[Blackpink] พี่จีของลิซ | Lisoo

ตอนที่ 3 : [Jisoo] Chapter :: 03 ล้ำเส้น (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    11 ก.พ. 60







EP: 03 ล้ำเส้น

จีซู: ลลิซคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้กล้ามาล้ำเส้นกันแบบนี้






แต่ความเงียบเท่านั้นที่อยู่รอบๆตัวพวกเราในตอนนี้ 

 

หลังจากที่ตกลงที่จะกลับห้องมาพร้อมกับลลิซ น้องมันก็ยังไม่เอ่ยปากพูดอะไรกับฉันสักคำ ทังๆที่ปกติพูดมากจนขี้เกียจฟัง ฉันที่อยู่ในอาการเมามายพอสมควร ก็เริ่มรู้สึกหัวร้อน และ หงุดหงิดกับการที่ลลิซแสดงออกมาแบบนี้ 

 

"เดี๋ยวแวะร้านค้าก่อนแล้วค่อยกลับห้องกันนะ" 

 

"อืม..." 

 

ทำไมอ่ะ โกรธเหรอ มีอะไรให้โกรธ ฉันเป็นคนที่ทำให้ล้มลงไปรึยังไงเล่า 

 

เมื่อน้องมันเงียบฉันก็เลยเลิกเซ้าซี้ จนกระทั่งมาถึงร้านสะดวกซื้อที่ฉันบอกจะเเวะในตอนแรก ก่อนจะเดินนำลลิซมานั่งที่ม้านั่งที่มีไว้บริการเเถวหน้าร้าน ทิ้งลลิซไว้คนเดียวก่อนจะเดินหายเข้าไปซื้อของ ที่ตั้งใจที่จะซื้อไว้ตั้งแต่แรก  

 

ใช่แล้วล่ะ เห็นลลิซเจ็บฉันก็ไม่สบายใจ ยังไงก็ขอทำดีลบล้างความผิดหน่อยเถอะ ฉันจะเข้ามาซื้อยาให้เด็กนั่นนั่นแหละ 

 

ฉันใช้เวลาไม่นานก็กลับออกมาพร้อมกับของที่ต้องการจนเต็มถุงใหญ่ และ หนึ่งถุงเล็กที่ใส่เฉพาะยาไว้ ก่อนจะโยนถุงเล็กนั่นไปที่ตักของลลิซที่นั่งเงียบอยู่ เงียบจนผิดวิสัย... 

 

"ทำแผลซะ..." 

 

แต่แทนที่จะทำตามที่ฉันบอก ลลิซกับเลือกที่จะคว้ากระป๋องเบียร์ที่ฉันซื้อติดมาด้วย เอาไปเปิดแล้วก็ซัดเข้าไปเสียอึกใหญ่ โดยไม่ได้สนใจยุกยาอะไรทังนั้นเลย  

 

"ลลิซ!" 

 

"จีก็ทำให้ลิซสิ..." 

 

ฉันถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก ก่อนจะเปิดขวดน้ำเปล่า ที่ซื้อมาเพื่อล้างแผลให้น้องโดยเฉพาะ แล้วคว้ามือข้างที่ว่างจากการถือกระป๋องเบียร์ของลลิซมาถือไว้ 

 

"เอาอีกข้างมา" 

 

"ขอโทษที่ตามไปกวน" 

 

จู่ๆ ลลิซก็โพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาฉันชะงักมือที่กำลังจะเปิดขวดแอลกอฮอล์ไว้ ถามว่าโกรธมั้ย ก้โกรธนะ เด็กมันล้ำเส้นทังๆที่เคยรับปากไว้หลายร้อยครั้งแล้วว่าจะไม่ทำอีก แต่ก็ทำอีกเรื่อยๆจนฉันเริ่มเบื่อหน่าย กลายป็นชินชา 

 

"จีซูโกรธลิซรึเปล่า" 

 

"ตอนแรกอ่ะไม่โกรธ..." 

 

เรียกได้ว่าชินชา และ ชาชิน ไปแล้วน่ะนะ 

 

"แต่มาโกรธตอนที่ลิซไม่ระวังตัวเองเนี่ยแหละ" 

 

จะให้ทำยังไงจะให้ปฏิเสธยังไง น้องมันก็คือน้องอ่ะ คือคนที่เราปกป้องดูแลมาตั้งแต่เด็ก  แค่พอทุกคนโตขึ้นแล้ว อยากจะให้ลองเลือกทางเดินของตัวเองที่ไม่มีกัน และ กันดู ถ้าถามว่ายังรักมั้ย ก็ต้องตอบว่ายังรักเหมือนเดิม แต่น้องมันไม่ใช่ เด็กลลิซตัว่เล็กที่เอาแต่เดินตามแล้วเรียก พี่จีซูๆ อีกต่อไปแล้ว โตขนาดนี้แล้ว คงไม่ต้องมีพี่ก็ได้มั้ง 

 

"ขอโทษนะ..." 

