[Blackpink] พี่จีของลิซ | Lisoo

ตอนที่ 19 : [Jisoo] Chapter :: 17 ผิดหวัง (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,649
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    3 ธ.ค. 60





EP: 16 ผิดหวัง

จีซู: ลลิซเป็นเด็กดี...และฉันก็หวังกับน้องไว้มาก





 

                “เธอเลยไปหาเขาเหรอลลิซ”

                ฉันเอ่ยถามน้องเป็นประโยคแรกตั้งแต่น้องเริ่มเล่าเรื่องที่เป็นประเด็นนั้นให้ฉันฟัง ลลิซพยักหน้าเบาๆ พร้อมกับเบี่ยงตัวกลับมานั่งมองหน้า หลังจากที่ฉันผูกโบว์ที่ติดอยู่ที่ข้อมือเป็นประจำลงที่ปลายผมของน้อง

                “ลิซไม่รู้ว่าควรทำยังไง...”

                น้องไม่ได้ร้องไห้เมื่อพูดถึง น้ำเสียงของน้องยังคงมั่นคง แต่ทำไมก็ไม่รู้ฉันรู้สึกว่าลลิซเองไม่อยากจะพูดถึงมันสักเท่าไร แล้วฉันควรทำยังไง ควรจะหยุดแค่นี้ หรือ ควรจะให้น้องเล่ามันออกมาให้หมดดี ฉันเองก็เริ่มสับสน...

                คืนนั้น...

                หลังจากที่ได้รับสายจากลลิซที่เอาแต่ร้องไห้อย่างหนักจนคุยกันไม่รู้เรื่อง ฉันที่กำลังจะขับรถไปหาพี่มาร์คที่คอนโดตามที่นัดกันเอาไว้ ก็เป็นอันต้องหยุดรถข้างทาง เพราะเสียงร้องไห้ของลลิซ แล้วคำพูดของเจนนี่ที่มาพูดสายแทนยังคงดังก้องในหัว

                พี่มาดูมันหน่อยนะคะ ลิซ่ามันร้องเหมือนคนใจจะขาด ถือว่าเจนขอ

                จากตอนแรกที่เอาแต่ชั่งใจ ว่าจะไปหาพี่มาร์คก่อนหรือวนรถกลับไปหาลลิซดี ความจริงมันก็ไม่น่าจะเลือกยากอะไรขนาดนั้นหรอก ถ้าหากฝ่ายของพี่มาร์คเองก็ไม่ได้บอกว่ามีเรื่องสำคัญที่จะคุยกับฉันเหมือนกัน 

                เกี่ยวกับลลิซ ถ้าเธออยากรู้ก็มาหาพี่ แล้วอย่าบอกลลิซเป็นอันขาด

                คำพูดพวกนั้นเป็นสิ่งที่เขาพูดผ่านสายโทรศัพท์ แต่พอฉันถามกลับไปว่าจะให้ไปพบที่ไหน เขากับเลือกที่จะวางสายไปเสียก่อน แล้วส่งมาบอกในไลน์แทน...

                สุดท้าย ฉันก็ตัดสินใจได้ ฉันไม่เคยผิดคำพูดที่บอกว่าลลิซสำคัญเสมอ ฉันกลับไปหาน้อง ฉันวนรถกลับไป โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลลิซอยู่ที่ไหน...  เพราะพอฉันโทรกลับเข้าเครื่องลลิซไปอีกครั้ง ก็ดันเป็นเจนนี่อีกนั่นแหละที่เป็นฝ่ายรับสาย แถมยังบอกอีกว่าลลิซออกไปไหนแล้วก็ไม่รู้โดยที่ไม่ได้เอาโทรศัพท์ติดตัวไป

                ถ้าเกิดลลิซรู้เรื่องที่ฉันนัดเจอพี่มาร์คคืนนี้มันคงจะเดาไม่ยากหรอกว่าน้องจะไปที่ไหน แต่น้องไม่รู้เรื่องเพราะฉันไม่ได้บอก และไม่มีใครบอก น้องจะไปที่นั้นทำไม

