△ Death Diary . [ exo snsd ]

ตอนที่ 7 : ' S I X T H P A G E '

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 416
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    12 ม.ค. 57



[ 06 . 06 . xx ]




ร่างสูงชะลูดของตำรวจในเครื่องแบบนายหนึ่งยืนชะเง้อคออยู่หน้าประตูที่พักอาศัยชั่วคราวของพยานคนสำคัญสำหรับคดีการตายของคิมแทยอน หลังจากกดกริ่งเท่าไหร่คนภายในบ้านก็ยังไม่ยอมออกมาเปิดประตูให้เขาสักทีชายหนุ่มพรูลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าน้องสาวของผู้ตายรำคาญเขามากแค่ไหน แต่นี่มันเป็นงานของเขานี่นะ และที่สำคัญ เขาได้รับความคืบหน้าของคดีจึงรีบมาขอพบเธออีกครั้ง

 

"อ้าวพี่จื่อเทา หวัดดีครับ"

 

ดูเหมือนตำรวจในเครื่องแบบคนนี้จะโชคดีในเรื่องการทำงานพอสมควร เมื่อเซฮุนผู้ที่เขาเคยพบตั้งแต่การทำคดีครั้งก่อน เดินมาทัก

 

หากคิดย้อนไป จื่อเทายังจำได้ดีถึงตอนที่เซฮุนเป็นผู้ช่วยของนายแพทย์อี้ชิงในการไปตรวจดูที่เกิดเหตุของคดีฆาตกรรมครั้งหนึ่ง ไม่คิดว่าจะได้โคจรมาพบกันอีกในคดีนี้

 

"หวัดดีเซฮุน ช่วยหมออี้ชิงทำงานอีกแล้วล่ะสิ"

 

"ฮ่ะๆ นั่นก็จริงครับ พี่ก็คงเป็นคนสืบสวนคดีนี้ใช่มั้ยครับ แล้วทำไมมายืนหน้าบ้านแบบนี้ล่ะครับ?"

 

เซฮุนถามไขข้อสงสัย ทำเอาจื่อเทาลอบถอดหายใจอย่างอ่อนเพลีย

 

"ก็เจ้าของบ้านไม่ต้อนรับ พี่จะเข้าไปได้ไงล่ะ"

 

เซฮุนพยักหน้าหงึกหงักหลังจากได้ฟังคำตอบที่แสดงความเหนื่อยใจของคนข้างตัวก่อนจะกดกริ่งบ้านเจสสิก้าอีกครั้ง มือหนาดันให้จื่อเทาไปแอบหลังเสาเหมือนที่เขาเคยทำแล้วชะโงกหน้าให้ซอฮยอนและเจสสิก้าเห็นราวกับว่ามีเขาอยู่หน้าบ้านแค่คนเดียว

 

"นายตำรวจนั่นไปแล้วใช่มั้ย?"

 

เสียงหวานของซอฮยอนเอ่ยถามทันทีที่เดินมาถึง ตาเรียวกวาดมองหน้าบ้านของเพื่อนสนิทอย่างหวาดระแวง ไม่แปลกเท่าไหร่ที่รุ่นพี่ของเขาคนนี้จะไม่ไว้ใจตำรวจ เพราะคดีการตายอย่างปริศนาของคุณพ่อของเธอที่อยู่ๆก็ถูกสรุปว่าฆ่าตัวตายเองทั้งๆที่ดูยังไงก็เป็นการฆาตกรรม ทำเอาซอฮยอนหมดความเชื่อในตำรวจไปตลอดกาล

 

"อืม ความจริงคือไม่ครับ วันนี้ที่พี่เทามา เขามีเรื่องสำคัญต้องบอกพี่ครับ"

 

เด็กหนุ่มที่พูดตามความจริงออกไปทำให้ซอฮยอนต้องเลิกคิ้วขึ้นสูง ใบหน้าสวยงอง้ำเพราะความมุ่งมั่นที่จะเจอเธอให้ได้ของจื่อเทา พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นอีกคนค่อยๆเดินออกมาจากหลังเสาของประตูรั่ว

 

"ก็ได้ มีอะไรก็บอกมาสิคุณตำรวจจื่อเทา ถ้าไม่สำคัญจริงเชิญกลับไปเลยนะ"

 

"ที่ผมต้องมาหาคุณซอฮยอนในวันนี้และรวมทั้งต้องไปพบนายแพทย์อี้ชิง เพราะในผลสรุปการชันสูตรศพของคิมแทยอนมีอะไรบางอย่างแปลกประหลาดไปครับ"









 

 

 

 

 

 

"เพราะแบบนั้นเราทุกคนถึงต้องไปหาคนที่ชื่ออี้ชิงที่คณะงั้นสิ?"

 

คริสที่ถูกซอฮยอนโทรตามให้มาเจออย่างเร่งด่วนพูดขึ้นอย่างเหนื่อยใจ

 

ไอ้เราก็นึกว่าเรื่องใหญ่โตอะไร สุดท้ายก็ไม่พ้นเรื่องสมุดบ้านี่สินะ

 

จื่อเทาพยักหน้ารับที่อีกคนพูดแทนการตอบ พลันภายในห้องนั่งเล่นก็เงียบเมื่อไม่มีใครคิดจะเอ่ยปากพูดอะไรราวกับว่าทุกคนกำลังตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง

 

"งั้นก็อย่าเสียเวลาเลยหน่า รีบไปพบนายอี้ชิงนั่นกันเถอะ"

 

 

 

 

 

 



ก๊อกๆ

 

"ขออนุญาติครับรุ่นพี่"

 

