◇ :: where is she ? :: ◇ (b2st,snsd,exo)

ตอนที่ 3 : Where is she ? ' Chapter 2 '

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 พ.ค. 56





Chapter 2






ลมอ่อนๆจากแอร์ที่เปิดทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนพัดมาปะทะกับหน้าเนียนใสของหญิงสาวที่นอนขดตัวอยู่บนเตียง เธอค่อยๆพลิกตัวเอามือคลำหาผ้าห่มที่ดูเหมือนว่าจะกองอยู่ปลายเท้า หญิงสาวลืมตาขึ้นช้าๆ เมื่อเธอไม่พบผ้าห่มของตัวเอง แล้วชันตัวขึ้นมานั่งอยู่บนเตียงด้วยท่าทางยังไม่ตื่นดี เมื่อสายตาเริ่มปรับกับแสงแดดยามเช้าที่ผ่านเข้ามาทางหน้าต่างได้ ก็ค่อยๆมองหาผ้าห่ม แต่สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นนาฬิกาตั้งโต๊ะที่วางอยู่บนหัวเตียง

 

หญิงสาวตาโตเมื่ออ่านเวลาที่เห็น ก่อนจะรีบกระวนกระวายลุกจากเตียงตนเอง ไปยังเตียงของหญิงสาวอีกคนหนึ่งแล้วเขย่าตัวของผู้ที่กำลังนอนฝันหวานอย่างแรง

 

            ฟานี่! ตื่นๆๆ!!!”

 

แทยอนกระซิบที่ข้างหูของทิฟฟานี่ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อยแล้วเขย่าตัวทิฟฟานี่อีกครั้ง คนถูกเขย่าจึงค่อยลืมตามองแทยอนแบบครึ่งหลับครึ่งตื่น

 

            มีอะไรรึเปล่าแท?”

 

ทิฟฟานี่เอามือขยี้ตาก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงครึ่งหลับครึ่งตื่น ทำให้แทยอนถึงกับปั้นหน้าบูด

 

            นี่ 8โมง จะ9โมงแล้ว เราจะเข้าเรียนสายแล้วนะ ! ”

 

แทยอมตอบไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดอย่างหนัก ทำเอาทิฟฟานี่ตื่นเต็มตา

 

            “What!? Late?”

 

แทยอนพยักหน้าก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป เหลือไว้แต่ทิฟฟานี่ที่นั่งอยู่กับที่ทบทวนสิ่งที่แทยอนบอก ก่อนวิ่งไปที่เตียงของซันนี่ที่อยู่ข้างกันแล้วเขย่าตัวอย่างรวดเร็ว พอซันนี่ตื่นขึ้นมาก็อธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้หญิงสาวกระจ่าง จากนั้นทั้งสองสาวจึงไล่ปลุกคนอื่นๆทีละคน โดยที่ทิฟฟานี่รับหน้าที่เดินไปปลุกห้องเจสิก้า เมื่อเวลาผ่านไปเกือบยี่สิบนาที ทุกคนก็ตื่นจนหมด แล้วนับแต่นั่นทั้งชั้นนั้นก็เริ่มยุ่งวุ่นวายเมื่อมีคนวิ่งเข้าวิ่งออกจากห้องนั่นไปห้องนี้มั่วไปหมด แทยอนที่ทำภาระกิจของตนเองเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะงับแซนด์วิชที่อุ่นไว้ก่อนหน้านี้ ตามด้วยทิฟฟานี่ที่เดินมานั่งอย่างหมดเรี่ยวแรง

 

            การปลุกเจสให้ตื่นผ่านในสิบนาทีนี่มัน...  เฮ้อ!”

 

ทิฟฟานี่พูดอย่าวเซ็งๆก่อนจะหยิบแซนด์วิชขึ้นมาแล้วงับเข้าปากไปอีกคน ทำให้แทยอนได้แต่หัวเราะหึในลำคอทั้งที่ปากยังเคี้ยวขนมปัง

 

            ก็บอกแล้วว่าให้ตะโกนดังๆ - -“

 

แทยอนบอกทิฟฟานี่พร้อมกับงับแซนด์วิชเข้าไปอีกคำ แล้วเคี้ยวตุยๆ

 

 

 

 

 

~ Girls bring the boys out I wanna dance right now  내가 이끌어 줄게 come out~

 

แทยอนสะดุ้งตัวทันทีเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง เธอเบ้ปากก่อนจะกดรับโทศัพท์อย่างเอือมระอา

 

            [ทำอะไรกันอยู่หืมแทยอน!!]

 

            รอเพื่อนกินแซนด์วิชอยู่ค่ะ

 

            [เอาล่ะๆ รีบไปเรียนได้แล้วนะ ครูเขาโทรมาหาป๊าแล้ว ตู๊ดดด~]

 

แทยอนงุนงงที่อยู่ดีๆป๊าของเธอก็ตัดสายทิ้งไปเฉยๆ ก่อนจะยักไหล่ให้ตัวเอง แล้วตะโกนบอกทุกคน

 

            อ้า~!! ทุกคนไปที่รถกันได้แล้ว

 

เมื่อทุกคนได้ยินที่แทยอนประกาศก็ต่างพยักหน้าเนื่อยๆแล้วเดินลากขาไปใส่รองเท้าออกจากห้อง ตามด้วยแทยอนคนสุดท้ายที่ตามออกมาพร้อมกับล็อคห้องแล้วรีบเดินปิดท้ายแถวไป

 

 

 

เมื่อมาถึงหน้าหอพบอาจารย์ประจำกลุ่มที่ป๊าของเธอสั่งให้มาดูแลพวกเธอโดยเฉพาะยืนกอดอกรออยู่ก่อนแล้ว แต่ละคนจึงไม่รอช้า รีบวิ่งไปอ้อนและขอโทษขอโพยให้อาจารย์ยกโทษให้เป็นการใหญ่ พออาจารย์ให้พวกเธอขึ้นรถ ต่างคนต่างก็ดีอกดีใจคิดว่าอาจารย์ให้อภัย

 

แต่เมื่อเธอขึ้นรถตามมาและเปิดด้วยประโยคที่ว่า การมาสายหรือมาไม่ตรงต่อเวลา ไม่ใช่ลักษณะที่ดีของนักเรียนโรงเรียนนี้เท่านั้นแหละ เหล่านักเรียนถึงกับน้ำตาตกที่ต้องเตรียมหูชาก่อนได้เรียนในภาคเช้า

 

 

 

 

 

- แทแทขอพาร์ท -

 

กว่าจะออกเดินทางไปโรงเรียนกันได้นี่แทบหูชา ก็อาจารย์น่ะเทศน์เป็นการใหญ่เกี่ยวกับการไม่ตรงต่อเวลาของเหล่านักเรียนพร้อมทั้งยกตัวอย่างให้วิธีทำโทษและอีกมากมายที่มิอาจกล่าวให้ได้หมด ประเด็นสำคัญไม่ใช่อะไร ฉันกลายเป็นคนที่โดนดุมากที่สุดด้วยนี่สิ

 

ก่อนอื่นทุกคนคงงงสินะว่าฉันคือใครแล้วมาพล่ามอะไรอยู่คนเดียว ฉันชื่อคิมแทยอนเป็นประธานนักเรียนของโรงเรียนนี้ ที่จริงฉันก็ไม่ได้ดีเลิศอะไรถึงกับได้ตำแหน่งนี้หรอก แต่ฉันแค่ถูกยัดเยียดน่ะ แล้วทุกคนก็ไม่ต้องงงไปว่าทำไมถึงมีรถคอยไปรับไปส่งแม้ว่าหอพักนี้จะอยู่ในเขตโรงเรียนด้วยก็เถอะ แต่โรงเรียนนี้ใหญ่มาก! ใหญ่อย่างกับเป็นเมืองหลวงอีกเมือง(เว่อร์)

 

            นี่ประธานนักเรียนแทอย่าทำหน้างอแบบนั้นดิ เดี๋ยวแก่เร็วน๊า ~”

 