                ถึงจะคิดอย่างนั้นแต่ทางเลือกก็มีให้ฉันไม่มาก แล้วก็ไม่มีที่ไหนอีกแล้วที่ลลิซจะไป ฉันวนรถเป็นครั้งที่สามของวัน เหมือนคนสับสนไม่รู้จะไปที่ไหนดี แม้ว่าจะไม่รู้ว่าต้องไปที่ไหน แต่ฉันของฉันมันก็ชัดเจนที่สุดแล้ว ว่าฉันต้องไปตามน้องกลับมา และต้องได้ตบผู้ชายคนนั้นสักครั้ง โทษฐานที่เอาแต่ปั่นหัวฉันไปมาไม่หยุดตั้งแต่เลิกกัน...

                ...

                “พอลิซไปถึง ลิซก็ขึ้นไปหาพี่มาร์คเลย แล้วเชื่อแน่ๆว่าจีอยู่กับเขา...บนนั้น”

                “เธอจะบ้าเหรอลลิซ!

                “ใช่! ลิซเหมือนคนบ้า แต่จีไม่ใช่ลิซตอนนั้นจีไม่มีวันเข้าใจหรอก”

 

                ...

                พอฉันขับรถมาถึงคอนโดพี่มาร์คฉันก็ไม่รอช้าเลยที่จะเดินขึ้นไปหาเขาบนห้องด้วยอาการของคนที่พร้อมจะมาหาเรื่องแน่นอนอยู่แล้วร้อยเปอร์เซ็น ปกติฉันเป็นคนใจเย็นนะ แต่ถ้าเรื่องที่มันเกิดขึ้นนี้เป็นไปตามที่ฉันคิดว่าพี่มาร์คทำแบบนี้เพราะอยากให้ฉันทะเลาะกับน้อง บอกไว้ตรงนี้เลยว่า ฉันจะไม่ไว้หน้าใคร...

                ฉันจำเลขห้องของพี่มาร์คได้ชัดเจนเพราะเคยมาหาเขาตอนที่ยังคบกันอยู่ ตอนที่เขายังเป็นคนดีเป็นผู้ชายที่น่าคบหามากกว่านี้ เพราะใจที่ร้อนรน ลิฟท์ที่เคลื่อนตัวจากชั้นหนึ่งถึงชั้นเก้าจึงแลดูเชื่องช้าไปหมดสำหรับฉัน ฉันกลัวว่าทุกอย่างจะช้าไป ฉันอาจจะมาช้ากว่าลลิซ

                เมื่อฉันมาถึงหน้าห้องที่เคยคุ้นเคยมันเป็นอย่างดี ฉันถึงกับกลั้นหายใจตอนที่กดเลขรหัสลงไป ภาวนาในใจว่าไม่ให้เขาเปลี่ยนมันหลังจากที่เราเลิกกัน

                แล้วก็เหมือนว่าทุกอย่างจะเข้าข้างฉัน ด้วยเหตุอะไรก็ตามแต่ ฉันยังสามารถเข้าห้องพี่มาร์คได้โดยใส่รหัสเดิม และ พอเดินเข้ามาภายในห้องความเงียบเชียบที่สัมผัสได้ มันทำให้ฉันต้องเงียบตามไปด้วย ไฟภายในห้องของเขามืดสลัว ทำให้การมองเห็นของฉันไม่ชัดเจนเท่าไรนัก แต่นั้นมันก็มากพอที่จะทำให้ฉันมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้อง

                ฉันเห็นน้อง...ลลิซ ยืนหันหลังมาทางประตู รูปร่างสูงโปร่งกับผมสีสว่างๆที่เจ้าตัวเขาชอบทำ มันทำให้ฉันรู้ได้ไม่ยากเลยว่านั้นคือลลิซอย่างแน่นอน แต่...นอกจากสิ่งที่ฉันเห็นแล้ว ก็มีบางสิ่งที่ยืนยันได้เกือบร้อยเปอร์เชนว่า ฉันไม่ได้เข้าใจผิดไปเอง...

