Kear Only ผู้ชายคนนี้ดุมาก(ๆ) ตีพิมพ์กับ สนพ.B2S

ตอนที่ 21 : Kear Only ผู้ชายคนนี้ดุมาก(ๆ) ...20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48,759
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,093 ครั้ง
    31 ต.ค. 62

พี่เคียร์ขยับบิดตัวแล้วยื่นมือไปหยิบนาฬิกาปลุกมาดูเป็นอันดับแรกเมื่อเปิดตา จากนั้นเขาก็หันมามองฉันที่ยืนนิ่งตรงประตูมองเขาอยู่ พี่เคียร์หาวออกมารอบหนึ่งแล้วขยับลุกขึ้นนั่ง


“สายแล้วหรอ” ฉันพยักหน้า


ไม่ใช่แค่สายธรรมดา แต่เป็นสายมากแล้ว แต่ก่อนหน้านี้ที่ฉันไม่เข้ามาปลุกเขาก็เพราะวันนี้เป็นวันหยุดหลังสอบกลางภาคของมหาลัย ฉันจึงไม่ต้องรีบไปเรียนเหมือนปกติและฉันก็คิดไปเองว่าเขาก็คงไม่มีเรียนเหมือนกันจึงปล่อยให้เขานอนมาจนถึงตอนนี้ (ความจริงคือฉันไม่กล้าปลุกเขานั่นแหละ)


“เปิดม่านให้หน่อยสิ” พี่เคียร์ที่ลุกมานั่งแล้วพูดแกมออกคำสั่ง ฉันจึงเดินไปเปิดม่านให้แสงเข้ามาในห้อง


“พี่เคียร์จะอาบน้ำไหมคะ หนูจะได้หยิบของให้” พี่เคียร์พยักหน้าพร้อมกับหาว แล้วขยับลงจากเตียง


“เสื้อยืดสีดำกับกางเกงขาสั้นละกัน อย่าลืมบ็อกเซอร์พี่ด้วยล่ะ”


ฉันปรายตามองพี่เคียร์ที่กำลังอมยิ้มอยู่หลังจากสั่งเสร็จ ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังมีความสุขเพราะได้แกล้งฉันเลย ฉันไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม


ฉันไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้เลย


“ค่ะ”


ฉันรับคำแข็งๆ แล้วเปิดประตูตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อผ้าของเขาออกมาอย่างไม่ใส่ใจชุดหนึ่ง จากนั้นก็ก้มไปเปิดลิ้นชักด้านล่างหยิบบ็อกเซอร์ออกมา แล้วจึงค่อยหยิบผ้าขนหนูและ เดินนำออกไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านนอก


“หนูจะกลับแล้วนะพี่เคียร์ พี่โทรบอกเพื่อนหรือ.. เออ ญาติหรือใครก็ได้มาอยู่กับพี่ดีไหม” หลังจากทายาให้เคียร์เสร็จฉันก็พูดขึ้นมา พี่เคียร์ปรายตามองฉันทีหนึ่งจากนั้นก็หลุบมองเสื้อของเขาที่ฉันใส่อยู่ผ่านๆ


“อือ ถ้าอยากกลับก็กลับไปเถอะ ไม่ต้องห่วงหรอก” พี่เคียร์พูดแบบไม่ใส่ใจ


ฉันมองเขาด้วยความแปลกใจ เมื่อกี้ยังดูอารมณ์ดีๆ อยู่เลยไม่ใช่หรอ ทำไมตอนนี้เปลี่ยนโหมดอีกแล้ว ฉันเม้มปากกรอกตามองบนด้วยความรู้สึกขัดใจกับท่าทางแบบนี้ของเขา


ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเขานะ แฟนก็ไม่ใช่ เพื่อนก็ไม่ใช่ ญาติก็ไม่ใช่ แล้วยังอุตสาห์ทำให้เขาขนาดนี้แล้ว เขาไม่เกรงใจบ้างหรือยัง


แล้วไอ่ท่าทางแบบ ฉันอยู่คนเดียวได้ แบบนี้มันหมายความว่ายังไง คือ เขาคิดแบบนี้จริงๆ ใช่ไหม คงไม่ได้ต้องการแบบ... เรียกร้องความสนใจอะไรทำนองนั้นจากฉันใช่ไหม


เออ แล้วเขาจะทำแบบนั้นทำไมวะ


ฉันคิดอย่างงุนงง ชักจะไม่เข้าใจเขามากขึ้นทุกที


“งั้น หนูกลับแล้วนะคะ ให้หนูซื้อข้าวฝากยามด้านล่างไว้ให้ไหมคะ” ฉันถามเขาด้วยความอดทนขีดสุดท้าย  


“ไม่ต้อง”


