Kear Only ผู้ชายคนนี้ดุมาก(ๆ) ตีพิมพ์กับ สนพ.B2S

ตอนที่ 9 : Kear Only ผู้ชายคนนี้ดุมาก(ๆ) ...8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46,627
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,078 ครั้ง
    16 ต.ค. 62

พี่เคียร์พูดกับฉันโดยไม่ได้สนใจเพื่อนเขา ฉันจึงเดินเข้าไปในห้องด้วยความอึดอัด เพราะไม่คิดว่าจะมาเจอเหตุการณ์ที่พวกเขาอยู่กันครบทีมแบบนี้ ไหนจะสายตาที่ไม่ปกติทั้งสามคู่นั้นอีก พากันมองฉันราวกับตัวแปลกประหลาด


            “สวัสดีค่ะ” ฉันไหว้พวกเขาลวกๆ จากนั้นก็ส่งถุงรองเท้าให้พี่เคียร์


            “อะไรวะ” ยังไม่ทันจะพูดอะไร พี่แบงค์ก็รีบแทรกขึ้นมาก่อน ส่วนพี่จอมทัพก็พี่วานิกก็มองฉันกับถุงรองเท้าในมือด้วยความสนใจ


            “หนูเอารองเท้ามาคืนค่ะ” ฉันพูดพร้อมกับเดินไปยื่นถุงรองเท้าให้พี่เคียร์


พี่เคียร์รับถุงนั้นไปแล้ววางมันลงบนพื้นข้างๆ เขา จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เพื่อนๆ ของพี่เคียร์ มองฉันสลับกับเขาด้วยสายตาแบบเดียวกันสลับกันไปมา ฉันจึงรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอีกรอบ เพราะมันไม่ใช่แบบที่เขาคิดกันอยู่


ดูสภาพก่อนฉันสิ มันจะเข้าข่ายอะไรแบบนั้นได้ยังไง พี่เคียร์คงไม่เปลี่ยนรสนิยมมาชอบผู้หญิงใส่ชุดนอนกับชุดวิ่งมาไนท์คลับแบบนี้หรอกน่า


            “ยังไงวะ” พี่แบงค์เงยหน้าถามเพื่อน แต่พี่เคียร์ทำเพียงแค่ปรายตาเหลือบมองเพื่อนเท่านั้น จากนั้นเขาก็หันมาหาฉัน


            “งั้น หนูกลับแล้วนะคะ” ฉันพูกกับเขาพร้อมกับกวาดสายตามองพี่ๆ ในห้อง ในใจตอนนี้อยากวิ่งเผ่นออกจากห้องมาก


            “ครับ ขอบคุณมาก” พี่เคียร์ตอบ


ฉันพยักหน้าแกนๆ ให้กับคำขอบคุณของพี่เคียร์ แล้วหันหลังเดินกลับไปทางประตู ในขณะที่กำลังเปิดประตูออก พี่แบงค์ก็พูดขึ้นมา


            “มึงไม่ได้คิดจะกินน้องแฟนกูใช่ไหม” ฉันว่าประโยคนี้พี่แบงค์น่าจะจงใจถามพี่เคียร์ แต่ทำไมเขาถึงจงใจถามขึ้นมาในตอนนี้ด้วย รอให้ฉันออกจากห้องก่อนไม่ได้หรือยังไง


            “พูดไรของมึง” พี่เคียร์ตอบเพื่อนอย่างไม่ชอบใจ


            “เปลี่ยนแนวว่างั้น”


            “ฮ่าฮ่า แล้วจะไปสู้คนเก่าๆ ของมึงอื่นไหวหรอวะ”


เสียงของพี่วานิกกับพี่จอมทัพดังแทรกขึ้นมาแทบจะทันทีหลังจากนั้น บทสนทนาของพวกพี่เขาทำเอาฉันรู้สึกขนลุกขนชันไปทั้งตัว อุณหภูมิร่างกายร้อนๆ หลังจากวิ่งเมื่อครู่พลันหายวับจนฉันรู้สึกหนาว


ไม่รู้สึกตลกเลยสักนิด ฉันไปเข้าข่ายแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมต้องแซวเรื่องแบบนี้ด้วยนะ ฉันไม่ชอบเลย


            จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าเดินตามมายังประตูที่ฉันกำลังเดินออกไป ประตูที่ฉันกำลังจะปิดพลันโดนดึงให้เปิดออกอีกรอบ ฉันหันไปมองพี่เคียร์ที่เดินตามออกมาด้วยความแปลกใจ


            “เดินไปส่ง” พี่เคียร์พูดสั้นๆ แล้วปิดประตู ฉันจึงไม่ได้ยินว่าพวกพี่ที่เหลือในห้องเขาคุยอะไรกันอีก