"อ้าวว่าไงเซฮุน"

 

สำเนียงเกาหลีเปล่งๆดังสวนกลับเด็กหนุ่มด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีติดแปลกใจเล็กน้อย มือละจากกองเอกสารตรงหน้าที่เขาอุตส่าห์หอบจากโรงพยาบาลมาทำที่ห้องประจำของคณะในวันหยุดสบายๆแบบนี้ ตาคมเหลือบไปเห็นอีก 4-5 คนเดินตามหลังรุ่นน้องที่รู้จักก่อนจะยกยิ้มเป็นมิตรให้ทุกคนอย่างไม่ถือตัวตามสัญชาตญาณความเป็นหมอที่ต้องดูแลผู้คนอยู่แล้ว

 

"หวัดดีเทา หวัดดีครับทุกคนเชิญนั่งตามสบายนะ และยกโขยงมาหาผมถึงนี่มีอะไรเร่งด่วนรึเปล่าครับ?"

 

"ไม่มีอะไรร้ายแรงหรอก นายคงเห็นผลชันสูตรของหมอดูจุนแล้วใช่มั้ย? มันค่อนข้างจะไม่สอดคล้องกับหลักฐานหรือร่องรอยที่พบเจอในที่เกิดเหตุเท่าไหร่น่ะ"

 

"จริงหรอ? ผมขอดูใบข้อมูลหลักฐานหน่อยสิ"

 

ไม่ต้องรอให้เสียเวลา อี้ชิงรับสมุดที่จื่อเทาจดไว้เกี่ยวกับหลักฐานและร่องรอยหลักฐานทั้งหมดมาไว้ในมือและเปิดดูด้วยสีหน้าตึงเครียดพาให้คนอื่นในห้องวิตกกังวลไปด้วย



เจสสิก้ามองคุณหมอตรงหน้าอย่างแปลกใจ เคยคิดไว้ว่าหมอชันสูตรมักจะดูโหดหรือไม่ยิ้มแย้มเพราะการชันสูตรศพแต่ละครั้งไม่ใช่ง่ายๆ ผิดกับคนตรงหน้าที่ยิ้มแย้ม แต่จะทำหน้าตาจริงจังก็ต่อเมื่อมีเรื่องให้คิดเท่านั้น

 

"อืมแปลกไปจริงๆแหละ"

 

"..."

 

"ในผลชันสูตรศพของนายแพทย์ดูจุนเขียนไว้ว่าฆ่าตัวตายนี่หน่า แต่กลายเป็นว่าที่ด้ามจับมีดกลับไม่มีรอยนิ้วมือของผู้ตายสักนิด"

 

อี้ชิงเงยหน้ามองซอฮยอนด้วยสายตาคิดไม่ตก

 

"แปลว่าเพิ่งจะตรวจหารอยนิ้วมือบนมีดละสิใช่มั้ย ฮ่ะๆๆ"

 

"อา.. ก็ตามนั้นเลย"

 

อี้ชิงยิ้มขำกับท่าทางของเพื่อนในชุดเครื่องแบบตำรวจ แล้วก้มลงสนใจรายงานในมือต่อพลันวงคิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากัน ทำเอาคนที่เหลือในห้องได้แต่มองหน้ากันอย่างสนใจว่ามีอะไรน่าสงสัยเกิดขึ้นอีก

 

"หลักฐานที่พบมีมีด,เชือก,เก้าอี้ที่ล้ม,กรอบรูปที่แตกและรอยนิ้วมือจากกระจกบานเลื่อนกับเสื้อกันฝนเปื้อนเลือดที่อาจตรงกัน..."

 

ปลายเสียงของคุณหมอเงียบไปราวกับกำลังคิดไม่ตกอยู่ทำให้จื่อเทาเลิกคิ้วขึ้น มือเรียวแบบผู้ชายของอี้ชิงพลิกหน้ารายงานกลับไปหน้าก่อนแล้วร้องถามอย่างฉงนใจ

 

"บางทีอาจมีอะไรบางอย่างหายไปนะ"

 

"หืม? แต่พวกเราตรวจเจอแค่นี้นะ"

 

"หายไปไม่ได้หมายความว่าจะหายในที่เกิดนี่ครับ"

 

เสียงหวานตีบของเซฮุนพูดตอบคำถามจื่อเทาแทนอี้ชิง ทำให้เจ้าตัวที่โดนแย่งตอบถึงกับยกยิ้ม

 

ใช้ได้เหมือนกันนี่เด็กคนนี้

 

"นายพูดเหมือนฆาตกรจะเอาหลักฐานชิ้นนั้นกลับไปนั่งดูเล่นที่บ้าน"

 

"ก็ถ้ามันเป็นหลักฐานที่มัดตัวได้ ป้าจะเอาทิ้งไว้ให้ตำรวจดูต่างหน้ารึไงล่ะ?"

 

คำพูดยียวนถูกส่งกลับไปให้เจสสิก้าทันทีที่เธอบ่นจบ ใบหน้าเบ้มองคนเด็กกว่าอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ดูเหมือนอีกคนกลับไม่สะทกสะท้าน ยักไหล่กลับไปอย่างไม่ยี่หระ

 

"แล้วอะไรจะหายไปได้ล่ะ?"

 

"บางทีอาจจะเป็น... ถุงมือ?"

