Kear Only ผู้ชายคนนี้ดุมาก(ๆ) ตีพิมพ์กับ สนพ.B2S

ตอนที่ 13 : Kear Only ผู้ชายคนนี้ดุมาก(ๆ) ...12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45,934
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 979 ครั้ง
    21 ต.ค. 62

พรุ่งนี้ก็เป็นงานวันเปิดกิจกรรมมหาลัยแล้ว บรรดาชมรมต่างๆ กำลังวุ่นอยู่กับการจัดซุ้มในลานกิจกรรมกลางของมหาลัย ชมรมแบตมินตันที่ฉันสังกัดอยู่ก็ด้วยเช่นกัน พวกเรากำลังช่วยกันติดบอร์ดตามมุมต่างๆ ตามที่วางแพลนกันไว้ และแบ่งบางส่วนไปช่วยจัดอุปกรณ์สำหรับกิจกรรมในวันพรุ่งนี้เตรียมไว้ทำกิจกรรมเสริม


“หลีกหน่อยจ้า หลีกหน่อย”


เสียงร้องตะโกนของเพื่อนชมรมข้างๆ ดังขึ้นพร้อมกับบอร์ดขนาดใหญ่ที่กำลังช่วยกันเข็นเข้ามา


ฉันมองบอร์ดสามมิติขนาดใหญ่ที่ไม่น่าจะเข้าซุ้มได้อันนั้นด้วยความรู้สึกทึ้ง นอกจะขนาดของมันจะขนเข้ามายากแล้วดูเหมือนน้ำหนักมันจะไม่ได้น้อยๆ อีกด้วย


“เฮ้ย ๆ”


เสียงร้องโหวกเหวกดังขึ้น เพราะอยู่ๆ บอร์ดก็เอียงไปข้างหนึ่ง คนที่อยู่ใกล้จึงวิ่งไปช่วยกันด้นให้มันกลับไปตั้งตรง จากนั้นก็ช่วยกันเข็นเดินไปหน้าซุ้ม


ฉันมองดูมันด้วยความลุ้นระทึก ไม่รู้ว่าจะติดตั้งรอดหรือเปล่า


จากนั้นโครงเหล็กที่ใช้ดันบอร์ดก็ถูกจัดตั้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พอประกอบมันเสร็จแล้วก็ถึงช่วงเวลาที่ต้องยกบอร์ดสามมิติอันนั้นไปวาง และเหมือนทุกคนจะรู้โดยทั่วกัน จึงพร้อมใจวางงานในมือไปช่วยชมรมนั้นยกบอร์ด


“รบกวนทุกคนช่วยพวกเรายกมาวางตรงนี้นะครับ เดี๋ยวน้องจะช่วยบอก”


ผู้ชายที่น่าจะเป็นแกนนำคนสำคัญของชมรมอธิบายคร่าวๆ ให้คนที่ไปช่วยฟัง จากนั้นพวกเขาก็ประจำที่แล้วช่วยกันยกบอร์ดลงจากรถเข็น


“เฮ้ย”


เสียงร้องด้วยความตกใจของคนยกกับคนดูดังขึ้นเมื่อน้ำหนักของบอร์ดเทลงไปด้านหนึ่งจนเหมือนจะกู้ไม่กลับ ดูเหมือนว่าแรงของผู้ชายกว่าแปดคนจะยังไม่พอสำหรับยกมันไปวางตั้งได้


“มา พวกพี่ช่วย”


พี่จอมทัพที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหน โผล่เข้าไปช่วยยก จากนั้นพวกพี่เคียร์ พี่วานิก พี่แบงค์ก็โผล่เข้ามาช่วยกันอีกหลายแรง ทำให้บอร์ดค่อยๆ กลับมาสมดุลและถูกย้ายไปวางบนโครงเหล็กได้สำเร็จ