            พี่เคียร์เดินตามฉันออกมาจากคลับเงียบๆ การเดินมาส่งของเขาทำเอาฉันขนลุกขึ้นมาอีกรอบ รู้สึกหวาดกลัวเขาขึ้นมาหน่อยๆ


            “อย่าคิดมาก เพื่อนพี่พูดเล่นไงงั้นแหละ”


พอเดินออกมาจากส่วนของผับ พี่เคียร์ก็พูดขึ้นมา ฉันปรายตามองพี่เขาแล้วพยักหน้า พอจะเข้าใจอยู่ว่าเขาหมายถึงเรื่องคำพูดที่พี่ๆ เค้าพูดล้อกันก่อนหน้านี้


            “ค่ะ”


ฉันไม่กล้าคิดมากหรือไปในทำนองนั้นหรอก ปกติแค่เห็นเขาฉันก็รู้สึกหวั่นวิตกแล้ว ยังจะไปมีอารมณ์คิดแบบนั้นซะทีไหน ถึงแม้ว่าตอนนี้ระดับความกลัวที่ฉันมีต่อพี่เคียร์น้อยกว่าตอนแรก แต่ไม่ได้แปลว่ามันจะน้อยลงจนหันไปคิดในแง่นั้นได้ อีกอย่างผู้หญิงแบบฉันคงไม่ใช่แบบที่พี่เขาชอบซะหน่อย


เอาเป็นว่าไม่กล้าคิดแบบนั้นจริงๆ ถึงฉันจะเป็นผู้หญิงที่หัวใจเข้มแข็งแต่ฉันก็มีนิสัยขี้ขลาดมากๆ คนที่ฉันไม่ชอบหรือฉันกลัว ฉันไม่มีทางขยับเข้าใกล้เด็ดขาด



 

อาทิตย์หน้าจะมีงานวันเปิดกิจกรรมมหาลัย บรรดาชมรมต่างๆ ที่เป็นชมรมกลางของมหาลัย จึงกำลังเตรียมตัวกันเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับงานนี้


งานวันเปิดกิจกรรมของมหาลัยเป็นงานจัดแสดงผลงานของชมรมกลาง ตั้งแต่ช่วงการศึกษาที่ผ่านมาจนมาถึงช่วงล่าสุดของปีนี้ ซึ่งจะได้รับมีการประเมินจากคณะกรรมการที่เป็นตัวแทนจากสโมสรนักศึกษาและอาจารย์ฝ่ายกิจกรรมของมหาลัย


ผลของการประเมินกิจกรรมจะมีผลต่อการได้จัดสรรงบประมาณปีของแต่ละชมรม ด้วยเหตุนี้ทุกชมรมจึงให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก


ฉันกับกุ้งนางอยู่ชมรมแบตมินตันตั้งแต่ปีหนึ่ง ซึ่งเป็นหนึ่งในชมรมกลางของมหาลัยที่มีขนาดไม่ใหญ่มากนัก แต่ถึงจะอยู่ชมรมแบตมินตันก็ไม่ได้แปลว่าเราสองคนเป็นนักกีฬาแบตมินตันนะ เพราะฉันกับกุ้งนางอยู่แผนกแม่บ้านของชมรมเท่านั้น


อธิบายง่ายๆ แผนกแม่บ้านก็คือ แผนกที่ทำทุกอย่างยกเว้นเป็นนักกีฬา ตอนปีหนึ่งผู้หญิงที่มีหน้าที่เป็นแม่บ้านในชมรมมีหน้าที่เตรียมของกินและน้ำดื่มให้กับนักกีฬา แต่พอขึ้นปีสองบรรดาแม่บ้านในชมรมก็เลื่อนขั้นมารับผิดชอบทำบอร์ดผลงานทั้งปีของชมรม ฉันกับกุ้งนางจึงต้องช่วยเพื่อนปีเดียวกันทำบอร์ด


ใต้ถุนอาคารเรียนรวมสองเป็นสถานโล่งกว้างขนาดใหญ่ที่ชมรมต่างๆ ชอบนัดการมาทำงานที่นี่ ชมรมแบตมินตันมหาลัยก็เช่นกัน


วันนี้พวกเรากำลังเริ่มลงมือทำบอร์ดของชมรมอย่างจริงจังเป็นวันแรก บรรดาเพื่อนๆปีเดียวกันและปีอื่นๆ ที่แวะเวียนมาช่วยกัน กำลังคุยกันเกี่ยวกับรูปแบบที่เราจะนำเสนอ ซึ่งก่อนหน้านี้ได้มีการประชุมกันมาบ้างแล้ว


