาถึงได้นึกดอกของมันออก

“เจ้าคงไม่ได้ลงไปปลูกพวกมันด้วยตนเองใช่หรือไม่” หลังจากอี้เจียวอธิบายไปหลายอย่าง อันเยี่ยหลางก็เอ่ยขึ้นในจังหวะที่นางยังไม่ทันพูดต่อ

อี้เจียวหันมามองด้วยความแปลกใจก่อนจะคลี่ยิ้มส่ายหน้าปฏิเสธ

“ไม่เจ้าค่ะ ต้นไม้ดอกไม้พวกนี้ข้าปลูกไม่เป็น อีกอย่างพวกมันต้องอาศัยคนที่ปลูกเป็นถึงจะสามารถมีชีวิตรอดได้ ข้าไม่กล้าทำเองหรอกเจ้าค่ะ” อันเยี่ยหลางมองใบหน้าขาวผ่องหมดจดของคนตรงหน้าแล้วยกยิ้มเล็กน้อย

“ที่แท้ยุ่งยากถึงเพียงนั้น” เขาพยักหน้าช้าๆ

“ใช่เจ้าค่ะ ค่อนข้างยุ่งยากแต่ว่าพอพวกมันเติบโตจนแข็งแรง ก็จะไม่เป็นอะไรแล้ว รอจนถึงฤดูหนาวพวกมันก็จะบานสะพรั่ง ตอนนั้นท่านต้องแปลกใจแน่นอน ข้ารับรอง”

เห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจของอี้เจียว อันเยี่ยหลางก็ฉีกมุมปากออกกว้างอีกนิด เขาไม่รู้ว่ายามนั้นดอกไม้ในสวนเหล่านี้จะบานสะพรั่งทำให้เขาแปลกใจได้ดั่งที่นางบอกจริงหรือไม่ แต่ที่แน่ๆ ยามนี้ดอกไม้บนใบหน้าของนางกำลังบานสะพรั่งงดงามชวนสัมผัสเป็นอย่างยิ่ง

“นั่นเจ้าค่ะ แปลงผักของข้า”

เมื่อเดินเข้าไปใกล้แปลงผัก อี้เจียวก็รู้สึกตื่นเต้นและประหม่าเล็กน้อย นางคว้ามือของคนที่เดินข้างๆ มาจับไว้ แล้วลากเขาเดินไปยังแปลงผักข้างเรือนที่ถูกซ่อนไว้ในมุมหนึ่งอย่างตื่นเต้น เนื้อที่ขนาดไม่เล็ก ไม่ใหญ่ปรากฏขึ้นมาตรงหน้า เสาไม้หลายเสากับโครงไม้ไผ่ที่ต่อเติมไว้ด้านบนเพื่อทำเป็นหลังคาโรงเรือนตั้งยืนเด่นตระหง่านสร้างความแปลกใจให้คนที่พบเห็น

อันเยี่ยหลางละความสนใจจากมือน้อยๆ ของนางที่กำมือของเขาอยู่ไปมองแปลงผักของจริงตรงหน้า ที่เขาเคยเห็นคร่าวๆ จากกระดาษร่างแผนการของนาง

“ข้างๆ เสาข้าปลูกต้นถั่วยาวกับผักที่เป็นไม้เลื้อยไว้หลายชนิดเจ้าค่ะ พอพวกมันโตพวกมันก็เลื้อยขึ้นไปด้านบน พอออกผล ลูกของมันจะห้อยลงมา ใบของมันยังช่วยบังแดดที่แรงเกินไปได้ด้วยเจ้าค่ะ ส่วนด้านล่างข้าหว่านเมล็ดผักลงไป” อี้เจียวชี้ชวนไปทีละส่วนด้วยความตื่นเต้น

ก่อนหน้านี้แม้จะมีบ่าวไพร่ คนงานและสาวใช้ของนางมาช่วยทำงานให้นาง แต่อี้เจียวไม่เคยพูดเรื่องเหล่านี้ออกมาเพราะนางไม่แน่ใจนักว่าพวกเขาจะฟังที่นางพูดรู้เรื่องหรือเปล่า แต่กับสามีผู้นี้ของนาง นางคิดว่าเขาฟังที่นางพูดรู้เรื่องแน่นอน ยิ่งเห็นสายตาที่กวาดมองอย่างตั้งอกตั้งใจคู่นั้นแล้ว นางก็ยิ่งรู้สึกปลาบปลื้มที่เขาสนใจในสิ่งที่นางทำ

“อืม ช่างน่าสนใจจริงๆ” อันเยี่ยหลางตอบช้าๆ แล้วหันกลับมามองใบหน้าผุดผาดของอี้เจียว