ลิงยูลกับเหม่งยุนตะโกนขึ้นพร้อมกันพลางทำหน้าตาแอ็บแบ๊วใส่ฉันเมื่อฉันหันไปหา ไม่ใช่อะไรหรอกที่สองคนนั้นต้องมาตะโกนง้อฉันแบบนี้ ก็เพราะสองคนนั้นนี่แหละที่เป็นต้นเหตุทำให้ฉันโดนดุมากที่สุด น่าตกใจใช่มั้ยล่ะ ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ตอนแรกฉันคิดว่าสองคนนั้นไปแอบกินยานอนหลับมาทำปลุกไม่ตื่น แต่เปล่าเลย ตื่นมากันตอนไหนไม่รู้ นั่งต้มรามยอนกินกันอยู่สองคน กว่าจะเข้านอนอีกทีก็ใกล้เช้า พักนี้สองคนนี้ทำตัวแปลกๆอีกหลายอย่างเลยนะ หรือว่าจะเรียนกันหนักเกินไป ?  ฉันคงต้องไปบอกให้ป๊าปรับตารางเรียนแล้วล่ะ

 

            ฮือ น้องซอ ~ ดูประธานนักเรียนสิขี้งอนจังเลย ไม่ยอมให้อภัยพวกอนนี่เลยอะ TT”

 

ดูมันๆ - -^ มีการไปออดอ้อนรุ่นน้อง(ที่ได้อยู่เกรดเดียวกัน)ด้วย ไม่ต้องข้องใจไปหรอกซอจูฮยอนน่ะจริงๆแล้วเธอควรจะอยู่เกรด11ต่างหากล่ะ แต่เธอดันเรียนเก่งเกินไปเลยได้มาอยู่เกรดเดียวกันกับพวกเราซึ่งก็คือเกรด12 เอ๊ะ ! หรือพวกเราโง่เกินไปกันแน่

 

            ซอว่าสมควรแล้วล่ะค่ะ ก็อนนี่ไม่ตรงต่อเวลา

 

            “.___.;;”

 

            นี่! แทยอนอนนี่ คราวหลังอย่าลืมเก็บเงินด้วยนะคะ >_<”

 

กบน้อยซอฮยอนหันมาทำหน้าตาสนอกสนใจก่อนจะหันไป(แสยะ)ยิ้มให้อนนี่ทั้งหลาย หึ~ สุดท้ายความดีย่อมชนะความชั่ว เหมือนธรรมะย่อมชนะอธรรม ~

 

                นี่แท! ดูทำหน้าตาเข้า

 

ทิฟฟานี่ที่นั่งอยู่ข้างๆหันมาตีแขนฉันดังเพี๊ยะที่ฉันเผลอทำหน้าตาแบบผู้ชนะก่อนจะเบ้ปากแถมมาให้ โอ๋ ~ดูสิฟานี่ของแทงอนตุ๊บป่องเลย

 

ฉันเคลื่อนมือไปกอดรอบแขนของทิฟฟานี่พลางใช้หัวถูไปมาแบบที่ชอบทำเมื่อทิฟฟานี่เกิดอาการงอนหรือน้อยใจ

 

            ฮู้ววว อย่างอนไปเลยหน่าฟานี่ ยังไงเราก็เป็นเพื่อนกันนะ!”

 

ฉันพูดพลางส่งยิ้มหวานไปให้ทิฟฟานี่ เธอจึงยอม และหันมายิ้มหวานจัดให้ฉันก่อนสวมกอด ไม่ได้อะไรหรอกนะ แต่ตัวฟานี่หอมมากอ่ะ ! ฉันอมยิ้มก่อนจะซุกหัวไปบนไหล่ของทิฟฟานี่แล้วสูดดมความหอม(โรคจิต)

 

            รักประธานที่สุดเลย

 

ฮี่~ มีใครได้อัดเสียงไว้บ้างตอนที่ฟานี่บอกรักฉันบ้าง !? นานๆทีทิฟฟานี่จะบอกรักฉันทีนึงนะ T^T

 

หลังจากที่ทิฟฟานี่ถอนกอด รถคันทั้งก็เงียบผิดปกติ พอฉันลองมองไปรอบๆตัวเท่านั้นแหละกระจ่างเลย แหมม! สาวๆทั้งเก้าคนคงมีคติที่ว่า นิ่งเป็บหลับ ขยับเป็นกินกันหมดทุกคนแน่เลยสินะ ฉันพอจะรู้ละว่าได้มาจากใคร หึๆๆ ก็คนข้างๆฉันนี่แหละ

 

            ตุ้บ!

 

ระหว่างที่ฉันกำลังนั่งนึกนินทาทิฟฟานี่อยู่นั้นก็ได้ยินเสียงของหล่น และพอฉันหันไปเท่านั้นแหละ เฮ่ย !โทรศัพท์ตกพื้น !!

 

ฉันรีบกระวนกระวายคว้าโทรศัพท์เอาไว้ก่อนมันจะลื่นไปกับพื้นรถ เฮ่อ ! ฉันเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับอาถรรพ์ๆ แต่...ครั้งนี้คงไม่ใช่หรอก เพราะเท่าที่ดูแล้วโทรศัพท์ไม่น่าเป็นอะไรไปมาก คงแค่รวนๆแล้วก็เปิดใช้ได้เหมือนเดิม แต่ดูเหมือนฉันจะคิดผิดไปสินะ

 

เมื่อฉันลองสำรวจตัวเครื่องภายนอกเสร็จก็รีบกดเปิดเครื่อง แต่รอแล้วรออีกมันก็ไม่มีท่าทีว่าจะเปิดให้เลยนะ -_-;;; เอิ่มมม ซวยแล้วไง นี่ฉันโดนอาถรรพ์เรอะ! แล้วมันก็ดันเป็นอาถรรพ์ของเพื่อนสนิทตัวเองด้วยนี่นะ ! ฉันนั่งกระวนกระวายทั้งกดทั้งกระทืบ(?)และขว้าง(?) ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่ดี ทำไมมันไม่มีให้ถอดแบตได้ด้วยนะ

 

อะไรกันนี่เพิ่งซื้อโทรศัพท์มาเครื่องใหม่เอี่ยมเลยนะ TT เครื่องที่แล้วฉันก็ลื่นล้มเพราะวิ่งไล่ซูยองจนมันตกไปนอนแอ้งแม้งอยู่ที่พื้น พร้อมด้วยของแถมคือหน้าจอแตกเป็นเสี่ยงๆ เครื่องก่อนหน้านั้นฉันก็เผลอทำมันตกน้ำเพราะเดินไม่ดูตาม้าตาเรือ หรือจะเป็นเครื่องก่อนหน้านู้นที่ฉันให้ซอฮยอนยืมโทร พอกลับมาที่หออีกทีก็ได้รับข่าวร้ายว่ามันได้หายสาบสูญไปแล้ว สรุปแล้วฉันใช้โทรศัพท์เครื่องหนึ่งได้ไม่เกินสองปีเลย ไม่สิหนึ่งปีจะถึงรึเปล่าก็ไม่รู้

 

ฉันเลิกคร่ำครวญและเริ่มนึกหาข้ออ้าง เอ้ย! คำอธิบายเรื่องการซื้อโทรศัพท์ใหม่กับป๊าฉันไปพลางๆ

 

 

 

 

 

เมื่อฉันเงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็พบว่ารถเคลื่อนตัวเข้ามาในโรงเรียนเรียบร้อย เอ๊ะ ! ฉันจำได้ว่าทางมันไกลกว่านี้นะไหงฉันเงยหน้าขึ้นมาแล้วเจอตึกที่ฉันเรียนอยู่เลยล่ะ ! และฉันก็ยังนึกหาข้ออ้างไม่ได้เลยนะ ! ฉันนั่งกระวนกระวายลุกหลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเพิ่งนึกออกว่าต้องทำหน้าที่ประธานนักเรียน คือการปลุกเพื่อนในรถ ...

 

            ย๊าท์ ! ตื่นกันได้แล้วววว~

 

ฉันตะโกนจนสุดเสียงนั่นทำให้ทุกคนเริ่มขยับเปลือกตากันทีละนิดๆ ช่างใจเย็นอะไรกันอย่างนี้นะเพื่อนฉัน ? และเมื่อเปิดประตูรถลงมากันครบทุกคนแล้วก็พากันบิดขี้เกียจประหนึ่งว่าเพิ่งลงจากเตียง จากนั้นแต่ละนางก็ค่อยๆเดินเข้าตึกไปอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวว่าจะต้องเจออะไรบ้างเมื่อถึงห้องเรียน แต่สำหรับฉันที่ดีสติอยู่เต็มที่น่ะหรอ นรกมาเยือนสิคะ -[]-!

