ภรรยา..ช่างแสนดี

ตอนที่ 12 : ภรรยา..ช่างแสนดี 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48,397
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,537 ครั้ง
    20 พ.ค. 63

 

 

อี้เจียวเดินตามอันเยี่ยหลางเข้าไปในโรงน้ำชาโดยมีเสี่ยวถานและเจียงเฉินที่เดินตามมาด้านหลัง พอได้ที่นั่งแล้วเจียงเฉิงก็เป็นผู้จัดการสั่งอาหารและน้ำชากับเสี่ยวเอ่อร์ รอเพียงไม่นานอาหารธรรมดาไม่กี่อย่างก็ถูกนำมาวางบนโต๊ะ

“ปล่อยข้านะ”

“ฮ่าฮ่า น้องสาวคนงามอย่าดิ้นแรงนักซิ”

“ดิ้นแรงเช่นนี้ มิใช่ว่าเจ้าชื่นชอบหรอกรึ”

“ฮือ ฮือ ขะ ข้ากลัวแล้ว”

หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว อี้เจียวก็เดินออกจากร้านน้ำไปยังห้องสุขาด้านหลังเพื่อจัดการธุระของนาง พอทำธุระเสร็จแล้วอี้เจียวก็เดินออกจากห้องสุขาเพื่อกลับเข้าไปด้านในร้านน้ำชา แต่นางเพิ่งก้าวได้ไม่กี่ก้าวเสียงร้องไห้ของสตรีกับเสียงอันหยาบคายของบุรุษก็ดังขึ้นมาซะก่อน อี้เจียวจึงหันไปมองด้านหลังกอไผ่ขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากร้าน้ำชาอย่างอดไม่ได้

ชายฉกรรณ์ท่าทางหยาบร้านใบหน้าชั่วร้ายสองคนกำลังกึ่งลากกึ่งฉุดสตรีนางหนึ่งไปยังด้านหลังกอไผ่ พวกเขาพูดจาหยาบช้าอย่างไม่เกรงกลัวฟ้าดิน สายตาชั่วร้ายที่ใช้จ้องมองสตรีผู้นั้นก็จาบจ้วงอย่างไม่คิดปิดบังความคิดเลวร้ายของตน

อี้เจียวกุมมือแน่นตัวสั่นด้วยความเกลียดชัง นางก้มลงเก็บก้อนหินที่มีอยู่เต็มพื้นขึ้นมาสี่ก้อน จากนั้นเล็งไปยังบุรุษสองคนนั้นแล้วปาออกไปสุดแรงทีละก้อน

“โอ๊ย”

“อ๊ะ บิดามันเถอะ”

“มารดามันผู้ใดแอบทำร้ายข้า”

กว่าจะรู้ตัวว่าตนเองทำอะไรลงไปก็ตอนที่ชายหยาบช้าสองผู้นั้นหันมามองนางแล้ว อี้เจียวสะดุ้งสุดแรงเมื่อชายสองคนนั้นเหวี่ยงสตรีในมือทิ้งแล้วมองนางด้วยสายตาชั่วร้าย ต่ำช้า ระยะห่างจากไปนางไปถึงบุรุษสองคนนั้นมิได้ไกล้นัก ยิ่งด้วยสภาพร่างกายบอบบางของจี้เซียงหลินและชุดสตรีหลุดร่ายชุดนี้ นางไม่มีนางวิ่งหนีเข้าไปในร้านน้ำชาได้ทันแน่

อี้เจียวกลอกตาขบคิดไปมาด้วยความหวาดหวั่น เพราะกระทำการลงไปโดยไม่ทันคิดยามนี้ความกลัวผุดกอบกุบจิตใจของนางไว้แน่นจนแทบไม่มีพื้นที่เหลือให้คิดสิ่งใดออกมาได้เลย

“อี้ย่า แม่นางน้อยผู้นี้ใจช่างกล้าไม่เบาแท้” บุรุษสองคนนั้นขยับเท้าเดินมาทางอี้เจียวช้าๆ นางจ้องมองพวกเขาอย่างหวาดระแวง เท้าก็พลันถอยไปด้านหลัง

