[Blackpink] พี่จีของลิซ | Lisoo

ตอนที่ 14 : [Lisa] Chapter :: 12 เหตุผล (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    15 มิ.ย. 60





EP: 12 เหตุผล

ลิซ่า: ที่ฉันทำไปทังหมดก็เพราะว่า...






     Lisa talk

พี่ไม่อยากจะเป็นตัวเลือกของใคร ไม่ว่าจะเป็นพี่มาร์ค หรือว่าเธอก็ตามนะลลิซ

                ประโยคตัดพ้อน้อยใจที่ฉันไม่คิดว่าจะได้ยินมันออกมาจากปากจีซู ทำให้ฉันรู้สึกผิดจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก ฉันก็ไม่คิดว่าสิ่งที่ฉันตัดสินใจไป มันจะทำให้เกิดรอยร้าวระหว่างเราได้มากขนาดนี้ จนฉันอดที่จะนึกโทษพี่มาร์คไม่ได้ว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพราะเขาทั้งนั้น

ยิ่งคิดก็ยิ่งเกลียด

ฉันก็นึกสงสัยอยู่แล้ว ว่าพี่มาร์คทำแบบนั้นไปทำไม ทั้งๆที่เรื่องที่เราจะคุยกันคงไม่ยาวถึงขั้นที่ต้องไปคุยที่อื่นหรอก แล้วทุกอย่างก็ชัดเจน ตอนที่พี่มาร์คเริ่มจะรั้งฉันเอาไว้ด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง ฉันที่เริ่มรู้สึกผิดปกติกับการกระทำของเขา สุดท้ายแล้ว เขาก็พูดมันออกมา บอกว่าจีซูควรจะรู้เรื่องระหว่างเราได้แล้วล่ะ

เรื่องระหว่างเราเหรอ...แค่คิดก็จะอ้วก

แล้วฉันก็เข้าใจแจ่มแจ้งถึงประโยคแปลกๆที่จีซูพูดผ่านโทรศัพท์มาอย่างคนไม่มีเหตุผล ยืนยันว่ายังไงก็จะรอ ทั้งๆที่ฉันก็โกหกไปแล้วว่าเรื่องงาน สุดท้ายกลายเป็นว่า จีรู้ทุกอย่าง เห็นทุกอย่างที่พี่มาร์คเสแสร้งทำ ส่วนฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย

เพราะความรีบที่จะกลับมาหาจีซูในวันนั้น ทำให้ฉันลืมเอกสารสำคัญทุกอย่างไว้บนรถของพี่มาร์ค ก็ไม่เชิงว่าลืม เหมือนว่าไม่มีเวลาหยิบมากกว่า แค่พี่มาร์คเอ่ยเรื่องจีซูออกมา ฉันก็รนรานที่จะกลับมาทันที

แล้วเป็นไงล่ะ ฉันก็ต้องมานั่งโทรหาพี่มาร์คยิกๆในตอนนี้ไง เพราะเอกสารที่ว่านั้นจำเป็นต้องใช้ในวันจันที่จะมาถึงนี้แล้วก็เหมือนรู้ด้วยนะว่าคนเขากำลังต้องการไอ้พี่มาร์คก็เลยเล่นตัวไม่ยอมรับโทรศัพท์ฉันสักสายจนฉันเริ่มจะหงุดหงิด ถ้าไม่ใช่สิ่งสำคัญจริงๆ ฉันคงจะทิ้งไปเลยเพราะไม่อยากจะมาเสียเวลาเสวนาอะไรกับคนพันธ์นี้

สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปง่ายๆ เมื่อพี่มาร์คส่งข้อความมาบอกว่าให้เข้าไปเอาที่บริษัทได้เลย เพราะว่าตัวเขานั้นติดประชุมอยู่ มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกแย่เข้าไปกันใหญ่ เพราะว่าถ้าไปที่บริษัทนั้นโอกาสสูงมากที่ฉันจะเจอจีซูโดยบังเอิญ จีซูที่ตอนนี้ฉันมองหน้าเขาแทบจะไม่ติด แล้วถ้าเขามารู้ว่าที่ฉันมาคือมาหาพี่มาร์คไม่ได้มาหาเขาอย่างที่ควรจะเป็น จีซูที่อยู๋ในอาการโกรธแบบนี้คงจะไม่ให้ฉันเข้าใกล้อีกเลยเป็นแน่

เหมือนพี่มาร์คจะรู้ เลยแกล้งโยนทางเลือกสุดท้ายมาให้ฉันแบบนี้ไงล่ะ

แต่สุดท้ายก็เหมือนว่ามันไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆนั้นแหละ ยังไงก็ต้องไปเพราะว่าฉันจำเป็นต้องใช้จริงๆ ถ้าจะโทษก็โทษความสะเพร่าของตัวเองเถอะที่ไม่ยอมหยิบมาด้วยตั้งแต่แรก ปล่อยให้เป็นโอกาสเอาคืนของพี่มาร์คจนได้

เมื่อตัดสินใจได้ว่ายังก็ต้องไป ฉันจึงออกเดินทางไปที่บริษัทของจีโดยใช้บริการรถสาธารณะ บวกกับการเดินอีกนิดหน่อย ไม่นานฉันก็มาถึง บริษัทที่จีทำงานอยู่ เป็นบริษัทเกี่ยวกับการตกแต่งภายใน และ ก็เฟอนิเจอร์ ซึ่งจีซูทำงานที่นี่มาได้ประมาณสองปีในตำแหน่งหัวหน้าทีมฝ่ายขาย แล้วเธอก็ทำมันออกมาได้ดีทุกครั้งสมกับเป็นคนเก่ง

คนเก่งของลลิซ...

“อ้าว น้องลิซ่า มาหาพี่จีซูเหรอคะ?”

เมื่อฉันเดินเข้ามาภายในตึก ที่ทั้งตึกเป็นบริษัทของจีซูไม่รวมบริษัทอื่น ทุกคนในที่นี่ก็เลยดูจะคุ้นหน้าคุ้นตากับฉันมาก เพราะตลอดระยะเวลาสองปีที่จีมาทำงานที่นี่ ฉันก็เข้ามาหาจีเป็นประจำ แม้ว่าเจ้าตัวเขาจะไม่ชอบก็ตาม

ฉันไม่ได้เอ่ยตอบคำถามของพนักงานหญิงคนนั้นที่อุตส่าเอ่ยทัก แต่ทำเพียงแค่ส่งรอยยิ้มเล็กๆตอบกลับเธอไปตามมารยาท จะว่ายังไงล่ะ เพราะว่าฉันไม่ได้มาหาจีซูอย่างที่เธอบอกน่ะสิ

ทำไมแค่นี้ก็ต้องรู้สึกผิดด้วยนะ

เมื่อฉันขึ้นลิฟท์มาถึงชั้นที่พี่มาร์คทำงานอยู่ ฉันก็โทรหาเขาทันทีด้วยเหตุว่าไม่อยากจะอยู่ที่นี่นานจนปะกับจีซูเข้า แต่เหมือนไอ้พี่มาร์คอยากจะแกล้งฉันมากกว่าที่ติดงานสำคัญที่ไม่อาจละเลยได้จริงๆ เขาเลี่ยงที่จะเอาของที่ฉันต้องการมาให้ที่หน้าแผนก แต่กับบอกให้ฉันเดินเข้าไปหยิบเองถึงในห้องทำงานโดยอ้างว่าเขาแจ้งเลขาไว้ให้แล้ว