อี้เจียวคลี่ยิ้มกว้างกับคำชมนั้น นางไม่เคยคิดมาก่อนว่าสามีของนางจะเป็นบุคคลที่ใจกว้างและน่าสนใจถึงเพียงนี้ นอกจากเขาไม่ห้ามเรื่องที่นางอยากเพาะปลูกเล็กๆ น้อยๆ เองในเรือนแล้ว เขายังสนใจและชื่นชมในสิ่งที่นางทำอีกด้วย

“ข้าสงสัยอยู่อย่างนึ่ง เมื่อครู่เจ้าบอกว่าใบของผักที่อยู่ด้านบนสามารถบังแดดได้ ข้าไม่ค่อยกระจ่างนัก” อี้เจียวมองเขาด้วยความแปลกใจก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ตนเองอธิบายเช่นนั้นไปจริงๆ

ดูเหมือนความรู้เรื่องนี้จะเป็นความรู้ที่คนในยุคนี้ยังไม่รู้กันมากนัก เมื่อครู่นางก็เผลอพลั้งปากออกไปโดยไม่ทันคิดอะไร แต่กลับไปสะกิดความสนใจของราชครูผู้ยิ่งใหญ่คนนี้เสียได้ อี้เจียวจึงไม่รู้จะต่อว่าที่ตนเองสะเพร่าหรือชื่นชมความละเอียดรอบคอบของอันเยี่ยหลางดี

“คือเช่นนี้เจ้าค่ะ” เมื่อเห็นเขารอคอยคำอธิบายจากนางอยู่ อี้เจียวจึงจำต้องอธิบาย

“เมื่อก่อนข้าเคยเห็นชาวบ้านทำเช่นนี้หลายที่ ข้าจึงนึกแปลกใจจากนั้นพอข้าได้สังเกต ข้าก็พบว่าผักที่ปลูกด้านล่างผักพวกนี้จะโดนแดดน้อยกว่าผักที่ปลูกบนแปลงเฉยๆ และใบจะเขียวกว่าด้วย ข้าจึงคิดว่าทำเช่นนี้น่าจะช่วยกันแดดบางส่วนให้ผักด้านล่างได้”

สายตาคมกริบที่จ้องมองนางตลอดระหว่างที่นางอธิบาย ทำให้อี้เจียวรู้สึกหัวหดด้วยความตระหนก จู่ๆ นางก็เกิดความหวาดระแวงว่าเขาอาจจะจับผิดสังเกตนางขึ้นมาได้

“ออ เช่นนั้นหรือ” อันเยี่ยหลางพยักหน้าช้าๆ ราวกับกำลังพึมพำตนเอง

“ตะ แต่.. ข้าไม่ได้แน่ใจนักนะเจ้าคะ ถ้าอยากรู้ก็ต้องทดลองทำดู” ลิ้นของอี้เจียวพันกันไปมาจนแทบจะพูดไม่เป็นภาษา แววตาคมปลาบที่จ้องมองนางราวกับมองทะลุถึงวิญญาณคู่นั้นของเขาทำให้อี้เจียวแทบจะตั้งสติตัวเองให้เป็นปกติไม่ได้จริงๆ

“ทดลอง.. ทดลองเช่นไร” อันเยี่ยหลางถามนางด้วยความสนใจ ครั้งนี้อี้เจียวนางทำให้เขาสนใจได้แล้วจริงๆ

“หา..” อี้เจียวพลันตื่นตระหนกขึ้นมาอีกรอบ เมื่อโดนสอบถามเช่นนี้ นางมองเขาด้วยความหวาดหวั่นราวกับเป็นนักโทษที่กำลังปกปิดความผิด

“วิธีทดลองที่เจ้าพูดถึงอย่างไร”

“อ่า.. คือข้าพูดไปเช่นนั้น แต่.. ไม่รู้เช่นกันว่าทำอย่างไร” อี้เจียวตอบเขาพร้อมกับมองอันเยี่ยหลางตาปริบๆ

หัวใจของนางสั่นไปด้วยความหวาดหวั่น ความจริงแล้วนางรู้ว่าถ้าอยากจะทดลองเพื่อเปรียบเทียบดูผลลัพธ์ของมัน นางควรจะวางแผนทำอะไรบ้าง แต่หากพูดออกไป อีเจี้ยวก็เกรงว่าจะทำให้สามีของนางยิ่งสงสัยในตัวนางเพิ่มมากขึ้น

อันเยี่ยหลางจ้องมองภรรยาที่ยืนหน้าซีดตรงหน้าเขาครู่หนึ่ง จากนั้นก็คลี่ยิ้มแล้วหัวเราะออกมา ก่อนจะลูบศีรษะของนางอย่างเอ็นดูเบาๆ