 

คุณหมอหน้าหวานสันนิฐานอย่างไม่แน่ใจ แต่สิ่งนี้ถือเป็นสิ่งที่ควรจะหายมากที่สุดไม่ใช่รึไง? ถ้ามันทำให้ฆาตกรโดนจับได้ง่ายที่สุดตามที่เซฮุนคาดเดา

 

"สิ่งที่น่าจะอยู่กับฆาตกรตลอดการฆาตกรรมก็คงเป็นเจ้านี่แหละ แต่มันดันหายไปนี่สิ"

 

อี้ชิงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ จากที่คิดว่าอาจจะจบเคสนี้ลงง่ายๆเพราะได้รับช่วงต่อมาจากหมอดูจุน แต่กลับผิดคาด ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าต้องมานั่งหาสาเหตุการตายที่แท้จริงใหม่ แต่เขาไม่โทษหมอดูจุนหรอก เขารู้ดีว่าการชันสูตรศพมันพลิกแพลงกันได้ตามความต้องการของฆาตกร

 

"โอ้ะ! จริงสิ ที่กระจกบานเลื่อนก็มีรอยนิ้วมือนี่"

 

"ใช่ คาดว่าอาจมีรอยนิ้วมือของฆาตกรด้วย แต่พอลองแยกเอารอยนิ้วมือคนที่อาศัยอยู่ในบ้านออก ก็พบรอยนิ้วมือแปลกๆ2-3แบบ"

 

"ก่อนหน้านั้น พี่แทเพิ่งพาเพื่อนไปที่บ้านน่ะ"

 

จื่อเทาตาโตกับสิ่งที่ซอฮยอนเพิ่งสารภาพ โดยที่เธอเองก็ไม่สนใจกับท่าทางเหล่านั้นเท่าไหร่ เพราะรู้อยู่แล้วว่าเขาจะต้องตกใจกับทำให้การที่เป็นหลักฐานจากเธอ

 

"เธอไม่ยักบอกฉันก่อนหน้านี้!?"

 

"ฉันเพิ่งนึกได้น่ะ"

 

ยิ้มอาบยาพิษถูกส่งให้เจ้าหน้าที่อย่างมีชัยชนะ จื่อเทาเองก็ได้แต่พรูลมออกจากปากกับความดื้อรั้นของน้องสาวเคสผู้ตายที่เขารับผิดชอบ มือหนาฉวยเอารายงานในมืออี้ชิงไปจดรายละเอียดเพิ่มอย่างรวดเร็ว บางทีถ้าซอฮยอนบอกเขาถึงเรื่องนั้นให้เขารู้เร็วกว่านี้ อะไรๆอาจจะชัดเจนมากขึ้นกว่าเดิม

 

"เพื่อนของคิมแทยอนที่ว่านี่กี่คนหรอครับ?"

 

"2คนค่ะ"

 

ซอฮยอนตอบอิ้ชิงทันทีที่พูดจบ ส่วนนายตำรวจที่ได้ข้อมูลใหม่ก็จดรายละเอียดลงรายงานทันที โดยที่ตาคล้ำยังลอบมองซอฮยอนอย่างคาดโทษ

 

"พอจะจำได้มั้ยครับว่าเป็นใคร?"

 

และให้ตายสิ ตอนนี้อี้ชิงรู้สึกว่าเขากำลังกลายเป็นตำรวจจำเป็นที่ต้องสืบหาหลักฐานที่ไม่ได้เป็นลายลักษณ์อักษรจากผู้ใกล้ชิดของผู้ตาย ...แต่จะว่าไป มันก็สนุกไปอีกแบบ

 

"ไม่ พระเจ้า วันนั้นฉันไปที่มหาลัยทำให้คลาดกับพี่แทไปเต็มๆหนึ่งวัน"

 

"แปลว่าคิมแทยอนได้บอกคุณก่อนที่จะออกจากบ้าน"

 

อี้ชิงถามอีกคนเพื่อความแน่ใจ และซอฮยอนก็พยักหน้าตอบอย่างไม่ลังเล

 

"แล้วรอยนิ้วมืออีกแบบเป็นของใครกัน?"

 

"คนข้างบ้านรึเปล่า? วันนั้นถ้าจำไม่ผิด ผมกะจะไปรับซอฮยอนแต่เธอดันออกไปม.ก่อน ทำให้ผมเห็นผู้หญิงตัวเล็กเดินออกมาจากหลังบ้านแล้วเข้าบ้านข้างๆแทน"

 

คริสที่นั่งเงียบอยู่นานสองนานเริ่มออกความเห็น ซึ่งความเห็นที่ว่าทำเอาซอฮยอนหันไปมองอย่างแปลกใจ

 

"พี่ซันนี่งั้นหรอ? แล้วพี่เขาจะเข้าไปในบ้านฉันทำไมกัน"

 

ซอฮยอนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เธอยังจำได้ดีถึงคำพูดของพี่สาวข้างบ้านคนนั้นที่พูดกับเธอในวันเกิดเหตุที่พี่แทตาย คนปากร้ายและไม่น่าคบหาแบบนั้นเข้าไปทำอะไรในบ้านของเธอกันแน่? จะไปถามใครหรือดูจากกล้องวงจรปิดก็ไม่ได้ เพราะบ้านตรงข้ามก็ปิดเงียบ กล้องวงจรปิดในบ้านก็ไม่เคยจำเป็นเพราะหมู่บ้านของเธอไม่มีเหตุโจรกรรมหรือฆาตกรรมมาก่อนเพราะมีการรักษาความปลอยภัยอย่างดีทำให้คนนอกเข้ามาได้ยาก แน่นอนว่าบ้านของเธอเป็นบ้านแรกที่มีเหตุแบบนี้เกิดขึ้น

 

"เอาน่าซอ เธอไม่ต้องห่วงหรอกว่าพี่ซันนี่จะเป็นคนทำรึเปล่า ผลสุดท้ายเดี๋ยวก็ได้รู้กัน"

 

เมื่อเริ่มสังเกตุได้ถึงอาการของเพื่อนที่หมองลง เจสสิก้าก็ไม่ลืมที่จะปลอบโยนเพื่อนสนิท มือเรียวลูบหลังซอฮยอนอย่างเป็นห่วงกลัวอีกคนจะคิดมากเกินไป

 

"งั้นถ้ารอยนิ้วมือบนกระจกบานเลื่อนเกิดตรงกับเสื้อกันฝนเปื้อนเลือด ก็แปลว่าฆาตกรอาจเป็น1ใน3คนนั้นหรอครับ?"