           

 

 

 

          10:07 AM.

 

ฉันยืนโบกมือลาซันนี่,ซูยอง,ยุนอา,ซอฮยอนและฮโยยอนที่เรียนห้องBเสร็จ แล้วจึงเปิดประตูห้องAเข้าไปอย่างกล้าๆกลัว และก็เริ่มรู้สึกขึ้นนรกที่มาเยือน  ก็นี่มันเริ่มคาบเรียนที่สองแล้วน่ะสิ แล้วอีกอย่างฉันเป็นถึงประธานนักเรียนเลยนะ ถ้าคนทั้งโรงเรียนได้รู้ว่าประธานนักเรียนมาสาย ฉันอยากจะขุดหลุมฝังตัวเองเลยทันที

 

      แอ๊ด !

 

            คุณคิมแทยอน  !”

 

เฮือก ! เอาแล้วไง TAT เสียงแบบนี้มันคุณครูสุด(มหา)โหดแห่งคาบคณิต ให้ตายทำไมวันนี้ต้องเรียนคณิตชั่วโมงสอง !!! ฉันเบิกตาโตเมื่อผู้หญิงที่ยืนจังกล้าอยู่ด้านหน้าคือครูโบอา ฉันล่ะอยากจะกรี๊ดเป็นภาษามนุษย์ต่างดาว ก็ดูสายตาที่ครูควอนโบอามองมาสิ สายตาหรือมีดก็ไม่รู้ ทำไมมันให้ความรู้สึกเหมือนโดนแทงยังไงยังงั้น

 

            ค...ค่ะ ( _ _ )”

 

ฉันเดินเข้าไปพร้อมกับก้มหน้าด้วยท่าทางหวาดๆ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ครูสุดโหดมองละสายตาประดุจมีดออกไปจากตัวฉัน

 

            คุณกับเพื่อนของคุณมาสาย รู้ตัวใช่มั้ย?”

 

            รู้ค่ะ

 

บรรยากาศมาคุแบบนี้ ฉันต้องโดนวิ่งรอบสนามฟุตบอลแน่เลย แง่ง ฉันยืนก้มหน้าอยู่ที่โต๊ะของตัวเองอย่างสลดใจ ครูโบอาคะ ให้ฉันนั่งเถอะ คนที่เดินไปมาอยู่นอกห้องเขานินทาฉันกันใหญ่แล้ว !

 

            คุณทิฟฟานี่ คุณยูริและคุณเจสสิก้าคุณทั้งสามจะต้องไปวิ่งรอบสนามฟุตบอลกันคนละสิบห้ารอบส่วนคุณคิมแทยอนนั่งที่แล้วหลังเลิกเรียนไปเจอครูที่ห้องพักครู

 

ห๊ะ ! ฉันไม่โดยวิ่งแต่เพื่อนโดน อะไรกัน ? มาด้วยกันก็ให้ไปวิ่งด้วยกันเลยสิ ! เนื่องจากมีความรักเพื่อนเต็มเปรียบทำให้ฉันอยากจะแย้งขอไปวิ่งเป็นเพื่อนพวกเธอแต่เมื่อเจอสายตาประดุจมีดมองมาอย่างเชือดเฉือนทำให้ฉันได้แต่ก้นหน้ารับกรรมดังเดิมและหันไปพยักหน้าให้กับเพื่อนทั้ง 3 ที่ต้องไปวิ่งรอบสนามฟุตบอลอย่างเห็นใจ

 

            ไม่ต้องทำหน้าตกใจไป เธอโดนหนักกว่านี้แน่คุณประธานนักเรียน

 

เมื่อครูโบอา(โคตรมหา)โหดแห่งคาบคณิตพูดจบฉันจึงได้แต่ทำใจนั่งลงที่โต๊ะที่อยู่หลังสุด ต่างจากเพื่อนอีกสามคนของฉันกลับต้องเดินออกไปนอกห้องเรียนพร้อมกับสวมรองเท้าเตรียมพร้อมวิ่ง แต่เมื่อกี๊ฉันแอบเห็นครูมหาโหดแสยะยิ้มด้วย เป็นภาพที่ลืมได้ยากและอนาถลูกตาจริงๆ

 

ฉันก้มหน้าก้มตาหยิบสมุดจด(ที่ไม่เคยคิดแม้แต่จะจด) มาวางบนโต๊ะก่อนจะทำท่าทางตั้งหน้าตั้งตาเรียนหนังสือ เหอะ ! วิชาคณิตเป็นอะไรที่ไม่เคยเข้ามาอยู่ในหัวสมองของฉันเลยสักนิด โดยเฉพาะยิ่งมีคุณครูแบบมหาโหดมาสอนอีก สุดท้ายยังไงซะเดี๋ยวฉันค่อยไปให้ซอฮยอนสอนก็ได้ ชิ !

 

เมื่อแม่มดคณิตศาสตร์เริ่มต้นสอนต่อฉันก็เริ่มวาดๆเขียนๆลงในสมุด แล้วก็มีบ้างที่จะเงยหน้าขึ้นมามองกระดานเหมือนกำลังจดสิ่งที่อยู่บนกระดานลงในสมุด แต่เปล่าเลย ฉันทำแบบนี้เพราะไม่อยากในถูกจับได้ต่างหากว่าไม่ตั้งใจเรียนหนังสือ

 

และเวลาก็ผ่านไป15นาทีหนังตาฉันก็เริ่มหย่อน ขั้นแรกฉันเริ่มเอามือยกขึ้นมาเท้าหัว ผ่านไปสักพักก็เริ่มเท้าคาง ขั้นสุดท้ายฉันทนไม่ไหวรีบฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างไม่แคร์สื่อ สายตาประชาชี

 

            นักเรียน งานในชั่วโมงวันนี้ไม่ยากคือจะให้หาค่า k ที่ทำให้สมการต่อไปนี้มี 1 คำตอบเป็นจำนวนจริงที่เหมือนกัน ต่อด้วยการหาค่าสูงสุด ... คุณคิมแทยอน !”

 

            ห....หา?”

 

ฉันรีบเด้งหัวขึ้นมาจากโต๊ะทันทีเมื่อเสียงดังแปดหลอดตะโกนโดยไม่ได้ใช้ไมค์(แต่ก็เหมือนใช้อยู่ดี) ก็แหม ตะโกนเรียกชื่อของฉันเสียงดังปรอทแตกขี้แหก(?)แบบนั้นใครจะไม่ตกใจกันบ้างล่ะ !?

 

            คุณหลับในห้องเรียน

 

            ...

 

ฉันกลืนน้ำดังเอื๊อก นี่ครูแม่มดคณิตศาสตร์จับได้ด้วยหรอ ? แต่ก็เห็นๆกันอยู่ เธอมีตั้ง 4 ตา -__-‘ เมื่อครูโบอาถามมาดังนั้นฉันถึงได้ยืนนิ่ง ก็ข้อหาเก่าที่ฉันมาสายยังไม่ได้ถูกยกเลิก นี่ฉันต้องมาเจอข้อหาอันใหม่แล้วหรอ คืออยากจะบอกว่าตั้งตัวไม่ทัน

 

            ...เอาล่ะนักเรียนวันนี้พอแค่นี้ คิมแทยอนตามครูมาที่ห้อง

 

พูดจบแม่มดคณิตศาสตร์ก็เก็บของที่วางกระจายอยู่บนโต๊ะเข้าอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว แล้วรีบเดินออกไปนอกห้องไป แต่ยังไม่ลืมหันมาจ้องฉันตาเขม็ง ฉันจึงทำได้แค่เดินดุ่มๆตามไป โดยที่มีเสียงของผู้คนในห้องดังไล่หลังมา ข่าวหน้าเว็บโรงเรียนพรุ่งนี้คงไม่พ้นเรื่องที่ฉันมาสายไม่ได้ตรวจคนเข้าเรียนสายและบังอาจลองดีกับครูโบอาแน่นอน เหอ

           

 

 

 

 

 
 

 

            10:45 AM.