 

ไม่ค่อยได้เห็นลลิซในมุมนี้เลยเเฮะ เพราะเหล้ารึเปล่าถึงทำให้เป็นคนอ่อนไหวขนาดนี้ ปกติด่ายังไงก็ไม่สะเทือน วันนี้น้องมันแปลกไปจริงๆ 

 

ฉันก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปอีก ได้แต่ทำแผลที่มือให้อย่างเงียบๆ เด็กนี่ก็แกร่งเกินผู้หญิง โดนแอลกอฮอล์กับแผลสดยังไม่ร้องออกมาสักแอะ มีแต่กระดกเบียร์ที่ฉันซื้อมาจนจะหมดกระป๋องที่สองอยู่แล้ว 

 

"เสร็จแล้ว เลิกกินได้แล้ว พรุ่งนี้ไปเรียน" 

 

"ลิซไม่ได้คออ่อนเหมือนจีเสียหน่อย" 

 

ลลิซว่าก่อนจะขยำกระป๋องเบียร์ในมือ แล้วโยนทิ้งลงถังขยะที่อยู่ใกล้ๆอย่างแม่นยำ แต่จะอ่อนหรือไม่อ่อนก็ดูกันตอนลุกขึ้นเนี่ยแหละ 

 

วืบ~ 

 

"นั่น..." 

 

ฉันรีบถลาเข้าไปประคองเมื่อเห็นว่าลลิซยืนเหมือนคนจะล้ม ก่อนจะส่งสายตาแบบ พี่ว่าแล้ว...ไปให้น้องมัน 

 

"ไม่เป็นไรๆ ลุกเร็วไปหน่อย" 

 

"อย่าฝืนหน่อยเลย ไป...กลับห้องกัน" 

 

เพราะดูท่าแล้ว ลลิซน่าจะไม่ได้ดื่มแค่เบียร์สองกระป๋องอย่างที่ฉันเห็น ตอนอยู่ที่ร้านอาหารก็ไม่แน่ว่าจะหมดไปเท่าไร เก่งแค่ไหน ก็แค่ผู้หญิง ไม่ระวังตัวเองเสียเลย  

 

ฉันดึงเอาเเขนลลิซมาคล้องที่ไหล่ของตัวเอง ทังๆที่น้องก็ไม่ได้มีท่าทียืนเซอะไรแล้ว แต่ก็แค่กันเอาไว้ก่อน เดี๋ยวเดินๆไปแล้ววูบลงก็เจ็บตัวอีก ลลิซก็ไม่ขัดขืนอะไร เพราะน้องมันตัวสูงกว่าฉัน เลยดูเหมือนกับลลิซแค่พาดแขนไว้ที่ไหล่ฉันเฉยๆ ไม่มีมีท่าทีประคองอะไรกัน 

 

"เดินไปเลย ไม่ต้องเอาแขนออก ถ้าจะล้มก็คล้ำพี่ไว้" 

 

"ลิซไม่ได้เมา..." 

 

"ยังจะเถียง เดี๋ยวนี้ไม่เชื่อกันแล้วใช่มั้ย!" 

 

"เสียงดังอีกแล้ว" 

 

ลลิซบ่นงุบงิบ ก่อนจะยอมเดินไปแบบนั้นตามที่ฉันต้องการ ร้านสะดวกซื้อที่เราเเวะไม่ได้อยู่ไกลจากอพาทเม้นของพวกเรานัก เพราะงั้นใช้เวลาเดินไม่นานก็ถึง 

 

"เดี๋ยวพี่ขึ้นไปส่งที่ห้อง" 

 

"ไม่ แวะห้องจีก่อน" 

 

"อย่ามา...จะหาเรื่องมานอนด้วยอีกแล้วใช่มั้ย" 

 

"เปล่า มีเรื่องสำคัญจะพูดด้วย" 

 

สีหน้าของลลิซแลดูจริงจังจนฉันหลงเชื่อ สุดท้าย ฉันก็ยอมให้น้องเข้ามาในห้องอีกแล้ว ใจอ่อนให้ลลิซซ้ำแล้วซ้ำเล่าเลยฉัน 

 

เมื่อเข้ามาถึงห้อง ลลิซก็ผละตัวออกจากฉัน ไปนั่งอยู่บริเวณโชฟาหน้าทีวี มุมประจำของเจ้าตัวเวลาที่มาสิงอยู่ที่นี่ แตกต่างกันแค่วันนี้ไม่เปิดทีวีดู เเต่กับเลือกที่จะเปิดเบียร์กินแทน 

 

"พอได้แล้ว พี่ซื้อมายังไม่ได้กินสักกระป๋อง เธอจะกินหมดแล้วเนี่ย" 

 

"คออ่อนอย่างจีไม่ต้องกินหรอก..." 