 

"เป็นไปได้ แต่ยังไงเราก็เอาผิดอะไรไม่ได้อยู่เพราะหลักฐานไม่ชัดเจนพอ"

 

"ที่แน่ๆคือต้องหาถุงมือที่ฆาตกรเอาไปให้เจอ นำมันมาตรวจสอบDNA หากตรงกับคราบเลือดบนเสื้อกันฝนและรอยนิ้วมือ เราอาจระบุตัวคนร้ายได้มากขึ้น"

 

อี้ชิงพูดพร้อมบรรยายเหตุนานับประการให้ทุกคนได้เข้าใจ เซฮุนและจื่อเทาพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่อี้ชิงพูด สักพักเด็กหนุ่มก็เริ่มหน้าหมองลง

 

"แต่น่าเสียดายจริงๆนะครับ ที่วันนั้นพี่ซอฮยอนออกไปข้างนอก"

 

เพี๊ยะ!

 

"ย๊ะเด็กบ้านี่ ไม่เห็นรึไงว่าซอกำลังเสียใจกับเรื่องนี้อยู่น่ะ!"

 

คนเด็กสุดอย่างเซฮุนได้แต่ลูบแขนตัวเองปอยๆหลังจากโดนเจสสิก้าปะทุร้าย ทำให้คนในห้องขำพรือพร้อมกันกับการกระทำของเจสสิก้า

 

"หูยย อะไรล่ะ ผมยังไม่ได้ว่าพี่ซอฮยอนเลย แค่พูดเฉยๆไม่ได้รึไงเล่า ตีมาได้แรงก็ไม่ใช่น้อยๆ ยิ่งแก่ยิ่งบ้าพลังรึไงกัน"

 

"นี่!"

 

"เอาล่ะๆ พอทั้งคู่แหละ ทะเลาะกันเป็นเด็กๆไปได้ ฮ่ะๆๆ"

 

เมื่อเห็นว่าต่างฝ่ายต่างไม่ยอมลดละ ผู้มีวุฒิภาวะสูงอย่างอี้ชิงจึงส่งเสียงห้าม ทำให้คนทั้งคู่ยอมสงบแต่ยังไม่วายก่อนสงครามประสาททางตา

 

"พรุ่งนี้คุณหมออี้ชิงว่างมั้ย บางทีถ้าเราไปที่เกิดเหตุอีกรอบอาจจะเจออะไรเพิ่มเติม"

 

ซอฮยอนเอ่ยคุณหมอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวัง แต่เมื่อเห็นอี้ชิงทำหน้าตาเสียดาย เธอก็เริ่มหน้างอ

 

"ขอโทษจริงๆนะ พรุ่งนี้ผมต้องเข้าโรงพยาบาลน่ะ"

 

อี้ชิงมองหน้าอีกคนก่อนจะยิ้มแหย มือส่งรายงานให้จื่อเทาที่กำลังเก็บของเตรียมกลับไปทำงานต่อ

 

"คงไม่มีอะไรแล้ว งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"

 

เสียงทุ้มพูดลาก่อนจะก้มตัวโค้งให้คนที่อยู่ในห้องแล้วผลักประตูเดินออกไปเงียบๆ

 

"กลับไปแล้วหนึ่ง นี่จะกลับรึยังเนี่ย?"

 

"เออๆ กลับเลยก็ได้ ห่างจากน้องไม่ได้เลยใช่มั้ย"

 

ซอฮยอนตอบกลับเอือมๆ ร่างบางหันไปโค้งให้อี้ชิงพร้อมกับคริสแล้วเดินจากไปปากเรียวไม่ยอมหยุดบ่นอีกคนไปตลอดทาง


เจสสิก้ามองสองคนที่เดินออกจากห้องไปจนบานประตูปิด ปากเรียวพรูลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายกับเรื่องที่เธอคิดอยู่ในหัว

ถ้าขอให้หมออี้ชิงช่วยจะดีมั้ยนะ?

 

เธอลอบมองคุณหมอหน้าหวานที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำงานแล้วหันไปมองคนเด็กกว่าที่อยู่ในห้อง...

 

ไอ้เด็กบ้านี่ก็เล่นเกมอยู่ได้ จบไปเป็นหมอทำคนไข้ตายพอดี มัวแต่อัพเวล เฮ้อ

 

"อ่อ หมออี้ชิง"

 

"หือว่าไง"

 

ตากลมมองวอกแวกไปมาอย่างห้ามไม่อยู่ หญิงสาวเกิดอาการลังเลอีกครั้งกับสิ่งที่อยากถาม ที่จริงแล้วเรื่องมันเอามาขอร้องกันได้มั้ยนะ? และถึงขอร้องไป จรรยาบรรณแพทย์มันห้ามทำแบบนี้รึเปล่า

 

"อ่อ คือว่า..."