                เท้าของฉันสัมผัสกับอะไรบางอย่างบริเวณทางเดินเข้าห้องของพี่มาร์ค

                มันคือร้องเท้า...

                มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่คนเราจะถอดรองเท้าก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องพัก แต่สิ่งที่ฉันเห็นมันแทบจะทำให้ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้

                จี รองเท้านี้ของใครเหรอ

                ‘ก็ของลิซไง พี่ซื้อให้

                ‘โห...ลิซไม่สวมหรอก สีหวานแหวนขนาดนี้ ลิซว่ามันเหมาะกับจีมากกว่านะ

                รองเท้านี้เป็นของขวัญที่ฉันเลือกซื้อให้น้องเองกับมือเมื่อวันเกิดของลลิซที่ผ่านมา แต่เขาไม่เคยสวมมันเลยแม้แต่ครั้งเดียว อีกทั้งยังเอาแต่บอกว่ารองเท้าคู่นี้เหมาะจะเป็นของฉันมากกว่า...ไม่ว่าฉันจะคะยั้นคะยอยังไง ลลิซก็ไม่เคยสวมมันให้ฉันเห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียว

                แต่น้องกับเลือกที่จะสวมมันมาหาเขา ผู้ชายคนที่แทบทำให้เราแตกหักกัน...

                ฉันยอมรับว่าฉันเองก็ชอบพี่มาร์คมาก แต่ฉันเองก็ยังเลือกน้องเสมอ แต่ดูเหมือนว่าลลิซจะไม่ได้เลือกอย่างฉัน น้องคงเลือกผู้ชายคนนี้แล้วล่ะ

                ฉันเอามือปิดปากเอาไว้พร้อมกับกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองลงคอไป เมื่อฉันเริ่มสังเกตความมืดภายในห้องอีกครั้ง ถึงมันจะทรมาน แม้ว่าจะเสียใจมากแค่ไหน ฉันก็จะยืนมองมันให้เต็มตา แล้วจำลงใส่ใจตัวเองเอาไว้ว่าวันนี้มันเกิดอะไรขึ้น...

                ลลิซยืนกอดกับเขา โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันกำลังยืนร้องไห้ ทรมานแทบตายอยู่ตรงนี้...

                ถึงแม้จะพูดอย่างนั้น แต่ฉันจะมองมันได้นานแค่ไหนกันเชียว...สุดท้ายแล้ว ฉันก็ตัดสินใจ เดินออกจากที่นั่น ด้วยหัวใจที่ปวดร้าว เพราะฉันพึ่งจะโดนคนที่รักทั้งสองคนหักหลังจนแทบจะไม่มีชิ้นดี

                ...

               

                “ลิซ คิดว่าจีอยู่กับเขา”

                “พี่ไม่ได้อยู่กับเขาลลิซเธอต่างหากที่อยู่กับเขา”

                พอฉันพูดสวนกลับไป ลลิซก็ถึงกับเงียบ น้องหลบสายตาฉันเป็นว่าเล่น และ ฉันเองก็สังเกตเห็นความลำบากใจมีอยู่ในดวงตากลมคู่นั้น หรือมันจะมีอะไรที่ฉันยังไม่รู้...

                “ลิซเจอรองเท้าจีที่หน้าห้องเขา ลิซคิดไว้แน่ๆว่าจีต้องอยู่ข้างใน แล้วลิซก็เดินเข้าไปแบบไม่คิด...”

                ฉันขมวดคิ้วมุ่น เมื่อน้องเล่าถึงตอนนี้ ทุกอย่างมันดูเป็นหนังคนละม้วนที่พวกเรานั่งดูอยู่ในโรงเดียวกัน หมายความว่ายังไง ฉันไม่ใช่เหรอที่เป็นฝ่ายเห็นว่า ลลิซอยู่ในห้องนั้นกับเขา

                “แล้วเธอเข้าไปที่นั่นได้ยังไง”

                “เขาปิดประตูไม่สนิท ถ้าจะให้คิด ลิซว่าคงตั้งใจ...”