          @ ห้องพักครู

 

ตอนนี้ฉันนั่งฟังครูคณิตศาสตร์ชื่อโบอาบ่นมาได้สัก15นาทีแล้ว โดยที่ฉันก็ได้แต่นั่งทำหน้าตาสำนึกผิดตอบกลับไป ทั้งๆที่ข้างในไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย ! ข้างในนี้อยากจะลุกขึ้นวิ่งหนีออกจากห้องพักครูเต็มแก่ ก็คนมันไม่ถูกกับห้องพักครู ! มาทีไหร่โดนด่าทั้งปี

 

            นี่เธอไม่คิดจะตอบคำถามครูสักข้อเลยรึไง

 

แม่มดคณิตศาสตร์พูดพร้อมจ้องฉันเขม็ง และสายตาเปรียบดังมีดก็มาอีกแล้ว ฉันก้มหน้าก้มตามองพื้นอย่างรู้สึกผิด แล้วจะให้ฉันตอบว่าอะไรล่ะครูโบอา ? ในเมื่อยังไงพูดไปครูก็ไม่เชื่อ โห ประหลาดคน -__-

 

            เฮ่อเธอนี่จริงๆเลย ไปคุยกับผอ.เองละกัน

 

แม่มดคณิตศาสตร์ทำหน้าตาเหมือนเอือมฉันเต็มทนก่อนจะโบกมือไล่ฉันให้ไปคุยกับผู้อำนวยการ อืม ผอ.หรอ ? หมายถึงพ่อฉันสินะ ฉันเดินออกมาจากห้องพักครูพร้อมกับสีหน้าบอกบุญไม่รับเต็มประดาไปตามทางที่จะไปถึงห้องผอ. คอยดูฉันจะใส่ไฟให้ป๊าไล่ครูโบอาออกเลยแบร่ !

 

            ไปทำอะไรมาอีกล่ะ

 

ผอ.หรือพ่อแท้ๆของฉันหันหน้ามาถามฉันทันทีที่ฉันเปิดเข้าไปโดยพลการเหมือนครั้งก่อนๆ ก็คงรู้แหละว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาโดยไม่เคาะมีแค่ฉันที่กล้าทำคนเดียว คนอื่นก็ต้องไม่กล้ากันอยู่แล้ว ป๊าฉันเป็นถึงผู้อำนวยการเลยนะ ไม่ใช่ตำแหน่งขี้เลยเลย อะโด่วว !!

 

            แค่มาสายกับนอนในห้องเรียนเองนะป๊า

 

ฉันตอบตามความจริงไป โดยที่พ่อก็ไม่ได้บ่นฉันเหมือนที่แม่มดคณิตศสาตร์ทำ โด่ ! ต่างกันราวฟ้ากับเหว ถ้าเป็นครูโบอานี่คงจะว่าฉันฉอดๆ แต่ป๊าฉันแค่ยกยิ้มธรรมดาๆเหมือนมันเป็นแค่เรื่องตลกเท่านั้น

 

            นี่ลูกยังไม่เลิกนิสัยเหมือนเด็กแบบนี้อีกหรือไง ฮืม?”

 

ป๊ามองฉันด้วยสายตาอ่อนโยน นี่ล่ะหนาเพราะแบบนี้ไงฉันถึงสามารถพูดคุยกับท่านได้ทุกทั้งเรื่องดีและไม่ดี เพราะท่านไม่เคยบ่นฉันเหมือนแม่มดคณิตศาสตร์เลยไง -*- (ยังไม่ลืมบ่นแม่มดคณิตศาสตร์ในใจ)

 

            เด็กอะไรกันป๊าก็คนมันง่วงอะ แม่มด เอ้ย ! ครูเค้าสอนอะไรก็ไม่รู้

 

            เอาเถอะๆ ลูกก็รู้ว่าป๊าไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว J

 

            แล้วป๊าเรียกแทมาทำไมอะ?”

 

ฉันถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก็อยู่ดีๆแม่มดนั่นก็บอกว่าให้มาหาผอ.ที่ห้องนี่นะ ถ้าแม่มดนั่นบอกให้มาที่ห้องเพื่อมาฟังป๊าบ่นเหมือนอย่างที่เธอทำ ครูโบอาคงทำไม่สำเร็จแล้วล่ะ เพราะป๊าไม่เคยว่าฉันหรอก แบร่ !

 

            แค่อยากจะถามเรื่องงานที่สภา มีปัญหาอะไรรึเปล่า ?

 

เรื่องงานที่สภาหรอ ... อ้าว ! นี่ฉันลืมไปเลยนะว่ายังต้องทำงานของทางสภาด้วย ซวยแล้วฉัน ! ไม่ได้เข้าไปตั้งหลายวันแล้ว ตอนนี้งานคงล้นโต๊ะแล้วล่ะมั้ง คงต้องหาเวลาคาบเลขไปเคลียร์แล้วล่ะ

 

            ไม่มีค่ะ ถ้ามีเดี๋ยวแทขอให้ทิฟฟานี่ช่วยดูให้ได้ ~

 

ฉันตอบพร้อมกับยิ้มแหย่ๆให้ท่านไป ก็นะ ...ปัญหาน่าจะล้นมือเลยค่ะ แค่ไม่อยากให้ท่านมาคอยห่วงก็เท่านั้นเอง

 

            ฮ่ะๆ งั้นก็ดีแล้ว

 

ป๊าพูดขึ้นก่อนจะเอื้อมมือมาหยีผมฉันอย่างเบามือ ฉันก็เพียงแต่ยิ้มรับสัมผัสเบานั้น แต่วันไหนป๊าโหโมฉันวันนั้นฟ้าคงถล่มลงมาเลยล่ะ เอ่อ..คงไม่มีอะไรแล้วสินะ งั้นฉันขอตัวออกไปก่อนได้มั้ยเนี่ย ไม่ชอบจริงๆนะห้องพักครูรือห้องทำงานสำหรับบุคคลที่มีศักดิ์เป็นถึงครูในโรงเรียน

 

            งั้นแทขอตัวนะคะ จะต้องไปเรียนแล้ว เดี๋ยวสายอีก

 

เมื่อฉันขอดังนั้นป๊าจึงพยักหน้าให้ฉันช้าๆ ฉันจึงลุกขึ้นโค้งให้ผอ.ครั้งหนึ่งแล้วรีบเดินตัวปลิวออกมาจากห้องพลางกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปตามทาง แต่พอมาถึงห้องก็ต้องชะงัก นี่มันเลยเวลาเรียนมาตั้งสิบนาทีแล้ว ทำไมนักเรียนห้องA ยังเดินไปเดินมานอกห้องอยู่เลย แล้วสักพักปัญหาคาใจฉันก็ต้องกระจ่างเมื่อทิฟฟานี่เดินมาหา ด้วยท่าทางที่ดูมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ทำไมการวิ่งรอบสนามมันทำให้เพื่อนฉันเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ วิ่งรอบสนามตั้ง 15 รอบนะไม่ใช่เดินเล่นในสวน ทำไมมันไม่มีเหงื่อเลย ??

 

            ฟานี่ ! วิ่งเหนื่อยมั้ย T^T”

 

            ฮ่ะๆๆ ไม่ได้วิ่งหรอกแต่แอบไปนั่งเล่นห้องผอ.มา

 

ยูริตอบแทนทิฟฟานี่ที่ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆให้ฉันก่อนทำเป็นมองไปทางอื่นไม่รู้ไม่ชี้ แล้วปล่อยให้ฉันโดนว่าฉอดๆอยู่คนเดียวเนี้ยนะ !!

 

            อ่าวแล้วไม่มีใครว่าหรอ !”

 

            ก็แค่ให้คุณอาเป็นพยานแค่นั้นเอง - -“

 

เจสสิก้าพูดออกมาเหมือนมันเป็นไปได้มาก ! นั่นมันแม่มดคณิตศาสตร์เลยนะ !! ยิ่งกว่าทนายความหรือตำรวจสอบปากคำซะอีก !

 

            แล้วป๊าฉันไม่ว่า ?”

 

            พวกเราอธิบายไปหมดแล้วว่าทำไมถึงมาสาย ^^;;”

 

ทิฟฟานี่ตอบให้ฉันสบายใจก่อนจะยิ้มตาหยีแบบที่ชอบทำ แต่นั่นกลับทำเอาฉันถึงกับน้ำตาตกใน สุดท้ายฉันก็โดนว่าฉอดๆอยู่คนเดียวจริงๆด้วยสินะ ! หมดกันชื่อเสียงที่เคยสร้างไว้ หายไปเพราะครูโบอาคนเดียว !