“เข้าเรือนกันเถอะ แดดร้อนเช่นนี้ ตากนานเกินไปเจ้าจะไม่สบายเอา” พูดจบก็จับจูงมือของอี้เจียวให้เดินตามเขากลับไปอย่างด้านหน้าเรือน บนใบหน้าหล่อคมคายยังคงติดรอยยิ้มนิดๆ ไว้ตรงมุมปาก

อี้เจียวที่โดนการกระทำและรอยยิ้มที่นางเพิ่งเคยเห็นครั้งแรกของเขาทำให้มึนงงไปครู่ใหญ่

 

____________________________________________________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.348K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,152 ความคิดเห็น

  1. #6145 Sriploy Ktn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 01:49
    เลิ่กลั่กๆ
    #6,145
    0
  2. #4900 นักอ่าน...lnwcool (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 01:22

    พิรุจเต็มไปหมดเลยนางเอกเรา 5555

    #4,900
    0
  3. #3760 Numtanthitiya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 10:16
    น้ำแข็งใกล้ละลายแล้วมั้งงงง
    #3,760
    0
  4. #3323 skypuntaree (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 01:21
    พระเอกยิ้มม
    #3,323
    0
  5. #2973 goldpaddy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 03:12
    ยิ้มครั้งแรก เบื่อคนรู้ทันนนนน อิอิ
    #2,973
    0
  6. #2113 zezeuiaz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 21:47
    สมเป็นราชครู
    #2,113
    0
  7. #1927 Ying_VIP (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 02:14
    ลูบหัวแล้วๆๆๆๆๆๆๆๆ กรี๊ดดดด
    #1,927
    0
  8. #1607 Clione (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 22:28
    ระแวงเกินไปแล้ว555
    #1,607
    0
  9. #1573 1988yongsi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 17:05
    อย่าแกล้งน้องงงง~
    #1,573
    0
  10. #1402 小现在 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 23:46

    ท่านพี่......

    #1,402
    0
  11. #1096 มินเนอร์ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 19:26
    สามีท่านชั่งขี่แกล้งนัก
    #1,096
    1
    • #1096-1 มินเนอร์(จากตอนที่ 17)
      4 มิถุนายน 2563 / 19:26
      ขี้***
      #1096-1
  12. #966 Baiphil289 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 13:41
    น่าฮักจิมฟ
    #966
    0
  13. #917 Airzaa1810 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 21:10
    น้องเลิกลั่กใหญ่เลยยยยย
    #917
    0
  14. #301 goldenage (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 22:23
    สามีย้อนกลับมาด้วยป่าวเนี่น
    #301
    0
  15. #296 Yoong Soo Min (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 21:23
    อั้ยย่าาาา ลูบหัวน้อน จงรักจงหลงนะพี่นะ
    #296
    0
  16. #164 AomeNeW (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 15:24

    หวายยย สนุก อ่านรวดเดียวเลย เนื้อหาอาจจะยังไม่เข้มข้น แต่ก็น่าติดตาม

    #164
    0
  17. #163 81118 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 13:56

    อ่านรวดเดียวเลยค่ะ อ่านไปอ่านมา..อ้าวหมดตอนแล้ว..เสียดายจัง.รอนะคะ

    #163
    0
  18. #161 นัทจัง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 09:03

    สามี-ภรรยา ช่างเอ็นดู ลุ้นตอนต่อไป ยิ้งอ่านยิ่งสนุกและน่าติดตาม เป็นกำลังใจให้ไรท์ สู้ๆจร้า

    #161
    0
  19. #156 Pimmy27pb (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 20:37
    เหมือนคุณครูที่ไล่บี้เอาคำตอบ ซึ่งคำตอบก็ไม่รู้จะถูกใจครูหรือเปล่า เลยเกร็งๆ555
    #156
    0
  20. #154 NM_pk3469 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 20:10
    แอแงงง เริ่มเอ็นดูน้องแล้วละสิ
    #154
    0
  21. #153 ท่านชายกลางสายลม (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 19:40
    ไรท์จะลงเด็กดีจนจบเรื่องไหมคะ
    #153
    2
    • #153-1 ชะลาล่า(จากตอนที่ 17)
      25 พฤษภาคม 2563 / 19:59
      จบค่ะ
      #153-1
  22. #151 p-nam (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 17:29

    น่ารักตะมุตะมิดี ค่อยๆ เรียนรู้กันไป

    #151
    0
  23. #150 Dar699699 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 17:16

    กำลังจะหวานแล้ว
    #150
    0
  24. #149 wilainat27 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 16:48
    น้องกำลังททำให้พี่สนใจชอบน้อง แล้วสำเร็จแน่ๆ
    #149
    0
  25. #148 reallove (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 16:46
    เริ่มละมุนแล้ววว
    #148
    0