“นั้นนะสิพี่ใหญ่ ไม่รู้ว่ารสชาติจะดีเพียงใด จุ๊ๆ ท่านดูใบหน้านั้นสิ นางช่างงดงามยิ่งนัก นี่มันของดีชัดๆ” ชายฉกรรณ์ที่มีใบหน้าอ่อนเยาว์กว่าถูกฝ่ามือตนเองไปมา จ้องมองอี้เจียวด้วยสายตาชั่วร้าย เขากวาดมองนางจากบนลงล่างด้วยรอยยิ้มกระย่อง

“สารเลว พวกเจ้าไม่กลัวกฎหมายบ้านเมืองหรือยังไร” อี้เจียวข่มความกลัวในอกแล้วตะโกนด้วยความโกรธ

“ฮ่าฮ่า น้องเล็กดูท่าว่านี้เจ้ากับข้าจะได้ลิ้มรสชาติของสตรีชนชั้นสูงแล้ว” แต่แทนที่คนหยาบช้าสองคนนั้นจะกลัว พวกเขากลับหัวเราะกันอย่างบ้าคลั่งราวกับนางพูดเรื่องตลก

“แม่นางคนสวย เจ้าช่างไม่รู้อะไรเลย กฎหมายบ้านเมืองที่นี่ก็คือข้าสองคนนี่แหละ” ชายผุ้นั้นกล่าวอย่างอุกอาจ

“ฮ่าฮ่า เจ้าคงไม่รู้จักพวกเรา สองพี่น้องคนโฉดสองโลหิตสินะ” อี้เจียวหน้าซีดลงทันทีที่ได้ยินชื่อของบุรุษโฉดชั่วร้ายตรงหน้า ตอนแรกนางคิดว่าพวกเขาเป็นเพียงโจรปล้นสวาทชั่วช้าทั่วไปเสียอีก ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าอี้เจียวจะมาเจอกับจอมโจรสองพี่น้องคนโฉดสองโลหิตที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ในยุทธภพเข้าเสียได้ นางช่างไม่มีบุญวาทสนาดีๆ เลยจริงๆ

ชะตากรรมพบพานคนเลวเช่นนี้ ชาตินี้นางก็ยังหลบหนีไม่พ้นหรือยังไงกัน

“อย่าพูดอีกเลย ข้ากระหายอยากยิ่งแล้ว จัดการนางเลยดีกว่า” ผู้เป็นพี่เอ่ยบอกคนน้อง จากนั้นพวกเขาก็พุ่งเข้ามาหาอี้เจียวด้วยความรวดเร็วยิ่ง เร็วจนนางยังไม่ทันหันหลังวิ่งหนีด้วยซ้ำ

พลัก

ร่างสองสองพี่น้องคนโฉดลอยลิ่วกระเด็นออกไปกองกับพื้นในจังหวะที่กำลังจะเตะตัวอี้เจียว อี้เจียวที่ยืนตกใจกลัวจนตาค้างพลันถูกแรงมหาศาลขุมหนึ่งดึงกลับไปทางด้านหลัง จากนั้นนางก็ตกอยู่ในวงแขนของคนผู้หนึ่งในเสี้ยวอึดใจต่อมา หัวใจที่เหมือนหยุดเต้นไปแล้วของอี้เจียวค่อยๆ ขยับเต้นขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นนางก็หันไปมองร่างบนพื้นของชายโฉดสองคนนั้นด้วยความงุนงง

เมื่อครู่พวกเขาพุ่งเข้ามาเกือบจะถึงตัวนั้นแล้วมิใช่รึ เหตุใดยามนี้ถึงไปนอนกองตรงนั้นแทนเสียเล่า ทันใดนั้นความทรงจำในอดีตก็พลันปรากฏขึ้นมาในห้วงความคิดของอี้เจียว