เพราะว่าไม่ทันคิด แล้วก็อยากได้ของคืนมากๆ ฉันจึงเดินเข้าไปตามทางที่คุ้นเคยอยู่เล็กน้อย แล้วก็พบกับห้องที่พี่มาร์คเอ่ยบอกนั้นก็คือห้องทำงานส่วนตัวของเขาที่ถูกแยกสัดส่วนออกมาจากห้องอื่น ฉันไม่พบเลขาที่นั่งอยู่หน้าห้องตามที่พี่มาร์คกล่าวอ้าง แต่เพราะไม่อยากจะเสียเวลาอีกแม้แต่วินาทีเดียว ฉันจึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาติจากใครทั้งนั้น

แล้วสุดท้าย ฉันก็พบว่าฉันเสียรู้ไอ้พี่มาร์คหลอกเข้าอย่างจัง เพราะนอกจากตัวเขา จะไม่ได้อยู่ที่ห้องประชุมอย่างที่กล่าวอ้างแล้ว คนที่อยู่ในห้องทำงานกับเขาในตอนนี้ก็คือจีซู เหมือนว่าทั้งสองคนกำลังปรึกษาเรื่องงานอะไรบางอย่างอยู่ โดยที่มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันจำได้ว่าเป็นลูกน้องในแผนกของจี กำลังก้มหน้าจดเนื้อหาต่างๆลงกระดาษอยู่อย่างเอาเป็นเอาตาย

พี่มาร์คหลอกฉันมาเจอจีซู

“อ้าว น้องลิซ่า มาหาพี่จีซูเหรอ”

เหมือนคำถามที่ฉันเจอที่ชั้นล่าง แต่แตกต่างจากตอนนั้นคือฉันคงไม่สามารถที่จะเงียบไปอย่างที่ทำเมื่อกี้ได้ เพราะสิ่งที่ฉันได้รับมันคือสายตาที่คาดหวังจากจี แล้วก็รอยยิ้มที่แสนน่ารังเกียจของพี่มาร์ค

“ไม่ใช่หรอกฮานิ ลลิซมาหาผมต่างหาก”

ฉันรุ้สึกหน้าชาเหมือนถูกตบด้วยรอยยิ้มนั้น เมื่อสายตาที่คาดหวังของจีซู เปลี่ยนมาเป็นสายตาตัดพ้อต่อว่าที่ฉันไม่อยากจะเห็นมัน ทำไมกัน ฉันอุตส่าเลี่ยงสถานการ์ณนี้แทบตาย แต่ทำไมพี่มาร์คต้องทำให้มันเกิดขึ้นด้วย

“ของที่ลลิซมาเอาอยู่บนโต๊ะพี่นะ แล้วก็รอหน่อย เดี๋ยวเลิกงานแล้วไปกินขาวกัน”

ฉันกัดปากตัวเองจนรู้สึกเจ็บไปหมด เพราะอึดอัดกับประโยคที่เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ใครๆต่างก็คิดว่าคนที่ได้รับมันคงจะเป็นคนที่น่าอิจฉา แต่ไม่ใช่สำหรับฉันเมื่อรู้ว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของมันคืออะไรกันแน่

                พี่มาร์คอยากให้จีเข้าใจผิด อยากให้คนที่นี่มองฉันไม่ดี มองฉันเป็นคนที่แย่งแฟนพี่สาว ทั้งๆที่กว่าที่ฉันจะหลุดออกมาจากข้อกล่าวหานั้นก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา ฉันต้องโดนมองด้วยสายตาที่ไม่อยากจะได้รับมันเลยในชีวิตนี้ เพื่อแลกกับการที่จะทำให้ผู้ชายคนนี้เลิกยุ่งกับจีซะ

                คนอื่นจะมองยังไงฉันไม่เคยสนใจอยู่แล้ว แต่สายตาที่จีซูใช้มองฉันในตัวนี้ มันดูผิดหวัง มาก...จนฉันไม่กล้าที่จะมองสบมันอีกต่อไป เพราะกลัวว่าหัวใจของตัวเองจะเหลวลงไปกองกับพื้นเสียก่อน ฉันรู้ว่าตัวเองใจแข็งไม่พอหรอก