หลังจากคุยกันไปพักหนึ่ง พวกเราก็แยกย้ายกันทำงานตามหน้าที่ได้รับมอบหมาย โดยฉันทำหน้าที่รวบรวมข้อมูลจากเพื่อนคนอื่นที่ส่งมาให้ เพื่อนำไปปริ๊นท์และจัดเตรียมสำหรับขึ้นบอร์ด


หน้าที่ของฉันตอนนี้ยังไม่มีอะไรมาก เพราะต้องรอข้อมูลจากคนอื่นก่อน ฉันจึงย้ายตัวเองไปช่วยกุ้งนางที่มีหน้าที่รับผิดชอบทำบอร์ดร่วมกับเพื่อนอีกสามคน


“ว้าย”


เสียงร้องกรี๊ดตกใจดังขึ้นมาทำลายเสียงจอแจวุ่นวายใต้อาคารเรียนรวมสอง ทุกคนหันไปมองที่มาของเสียงที่ดังมาจากทางเดินที่เชื่อมอาคารเรียนสองกับอาคารเรียนสามพร้อมกันราวกับนัดหมาย


ข้างต้นดอกลีลาวดีที่ปลูกอยู่ติดกับทางเดินมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่ คาดว่าน่าจะเป็นชมรมที่มาช้าแล้วไม่ได้ที่นั่งใต้อาคารเรียนรวมจึงพากันไปนั่งตรงนั้น


ผู้หญิงคนหนึ่งที่สวมชุดนักศึกษากระโปรงพีทยาวประมาณเข่ากำลังยืนหน้าซีดด้วยความตกใจเพราะก่อนหน้านี้ไม่กี่วินาทีเธอเพิ่งทำน้ำแดงหกใส่เสื้อนักศึกษาของผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า


ถ้าหากผู้ชายคนนั้นเป็นเพียงนักศึกษาชายทั่วไป คนอื่นๆ รวมทั้งฉัน หลังจากเงยหน้าไปดูด้วยความอยากรู้เสร็จแล้วคงจะเลิกสนใจเหตุการณ์นี้ไป เพราะไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่ แต่บังเอิญเหลือเกินที่ผู้ชายคนนั้นเป็นรุ่นพี่คนดังที่ขึ้นชื่อเรื่องความฮอตและความโหด


“ขะ ขอโทษค่ะ” ผู้หญิงคนนั้นยกมือไหว้พี่เคียร์ ใบหน้าสวยๆ ของเธอซีดแล้วซีดอีกจนดูน่าสงสาร


“พี่เคียร์นี่หว่า”/ “จะซวยไหมนั่น” / “ความสวยช่วยอะไรได้ไหมวะ” / “จะรอดไหมเนี่ย” / “ดูดีๆ นั่นน้องแป้งบัฟพ์นี่” / “อย่างกับละคร”


ฯลฯ บราๆๆ เสียงกระซิบของคนรอบข้างดังขึ้นไล่เลี่ยกันในระดับที่ไม่ดังมากนัก


“น้ำแดงด้วยเว้ย”


กุ้งนางที่นั่งอยู่ข้างๆ ขยับมากระซิบกับฉัน ฉันหันไปมองเพื่อนพร้อมกับขมวดคิ้วงุนงงในคำพูดของเพื่อน จากนั้นก็หันกลับไปสนใจเรื่องของคนดังต่อไม่ได้ใส่ใจอีก


“ช่วงนี้มึงมีเคราะห์กับน้ำแดงหรือเปล่าวะ”


พี่วานิกที่เดินตามหลังมาพูดพร้อมกับกลั้นหัวเราะ สีแดงเปื้อนบนเสื้อนักศึกษาของพี่เคียร์เป็นวงกว้าง ใบหน้านิ่งๆ ของเขานั้น ตอนนี้เต็มไปด้วยอารมณ์ไม่ค่อยน่ามองนัก

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

อ่าว...ซ้ำอ่ะน้อง

ไม่ได้ตังใจเหมือนปีใหม่หรือยังไงนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.078K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,803 ความคิดเห็น

  1. #1288 fcjaneeyeh (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 00:13

    สนุกมากข่าาาาา
    #1,288
    0
  2. #1287 pim_1402 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 22:40

    สนุกมาก
    #1,287
    0
  3. #1286 Duesadee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 22:38
    งื้อ หน้านิ่งขนาดดูใจไม่ออกเลยพี่เคียร์ ขอบคัณนะค่ะไรท์ที่มาลงทุกวัน
    #1,286
    0
  4. #27 อิน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 05:57

    อ้าว พี่เคียร์อะไรยังไงงงงง

    #27
    0
  5. #26 Esertime (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 01:00
    ใจแข็งเข้าไว้น้องปีปี
    #26
    0
  6. #25 Kanijang_1630 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 00:47
    พี่เคียร์ยังไงๆๆๆ แล้วน้องปีของเราล่ะ
    #25
    0