พี่เคียร์ปรายตาจากทีวีมามองฉัน จากนั้นก็หันไปมองมันต่ออย่างไม่สนใจกัน


ฉันยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาดื้อๆ บทจะอารมณ์เสียก็อารมเสียทันที บทจะใจร้ายก็ใจร้ายเฉย ฉันอุตส่าห์เป็นห่วงและทำให้เขาขนาดนี้แล้วนะ


ช่างเถอะ ถือซะว่าฉันรนหาที่เองละกัน


ฉันคิดอย่างปลงๆ จากนั้นจึงเลิกสนใจพี่เคียร์เหมือนกัน ชักจะรู้สึกคิดผิดนิดๆ ที่เมื่อคืนตัดสินใจนอนที่นี่เพราะเป็นห่วงเขา ดูเขาตอนนี้สิฉันกำลังจะกลับแล้ว ขอบคุณกันสักคำก็ยังไม่มี


เฮ้อ ช่างเขาละกัน จะอยู่คนเดียวหรือจะให้ใครมาอยู่เป็นเพื่อน ก็แล้วแต่เขาละกัน ฉันไม่สนแล้ว


ฉันคิดอย่างปลงๆ อีกรอบ แล้วหยิบกระเป๋าตัวเองกับถุงเสื้อที่ยังไม่แห้งของตัวเองมาถือไว้ จากนั้นก็หันไปหาพี่เคียร์อีกรอบ เขายังคงนั่งดูทีวีนิ่งๆ เงียบๆ ไม่ขยับ ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น


“พี่เคียร์ หนูกลับแล้วนะ เสื้อพี่หนูจะคืนทีหลังนะคะ”


ฉันยกมือไหว้เขาโดยไม่สนใจว่าเจ้าตัวจะหันมามองหรือไม่ จากนั้นก็เดินไปเปิดประตูและออกจากห้อง

 



ความจริงหลังจากออกมาจากคอนโดพี่เคียร์แล้ว ฉันก็เป็นกังวลอยู่บ้างฉันจึงโทรไปบอกบอกเรื่องพี่เคียร์กับเจ้พราวคร่าวๆ เพื่อให้เธอช่วยหาคนไปอยู่เป็นเพื่อนเขา


ฉันโดนเจ้พราวแซวกลับมาเล็กน้อยพร้อมกับคำเตือนที่เจ้ไม่อยากให้ฉันไปยุ่งกับพี่เคียร์มากกว่านี้ ฉันรับปากเจ้อย่างไม่อิดออด เพราะฉันก็ไม่คิดจะเอาตัวเองไปยุ่งกับพี่เคียร์มากกว่าอยู่แล้วนี้เหมือนกัน


แค่เท่าที่เจอมาวันนี้ฉันว่าฉันก็เข็ดขยาดกับอารมณ์ความแปรปรวนของเขาแล้ว จึงไม่มีทางที่ฉันจะเอาตัวเองเข้าไปยุ่งกับเขาอีก แต่ในกรณีที่เขาเป็นคนเข้ามายุ่งกับฉันเอง อันนั้นฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือน หวังแต่ว่าเขาจะไม่ทำแบบนั้น


หลังจากคุยกับเจ้จบแล้ว ฉันก็กลับหอไปอย่างสบายใจเลิกกังวลเรื่องพี่เคียร์



 

หลังจากวันนั้นฉันก็ไม่ได้ไปเยี่ยมพี่เคียร์อีก มีเพียงโทรไปถามเขาสองครั้ง แต่พี่เคียร์ก็คือพี่เคียร์จริงๆ ทุกครั้งเขาจะตอบกลับมาสั้นๆ เพียงสองสามคำเท่านั้น ราวกับไม่อยากคุยกับฉันและลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้ฉันเป็นคนพาเขาไปโรงพยาบาลและยังช่วยดูแลเขา


เอ่อ .. ความจริงฉันก็ไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นอะไรกันแน่ เดาอารมณ์เขาไม่ถูก


หลังจากวางสายจากเขา ฉันแอบโมโหนิดๆ โมโหที่เขาไม่รู้จักสำนึกขอบคุณฉันบ้าง และโมโหตัวเองที่ยังโทรไปหาเขาอีก


เห็นชอบทวงบุญคุณกับฉัน แต่ที่จริงเขาก็คนที่ลืมบุญคุณคนอื่นคนหนึ่งเท่านั้นแหละ


หลังจากครั้งนั้นฉันก็ไม่คิดจะโทรไปหาเขาอีก คิดไปคิดมาก็ไม่อยากจะยุ่งกับเขาแล้วจริงๆ ที่ผ่านมาก็แล้วกันไปล่ะกัน ทำใจทิ้งๆ มันไป ส่วนเสื้อของเขาฉันจึงเอาไปคืนโดยการฝากการ์ดที่คลับไว้ โดยไม่สนใจว่าเขาเขาจะได้รับมันคืนหรือเปล่า 


แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ชีวิตฉันจะได้สงบสุข




 