                ฉันเลือกใช้วิธีไม่พูดอะไรทั้งนั้น เพราะพูดอะไรไปตอนนี้ก็คงจะกลายเป็นข้อแก้ตัว เลยเดินเลี่ยงไปหยิบของของตัวเอง แล้วตั้งใจว่าจะเดินหายออกไปจากสถานการ์ณนี้โดยไม่พูด หรืออธิบายอะไร ส่วนจีซูฉันคงจะบอกทีหลัง ใครจะมองยังไงก็ช่าง แค่จี...มองฉันแบบเดิมก็พอ

                “คงไม่ได้หรอกค่ะพี่มาร์ค เพราะจีจะพาน้องกลับเลย”

                แต่แล้วก็เกิดสิ่งไม่คาดฝันขึ้น เมื่อจีซูเอ่ยประโยคที่ฉันไม่คิดว่าจะได้ยินออกมา สายตาของจีหันไปมองสบกับพี่มาร์คอย่างแน่วแน่และไม่ยอมแพ้ เหมือนจะบอกว่าไม่ว่ายังไงก็คงไม่ปล่อยให้ฉันไปไหนกับพี่มาร์คแน่นอน

                ถึงจีจะยอม ฉันก็คงจะไม่ไป

                “นั่งรอก่อนนะลลิซ เดี๋ยวพี่เสร็จงานแล้วกลับพร้อมกัน”

                แม้น้ำเสียงจะไม่ได้อ่อนโยนจนเหมือนกับจีซูคนเดิม แต่มันก็ไม่ได้เย็นซาจนรู้สึกหนาวเหน็บเข้าไปในใจเหมือนตอนที่คุยกันเมื่อวาน เพราะเหตุการ์ณที่พลิกผันทำให้พี่มาร์คหน้าเสียไปนิดหน่อยแต่ก็ยังควบคุมมันได้ดี ในตอนนั้นเองยิ่งทำให้ฉันรู้และมั่นใจได้เลยว่า จุดประสงค์ของพี่มาร์คจริงๆแล้วก็คืออยากให้ฉันกลับจีซูผิดใจกัน

                เมื่อเล่นทางฉันไม่ได้ เพราะฉันเข้าใจจีดีในทุกทาง เลยหันมาเล่นทางจีซูที่ดูเหมือนจะมีเหตุผลน้อยกว่า แต่มันก็ผิดคาด เมื่อจีไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้มาเป็นเรื่องเข้าใจผิดระหว่างเราได้อีก

                ในตอนนั้นเองตอนที่มองเห็นสายตาของจีซูที่มองมาเหมือนกับต้องการอยากจะยอมรับทุกอย่างที่เป็นฉัน ฉันก็ตัดสินใจได้ทันทีว่าจะบอกจีซูทุกอย่างที่ปิดบังเอาไว้ จะบอกทุกอย่างเพราะฉันเชื่อว่าจีซูคงจะพร้อมที่จะให้อภัยฉันเสมอ

                ถึงแม้ว่าเรื่องนั้นมันจะเลวร้ายมากเพียงใดก็ตาม...

 

                ฉันเดินเลี่ยงออกจากห้องที่แสนอึดอัดนั้น ออกมานั่งเล่นที่ห้องทำงานของจีซูแทน พร้อมกับหยิบงานของตัวเองขึ้นมาทำได้ด้วยเพราะไม่อยากรออย่างเสียเวลาเปล่า ไม่ถึงสามสิบนาทีดี จีซูกับผู้ช่วยที่ชื่อฮานิ ก็เดินออกมาจากห้องพี่มาร์คด้วยสีหน้าเครียดจัด ฉันสังเกตเห็นจีซู หันไปสั่งอะไรกับผู้ช่วยยาวเป็นห่างว่าวจนอีกคนจดตามแทบไม่ทัน

                จีซูตอนทำหน้าจริงจังแบบนี้ก็ดูสวยดีนะ...