นางรู้สึกเย็นยะเยือกจากหัวไปจรดเท้า แววตาที่เบิกโพล่งของนางค่อยๆ หันกลับไปยังอีกด้านที่มีคนผู้หนึ่งยืนเด่นอย่างเป็นสง่า ชายอาภรณ์สีน้ำตาลของเขาพลิ้วไหวไปมาเช่นเดียวกันกับปลายเส้นผมของเขา ใบหน้าหล่อคมเข้มกำลังจดจ้องไปยังร่างของสองพี่น้องคนโฉดสองโลหิตบนพื้น

อีเจี้ยวแทบจะสิ้นสติ ดวงตาของนางพลันพร่ามัวขึ้นมาราวกับเวลานี้นางได้ย้อนกลับไปยังชาติภพที่แล้วของจี้เซียงหลิน ในคราแรกที่นางได้พบกับเขา

เหยาอี้หยาง ...

เหยาอี้หยางปรายตาหันมามองสตรีในอ้อมแขนนั้นคราหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปสนใจพี่น้องคนโฉดสองโลหิตที่มีคดีฉาวโฉ่มากมายในระยะนี้อีกครั้ง

“บิดามันเถอะ ลอบจู่โจมผู้อื่นเช่นนี้ พวกเจ้ายังกล้าเรียกตนเองว่าคนดีอีกหรือ” คนโฉดคนพี่ลุกขึ้นมาจากพื้นพร้อมกับเช็ดคราบเลือดมุมปากด้วยท่าทางเจ็บแค้น

“สารเลว ข้าจะฆ่ามัน” คนโฉดคนน้องก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล

“นายท่าน”เจียงเฉิงวิ่งเข้ามาด้วยความร้อนรน เขากวาดสายตามองไปยังคนทั้งหมดทีหนึ่งก่อนจะหันมาค้อมศีรษะให้อี้เจียว ในตอนนี้อี้เจียวถึงตระหนักขึ้นมาว่านางกำลังตกอยู่ในอ้อมกอดของผู้ใด นางหันไปมองเสี้ยวใบหน้าคมคายนั้นช้าๆ หัวใจที่เหยียบเย็นของนางพลันอุ่นขึ้นมาช้าๆ

ไม่ใช่... ไม่ใช่เขา

“ข้ากับฮูหยินไม่เป็นไร” เขากล่าวกับเจียงเฉิง แต่คนที่ยืนด้วยในที่นั้นกลับหันมามองพวกเขาด้วยความรู้สึกต่างกัน

ไม่ใช่... บุรุษผู้นั้น ไม่ใช่ เหยาอี้หยางผู้นั้น

แต่เป็น... อันเยี่ยหลาง เป็นสามีของนางผู้นี้ ที่กำลังกอดนางเอาไว้

เหยาอี้หยางหันมองบุรุษผู้นั้นแล้วเลื่อนไปมองสตรีในอ้อมกอดของเขาด้วยความรู้สึกแปลกใจ ส่วนสองพี่น้องคนโฉดมองอี้เจียวด้วยความตกใจเล็กน้อย ก่อนหัวเราะออกมาอย่างเห็นเป็นเรื่องขบขำ ความจริงพวกเขารู้สึกเสียดายสาวน้อยในอ้อมกอดของคนผู้นั้นอยู่บ้าง ไม่นึกว่านางมิใช่สาวพรหมจรรย์แต่จะเป็นภรรยาของผู้อื่นไปแล้ว ส่วนสามีของนางผู้นั้นถึงจะหล่อเหลาเพียงใดก็เถอะ แต่ผิวขาวซีดเช่นนั้นย่อมไม่พ้นเป็นคุณชายอมโรคสักตระกูลแน่ๆ แต่งกับสามีเช่นนี้จะไปถึงใจได้อย่างไร

“แม่นางน้อยเจ้าช่างอาภัพยิ่งนัก ถึงกับมีสามีเช่นนี้ ฮ่าฮ่า เจ้าไม่อยากลองลิ้มรสชาติมี่จัดจ้านถึงใจบ้างรึ” คนโฉดผู้น้องพูดออกมาอย่างคาบหยาบไม่กลัวเกรงสิ่งใด โดยลืมสังเกตสายตาคมที่ตะหวัดมามองเขานิ่ง เขาย่อมนึกไม่ถึงว่าวันนี้จะเป็นวันตายของพวกเขาสองพี่น้อง