หลังจากเทศกาลสอบกลางภาคผ่านไปไม่ถึงสามอาทิตย์ ก็สู่ฤดูกาลแข่งขันกีฬาสีมหาลัยอีกครั้ง นักศึกษาผู้ชื่นชอบกิจกรรมทั้งหลายจึงเข้าสู่โหมดจริงจังอีกครั้ง


โดยมหาลัย A เป็นมหาลัยที่มีการแข่งกีฬาสีโดยไม่แบ่งแยกเป็นคณะ แต่จะแบ่งนักศึกษาไปอยู่สีต่างๆ ตามเงื่อนไขที่ทางสโมสนนักศึกษาของแต่ละปีคิดขึ้นมา ซึ่งปีนี้ทางมหาลัยใช้เงื่อนไขวันเกิดเป็นตัวแบ่งแยก  ฉันกับกุ้งนางจึงแยกกันไปอยู่คนละสี


สี่โมงเย็นตามนัดหมายจากทางสโมสรนักศึกษา เป็นเวลานัดหมายรวมสีตามจุดต่างๆ ฉันซึ่งปีนี้ได้อยู่สีเหลืองก็เดินไปยังใต้ตึกคณะเศรษฐศาสตร์ที่เป็นจุดนัดหมายของกลุ่มสีเหลือง


พอไปถึงฉันก็เข้าไปเช็คชื่อตัวเอง และเนื่องจากเป็นจำนวนคนที่มาแรกๆ จึงได้รับหน้าที่ไปช่วยเช็คชื่อน้องปีหนึ่งที่กำลังรวมกันอยู่ในลานด้านนอกโดยอัตโนมัติ


“ปี ปีอยู่สีเหลืองเหมือนกันหรอ”


ใบเตยวิ่งแจ้นเข้ามาหาฉันพร้อมกับยิ้มกว้างแจกความสดใส ฉันมองเธอตาปริบๆ อย่างตั้งตัวไม่ทัน จากนั้นถึงได้พยักหน้าตอบ ไม่คิดว่าจะบังเอิญได้มาอยู่สีเดียวกับใบเตยแบบนี้


“ดีจัง ปีเช็คชื่อหรือยัง” ใบเตยถาม


“เช็คแล้ว กำลังจะไปช่วยเช็คชื่อน้องปีหนึ่งต่อ เตยเข้าไปเช็คชื่อได้เลยนะ” ฉันชี้ไปยังใต้อาคารที่เพิ่งเดินออกมา


“จ้า งั้นเดี๋ยวเตยมาช่วยนะ” พูดจบใบเตยก็ยิ้มหวานส่งให้ฉัน จากนั้นจึงเดินไปยังใต้อาคาร


ฉันมองตามใบเตยไปด้วยความคิดที่ติดอยู่ในหัวว่าเธอน่ารักจริงๆ ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เดินไปยังกลุ่มน้องปีหนึ่งที่นั่งรวมกันอยู่ในลาน โดยมีรุ่นพี่ปีสองกลุ่มหนึ่งกำลังช่วยกันควบคุมให้น้องๆ ไม่วุ่นวาย

“จะเช็คน้องชื่อใช่ไหมครับ”

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.093K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,803 ความคิดเห็น

  1. #1389 fcjaneeyeh (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 06:47

    ลุ้นมากๆ ปีใหม่นี่เรียนอยู่ปีไหนนะคะลืมแล้ว55555
    #1,389
    0
  2. #1388 0989402793 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 01:23

    ลุ้นสุดๆ ตกลงว่านายจะรัก รึนายจะร้ายอิพี้เคียร์
    #1,388
    0
  3. #1387 Jittima_pook (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 23:55
    สนุกมากค่ะติดตามอย่างใจจดใจจ่อคิดถึงพี้เคียร์ทุกวันเลย
    #1,387
    0
  4. #1386 To_Toey60111 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 23:14
    โอ้ยอยากอ่านต่ออออ
    #1,386
    0
  5. #1385 aommayurin (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 23:03
    เล่นตัว เล่นตัวแน่ๆอิพี่เคียร์
    #1,385
    0
  6. #244 Venitah (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 23:41
    แบบนี้ได้เหรอ อิพี่ไม่อ่อนโยนเลย 555
    #244
    0
  7. #243 oilspt (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 23:39
    รออัพนะคะ
    #243
    0
  8. #242 MooilSP (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 23:32
    ยอมใจพระเอก อย่ารุนแรงสิน้องกลัวหมดแล้ว
    #242
    0
  9. #241 Jajaa1234 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 23:31
    ชิเคียร์ไม่อ่อนโยนแต่ทำไมเราชอบว่ะ5555#มะวานไรท์หายย
    #241
    0
  10. #240 minminexo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 23:30
    เมื่อวานไรท์หายรอค่ะ
    #240
    0