                “ลลิซ!

                เพราะว่านั่งเหม่อมองหน้าจีซูนานเกินไป จนไม่รู้ว่าเจ้าตัวเขาเดินเข้ามาถึงตัวตั้งแต่แต่เมื่อไร ทำให้สะดุ้งสุดตัวเมื่อจีตะโกนใส่ด้วยน้ำเสียงที่ดังเพราะต้องการอยากจะเรียกสติ

                “นั่งเหม่ออะไร เก็บของสิ จะกลับมั้ย”

 

ในรถที่ฉันกับจีซูนั่งมาด้วยกัน เกิดเป็นความอึดอัดที่อธิบายไม่ถูก จีซูที่เหมือนจะไม่โกรธในตอนนั้น กับ คนที่นั่งหน้าบึ้งในตอนนี้เหมือนกับเป็นคนล่ะคนกันเลยทีเดียว

“จี...”

แม้ว่าจะเอ่ยเรียกกี่ครั้ง จีซูก็ยังทำท่าเหมือนใช้สมาธิในการขับรถมากเสียเต็มประดา มากจนไม่สามารถที่จะหันมาให้ความสนใจฉันได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว

ฉันถอนหายใจยาวเยียดเพราะเห็นว่ามันไม่ได้มีอะไรดีขึ้นจากตอนที่เราทะเลาะเลย ฉันคงหวังมากไปเอง จีคงแค่อยากจะเอาชนะพี่มาร์คก็เลยทำเหมือนเข้าใจทุกอย่าง แต่ความจริงแล้วจีไม่เข้าใจแล้วก็คงยังโกรธอยู่ด้วย

“เลือกได้รึยัง”

ประโยคแรกที่จีเอ่ยพูดกับฉันตั้งแต่เรานั่งรถมา ทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัวด้วยเพราะว่าไม่ได้เตรียมใจมาตั้งรับคำถามพวกนี้มาตั้งแต่แรก

“ถ้าเลือกไม่ได้ วันนี้ก็ไม่ต้องมาอยู่ใกล้”

บางทีจีซูก็มีมุมที่เหมือนกับเป็นเด็กนะ จีเอ่ยขู่ฉันอย่างกับเด็กๆที่งอนกันอย่างนั้นแหละ แต่ถามว่าฉันกลัวมั้ย ก็ต้องบอกว่ากลัว...การที่ไม่ได้อยู่ใกล้จี คงเป็นอะไรที่เลวร้ายที่สุดสำหรับฉันแล้ว

“ไม่เห็นต้องถามเลย”

ฉันเอ่ยตอบไม่ตรงกับคำถาม เพราะต้องการอยากจะให้จีเข้าใจเอง คิดยังไงเอาตัวเองมาเปรียบเทียบกับพี่มาร์ค เพราะยังไงเสียฉันก็ต้องเลือกจีแบบที่ไม่ต้องเสียเวลาคิดอยู่แล้ว

“นี่!!...”

แน่นอนว่าจีต้องอยากด่า เมื่อเป็นแบบนั้นฉันจึงยกมือขึ้นมาห้ามเขาเอาไว้ พร้อมกับเอ่ยในสิ่งที่จีอาจต้องการที่จะได้ยินมากที่สุดในตอนนี้เลยก็ว่าได้

“ไม่ต้องเอาตัวเองไม่เป็นตัวเลือกกับใครนะ...”

“...”