 

            โอ๋ๆอย่าเพิ่งโกรธพวกเราเลยนะแทจ๋า มาฟังข่าวดีก่อนดีกว่าเนาะ

 

ยูริพูดขึ้นก่อนมองไปทางทิฟฟานี่ที่ก็กำลังหันไปยิ้มให้เธอเองเช่นกัน อ๊ะ ! มีลับลมคมในอะไรกันรึเปล่า ?

 

            ข่าวดี ?”

 

            ก็คาบสาม หรือคาบนี้ไม่มีเรียนน่ะสิ !! ครูฝ่ายปกครองเรียกประชุมทั้งโรงเรียน

 

ครูฝ่ายปกครองเรียกประชุม? ตามแรงสังหรณ์ของฉันแล้วนั่นไม่ใช่อะไรที่ดีแน่นอน ถึงกับเรียกครูทั้งโรงเรียนประชุม หรือครูฝ่ายปกครองคิดจะเพิ่มกฎอีกแล้วน่ะ แค่นี้ยังไม่พออีกหรือไง ? แล้วคนที่จะโดนหนักที่สุดมันคือฉันอีกแล้วนะโวย !

 

            ไม่แน่อาจจะยาวไปถึงคาบสี่ ใครจะรู้

 

เจสสิก้ายักไหล่อย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเดินเข้าห้องไปนั่งที่โต๊ะแล้วหยิบไอโฟนตัวเองขึ้นมาเล่นหน้าตาเฉย ตามด้วยยูริที่ไปนั่งโต๊ะตัวเอง(ข้างๆเจสสิก้า)แล้วฟุบลงนอนทันทีอย่างไม่แคร์สายตาฉันที่ยืนอ้าปากเหวอกินแมลงวันอร่อยเลย

 

            นี่แทแท ได้ยินซอฮยอนพูดว่าอีกไม่กี่วันจะมีประชุมสภานักเรียนหรอ

 

            จริงดิ ไม่เห็นรู้เลย

 

ฉันปฏิเสธหน้าตายกลับไป นั่นทำให้ทิฟฟานี่ถึงกับอ้างปากค้างแทนฉันที่กลับมาทำหน้าปกติทันทีเมื่อพูดถึงเรื่องสภา เมื่อกี้คุยกับป๊าก็สภา มาคุยกับเพื่อนก็สภา ทั้งวันฉันไม่มีบทสนทนาอื่นเลยรึไง ??

 

            แท...ช่วยจริงจังกับเรื่องสภาหน่อยได้มั้ย -*-“

 

แล้วก็โดนฟานี่ดุกลับมาอีกตามเคย T^T ใช่สิ ! ฉันมันผิดตลอดแหละ ! ไม่ๆ ! เรื่องนี้ฉันไม่ผิดสิ สภามันผิด ! คนที่คิดเกี่ยวกับสภาขึ้นมาทั้งหมดนั่นแหละผิด ! เกรด 12 นะไม่ใช่แค่เกรดเล็กๆน้อยๆที่แทบจะไม่มีงานการทำ ต้องเอาแต่ทำกิจกรรม

 

            เอาหน่า เดี๋ยวมีประชุมเมื่อไหร่เค้าก็ประกาศเองแหละ

 

ฉันพูดแบบขายผ้าเอาหน้ารอดแล้วเดินตัวปลิวมาที่โต๊ะของตัวเอง(ข้างหลังเจสสิก้า)แล้วหยิบไอพอตขึ้นมาฟังเพลงพร้อมกับเล่นเกมอย่างสบายอารมณ์ เพิ่งผ่านไป20นาทีสำหรับชั่วโมงนี้ อีก 20 นาทีค่อยลากอีกสามคนไปคาเฟ่ทีเรียแล้วกัน วู้วว ชีวิตของเด็กเกรด 12 มันดีก็ตรงได้คาบว่างและใช้เวลาที่เหลืออยู่ที่คาเฟ่ทีเรียนี่แหละ ~

 

 

 

 

 

 

 

            12:11 AM.

          @ คาเฟ่ทีเรีย

 

ง่ำๆๆ !! โอ้ย อันนี้ก็อร่อย อันนั้นก็อร่อย จะกินให้หมดเลยคอยดู !

 

            อ่อแทยอนกินช้าๆก็ได้ ไม่มีใครกล้าแย่งประธานนักเรียนกินหรอก - -;;”

 

ยุนอาส่งเสียงร้องขึ้นทำให้ฉันที่ตั้งหน้าตั้งตากินเงยหน้าขึ้นมามองเธอก่อนจะพยักหน้าให้ยุนเหม่ง แล้วตั้งหน้าตั้งตากินต่อ ก็นะ... เมื่อเช้ากินแค่แซนด์วิชไปไม่กี่ชิ้นเอง ใครจะไม่หิวบ้างล่ะ ? ดังนั้นตอนนี้เมื่อมีโอกาสฉันจึงได้ซัดสปาเก็ตตี้ไปประมาณ2-3จานแล้วมั้ง เหตุผลก็คงเหมือนเดิม ...คนมันหิวนี่หว่า

 

            อ้อซอฮยอน!”

 

ฉันส่งเสียงเรียกซอฮยอนที่กำลังเดินตรงมาทางโต๊ะอย่างรวดเร็ว ทำให้มักเน่ของกลุ่มสะดุ้งและมองมาอย่างงงๆ ไม่ต้องงงนะน้องกบ เดี๋ยวปัญหาข้องใจจะกระจ่างเดี๋ยวนี้แหละจ๊ะ

 

            คะอนนี่ ?”

 

ซอจูฮยอนถามขึ้นมาเมื่อเดินมาถึงโต๊ะแล้วจึงนั่งลงข้างๆฉัน ซึ่งจริงๆแล้วเป็นที่ของทิฟฟานี่ที่ตอนนี้เธอไปซื้อสปาเก็ตตี้ให้ฉันอยู่แหละ

 

            เย็นนี้ซอว่างใช่มั้ย มาสอนคณิตอนนี่หน่อย

 

ฉันพูดเสร็จพร้อมกับส่งสายตาวิ๊งๆให้มักเน่ ประมาณว่าอนนี่ต้องการความช่วยเหลือจากมักเน่จริงๆนะ แต่สัญญาณตอบรับกลับเงียบไปซะงั้น

 

            ....

 

ซอฮยอนนิ่งไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังอยู่ในห้วงแห่งความคิด อยู่ดีๆก็มีคนเข้ามากอดคอที่พึ่งสุดท้ายของฉันไป และก็กลายเป็นว่าฉันเหมือนนั่งอยู่คนเดียว

 

            “No ~ ซอฮยอนที่รักมีนัดแล้วล่ะประธาน ><”

 

ซูยองกับฮโยยอนโพล่หน้าออกมาจากหลังซอฮยอนกะจะทำให้คนด้านหน้าตกใจ แต่นั่นไม่สำคัญเท่าสิ่งที่พวกเธอประสานเสียงพูดออกมา เพราะประโยคนั้นทำเอาฉันอยากจะเขวี้ยงส้อมใส่ทั้งสองคน

 

            นัดอะไร ? กับใคร ? ฉันจะไปฆ่ามัน -__-

 

            อ่อ...เอาคำถามไหนก่อนดี เอาเป็นว่าก็นัดไปซื้อของ กับพวกเรานี่แหละ แกคงไม่ฆ่าฉันใช่มั้ย ?

 

            วันนี้ซอเค้าก็ไม่ว่าง ติดสอนคณิตฉัน ใช่มั้ยซอฮยอน

 

ฉันหันไปถามมักเน่ที่นั่งตัวเกร็งพร้อมกับจ้องหน้าเธอเขม็ง เอาสิอนนี่รู้ว่าเธอต้องเข้าอนนี่อยู่แล้ว บอกไปเลยว่าจะไปกับใคร !

 

            ซอจำเป็นที่จะต้องไปกับอนนี่เค้าจริงๆนะแทยอนอนนี่ TAT”

 

ซอฮยอนพูดจบฉันก็แทบจะตกเก้าอี้ อะไรกันคนอุส่าห์แอ็คท่าทำฟอร์ม กลายเป็นว่าฟอร์มแตกหรอ ? แล้วเมื่อกี้น้องกบพูดว่าอะไรนะ !!! บอกมาสิว่าเธอพูดผิด !!