อี้เจียวได้ยินเช่นนั้นใบหน้าของนางก็แดงก่ำด้วยความโกรธ นางกำชายแขนเสื้อของอันเยี่ยหลางแน่น ถึงนางจะยังไม่เคยเข้าหอเช่นนั้นกับสามีของตน แต่ได้ยินผู้อื่นมากล่าวสบประมาทหยาบเกียรติเขาเช่นนี้ นางผู้เป็นภรรยาย่อมรับไม่ได้

“อย่าใส่ใจคำพูดของคนพวกนี้เลย พวกเราไปกันเถอะ” อันเยี่ยหลางคลายวงแขนออก แล้วดันตัวนางให้หมุนมาหาเขา

“ช่างบอบบางยิ่งนัก แค่นี้ยังทนฟังมิได้ ฮ่าฮ่า” ” คนโฉดผู้น้องพูดต่ออย่างได้ใจ

“อาเฉิง จัดการเสีย” อันเยี่ยหลางปรายตาออกคำสั่ง เจียงเฉิงก้มศีรษะรับคำเบาๆ ก่อนจะพุ่งเข้าไปจัดการโจรอันธพาลที่ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงสองคนนั้นในกระบวนท่าเดียว

“อ๊าก”

“อ๊าก อั่ก”

ด้วยความไม่คาดคิดและไม่ทันจะกระพริบตามองให้ชัดเจนด้วยซ้ำ สองพี่น้องคนโฉดนอนก็ลงไปนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นด้วยลมหายใจรวยรินและเจ็บปวดเป็นที่เรียบร้อย พวกเขาจ้องมองเจียงเฉิงด้วยความหวาดกลัวราวกับเห็นยมทูต ความทะนงตนที่สั่งสมมาตลอดชีวิตพลันหาบสาบสูญไปไม่หลงเหลือ ยามนี้แม้แต่แขนที่จะขยับเพื่อร้องขอชีวิตยังขยับไม่ได้ ริมฝีปากที่พยายามจะอ้าออกก็ถูกเฉือนจนเหวอหวะ

เหยาอี้หยางมองดูเหตุการณ์อยู่ด้านหนึ่งมาตลอด ตอนแรกเขายังนึกว่าจำเป็นต้องให้ตนออกยื่นมือปิดฉากโจรโฉดสองพี่น้องนี้ด้วยตนเองเสียอีก แต่คนที่ชื่อ อาเฉิง ผู้นี้ปรากฏตัวและลงมือ เขายังไม่ทันกระพริบตาด้วยซ้ำ สองพี่น้องคนโฉดก็แทบจะไม่เหลือลมหายใจแล้ว

เหยาอี้หยางจ้องมองอาเฉิงด้วยความสนใจ ใจหนึ่งก็อดตื่นตระหนักในวิชายุทธ์ของคนผู้นี้ไม่ได้ แม้สองพี่น้องคนโฉดที่ชั่วช้านี้จะไม่ใช่ผู้ที่มีวรยุทธสูงในยุทธภพ แต่การจัดการกับพวกเขาสองคนในกระบวนท่าเดียวได้เช่นนี้ มิใช่ใครอยากจะทำก็ทำได้ ในยุทธภพคงมีคนที่ทำได้เช่นนี้อยู่กี่ไม่กี่คนเท่านั้น อาเฉิงผู้นี้จึงนับว่ามีวรยุทธ์อยู่ในขั้นไม่ธรรมดาจริงๆ