 

ดูมันดูถูก เกินไปแล้วนะ ใครเป็นใครให้มันรู้เสียบ้าง 

 

"เรียนหนักมากรึไง ถึงดูเครียดๆ" 

 

ฉันเอ่ยเปิดบทสนทนา พร้อมกับหยิบเบียร์อีกกระป๋องมากินเป็นเพื่อนลลิซ เพราะลลิซเอาแต่นั่งเงีบยไม่พูดไม่จาอะไรสักคำ ทำให้อะไรก็ดูน่าอึดอัดไปเสียหมด 

 

"เพราะใครล่ะ..." 

 

หมายความว่าไง เพราะฉันงั้นเหรอ? 

 

"จี ลิซอยากจะขอจี เรื่องพี่มาร์ค..." 

 

พี่มาร์คทำไม... 

 

"จีจำวันที่เลิกกับพี่มาร์คได้มั้ย" 

 

จำได้สิ ฉันเเทบจะไม่เป็นคนเลยล่ะ 

 

"จี...โทษลิซมาตลอดเลยใช่มั้ย..." 

 

โทษสิ...ฉันกับพี่มาร์ครักกันดี ถ้าไม่มีเธอ เรื่องเเบบนั้นก็คงไม่เกิดขึ้นนะลลิซ... 

 

"ขอโทษนะ ทังๆที่จีดูจะชอบเขามากแท้ๆ" 

 

ชอบสิ ชอบมากเลยด้วย แต่ถ้าระหว่างเขากับเธอ... 

 

"แต่ลิซดีใจนะ ที่ทำให้พวกพี่เลิกกัน" 

 

"ลลิซ!!" 

 

หมายความว่ายังไง เธอไม่เคยสำนึกกับเรื่องที่เกิดขึ้นเลยเหรอ แล้วยังจะมีหน้ามาบอกว่าดีใจอีก 

 

"เธอชอบพี่มาร์คเหรอ" 

 

สิ้นคำถามของฉัน ลลิซก็หัวเราะออกมาอย่างไม่มีเหตุผล ทังๆที่คำถามของฉันมันไม่ได้ตลกเลยสักนิด เเม้ว่าจะเป็นเสียงหัวเราะที่ขืนๆ แต่การที่หัวเราะกับสถานการ์ณแบบนี้ มันก็เกินไปหน่อยนะ 

 

แล้วฉันก็ไม่ได้คำตอบจากคำถามนั้น เพราะลลิซเอาแต่กระดกเครื่องดื่มมึนเมานั้นเข้าปากท่าเดียว ไม่มีท่าทีว่าจะตอบ จนสุดท้ายพวกเราก็ได้แต่นั่งดื่มกันเงียบๆ จนเผลอน็อคหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้... 

 

วันรุ่งขึ้น 

 

เพราะการที่ดื่มติดๆกันเมื่อคืน ทำให้ฉันจำเป็นต้องโทรไปลางานในวันนี้ หัวหน้าก็ต่อว่าเสียยกใหญ่ แต่จะทำยังไงได้ ก็ได้แต่รับฟังเอาไว้ พร้อมกับบอกว่าจะสั่งงานลูกน้องไม่ให้มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นในวันนี้ 

 

เป็นหัวหน้าทีมก็ลำบากนะ  จะบอก... 

 

เมื่อเคลียร์ทุกอย่างเสร็จแล้ว ฉันจึงเหลือบตาไปมองคนที่นอนอยู่ข้างๆ ที่หลับหมดสภาพอยู่ ลลิซสวมแค่เสื้อเชิตกับกางเกงยีนนอน เพราะเสื้อแจ็กเก็ตที่เจ้าตัวชอบนักหนา ถูกถอดออกตั้งแต่เริ่มดื่มโชจูกันแก้วที่สาม 

 

ใช่แล้ว เมื่อบรรยากาศมันมา แค่เบียร์ที่ซื้อมาหกกระป๋องมันไม่พอ 

 

เมื่อเห็นว่าลลิซพลิกตัวไปมาเหมือนอึดอัด ฉันก็เอื้อมมือจะปลดกระดุมกางเกงยีนรัดๆนั้นออกให้ แต่ก็ต้องหยุดชะงักมือไว้ เมื่อคิดได้ว่าเขาไม่ใช่เด็กคนเดิมที่เราจะทำอะไรด้วยก็ได้อีกแล้ว ฉันจึงเลือกที่จะผละออกมา แล้วเดินเข้าห้องน้้ำโดยไม่สนใจลลิซอีกเลย 

 

ฉันใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานพอสมควร เพาะความมึนทำให้ทำอะไรเร็วๆไม่ได้ บวกกับวันนี้ไม่ต้องรีบร้อนไปไหน แต่พอกลับออกมาก็เห็นว่าลลิซตื่นแล้ว... 