พอยกบอร์ดเสร็จทุกคนก็หันไปมองพวกพี่เคียร์ด้วยความรู้สึกแตกต่างกัน โดยส่วนมากฉันคิดว่าครั้งนี้ทุกคนน่าจะเป็นปลื้มมากกว่ากลัวเกรง  ประธานชมรมที่เพิ่งโผล่มา เดินไปขอบคุณพวกพี่เคียร์ไม่หยุด จากนั้นจึงหันไปขอบคุณคนที่มาจากชมรมอื่นอีกที


“ไง มีอะไรให้พี่ช่วยไหม”


พี่แบงค์หันมาถามฉันที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเขา ทำเอาฉันสะดุ้งไปทีหนึ่ง ฉันรีบส่ายหน้าทันทีแล้วขยับเตรียมถอยไปด้านหลัง ฉันไม่รู้ว่าเขาจะหันมาสนใจฉันทำไม ก็ไม่สนิทกันขนาดนั้นซะหน่อย


พอพี่แบงค์หันมาถามฉันแบบนี้ ทำให้คนที่อยู่ใกล้ๆ หันมามองฉันกับเขาด้วยสายตาแปลกใจปนสงสัย นั่นทำให้ฉันแทบอยากจะพาตัวเองไปหาที่หลบมิดๆ ทำไมเมื่อครู่ฉันคิดไม่ถึงว่าพี่แบงค์จะหันมาถามนะ


ถึงพี่แบงค์จะเป็นแฟนเจ้พราว และฉันกับเขาก็รู้จักกันผ่านๆ แค่นั้น แต่นั่นเป็นเรื่องที่มีแต่ฉันกับพี่เขารู้เท่านั้น พอเขาทักฉันขึ้นมาแบบนี้คนอื่นก็ต้องสงสัยอยู่แล้ว


“อ้าว น้องคนนั้น”


พี่จอมทัพหันมาร่วมวงกับพี่แบงค์ จากนั้นก็กลายเป็นทำให้พี่เคียร์กับพี่วานิกก็หันมาด้วย พวกเขามองฉันอย่างแปลกใจ คงคาดไม่ถึงว่าจะเจอฉันที่นี่


ฉันยิ้มแห้งๆ ส่งให้พวกพี่เขาแล้วแทบอยากจะมุดหนี พวกเขาไม่รู้กันหรือยังไงว่าตัวเองเป็นจุดเด่น พอไปยืนหรือไปคุยกับใคร คนคนนั้นก็พลอยดูเด่นและกลายเป็นที่สนใจไปด้วย


“เล่นแบตด้วยหรอ” พี่เคียร์ปรายตามองชื่อชมรมแล้วหันมาถามฉัน


“เปล่า” ฉันส่ายหน้า


รู้สึกไม่ชอบแววตาของพี่เคียร์ขึ้นมาดื้อๆ ปกติเขาชอบมองให้ฉันกลัว ยิ่งเวลาแบบนี้ฉันยิ่งไม่ชอบให้แววตาดุๆ ของเขาจ้องมองมาที่ฉันเลย


“ตอบไอ่เคียร์คนเดียวด้วยเว้ย” พี่จอมทัพหันไปกระซิบกับพี่แบงค์ พี่แบงค์จึงอมยิ้มขำ


“แค่อยู่ชมรมแบตเฉยๆ” พอพี่เคียร์เอาแต่มองอยู่แบบนั้น ฉันก็จำต้องตอบคำถามเขาให้ยาวขึ้น ในใจนึกด่าพี่จอมทัพที่ไม่ยอมเข้าใจสถานการณ์


“เฉยๆ แปลว่า เข้าชมรมไปนั่งเฉยๆ ยืนเฉยๆ เดินเฉยๆ แบบนั้นหรอ” พี่จอมทัพถามฉันหน้าตาย ส่วนฉันก็ได้แต่อึ้ง อยู่ๆ เขาก็มาแกล้งฉันแบบนี้ ฉันโต้ตอบไม่ทัน


“ยุ่ง”