เหยาอี้หยางแทบไม่กล้านึกวรยุทธตนเองกับคนผู้นี้ เขาหันไปมองบุรุษผู้มีสีหน้าเฉยชาที่เป็นผู้ออกคำสั่งผู้นั้นอีกครั้งด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าคนผู้นี้เป็นใครกันถึงสามารถมีลูกน้องใต้อาณัติที่วรยุทธ์สูงส่งเพียงนี้ แต่ที่แน่ๆ คนผู้นี้คงมิใช่คุณชายของตระกูลทั่วไป แล้วยังสตรีในอ้อมแขนของเขานางนั้นอีก ยิ่งมองนางเหยาอีกหยางก็ยิ่งรู้สึกว่า ตนเองรู้สึกคุ้นเคยและรู้จักกับนาง ทั้งๆ ที่ในความทรงจำของเขานี่คือครั้งแรกที่เขาได้พบนางแท้ๆ

อี้เจียวรู้สึกคั่นเนื้อคั่นตัวเมื่อรู้สึกว่าเหยาอี้หยางจ้องมองนางอยู่ นางก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อกลบสายตาของเขาให้พ้น ได้พบกันอีกครั้งในชาตินี้ เหตุการณ์ก็คล้ายกันเช่นนี้ นางจึงเกิดความรู้สึกกลัวเหลือเกินว่าเรื่องราวและชะตาชีวิตของนางจะดำเนินกลับไปเป็นดั่งในชาติที่แล้วอีก คิดไม่ถึงว่าตนเองหลีกเลี่ยงที่จะไม่ไปตลาดมาตลอดแต่สุดท้ายยังต้องมาพบเขาที่นี่อยู่ดี

“ไปกันเถอะ” น้ำเสียงเนิบๆ ของอันเยี่ยหลางดังขึ้นข้างหูนาง อี้เจียวจึงพยักหน้าก้าวเดินไปพร้อมกับเขา นางในยามนี้มีเรื่องให้คิดมากมายจึงไม่ได้สนใจว่าแผนหลังของตนมีมือข้างหนึ่งดันเบาๆ ให้ก้าวไปพร้อมเขา

เหยาอี้หยางมองพวกเขาจากไปแล้ว จึงหันกลับมาสนใจสองพี่น้องคนโฉดที่นอนอยู่บนพื้นอีกครั้ง พอเห็นว่าอาเฉิงจะลงมือปลิดชีพพวกเขา เหยาอี้หยางก็เดินเข้าไปห้ามและขอรับชายโฉดสองคนนี้ไปส่งให้ทางการแทน

อาเฉิงหันมามองคุณชายผู้นี้ครู่หนึ่งแล้วจากไปอย่างง่ายดาย ความจริงเขาก็ไม่อยากจะฆ่าใครอยู่แล้ว เมื่อครู่ตอนที่ลงมือหากเขามีจิตอยากจะฆ่า คนชั่วช้าสองคนนี้ก็คงตายไปแล้ว แต่เพราะเขาไม่ต้องการลงมือฆ่าใครจึงทำเพียงแค่ตัดเอนแขนขาทำลายกล่องเสียงและปากของพวกเขาให้ไม่สามารถไปกระทำชั่วได้อีกเท่านั้น พอคุณชายท่านนี้เอ่ยขอมาเช่นนี้จึงเข้าทางความต้องการของเขาพอดี

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.537K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,152 ความคิดเห็น