                “พี่เห็นเธอกอดกับเขา...”

                “จะบ้าเหรอจีซู!!” ลลิซหันขวับมาหาฉันราวกับคนที่หัวเสียเต็มที่ ไม่บ่อยครั้งนักที่ลลิซจะแสดงอาการแบบนี้กับฉัน เพราะถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยเรียกฉันว่าพี่ แต่เขาก็ไม่เคยแสดงกิริยาแบบนี้เลย

                “ลิซไม่รู้ตัวเลย ว่าเดินเข้าไปทำอะไรในด้านในนั้น เหมือนคนไม่มีสติ ลิซเดินหาจีไปทั่วห้องของเขา แต่ก็ไม่เจอ...”

                “ลลิซ...” น้ำเสียงของลลิซเริ่มสั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ เมื่อเธอเริ่มเล่าถึงเหตุการ์ณวันนั้นในมุมที่ฉันยังไม่รู้ ฉันคิดแค่ว่า น้องอาจจะไปหาเขา แต่ไม่ได้ไปตามฉัน น้องชอบเขา...ฉันคิดได้อยู่แค่นั้น

                รู้ตัววันนี้ว่าตัวเองโคตรโง่...น้องมันรักฉันมากแค่ไหนทำไมไม่เคยรู้ตัวเลย

                “ผู้ชายคนนั้น...” ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพราะคิดว่าคำถามที่จะถามต่อไปนี้ มันอาจจะตรงกับประเด็นที่ลลิซปิดบังฉันมากตลอดแล้วล่ะ “ได้ทำอะไรเธอรึเปล่า”

                ฉันรู้ว่าคำถามนี้มันทำร้ายจิตใจน้องมากแค่ไหน แต่เพราะฉันไม่รู้ว่าเหตุการ์ณวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฉันจึงต้องถามให้แน่ใจ ถามให้รู้เรื่อง ฉันไม่อยากจะเข้าใจน้องแบบผิดๆอีกต่อไปแล้ว

                ลลิซไม่ได้ตอบในสิ่งที่ฉันถามทันที น้องเอาแต่ก้มหน้านิ่งๆไม่ยอมมองสบตาด้วย แต่ที่ฉันสังเกตเห็นคือ หยดน้ำใสๆที่ไหลจากหางตาของคนตัวสูงกว่า เขาปล่อยให้มันไหลอาบแก้มแบบเงียบ ไม่มีเสียงสะอื้นอย่างคนที่เข้มแข็งมาตลอด

                “ลิซไม่รู้ ลิซไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ลิซตื่นมาเจอเขา...”

                ไหล่บางๆของน้องสั่นขึ้นมา จนเขาไม่สามารถที่จะพูดต่อได้ ฉันเองก็ทำอะไรไม่ถูกนอกจากคว้าตัวน้องมากอดเอาไว้ กอดแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะว่าจิตใจของลลิซตอนนี้มันคงจะย่ำแย่มาก

                พอคิดย้อนกลับไปในเหตุการ์ณวันนั้น ในตอนสายของอีกวัน ที่ฉันเจอลลิซ นอกจากฉันจะไม่ถามเขาสักคำว่าไปไหนมา หรือว่าเป็นอะไรมั้ย สิ่งที่ฉันทำมันก็เพียงแค่ทำร้ายจิตใจน้องเท่านั้น

                ฉันว่ากระทบเขา ว่าเป็นเด็กไม่ดี ฉันบอกว่าเขาเปลี่ยนไปเพราะผู้ชาย และ ที่โหดร้ายกว่านั้น ฉันตะคอกใส่หน้าเขาว่า ผิดหวังในตัวเขา