“จีสำคัญกว่าสิ่งใดทั้งหมด ไม่ใช่แค่มากกว่าพี่มาร์ค แต่มากกว่าทุกสิ่งอย่างบนโลกนี้”




น้องอยากจะบอกพี่จีนะ เเต่เพราะพี่จีไม่เคยทำให้น้องแน่ใจเลย น้องก็ไม่กล้าบอก

ถ้าพี่จีซูทำให้ลลิซมั่นใจได้ว่าถ้าพูดออกไป จะให้อภัยทุกอย่าง น้องอาจจะยอมบอกก็ได้สิ่งเดียวที่น้องกลัวคือกลัวเสียพี่ไปนั้นแหละ

ปล. ภาษาเด๋อด๋าบ้างขออภัย ห่างไปนานเหลือเกิน ขอจงให้อภัยในคนที่แค่อยากจะชิปด้วยT

สุดท้ายนี้ขอฝากไว้ว่า...

อย่า



#คนดีของลิซ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

337 ความคิดเห็น

  1. #160 Lepetite (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 05:36
    อีตามาร์คนี่ตายบากจริงๆนะ เมื่อไหร่ลิสจะบอกเหตุผลล่ะเนี่ย หวังว่าคงไม่ทำให้รีดช็อคนะคะไรท์
    #160
    0
  2. #158 PJY-LSM (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 21:10
    หายไปนานจนเกือบลืมตอนเก่าแหน่ะไรท์ อย่าหายไปนานอีกน๊าาา
    อยากฟังเหตุผลที่ลิซโกหกจี แล้วทำไมถึงมาเจอพี่มาร์คได้
    #158
    0
  3. #157 MyMoTNT (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 20:54
    โอ้ววว ไรท์กลับมาอัพแล้วววว ในที่สุดพวกนางก็คงจะเข้าใจกันสักทีนะ ><
    #157
    0
  4. #156 pinkmoon808 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 20:32
    พี่จีงอนเป็นเด็กๆ มุมนี้ก็น่ารักเหมือนกันนะคะ อิพี่มาร์คเนี่ยเมื่อไหร่จะหยุดดดดด
    #156
    0
  5. #155 Li-Chaeng (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 18:16
    โอ้ววววพระเจ้าาไรท์มาอัพพแล้วววว เย้ๆๆๆๆ ลิซซบอกพี่ขีไปเถอะน้าา กล้าเข้าไว้ สู้ สู้ อย่าาหายนไปปปหนายยอีกน้าาไรท์ เค้าคิดถึงงไรท์เด้ออออ นั่งรอต่อปายย...
    #155
    0
  6. #154 yupaka (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 13:12
    สองคนนี้รวมกันยังโดนปั่นหัวอีก ทึ่งในตัวพี่มาร์คส่วนนึง ทึ่งในความซื่อของสองคนนี้ส่วนนึง
    ลิซบอกไปเถอะนะพี่ขอ ถ้าไม่สงสารจีซูก็สงสารพี่เถอะ
    #154
    0
  7. #153 pikobnada (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 07:22
    หายไปนานเลยไรท์ คิดตึ๋งง
    #153
    0
  8. #152 janejane3941 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 03:11
    กลับมาเถอะคะน้องขอล้ะ?? ????????????????
    #152
    0
  9. #151 กึกึกึกึ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 02:35
    กลับมาต่อเถอะไรท์จ๋า
    #151
    0
  10. #150 กึกึกึกึ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 03:26
    กลับมาต่อได้แล้วววววมันค้างคานานบนหอคอย ช่างเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยวหัวใจ อยากรู้แล้วจะเป็นไง พี่มาร์คนี้ก็นะเลิกยุ่งกับคนอื่นละมีเราคนเดียวก็พอนะ5555555
    #150
    0
  11. #148 Li-Chaeng (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 13:51
    ไรท์คะมาต่อให้หน่อยยยจิ รอออยู่น้าาา
    #148
    0
  12. #140 Ce'ces Rizle (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 22:03
    ลิซหนูปากแข็งมากคะที่รัก... ส่วนจซู //เบะปาก หล่อนน่ะเจ็บต่อไปเลย ทำร้ายความรู้สึกน้อง! ฉัน-โกรธ-หล่อน! ชิชะ
    #140
    0