พี่เคียร์หันไปพูดคำนี้กับพี่จอมทัพนิ่งๆ จากนั้นก็เดินจากไป พี่แบงค์อมยิ้มอีกรอบพร้อมกับยกมือขึ้นมาโบกให้ฉันแล้วลากคอพี่วานิกเดินตามพี่เคียร์ไปอีกคน เหลือเพียงพี่จอมทัพที่หันมามองฉันราวกับกำลังนึกแปลกใจบางอย่าง จากนั้นก็เดินตามไปเป็นคนสุดท้าย


ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นก็ปรายตามองคนรอบๆ ที่กำลังให้ความสนใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่และกำลังหันมามองฉันด้วยความสงสัย ฉันจึงหันหลังเดินหนีกลับเข้าไปด้านในซุ้ม


แบบนี้มันสถานการณ์อะไรกัน ไม่ได้สนิทกับพวกพี่เขาเลยแท้ๆ มาทำให้ลำบากใจกันทำไมนะ


ฉันคิดอย่างไม่สบอารมณ์กับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่พักหนึ่ง แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่าถึงจะเป็นอย่างนั้นฉันก็ยังรู้สึกกลัวพี่เคียร์อยู่ดี

 



ห้องน้ำบริเวณลานกิจกรรมของมหาลัยมีอยู่หลายจุด แต่ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงเลือกมายังจุดที่อยู่ใกล้กับคณะสังคมศาสตร์จุดนี้ด้วย ความคิดที่ว่าห้องน้ำจุดนี้อยู่ห่างจากลานกิจกรรมมากที่สุดแล้วคนจะน้อยที่สุดก่อนหน้านี้เป็นอันต้องพับไปทันที เมื่อเดินมาถึงบริเวณด้านหน้าห้องน้ำ


เพี้ย!!


แรงปะทะระหว่างฝ่ามือและใบหน้า ดังมากพอที่จะทำให้คนรอบข้างที่กำลังเดินเข้าเดินออกหน้าห้องน้ำถึงกับอยู่ชะงัก ฉันก็ด้วยเช่นกัน เท้าที่กำลังพาตัวเองก้าวไปยังห้องน้ำพลันหยุดลงอย่างไม่รู้ตัว


ย้อนไปก่อนหน้าไม่ถึงห้าวินาที น้องแป้งพัฟพ์คนสวยที่ตอนนี้กำลังมีข่าวคบกับพี่เคียร์อยู่เพิ่งจะเดินออกมาจากห้องน้ำ เธอยืนละล้าละลังหันไปมาเหมือนหาคนอยู่ จากนั้นผู้หญิงอีกคนที่สวยและน่ารักมากไม่แพ้กัน ก็เดินดุ่มๆ เข้าไปหาเธอและลงมือตบใบหน้าสวยๆ ของน้องแป้งพัฟพ์จนเธอหน้าหันโดยไม่มีสัญญาณบ่งบอกใดๆ


            ฉันว่าน้องเขาคงเจ็บจนหน้าชาแน่ๆ เลย ขนาดฉันยืนอยู่ห่างๆ แบบนี้ยังรู้สึกซี๊ดแทน


            น้องแป้งพัฟพ์กุมหน้าตัวเองที่แดงก่ำหันไปมองผู้หญิงคนนั้นด้วยความแววตาโกรธ ผู้หญิงคนนั้นก็จ้องเธอนิ่งไม่ขยับราวกับพร้อมจะฟาดฟัน แววตาแบบนั้นของเธอทำเอาฉันรู้สึกหวั่นแทน


            “ตบแป้งทำไม” น้องแป้งพัฟพ์ถามออกมาประโยคแรก ผู้หญิงคนนั้นคลี่ยิ้มแล้วยกมือข้างที่ใช้ตบเมื่อครู่ขึ้นมาเล่นอย่างไม่ใส่ใจ


            “อยากตบ.. มั้ง”


เธอเหลือบตาขึ้นมองน้องแป้งพัฟพ์แล้วหัวเราะเบาๆ ส่วนน้องแป้งพัฟพ์ก็ยังกุมแก้มตัวเองแน่นและจ้องมองเธอเหมือนเดิม