 

"อ้ำๆอึ้งๆอะไรนักหนาน่ะยัยป้า รุ่นพี่เขาก็ต้องทำงานนะครับ"

 

ยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยคน้ำเสียงยียวนก็ถูกส่งมาขัด เจสสิก้าจิ๊ปากอย่างหงุดหงิด ไม่สนใจตัวต้นเหตุที่แอบลอบขำกับกิริยาของเธอ

 

"คือว่าช่วยหาผลการตายของคนที่ชื่อดีโอให้หน่อยได้มั้ยคะ?"

 

...เอ๋ หรือบางทีเธอจะคิดผิดนะ

 

"ดีโอหรอ ?

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

คงจะไม่ได้หรอก"

 

"อ..อ่าว งั้นหรอคะ"

.

.

.

.

"แต่ถ้าชื่อโดคยองซูน่ะ ได้นะ"

 

"หะ?"

 

"J"

 

เจสสิก้าได้แต่ทำหน้าฉงนมองคุณหมอตรงหน้ายิ้มให้บางๆ หมุนตัวกลับไปทำงานต่อ แล้วใครคือโดคยองซูล่ะเนี้ย?

 

 

 

 

 



SeoHyun 's Side


บางทีถ้าฉันติดรถเซฮุนกลับพร้อมเจสสิก้าก็คงดี...

 

"แล้วก็ &^%^&$@(^"

 

"โอเคๆ นี่นายเลิกบ่นได้แล้ว เดินมาจะถึงรถแล้วนะ"

 

"ก็เธอชอบไปนู้นไปนี้ไม่ถามกันก่อนสักคำ แล้วมาลากฉันไปด้วยเนี้ย"

 

เมื่อคริสพูดจบฉันก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือก ทำไมเขาชอบบ่นจังเลยนะ ฉันไม่ได้จะไปทำอะไรใครสักหน่อยนี่

 

ตอนนี้เดินมาจนจะถึงที่จอดรถของคณะ คริสก็ยังบ่นไม่จบ เอาให้ถึงบ้านเลยแล้วกัน


ฉันเลิกฟังอีกคนพูด ในหัวนึกย้อนถึงตอนที่แลกเปลี่ยนความคิดกันในห้องที่คณะของหมออี้ชิง เสียดายไม่น้อยแฮะที่พรุ่งนี้ไปที่เกิดเหตุแล้วจะไม่มีอีกคนไปด้วย กลับบ้านครั้งแรกหลังจากผ่านไปเกือบ 1 สัปดาห์ ห้องรับแขกเละยังไงก็ยังเละแบบเดิมแน่นอน

 

"อ้าวนั่นซอฮยอนกับคริสนี่หน่า ~ "

.

.

.

.

.

.

.

 
ฉันหันไปมองตามเสียงเรียกชื่อที่ส่งน้ำเสียงอารมณ์ดีมาแต่ไกล ไม่ยักรู้ว่าเวลาแบบนี้จะได้เจอคนรู้จักด้วยนะ

 

"อ..อืม หวัดดี"

 

คริสเป็นคนเอ่ยทักทายผู้ชายอีกสองคนที่ก้าวเดินมาก่อนจะยกยิ้มบางเมื่อได้เจอคนรู้จัก

 

"หวัดดีคริส ว่าไงซอฮยอนไม่เห็นทักกันเลย~"

 

"อื้ม ว่าไงลู่หาน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"

 

ฉันเอ่ยทักอีกคนตามที่เจ้าตัวต้องการก่อนจะยิ้มส่งไปงงๆ อาจเป็นเพราะเขาเปลี่ยนสีผมรึเปล่านะที่ทำให้รู้สึกแตกต่างไป

 

ลู่หานเองยิ้มรับคำทักทายอย่างอารมณ์ดีก่อนที่เขาจะหันไปเหลือบมองคนข้างตัวที่ยืนเอาสองมือล้วงกระเป๋ากางเกงเสมองไปทางอื่น

 

"จะไม่ทักทายซอฮยอนหน่อยหรอคิมจงอิน~?"

 

เสียงทุ้มหวานของลู่หานเอ่ยแซวคนข้างๆก่อนที่จะกระทุ้งศอกไปที่แขนของเพื่อนเขาเบาๆ จนคนโดนกระทำจำใจต้องหันมามองหน้าฉันด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก อะไรของเขากัน

 

"อืม หวัดดี"

 

คิมจงอินครางในลำคอก่อนที่จะเอ่ยปากพูดคำทักทายด้วยน้ำเสียงห้วนเบาๆราวกับเพิ่งหาเสียงตัวเองเจอยังไงยังงั้น และยังไม่ทันจบประโยคดีใบหน้าคมก็เสมองทางอื่นอีกครั้งพลันยกมือกอดอกไม่สนใจสิ่งรอบตัว ฉันที่เฝ้ามองเขาตลอดทุกการกระทำเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจในท่าทางของอีกฝ่าย จะว่าเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยก็ว่าได้นะหลังจากเรื่องนั้นเกิดขึ้น

 

"ฮ่ะๆ จงอินมันง่วงน่ะ ปล่อยมันไปเถอะ J"

 

เสียงใสของลู่หานดังขัดบรรยากาศน่าอึดอัดที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างลับๆระหว่างจงอินและคริส ก่อนที่เจ้าตัวจะหันไปกอดคอเพื่อนตามนิสัย ฉันหันไปมองคริสเล็กน้อยเมื่อลู่หานพูดจบและก็พบสายตาของคริสที่มองมาเช่นเดียวกัน บางทีการที่ไม่ได้ติดต่อกันเลยหลังจากจบมหาลัยมันคงทำให้รู้สึกอึดอัดแบบนี้ก็ได้

 

"อ่ออืม แล้วนายสองคนมาทำไรที่มหาลัยล่ะ?"