 

            “-0-/”(พะงาบๆ)

 

            “U.U อ่องั้นเอางี้มั้ยประธาน ประธานก็ไปด้วยกันสิ

 

ยุนอาเอ่ยขึ้นมาอย่างกล้าๆกลัวๆ ฮึ่ยย ไม่ยอมหรอก !! ฉันยู่ปากก่อนจะตัดสปาเก็ตตี้เข้าปากไปอีกคำ เคี้ยวตุยๆสักพักแล้วพูดขึ้นหน้าตาเฉย

 

            เออๆ ไปด้วยก็ดี ขี้เกียจทำคณิตเหมือนกัน

 

ฉันตอบไปอย่างเอือมระอาทำให้ทุดคนที่รอฟังคำตอบของฉันต่างพากันตยมือด้วยความชอบใจ ไปด้วยก็ดี วันนี้ฉันขี้เกียจนอนทำงานอยู่บนห้องหรอกนะ ไม่ได้ใจอ่อนเลยนะเออ

 

            เออ ง่ายเนาะ

 

ยูริพูดขึ้นก่อนจะหันไปสบตากับซันนี่สองคนอย่างงงๆ แต่ฉันก็ไม่สนใจคู่หูเตี้ยสูง กลับมาโซ้ยสปาเก็ตตี้ต่อ

 

            งั้นก็ไปกันให้หมดทุกคนเลยสิ!!”

 

ยุนอาตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เออ เป็นความคิดที่ดี พวกเราไม่ค่อยได้ไปเดินห้างฯกันทั้งกลุ่มเลย ฉันเงยหน้าขึ้นมาเมื่อความคิดของยุนเหม่งมันค่อยข้างเข้าท่าพลางยกนิ้วโป้งชูให้ยุนอา ก่อนจะก้มลงกินข้าวกลางวัน(?)ต่อ

 

            เอองั้นเอางี้มั้ย ไปเจอกันที่ห้างฯ ABYZนะ แล้วพอถึงอย่าลืมโทรมาบอกกันด้วย

 

ยูลวิ่งถลาเข้ามาพูดพร้อมกับทำหน้าตาตื่นเต้นสุดขีด แหมมม ไม่ต้องอยู่ทำงานต่อที่สภาล่ะสิ ฉันรู้ทันเธออยู่หรอก เพราะเรามันหัวอกเดียวกันนะสิ คิๆ

 

            โอเคเอาเป็นว่าตามนี้นะ

 

ฉันพูดสรุปก่อนจะทำไม้ทำมือไล่คนอื่นๆไปทำหน้าที่ของตัวเอง อย่ามาทำเนียนนะซูยองเมื่อกี๊ฉันเห็นเธอแอบกินขนมของฉัน ถึงฉันจะจดจ่อกับการกินสปาเก็ตตี้มากไปหน่อยแต่ตาของฉันก็มองอยู่ที่ขนมของฉันทุกชิ้นนะเว้ย !

 

 

 

 

 

 

               @ ห้างฯ ABYZ. (ใครมันคิดชื่อ- -)

                 06:48 PM

 

เอ่อ...ไม่อยากจะพูดว่าตอนนี้เดินรอพวกซูยองมาได้เกือบชม.แล้ว คืดนัดกันไว้ประมาณสิบแปดนาฬิกา ตอนนี้ก็ใกล้จะทุ่มแล้วน่ะนะ ยังไม่เห็นโพล่หัวออกมาซักคน  ก็นะ...ถ้ามาเมื่อไหร่ประธานนักเรียนคนนี้จะสั่งวิ่งขึ้นลงห้างฯซักสิบยี่สิบรอบ

 

            แทยอนทำไมพวกนั้นยังไม่มาอีกนะ ?

 

ซันนี่ผู้ถูกฉันลากให้ตามมาด้วยถามขึ้นอย่างขัดใจ ฉันอยากจะบอกเตือนเธอจริงๆเลยว่าเดินอยู่ด้วยกันจะไปรู้มั้ย ? สงสัยเธอคงลืมไปใช่มั้ยซันบัน

 

            ถ้าจะถูกอาจารย์กักตัวไว้ก็ไม่น่าใช่ เพราะพวกนั้นคงโทรมาบอกก่อน

 

ตามด้วยทิฟฟานี่ที่พูดอย่างมีเหตุมีผล อืม มันก็จริงของเธอนะฟานี่ แต่อีกเหตุผลที่เป็นไปได้ก็คือ พวกนั้นมาถึงนานแล้วแต่ต่างไปซื้อของกันเพลินรึเปล่า ?

 

            จะยังไงก็ช่างเหอะ แค่โทรไปถามก็สิ้นเรื่อง

 

แล้วต่อด้วยเจสสิก้าที่พูดขึ้นมาอย่างตัดรำคาญพลางกอดอกแล้วเดินเข้าร้านเสื้อผ้าไปเฉย เออ !! แล้วนี่ฉันมาเดินโง่อะไรตั้งนานทำไมไม่โทรไปถามไอ่หยองมันนะ เมื่อนึกขึ้นได้ก็รีบเปิดกระเป๋าสะพายเตรียมหยิบมือถือตัวเองขึ้นมากด แต่เดี๋ยว ฉันลืม มือถือฉันเพิ่งพังไปนิ ~ !!!

 

            โทรศัพท์แทพังอีกแล้วหรอ ?

 

ยูริถามขึ้นเมื่อเห็นฉันเปิดกระเป๋าแล้วรีบปิด ทั้งๆที่ยังไม่ได้หยิบโทรศัพท์ออกมากดเลยสักนิ เธอมันหมอดูแน่ๆอะลิง ว่างๆมาดูดวงให้หน่อยนะ รู้สึกเดี๋ยวนี้ดวงจะตก

 

            เอ่อ... ก็ไม่เชิงอะ เดี๋ยวมานะ

 

ฉันพูดแล้วรีบเดินออกมาจากกลุ่ม ทำให้ทิฟฟานี่มองตามมาอย่างงงๆ เหอ ! ฉันนี่มันขี้ลืมได้โล่เลยอะ สมองปลาทองเป็นที่สุด -____-

 

 

 

 

 

 

 

 

      - ฟานี่ขอพาร์ท -

 

หลังจากแทยอนเดินแยกจากกลุ่มไปอย่างงงๆ พวกเราที่เหลือต่างก็ส่ายหัวเป็นพลันวันให้กับความขี้ลืมของคิมแทยอน เป็นถึงประธานนักเรียนแต่ขี้ลืมยังกับอะไรดี อ๊ะ ! ฉันลืมแนะนำตัว ฉันทิฟฟานี่หรือฮวังมิยอง ตายิ้มของกลุ่ม ใครๆก็บอกฉันว่าเวลายิ้มแล้วตาของฉันจะยิ้มได้ เลยได้ฉายานี้มา ซึ่งฉันก็คิดว่ามันไม่ได้แย่อะไรนี่เนาะ จึงยอมรับฉายานี้โดยดี 

 

            แล้วจะเดินดูอะไรกันดีล่ะ ?

 

ซันนี่ถามขึ้นมาก่อนที่เธอจะหันมามองที่เหลืออีก 2 คนที่ค่อยๆมองไปรอบๆ อืม ฉันอยากเดินเล่นเฉยๆนะไม่ได้อยากดูอะไรเป็นพิเศษ เจสก็เดินเข้าร้านเสื้อผ้าไปแล้ว ยูริก็คงอยากไปอยู่ด้วยล่ะมั้ง ?