  1. #5490 Nattiya Bursnachaitavee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 13:15
    โห...อาเฉิงนายแน่มาก. แล้วใครจะช่วยแม่นางน้อยที่โดนฉุดคร่าเล่า.
    แล้วทำไมเซียงเซียงถึงมาเข้าห้องน้ำคนเดียวหล่ะ?
    #5,490
    0
  2. #4392 KvangzZ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 16:35
    คนใช้หายไปไหน ปกติคนใช้ต้องมาด้วยนะ
    #4,392
    0
  3. #3318 skypuntaree (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 01:09
    ตัวร้ายมาา
    #3,318
    0
  4. #2935 Enset (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 09:31
    คำผิดเยอะมาก ทั้งคำตก คำเกิน คำซ้ำ บางประโยคพอเดาได้ บางประโยคต้องข้ามไป บางทีตกคำว่า 'ไม่' หรือใส่เกินอีก ทำให้ความหมายเปลี่ยนไปไกลมาก ยังดีที่รูปประโยคข้างๆพอช่วยบอกได้ ว่ามันไม่ใช่แบบนี้
    #2,935
    0
  5. #2921 kunkanomwan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 06:15
    ไม่มีใครสนใจผญ.แรกเลยหรือเจ้าคะ5555555
    #2,921
    2
    • #2921-1 แมวดื่อ(จากตอนที่ 12)
      23 มิถุนายน 2563 / 07:39
      จมกอไผ่ตายไปแล้วมังนั้นนะ5555
      #2921-1
    • #2921-2 แมวดื่อ(จากตอนที่ 12)
      23 มิถุนายน 2563 / 07:39
      จมกอไผ่ตายไปแล้วมั้งนั้นน่ะ5555
      #2921-2
  6. #1923 Ying_VIP (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 01:22
    ฟ้าลิขิตให้มาเจอกันอะแหละเนอะ
    #1,923
    0
  7. #1555 1988yongsi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 14:46
    ไม่มีใจคิดอยากฆ่าเลยจร้าาแค่พิการเอง
    #1,555
    0
  8. #1474 Bowmeerr (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 22:14
    ทุกคนลืมผู้หญิงคนแรกที่กำลังโดนรุมกันหมด 55555
    #1,474
    0
  9. #1412 oki (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 04:02
    เหยาอีกหยาง --> เหยาอี้หยาง
    ขยับขเยื้อน --> ขยับเขยื้อน
    #1,412
    0
  10. #1399 小现在 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 23:19

    โอ้ ... เซอร์ไพร์สสุดๆ //เจ้าหมอนี่จะมารังคราญมั้ยนะ

    #1,399
    0
  11. #1135 P_P (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 22:16

    อาจจะยังเป็นต้นฉบับที่ไม่ได้รีไรท์ คำเลยยังซ้ำๆกันอยู่มากนะคะ

    #1,135
    0
  12. #586 foreverafter (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 13:14
    ตกลงคนที่ช่วยนางคือสามี แล้วคุณชายเหยาคือดูอยู่ข้างๆ ยังไงก็ต้องเจอกันสินะ ขอบคุณค่ะ
    #586
    0
  13. #400 Airzaa1810 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 02:19
    น้องใจเย็นนะลูกกกกก
    #400
    0
  14. #304 re - ann (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 02:18

    อ่านลำดับเหตุกาณ์แล้วงงว่าอะไรเป็นอะไร นางตาฟาดเห็นเหยาแวบๆ สามีกอดนางเลยเจ้าใตผิดชั่วจณะ แต่หญิงสาวในอ้อมกอดเหยานี่คืออะไร

    #304
    0
  15. #69 Dar699699 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 11:16

    รอๆๆๆๆ
    #69
    0
  16. #67 lolah2 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 03:52
    สนุกมากค่าไรท์รอน่า
    #67
    0
  17. #66 CherrBiie (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 23:25
    สนุกกกกก
    #66
    0
  18. #64 gameminmin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 21:54
    เข้ามารออ่านทุกวันเลยนะ ^^
    #64
    0
  19. #63 reallove (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 18:32
    สนุกค่ะ
    #63
    0
  20. #62 ลมรัก (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 17:25

    นางเอกผวาหนักมากนางกลัวเหตุการณ์เดิมๆจนกลัวว่าจะก้าวข้ามผ่านไปไม่ได้ทั้งๆที่ก้าวผ่านอดีตมาได้ขนาดนี้หน้าจะมองและทำอะไรที่มันดีต่อใจและอนาคตข้างหน้านะนี่พอนางเจอหน้าคนในอดีตนางตื่นกลัวตลอดเวลาเลย

    #62
    0
  21. #61 _White_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 16:43
    ขอบคุณค้าบบ
    #61
    0
  22. #60 ฝัน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 16:36

    อาเฉิงงงง ตลก

    อันเยี่ยหลาง ต้องปกป้องอี้เจียวน้าาา

    #60
    0
  23. #59 น้ำพริกกะปิ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 16:28

    รอต่อนะคะ

    #59
    0