 

ฉันเอ่ยถามลู่หานเพื่อเปลี่ยนเรื่อง ซึ่งเขาก็ให้ความร่วมมืออย่างดี และเปลี่ยนบรรยากาศน่าอึดอัดไปได้

 

"เห็นว่ามหาลัยปิดภาคเรียนเลยแวะมาเดินเล่นน่ะ จบไปเกือบปีละยังไม่เคยเข้ามาดูความเป็นไปเลย~"

 

"อืมม แปลกนะที่นายลากจงอินมาเป็นเพื่อนน่ะ"

 

คริสแกล้งทำตาโตบ่งบอกความประหลาดใจก่อนจะหัวเราะหึในลำคอเมื่อคนถูกพาดพิงหันมองหน้าเขาอย่างไม่สบอารมณ์ ให้ตายสิแล้วคริสจะไปพูดยั่วโมโหจงอินทำไมเนี้ย

 

ต่างฝ่ายต่างจ้องกันอย่างไม่ลดละ คริสก็จ้องอีกคนเขม้น จงอินเองก็มองกลับด้วยสีหน้าไร้อารมณ์แต่ภายในดวงตากลับไม่เป็นเช่นนั้น

 

เมื่อผ่านไปห้านาทีทั้งสองยังไม่หยุดก่อสงครามทางสายตา ฉันจึงจำเป็นต้องเอื้อมมือไปกระตุกชายเสื้อคริสเพื่อให้เขารู้สึกตัว แต่กลับกลายเป็นจงอินที่เห็นท่าทีของฉัน เขาหันมองหน้าฉันก่อนจะเหลือบมองบริเวณหางคิ้ว หางคิ้วงั้นหรอ ฉันยกมือขึ้นสัมผัสบริเวณดังกล่าวอย่างลืมตัว ทำให้มุมปากยักของจงอินยกขึ้นก่อนจะเสมองไปทางอื่นเหมือนที่เคยทำ

 

"พอได้แล้วหน่าคริส เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้วนะ!"

 

เมื่อจงอินยอมเลิกรา ฉันจึงได้โอกาสหันไปกระซิบกับคริส แต่ให้ตายสิ ไอ้ท่าทียักไหล่ไม่สนใจนี่มันยังไงกัน

 

"ผ่านไปแล้วไง ฉันได้ลืมมันไปรึยังล่ะ"

 

"นี่อย่าทำตัวเป็นเด็กแบบนี้สิ!"

 

"แล้วเธอล่ะจะแสนดีอะไรนักหนา"

 

"ก็เรื่องมันไม่ได้เลวร้ายอะไรนักนี่!"

 

"อ้าวๆ สองคนนั้นน่ะอย่าเพิ่งทะเลาะกันเองสิ"

 

เสียงของลู่หานลอยขัดบทสนทนาของฉันและคริส ทำให้ทั้งฉันและเขาที่กำลังเถียงกันอย่างหงุดหงิดมีอันต้องจบลง โอเคฉันน่ะหยุดแล้ว แต่ไอ้คนข้างๆฉันนี่สิยังไม่วายหันมาเบ้หน้าใส่ โตแต่ตัวจริงๆ

 

"ไม่มีอะไรหรอก ปกติ"

 

คริสพูดด้วยใบหน้านิ่ง เขาปลายตามามองฉันเล็กน้อยก่อนจะกลับไปเก๊กต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ..นี่หรอปกติ?

 

"ปกติ? อ๋า เป็นแฟนกันทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติสินะ ฮ่ะๆๆ"

 

"ห๊ะ? แฟนเฟินอะไรของนายกันลู่หาน มั่วแล้ว!"

 

ฉันเบิกตากว้างกับสิ่งที่ลู่หานพูดก่อนจะหันไปมองผู้กล่าวถึงอีกคนที่อ้าปากเหวอกับคำพูดผิดๆของเพื่อนโดยไม่คิดจะแย้งอะไร ทำให้เป็นฉันที่ต้องรีบหันไปโบกมือเป็นพัลวันใส่ลู่หาน นี่เขาใช้อะไรคิดน่ะอยากจะรู้จริงๆเลย

 

"ไม่ใช่แฟนจริงๆหรอ?"

 

แต่กลายเป็นว่าคนที่พูดขึ้นกลับเป็นจงอินที่เงียบมานานสองนาน สายตาสนใจและคิ้วข้างหนึ่งที่เลิกขึ้นอย่างต้องการคำตอบทำเอาฉันถอนหายใจเฮือก ผู้ชายเดี๋ยวนี้เป็นอะไรกันไปหมดนะ

 

"ม.."

 

"ใช่ ฉันกับซอฮยอนเป็นแฟนกัน"

 

"..!!"

 

"หืม งั้นหรอซอฮยอน?"

 

ฉันมองคริสกับจงอินสลับกันอย่างแปลกใจระคนตกใจ ถ้าถามว่างงกับเรื่องนี้มั้ย บอกเลยว่ามาก เพราะอะไรทำไมคริสถึงตอบไปแบบนั้นล่ะ ให้ตายเถอะอยู่กับคนๆนี้แล้วปวดหัวไม่เว้นแต่ละวันเลยจริงๆ

 

เมื่อฉันเอาแต่ทำหน้ลเหวอไม่ตอบสิ่งที่จงอินถามสักที คนที่ยืนข้างๆตัวฉันอย่างคริสก็ยกมือใหญ่ขึ้นมาวางพาดไหล่แล้วเลื่อนมากดหัวให้ฉันพยักหน้าเป็นนัยว่าใช่กลายๆ ร้ายกาจมากคนอะไร...