 

            ฉันไปอยู่กับเจสละกัน แล้วเจอกัน

 

นั่นไงฉันคิดผิดที่ไหน หลังจากที่ยูริพูดจบเธอก็เดินตรงดิ่งไปทางร้านเสื้อชื่อดังที่เจสสิก้าเพิ่งเดินเข้าไปด้วยความเร็วแสง 2 คนนี้น่ะตัวติดกันอย่างกับปาท่องโก๋ ห่างกันไปก็คงเหมือนโปรโตซัวในลำไส้ปลวก โอ้ ! แล้วนี่ฉันมายืนคิดเปรียบอะไรน่าเกลียดน่ากลัวแบบนั้นเนี้ย ? ฉันสั่นหัวให้กับความปัญญาอ่อนของตัวเองที่น่าจะเริ่มติดมาจากคนในกลุ่ม อ๊ะ ! นี่ฉันเผลอว่าคนในกลุ่มว่าปัญญาอ่อนหรอ ? ฉันส่ายหัวอีกทีให้กับความคิดตัวอย่างหน่ายๆ จนไม่ทันมองทางทำให้เผลอเดินชนใครไป ฉันที่กำลังจะหันไปขอโทษก็ต้องประหลาดใจที่ผู้ชายคนนั้นเดินห่างจากฉันไปไกลแล้ว ทำให้ฉันไม่ทันเห็นหน้าของเขาได้ชัดเจน แต่จากรูปร่างที่สูงโปร่งขนาดนั้นแล้วหากมองจากด้านหน้าคงต้องดูดีมากแน่ๆ

 

            ฟานี่เป็นอะไรไปรึเปล่า ?

 

            ห๊ะ ? อ๋อ ไม่หรอก ไม่เจ็บอะไร แค่ชนเฉียดๆน่ะ J

 

            อ๋องั้นก็แล้วไป ไอหัวหยอยคนนั้นก็ไม่แม้แต่จะขอโทษเธอเลย

 

            เขาไม่ผิดหรอกหน่า ฉันต่างหากที่เดินส่ายหัวไม่ยอมดูทาง

 

            เอาเถอะ เราเดินกันต่อดีกว่า

 

ซันนี่ไหวไหล่อย่างไม่สนใจผู้ชายหัวหยอยคนนั้นอีก ก่อนจะลากให้ฉันเดินตามไปติดๆ แต่ฉันก็ยังไม่วายหันไปมองไล่หลังผู้ชายหัวหยอยคนนั้น และดูเหมือนช่วงขายาวๆนั่นจะทำให้เขาหายออกไปจากสายตาฉันได้อย่างรวดเร็ว จริงๆแล้วฉันน่ะปฏิเสธไม่ได้เลยว่าแค่เพียงฉันเห็นแค่แผ่นหลังของเขา ฉันก็รู้สึกว่าเขาดูดีอย่างบอกไม่ถูก นี่คงไม่ใช่ความรู้สึกประทับหรอกใช่มั้ย ? เพียงแค่มองจากแผ่นหลังเนี้ยนะ ?

 

 

 

 

 

 

      - แทแทขอพาร์ท -

 

ระหว่างทางฉันก็ได้แต่บ่นตัวเองมาตลอด จะว่าไปฉันเอา IPhone 4s สีอะไรดีนะ ? ทิฟฟานี่เคยบอกให้ฉันรอซื้อ IPhone ที่กำลังจะออกใหม่ เพราะเธอกลัวว่าถึงตอนนั้นฉันจะทิ้งเครื่อง(ที่กำลังจะซื้อ) แต่ฉันว่า... ตอนนั้นฉันคงไม่มาตามซื้อ IPhone อะไรนั่นหรอก แล้วอีกอย่างฉันเป็นคนไม่รออะไรแล้วไม่ได้ตามที่หวังซะด้วยสิ

 

เมื่อฉันเดินมาหยุดอยู่หน้า I studio ก็เพ่งมองเข้าไปด้านใน เอ๊ะ! จะว่าไปคนน้อยแปลกๆ แต่ใครสนกันล่ะ คนยิ่งน้อยยิ่งดีไม่ใช่รึไง ? หึๆๆ

 

ฉันเดินเข้าร้านไปอย่างใจเย็นเมื่อประตูอัตโนมัติเปิดออก ว้าววว~ จะได้โทรศัพท์ใหม่แล้ว ฉันยิ้มให้กับพนักงานต้อนรับ ก่อนจะเดินไปตรงเคาท์เตอร์เพื่อบอกความต้องการ จะว่าไปถ้าเจอป๊าคราวหน้าจะโดนดุมั้ยนะว่าทำไมถึงได้โทรศัพท์ใหม่มาอีกแล้ว ? แต่ก็เถอะไม่ใช่ความผิดเรานี่หว่า ~

 

            เอา IPhone 4s 64 GB สีขาวค่ะ/ครับ

 

เห้ย ! ฉันจำได้ว่ามาคนเดียว อีกอย่างฉันก็ลงท้ายด้วยคำว่าค่ะแต่ทำไมฉันได้ยินคำว่า ครับด้วยล่ะ ฉันรีบหันหน้าไปทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว และก็เจอสิ่งไม่คาดฝัน เมื่อเจอผู้ชาย(หรือเกย์?)ในชุดเสื้อสีคันเลอร์ฟูลกับกางเกงยีนส์ที่ตัวสูงกว่าฉันนิดเดียวเท่านั้น(นิดเดียวจริงๆนะ!) ฉันไม่ได้สนใจเขาเลยนะเออ ก็แค่คิดว่าเขาจะดูดีมากกว่านี้ถ้าไม่ได้กำลังแย่งฉันสั่งซื้อโทรศัพท์

 

            อ่อ...ต้องขอโทษด้วยนะครับ รุ่นนี้สีนี้เหลือแค่เครื่องเดียวแล้ว ไม่ทราบว่า...

 

            ผมมาก่อนครับ

 

พนักงานยังพูดไม่ทันจบไอ้บ้านี้ก็ชิงพูดพูดขึ้นก่อน พอฉันหันไปมองหน้าก็ยักคิ้วให้ มันเป็นใคร !? ฉันมองตาขวางตอบกลับก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ใจเย็นที่สุดแล้ว

 

                ฉันมาก่อนต่างหาก !!”

 

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าหาเรื่องอย่างห้ามไม่อยู่ก่อนจะหันไปมองพนักงานขายที่มีสีหน้าอยากร้องไห้เต็มที อย่าเพิ่งปล่อยโฮนะ เดี๋ยวคนอื่นก็คิดว่าลูกค้ารังแกพนักงานขายกันหมดหรอก

 

            คือ...มันเหลือเครื่องเดียวแล้วจริงๆครับ ถ้าจะรอก็แค่อาทิตย์เดียวเองนะครับ

 

            ฉันไม่รอ

 

ฉันชิงพูดขึ้นก่อนจะหันไปมองค้อนไอ่คนที่มาแย่งคิวฉันแต่เจ้าตัวก็ยังทำเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวเอาแต่ยิ้มอยู่ลูกเดียว แหม่ ! เมื่อจ้องหน้าไอคนไม่มีมารยาทนี่นานๆแล้วมันชักอยากจะเอามือฟาดหน้าสักทีสองที คือหน้ามันกวนทีนมากค่ะ !

 

            ผมก็ต้องรีบใช้ด้วยน่ะสิ

 

            อ่า ...ยังไงก็ต้องมีคนนึงนะครับที่ต้องรอ

 

            ไม่ใช่ฉันแน่

 

            ไม่ใช่ผมเหมือนกันครับ

 

เอ๊ะ! ไอ่บ้านิ ก็คนเค้าบอกว่าต้องมีคนนึงรอ ทำไมไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย !! เป็นเกย์รึเปล่า ? ฉันว่าใช่แน่เลย ! ฉันมองคนข้างตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า เกย์ชัดๆ ว่าแต่คุ้นๆหน้าแหะ...

 

            ...เอาเป็นว่าคุณสองคนไปตกลงกันก่อนดีกว่านะครับ ^^;;;”

 

พนักงานพูดขึ้นก่อนที่จะมีคนดึงตัวเราทั้งคู่ไปคุยข้างนอกร้าน ทำให้คนในที่เหลือในร้านมองมาที่ฉันและเขาก่อนซุบซิบนินทา บางทีฉันก็อยากจะเอามือฟาดแขนพวกเขาสักทีสองทีนะจะได้เลิกขี้นินทาชาวบ้านเนี้ย

 

            นายจะเอายังไง

 

เมื่อออกมาปุ๊บฉันก็ยิงคำถามใส่เจ้าตัวปั๊บ ทำให้ไอ่บ้าคนหนึ่งที่ทำท่าทางจะไปนั่งเก้าอี้หันมามองหน้าฉันแล้วยักไหล่ ซึ่งมันก็ทำให้ความอดทนในตัวฉันลดลงทันที มีใครเคยบอกมั้ย ? คิมแทยอนเกลียดพวกลีลาที่สุด

 

            หือ ? ก็ไม่ยังไงนิ

 

คนตรงหน้าฉันพูดด้วยท่าทางสบายๆไอด้อนท์แคร์ ก่อนจะเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง เดี๋ยวได้ตายก่อนวัยอันควรแน่ ! ฉันมองเขาด้วยสายตาที่บ่งบอกว่ารำคาญสุดๆ แต่รู้สึกสายตาอาฆาตของฉันมันคงไม่เป็นผลกับคนแบบหมอนี่แหละมั้งเนี้ย ?