 

"ทำอะไรน่ะลิซ" 

 

เมื่อฉันเอ่ยทัก ลลิซก็สะดุ้งสุดตัวเหมือนคนมีความผิด ก่อนจะรีบร้อนเอาของอะไรบางอย่างไปซ่อนไว้ด้านหลัง 

 

"ปะ...เปล่า" 

 

"ซ่อนอะไรไว้ เอามาให้พี่ดู" 

 

ยิ่งเห็นว่าลลิซทำหน้าตาเลิกลั่กไปมา มันยิ่งทำให้ฉันอยากรู้ จนต้องพุ่งตัวเข้าไปแย่งของสิ่งนั้นมาจากมือน้อง 

 

แล้วก็พบว่ามันคือโทรศัพท์ของฉันนั่นเอง 

 

"ทำอะไรกับโทรศัพท์พี่" 

 

"เปล่า ลิซเอามาดูเวลา" 

 

เกือบจะเชื่อนะ ถ้าท่าทีจะดูปกติกว่านี้สักนิด แต่ไอ้ที่ลลิซเป็นอยู่ฉันเรียกมันว่าอาการของคนร้อนตัว 

 

และเมื่อฉันปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมาดู ฉันก็รู้ได้ถึงสาเหตุที่ลลิซทำตัวน่าสงสัยเเบบนี้ สิ่งที่มันค้างอยู่คือบทสนทนาออนไลน์ของฉันกับพี่มารคที่แชทคุยกันนานๆครั้ง เรื่องงานบ้างอะไรบ้าง แต่สิ่งที่แปลกจากนั้นคือ มันมีบทสนทนาที่ผ่านมาไม่กี่นาทีนี้เพิ่มขึ้นมาโดยที่ฉันไม่ได้เป็นคนตอบ... 

 

แล้วก็เห็นว่าลลิซพยายามจะลบมันทิ้งด้วย 

 

"เธอตอบไลน์พี่! เกินไปแล้วนะ" 

 

"ลิซไม่อยากให้จีคุยกับพี่มาร์ค!" 

 

เกินไปแล้ว เกินไปแล้วจริงๆ ลลิซล้ำเส้นของตัวเองที่ฉันขีดเอาไว้มามากเกินไปแล้ว... 

 

"เธออยากจะขาดกับพี่จริงๆใช่มั้ย ลลิสา..." 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                            

 

 

 

 

 

พี่จีหาว่าน้องชอบพี่มาร์ค น้องนี่ขำเลอ 5555


ฟิคสนองนี๊ด เขียนเท่าที่อยากอ่าน เขียนตามความขี้ชิปที่มีอยู่ในสายเลือด


อย่า





#คนดีของลิซ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

337 ความคิดเห็น

  1. #27 nawaporn102546 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:47
    สงสารลิซ
    #27
    0
  2. #26 peng_sn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:25
    เอ้าจี!!! สงสารลิซละ เบื่อจีได้ม้ะ
    #26
    0
  3. #25 Annyeongg (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:51
    รออออค่ะ^^
    #25
    0
  4. #24 yupaka (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:24
    เริ่มสงสารเด็ก พี่ซูไม่เข้าใจน้อง
    #24
    0
  5. #23 โซ_มิน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:35
    พี่จีก็ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยนะคะ สงสารลิซอ่ะ
    #23
    0
  6. #22 fongopop (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:10
    คาดหวังมากไรท์5555 แต่ตอนนี้สงสารใจลิซมากพี่ซูก็ไม่รู้อะไรเลยลิซไม่ได้ชอบพี่มาร์คลิซชอบพี่ซูต่างหาก เป็นกำลังใจให้ลิซกับไรท์นะ!
    #22
    0
  7. #20 Himmie22 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:37
    รอน้าไรท์ สงสารลิซมากกก
    #20
    0
  8. #18 Ce'ces Rizle (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:53
    นี่คาดหวังให้น้องมันเทอิพี่จริงๆ แล้วคะ... ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย~ ถ่อว จซู -.-
    #18
    0
  9. #16 Milkypig (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:47
    โอยยยย สงสารใจลิซเหลือเกินค่ะ เด็กมันทำไปก็เพราะรักพี่ แต่พี่กลับไม่เข้าใจอย่างนั้น เป็นกำลังใจให้ลิซนะ ปล.ขอคาดหวังให้เขาเข้าใจและรักกันเร็วๆ ได้ไหมคะ. 5555
    #16
    0
  10. #14 kpipe (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:53
    รอออออออออออออ
    #14
    0
  11. #11 Panida Ketkaew (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:53
    คาดหวังสุดๆค่ะ
    #11
    0