                พี่ไม่คิดเลยว่าลิซจะเป็นคนแบบนี้ พี่ผิดหวังในตัวเธอนะ

                คำพูดพวกนั้นมันก็คงโหดร้ายมากพอที่จะทำให้ลลิซเก็บทุกอย่างเอาไว้ในใจ แม้มันจะผ่านมาหลายปีแต่เขาก็ไม่เคยเอ่ยมันออกมา เขาเก็บมันเอาไว้กับตัว ปล่อยให้ผู้ชายคนนั้นใช้มันข่มขู่เขาเสมอ ปล่อยให้พี่ที่ไม่ได้เรื่องคนนี้ ใช้มันทำร้ายจิตใจ แม้จะไม่ได้ตั้งใจ แต่ไม่สมควรที่จะให้อภัย...

                “ฮึก...ลิซรีบกลับมาหาจีให้เร็วที่สุด แต่จีกับ...”

                “พอแล้วลลิซ พอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว” เสียงสะอื้นของน้องที่ไม่ได้ยินบ่อยนัก มันก็เหมือนเครื่องมือชั้นดีที่ตอกย้ำความผิดพลาดในการกระทำของตัวฉันเอง ที่นอกจากจะปกป้องเขาไม่ได้ ฉันเองเสียอีกที่เป็นฝ่ายทำร้ายจิตใจเขา

                “พี่เข้าใจทุกอย่างแล้ว...” ฉันพูดกับลลิซเสียงแผ่วเบา พร้อมกับลูบไหล่เขาเพื่อปลอบโยนคนที่คิดว่าตัวเองเข้มแข็งมาตลอด แต่ความจริงก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่งที่เปราะบาง

                พอทุกอย่างจบลง พอความจริงมันกระจ่างขึ้นมา สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเรามันก็คือความเงียบอีกครั้ง ลลิซอาศัยไหล่ของฉันต่างหมอน เขาไม่ยอมผละออกไปจากมัน แม้ว่าจะหยุดร้องไห้ไปแล้ว และ จังหวะการหายใจสม่ำเสมอที่ฉันสัมผัสได้จากน้อง มันทำให้ฉันรู้ว่าเขาคงสงบใจมากขึ้นกว่าเมื่อกี้แล้ว

                สายเกินไปรึเปล่า ที่จะบอกว่าขอโทษ

                “ลลิซ...”

                “หือ?”

                “ขอโทษนะ พี่มันไม่เคยรู้อะไรเลย”

                “ช่างเถอะ ลิซแทบจะลืมมันไปแล้วล่ะ ถ้าพี่มาร์คไม่ย้ำถึงมันบ่อยๆ...”

                ใช่จริงๆด้วย เรื่องนี้นี่เองที่ไอ้สารเลวนั้นใช้ข่มขู่ลลิซให้ทำทุกอย่างตามที่เขาต้องการ

                “แต่มันก็โล่งใจนะจีที่ได้พูดออกมา” แม้ไม่ได้มองสบตากับน้อง แต่ความรู้สึกทุกอย่างของลลิซก็ส่งผ่านให้ฉันรู้สึกได้ผ่านน้ำเสียงของเธอแล้ว น้องคงจะโล่งใจอย่างที่พูดจริงๆ

                “ต่อไป...อย่าไปไหนมาไหนกับเขาอีก เข้าใจใช่มั้ย”

                “อืม คงไม่แล้วล่ะ จีรู้แล้วนี่ ถึงเขาจะพูดมันก็ไม่สำคัญกับลิซอีกต่อไปแล้ว”

                ถึงแม้จะพูดอย่างนั้น แต่น้ำเสียงของน้อง ฟังยังไงก็รู้ว่าเสียใจมากอยู่ เสียใจระคนสบายใจน่ะนะ ฉันเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน

                “เขาจะพูดอะไร...ใครจะว่ายังไง ลิซไม่เคยสนใจเลยนะ แค่จีเข้าใจลิซก็พอ”

                “ลลิซ...”