            พอเห็นท่าทางแบบนี้ของเธอแล้วฉันก็รู้สึกว่าผู้หญิงน่ารักๆ แบบนี้ก็มีมุมน่ากลัวได้เหมือนกัน เพียงแต่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรที่ไปทำให้เธอต้องลงมือแรงขนาดนี้


            “ทำไม แค้นหรอ? ตบคืนสิ”


ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างยั่วโทสะและท้าทาย แววตาของเธอแข็งกร้าวเอาเรื่อง ทำเอาน้องแป้งพัฟพ์กลัวจนถึงกับถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว


            “ไม่ต้องทำเป็นนางเอก ทีจะแย่งแฟนคนอื่นเธอยังไม่สนเลยว่าจะทำให้เค้าเลิกกันหรือเปล่า อีหน้าด้าน ไม่ต้องมาสำออยร้องไห้”


            พอเห็นน้องแป้งพัฟพ์ร้องไห้ ผู้หญิงคนนั้นก็ดูเหมือนอารมณ์จะขึ้น เธอขยับเข้าไปจะทำร้ายน้องแป้งพัฟพ์อีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลุ่มผู้หญิงที่ตามมาทีหลังเข้ามารั้งเธอไว้ได้เสียก่อน


            “ปล่อย อย่ายุ่งเรื่องของกู” ผู้หญิงคนนั้นพยายามสะบัดคนที่เธอรั้งเธอไว้ออก


            “ริน ใจเย็นๆ ก่อน”


            “แก ที่นี่มหาลัยนะเว้ย”


            เพื่อนของผู้หญิงคนนั้นพูดเตือนสติเธอไม่หยุด นั่นทำให้ท่าทีของเธออ่อนลงจากเดิมเล็กน้อย แต่เธอยังคงจ้องน้องแป้งพัฟพ์อย่างเอาเรื่อง


            “มีอะไรกัน” เสียงของบุคคลที่น่าจะเป็นต้นเหตุของเรื่องดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัว 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 979 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,803 ความคิดเห็น

  1. #1623 Nong Sriwichian (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 19:37

    สนุกมาก
    #1,623
    0
  2. #1323 0989402793 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 21:21
    ไรท์ข๋าออกรูปเล่มเสร็จแล้ว จะออกEbookอีกรอบไหม รอนะคะกราบงามๆ
    #1,323
    1
    • #1323-1 ชะลาล่า(จากตอนที่ 13)
      22 ตุลาคม 2562 / 16:09
      กำลังตีพิมพ์อยู่ค่ะ อดใจรอสักแป๊บนะะ
      #1323-1
  3. #1310 Nanana- (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 07:55
    ถ้าพี่เคียร์จะแบบว่า มาหลอกให้ชอบเล่นๆงี้ แบบ ไม่ได้ชอบนางเอกของเรา เริ่มจะไม่ปลื้มละนะ 555
    #1,310
    0
  4. #1309 sopana23 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 06:46
    ยังคาใจเรื่อวแป้งพัพอยู่

    ถ้าเสน่ห์แรงก็อย่าเข้าใกล้ อย่าไปมอง อย่าไปสนใจเดียวแมงหวี่มันจะหาเรื่องตบ
    #1,309
    0
  5. #1308 Phiyaporn_111 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 01:10
    รอมาทั้งวัน
    #1,308
    0
  6. #67 tik3860 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 22:02

    จีบไปเลยค้า (พี่ชอบน้องแล้วแน่ๆๆ) มาต่อเร็วๆๆๆน้า
    #67
    0
  7. #66 manejanb (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 21:46

    พี่เขาอยากทำคะแนน....
    #66
    0
  8. #65 Kanijang_1630 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 21:27
    ปกติน้องกลัวพี่แต่วันนี้น้องลืมกลัว
    #65
    0
  9. #64 อิน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 21:23

    ฟินมากค่า


    งือออ อยากอ่านตอนต่อไปแล้วววว

    #64
    0
  10. #63 JmPor9497 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 21:08
    รอฮ้าาาาา
    #63
    0