 

"หึ"

 

"ฮ่ะๆๆ คู่นี้ตลกดีนะ งั้นไว้ว่างๆฉันจะทักไปละกันคริส"

 

ลู่หานยิ้มขำกับการกระทำของฉันและคริส ก่อนที่เจ้าตัวจะลากจงอินที่มองหน้าคนข้างตัวฉันด้วยแววตาอ่านไม่ออก โกรธหรอ? ขบขันงั้นสิ? ฉันก็ไม่รู้สินะ นี่นอกจากเรื่องเมื่อคราวนั้นสองคนนี้ได้ไปมีเรื่องกันอีกรึไง?

 

"แทยอนไม่อยู่แล้ว ไม่ต้องเป็นตัวแทนไม้กันหมาอย่างฉันหรอกคริสหึ"

 

จงอินเหยียดยิ้มมุมปากหลังจากที่พูดประโยคนั้นออกมา แขนของเขายกขึ้นสะบัดมือลู่หานที่ยกค้างไว้ในอากาศเพราะเจ้าตัวกำลังอึ้งกับสิ่งที่อีกคนพูดออกมา แทยอนไม่อยู่แล้วงั้นหรอ? นี่เขารู้ได้ยังไงกัน?

 

"พี่แทยอนไม่อยู่แล้วคืออะไรหรอซอฮยอน"

 

ลู่หานถามเสียงเรียบ ขาทั้งสองข้างก้าวมาหาก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน สีหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดอย่างปิดไม่มิด จริงสิ ลู่หานเองก็ยังไม่รู้เรื่องนินะ

 

"พี่แทยอนไปแล้ว ดูเหมือนเธอจะถูกฆาตกรมม"

 

คริสพูดแทนฉันที่เสมองไปอีกทาง ยังดีที่เขายังเข้าใจและช่วยตอบแทน แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าจงอินไม่คิดจะพูดมันออกมา ก็จริงที่ฉันพอทำใจเรื่องนี้ได้ในระดับหนึ่ง แต่ยิ่งได้ยินมันก็เหมือนการเอาน้ำมารดกองทรายนั่นแหละ

 

"ได้ไงล่ะ? แล้วรู้ตัวฆาตกรมั้ย!?"

 

ลู่หานตะโกนถามเสียงหลง เปลี่ยนเป้าหมายในการถามคำถามไปหาคริสที่มีสีหน้าเรียบนิ่งทันที จะว่าไปลู่หานเองก็สนิทกับครอบครัวของฉันพอสมควรเพราะบริษัทร่วมหุ้นกันไหนจะพี่สาวของเขาที่เคยเป็นเพื่อนสนิทกับพี่แทยอนอีกด้วย แต่แปลกแฮะทำไมเขาไม่รู้ล่ะ?

 

"ยัง ยังไม่รู้ แต่อีกไม่นานหรอก พวกเราช่วยกันสืบๆอยู่"

 

"งั้นหรอ? พี่แทยอนเองก็เป็นเหมือนพี่สาวอีกคนของฉัน ฉันขอร่วมด้วยคนสิ~"

 

ลู่หานพูดขอร้องมองหน้าฉันสลับกับคริสตาปริบๆ อืม.. จะเอายังไงดีล่ะ ลู่หานเองก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหนนี่

 

"อ..เอางั้นก็ได้ ช่วยๆกันจะได้หาตัวฆาตกรได้เร็วๆ J"

 

ฉันตัดสินใจพูดอนุญาตแทนคริสที่เริ่มทำสีหน้าหนักใจแต่ไม่ได้คัดค้านอะไร ผิดกับลู่หานที่ยิ้มกว้าง

 

"ใช่ ช่วยๆกันเนอะ~ จงอินนายก็ต้องช่วยนะรู้มั้ย"

 

"หือ?"

 

ฉันหันไปมองทางลู่หานอย่างรวดเร็ว นี่เขากำลังชวนให้จงอินร่วมขบวนการเดียวกันด้วยงั้นหรอ !? ฉันละสายตาจากลู่หานไปมองคริสอย่างหนักใจ ซึ่งเขาเองก็ขมวดคิ้วมองมาทางฉันอยู่แล้วเช่นกัน

 

"อือก็เอาสิ"

 

"ห๊ะ!?"

 

ฉันและคริสร้องขึ้นมาพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมายก่อนจะหันมามองหน้ากันอีกรอบด้วยใบหน้าประหลาดใจระคนตกใจสุดๆ อะไรทำให้จงอินยอมช่วยเกี่ยวกับเรื่องพี่แทได้ง่ายๆ ตั้งแต่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเจ้าตัวก็ตั้งตัวเป็นกบฏกับพี่แทมาตลอด แต่ตอนนี้กลับยอมที่จะช่วยง่ายๆเลยเนี้ยนะ เขาคิดอะไรของเขาอยู่กัน..