 

            นี่นายยังโยซอบหยุดกวนทีนฉันสักทีได้มั้ย ?

 

            ...ก็นึกว่าลืมกันไปแล้วคุณประธานนักเรียน ไม่เห็นทักทายกันบ้างเลย

 

ผู้ชายตรงหน้าพูดเสียงใสขึ้นก่อนจะดีดนิ้วดังเป๊าะ ซึ่งมันก็ทำให้ฉันใกล้ระเบิดเต็มที ยิ่งพูดก็เหมือยยิ่งยุอะ คนตรงหน้าฉันแทบจะทำทุกอย่างที่ฉันไม่ชอบหรือเข้าขั้นเกลียดเลยก็ว่าได้

 

            ไม่ต้องมานอกเรื่อง บอกมาว่านายแค่บังเอิญผ่านมา

 

            บังเอิญหรอ ....ผมตั้งใจเลยต่างหาก

 

            โอ้ย ! ให้ตายเหอะ เลิกเล่นซะทีได้มั้ย ฉันรีบ!!”

 

ฉันยกมือขึ้นถลึงขมับตัวเองเบาๆ ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปในร้านเพื่อตัดปัญหา แต่ก็มีมือหนึ่งฉวยข้อมือฉันเอาไว้ นี่นายกล้าดียังไง ฉันไม่ถีบนายออกจากห้างฯก็บุญแล้วนะโว้ย !

 

            จะไปไหนล่ะคิมแทยอน~

 

            ไปให้พ้นหน้านายไงล่ะยังโยซอบ~”

 

            หือ? ด้วยการเข้าไปจองไอโฟนน่ะนะ

 

            ใช่ และฉันก็คิดว่านายคงไม่ว่าอะไรเนาะ~

 

            หึ ไม่ว่าอะไรหรอก

 

โยซอบพูดก่อนจะปล่อยมือ ให้ฉันเดินเข้าไปในร้านโดยไม่รั้งไว้เหมือนที่เคยทำ สงสัยจะเพิ่งสำนึกได้ว่าควรมีความเป็นสุภาพบุรุษ ทำไมถึงไม่นึกให้ได้เร็วกว่านี้นะ เสียเวลาชะมัดเลย -0-

 

 

 

 

 

 

แต่เมื่อฉันเดินเข้าไปเท่านั้นแหละ ก็ถึงกับเข่าอ่อนเมื่อพนักงานที่ไหนก็ไม่รู้มันขายเครื่องสุดท้ายไปแล้วน่ะสิ !! ให้ตาย !! เป็นเพราะไอ่บ้าโยซอบคนเดียวเลย !

 

ฉันเดินออกจาก I Studio มาด้วยสีตาบึ้งตึง ในใจก็คิดด่าและสาปแช่งไอ่คนที่ทำให้เสียเวลา ก่อนจะเดินมาเจอเจ้าตัวที่ยืนพิงเสา เหอะ ! คิดว่าเท่ห์ !? เออ ! บอกเลยว่ามาก ! ถ้าไม่ติดว่านายเป็นเกย์ !

 

            นี่นายรู้ม...

 

            รู้

 

            น...นายจะทำแบบนี้ทำไม !? ฉันเคยไปปาขี้ใส่ห้องนายรึไง?

 

            คงงั้นมั้ง

 

            เอ๊ะ ! นายจะบ้าหรอ !? นายนี่ท่าทางจะโรคจิต

 

            ใครกันแน่ ที่โรคจิต ?

 

            นายนั่นแหละ จิตไม่ปกติ

 

อ๊าก ! ตอนนี้ฉันอยากจะแร่เนื้อของอีตาบ้านี่ออกมาเป็นชิ้นๆแล้วเอาเกลือมาเทราด ไม่ก็โยนให้หมากิน ให้ตายๆ!! ไอ้ท่าทางไม่สะทกสะท้านที่โยซอบทำนี่มันอะไรกัน หน้าทนจริงๆ !

 

            ผมก็ปกตินี่ เธอรึเปล่าที่ไม่ปกติแล้วมาโบ้ยให้ผม

 

            อ...ไอ้บ้า!”

 

            อ้าวแทยอน!!”

 

ฉันเตรียมจะอ้าปากด่าโยซอบเป็นชุด แต่ก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นขัดจังหวะ เมื่อหันไปมองก็พบพวกซูยองกำลังเดินมาใกล้ๆ แหม...มาได้จังหวะพอดีเลยจริงๆ มาช่วยเพื่อนสุดที่รักด่ายังโยซอบหน่อยสิ !

 

            เพื่อนคุณมาแล้ว งั้นผมขอตัวนะ~

 

พูดจบโยซอบก็จ้ำอ้าวไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ฉันยืนกระทืบเท้าอยู่กับที่ ชึ่ย ! เจออีกล่ะน่าดู ไอ้บ้า ! ผู้ชายอะไรหน้าทนจริงๆ ! ไม่สิ โยซอบมันไม่ใช่ผู้ชาย มันเป็นเกย์ ! ว้ายย ! ไอ้เกย์โยซอบ เจออีกจะให้ไอ้หยองท้าตบเลย แบร่ !

 

            อ้าวแท นั่นโยซอบนิ แอบกิ๊กกันอยู่หรอ~

 

ซูยองพูดล้อ พลางชี้มาที่ฉันสลับกับทางที่โยซอบเพิ่งเดินจากไป กิ๊กบ้านแกสิไอ้หยอง มันเป็นเกย์ ! ได้ยินมั้ยว่าโยซอบที่ผู้หญิงในโรงเรียนต่างหมายปองมันเป็นเกย์ !!

 

            ฮิ้วววววว~

 

            กิ๊กบ้านแกสิ! บอกฟานี่ให้ด้วยว่าเจอกันที่หอ

 

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงฉุนๆก่อนจะรีบเดินออกมา ให้ตาย !! วันนี้มันวันซวยอะไรของฉันเนี่ย ? ซวยได้ซวยดีตั้งแต่เช้ายันเย็นเลย ฮึ้ย ! สงสัยคงต้องหาเวลาว่างไปล้างซวยแล้วล่ะ ก็บอกแล้วไง ช่วงนี้ดวงกำลังตกเลย

 

            ฮิ้ววว~

 

ยัง ...ยังไม่หยุด ? แค่นี้ประสาทก็จะกินตายอยู่แล้ว นี่ยังต้องไปอธิบายให้พวกนั้นฟังอีกหรอ ? ว่าฉันไม่ได้มีอะไรในก่อไผกับไอ่บ้านั่น แค่คิดก็อยากลาตายเต็มที !! มันเป็นเกย์นะ ! 

 

            ไอ้โยซอบมันเป็นเกย์โว้ย !!”



































 
เห้ยเม้นไม่ขึ้นเลยอะ ! ไรท์อยากจิร้องไห้ T T
ทำไมรีดเดอร์ทำแบบนี้กับเราล่ะ ฮรื่อออ
อย่านะ เรื่องนี้มีอาภรรพ์มาดามฮวังนะเราไม่อย่าจะบอก '___'

 
ดิทเมื่อ 9/3/2013

 
:)  Shalunla

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #22 pvs (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 21:54
    โย ...นายควรจะทดสอบกับเเทนะว่านายไม่ใช่เกย์ # ห่ะ ?
    #22
    0
  2. #17 o.o (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:02
    ซอบมีความเป็นสุภาพบุรุษมาก ... - -'

    เจอกันครั้งแรกก็กัดกันขนาดนี้แล้ว >
    #17
    0
  3. #14 sci18272 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2555 / 16:50
    อัพต่อเลยไรเตอร์ เป็นกำลังใจให้ สู้ๆค่ะ^^
    #14
    0