                “ยืนยันครั้งที่ล้าน ว่าแค่จีก็พอแล้ว”

                ลลิซ...พี่สำคัญมากขนาดนั้นเลยรึไง เธอกำลังทำให้พี่รู้สึกผิดนะ มากๆเลยด้วย

                “ลิซไม่ได้พูดแค่ปากนะ ที่ว่ารักจีน่ะ” พอสิ้นสุดประโยคนั้น ลลิซก็ผละตัวออกจากอ้อมกอดของฉัน ก่อนที่คนตาโตจะหันมายิ้มให้อย่างน่ารัก แบบที่เขาชอบยิ้มให้ฉันเสมอมา ดวงตาของลลิซแม้ว่าจะมีความเศร้าอยู่บ้าง แต่มันก็ไม่ได้ดูอมทุกข์เหมือนคนมีทุกข์ในใจแบบที่ผ่านมา

                เพราะสิ่งที่เห็นตรงหน้านั้น มันก็ทำให้ฉันตัดสินใจ ที่จะเอ่ยบอกสิ่งที่ยังค้างคาในใจออกมาให้หมด เพราะครั้งนี้อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายที่เราจะพูดถึงเรื่องนี้กันอีก

                ต่อไปนี้ ฉันสัญญา ว่าระหว่างเรามันจะมีแต่ความสบายใจ...

                “ลลิซ รู้เอาไว้นะ ว่าพี่ไม่เคยผิดหวังในตัวเธอเลย...”







อะไรคือออ ตอนที่แล้วเขียนว่าพี่ถักเปียให้น้อง แต่ในความเป็นจริงคือน้องถักเปียให้พี่คะคุณผู้ชมมมม ขอพื้นที่หวีดหน่อยค่าาาา

แนบรูป



ปล. โมเม้นซุกคอที่ผ่านมานั้น ทำเอาดิฉันเกือบอกแตกตายยย ไม่มีเหตุการ์ณเรือบินมานานแค่ไหนแล้ววว จะร้องงงง ลลิซเคยรักใครมากเท่าพี่เขาไม่ลูกกกก





อย่า


#คนดีของลิซ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

337 ความคิดเห็น

  1. #218 KOONIslamic (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 11:55
    ปัจุบัน เจนลิซ & ลิซู อยู่ๆ แซลิซ ชนะค่ะ 5555+ ที่จริง win ทุกคู่
    #218
    0
  2. #216 engela (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 14:49
    เปิดใจแล้วก็เป็นแฟนกันได้แล้วค่ะะะะะ


    โมเม้นท์ไซ้คอจะเป็นปรากฏการณ์โมเม้นยอดเยี่ยมแห่งปีและเป็นหนึ่งในตำนานลิซูค่ะะะะะะ >_<
    #216
    0
  3. #215 yupaka (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 08:49
    ฟิคก็ดีงามเรื่องจริงก็ดีงามหวีดลิซดมคอดมแก้มยัยพิจนจะเสียสติ
    #215
    0
  4. #214 benza_2011 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 07:20
    เรือกำลังพุ้่งๆๆๆ
    #214
    0
  5. #213 jill_valentine04 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 07:10
    น้ำตาซึมเลย พอเปิดใจกันแล้วแม้จะมาพร้อมกับน้ำตา แต่มันก็ดีกว่าที่จะคิดกันไปเอง ปอลิง ภาพดมคอหอมแก้มจะเปนตำนานแห่งสุวรรณภูมิ 555 ฟินจนตัวจิแตก
    #213
    0
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. #210 pandora-N (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 17:10
    ถ้าหวังมากแล้วผิดหวังมันก็เจ็บ
    #210
    0
  8. #208 Peeleed (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 20:34
    มาม่าง่าาาาาาาาาาาา
    #208
    0
  9. #207 Peeleed (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 20:34
    มาม่าง่าาาาาาาาาาาา รอเด้อ
    #207
    0