 

"เฮ งั้นตามนี้เลยนะ มีอะไรให้ฉันช่วยโทรมาบอกได้เลยนะคริสซอฮยอน~ J"

 

"อืมเดี๋ยวโทรบอก"

 

"โอเค งั้นฉันไปจริงละ ไปเหอะจงอิน บายคริสซอ~"

 

"บายลู่หาน"

 

ฉันโบกมือหยอยๆไล่หลังสองคนที่เดินห่างออกไปอย่างเหม่อลอยก่อนจะได้สติหันไปเตรียมสะกิดอีกคนที่ยังอุตส่าห์มองสองคนนั้นจนหายไปลับตา

 

"ไอ้จงอิน แกกำลังจะทำอะไรกันแน่"

 

...เฮ่อ สงสัยเรื่องสองคนนี้คงจะอีกยาว

 















 

Author 's Side
แฮปปี้ฮัลโลวีน เย้เฮ มาต่อละๆๆ เก๊าขอโต้ดที่ปิดเทอมไม่ได้อัพเลย ฮรื่ออ
แต่เรายังไม่เปิดแหละ แฮ่ เดี๋ยวหน้าที่เจ็ดมาต่อน้ออ เร็วๆนี้แหละ กำลังปั่นเลยฮึบๆ

เหว่ยๆจงอินกับลู่หานนี่เองที่ทักคริสซอ ดูเหมือนจงอินกับคริสจะไม่ค่อยถูกกันด้วย ยังไงล่ะทีนี้
เรื่องนั้นที่ซอฮยอนหมายถึงคือเรื่องไรหว่าา หน้าที่เจ็ดอาจจะได้รู้นะแจ้ะ
ส่วนพี่ลู่ก็เป็นคนดีอะมีการอาสาช่วยสืบด้วย .___ . d



#กองทัพเดินด้วยท้องคนแต่งเดินด้วยเม้น
 



:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

227 ความคิดเห็น

  1. #224 miwseo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 07:36
    คนยิ่งเยอะ ยิ่งหาตัวยาก
    ไคกะคริสต้องเคยมีปัญหาอะไรซักอย่างมาก่อนแน่ๆ
    #224
    0
  2. #218 ..Gotmad.. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 00:48
    เราชอบแบบนี้นะไรท์ มันอ่านง่ายกว่า...สเปเชียลนี่สนุกดีค่ะ ตื่นเต้นดีจริงๆกับความฝันของซอ...
    #218
    0
  3. #202 Shiningstars (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 21:04
    คริสไคมีปัญหาอะไรกัน????? คนเริ่มมาเกี่ยวข้องเยอะขึ้นแล้ว วุ่นวายแน่ๆ
    #202
    0
  4. #187 SeoSic(Silents) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:47
    ตัวละครมาเพิ่ม เค้าก็เริ่มมึนเป็นเสต๊ป
    #187
    0
  5. #173 เซซิลีน' (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 21:12
    ตงลงเรื่องเป็นไงเนี่ืย
    ตัวละครเพิ่มมาอีกแล้วแฮะ
    คริสไคไปทะเลาะอะไรกัน
    แล้วไคกะแทมีเรื่องอะไรกันน่ะ
    #173
    0
  6. #158 ๙..กบ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 13:58
    คนเริ่มเยอะยิ่งหาคนร้ายยากนะ ? คนร้ายอาจจะแฝงตัวอยู่ คนน่าสงสัยเต็มไปหมดเลยนะครัช
    #158
    0
  7. #156 แมวน้ำ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 14:34
    คนที่มาเกี่ยวข้อง ชักเยอะขึ้นเรื่อยๆ
    แบบนี้จะไม่เป็นอะไรหรอ
    แล้วในอดีตมีเรื่องอะไรกัน???
    #156
    0
  8. #152 SEOHYUN (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 13:32
    ใครทักคริสซออ่ะ
    #152
    0
  9. #145 ๙..กบ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 12:41
    พี่ซันนี่ป่ะ ??? ใครมาทักฟ่ะ ???
    รออออออออออออออออ
    #145
    0
  10. #144 นานา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2556 / 23:41
    หมออี้น่ารัก โดคยองซูก็คือดีโอไงเจส อ่านตอนนี้แล้วจิ้นเลย์สิก ไม่เกีียวเลย5555
    #144
    0
  11. #143 boombim271036 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2556 / 19:41
    ใครทักอ่ะ
    #143
    0
  12. #142 maicream (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 19:03
    ใคร ่าาาารอค้าาา
    #142
    0
  13. #141 nok (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 18:11
    ใครทักซอกะคริสอ่าคะ อยากรู้

    รอนะคะ
    #141
    0
  14. #140 pim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 07:29
    ใครทักซอกะคริสอ่าคะ อยากรู้ >< รอไรท์เตอร์มาอัพต่อนะคะ^^
    #140
    0
  15. #133 ~,..>Husuju''< (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2556 / 22:35
    เอ่อ เรื่องเล่าของไรท์จะฮาหรือจะหลอนแทนนิยายดี ฮาาาา
    #133
    0
  16. #132 ๙..กบ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 17:12
    อะไรรร 
    รีบไปดูเร็วววววว ><
    รอค่ะ
    #ตอบคำถามไรท์ : ก็คงจะตกใจแหละค่ะขำไม่ออกนะ จะรีบโทรหาใครก็ได้ที่ตอนนั้นคุยได้
    กลัวววววววว บรื๋อออออออ
    #132
    0
  17. #130 แมวน้ำ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กันยายน 2556 / 00:27
    จะกลัวหรือจะขำกับคำถามของไรท์ดีเนี๊ยะ 55555
    คือถ้าแค่ได้ยินนี้รู้เลยหรอว่าเสียงตดอ่ะ
    คือมันอาจเป็นเสียงอย่างอื่นก็ได้นะ
    แต่ถ้ารู้ขนาดว่ามันเป็นเสียงตดแน่ๆเราคง
    กลัวไปแปบนึง แล้วมาสนใจคอมต่ออ่ะ 5555
    #130
    0
  18. #127 Mago_Hun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2556 / 22:16
    อะไรแปลก?~~~~~~
    #127
    0
  19. #126 pronaveiy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2556 / 18:39
    - อะไรแปลกไปงะ -[ ]-'
    #126
    0