ไฟรักพิศวาสร้อน (Reup)

ตอนที่ 5 : ตอนที่2...คนผิดสัญญา&ยอมเธอผู้เดียว--60%--

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    17 ก.พ. 62

ทำไมพี่คินเชื่อตะวันง่ายจัง ทั้งที่ก่อนหน้ายังกล่าวหาตะวันปาวๆหญิงสาวเงยหน้ามองชายหนุ่มให้เต็มตา อย่างชั่งใจ

เอ่อ...คือว่าอนาคินอึกอักจนพูดไม่ออก แค่เห็นเธอร้องไห้ เขาก็ยอมแพ้เธออย่างราบคาบ ยอมเชื่อเธอทุกอย่าง ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรออกมา

ว่าไงคะหญิงสาวคาดคั้นเอาคำตอบให้ได้ มองตาชายหนุ่มไม่กะพริบ

ขอให้รู้ว่าพี่เชื่อตะวันทุกอย่างแล้วกัน แต่ทำไมนายโจอะไรนั่นต้องเรียกตะวันว่านางฟ้าด้วยครับ พี่ไม่ชอบเลยรู้มั้ยชายหนุ่มก้มมองคนตัวเล็ก พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม เขายังติดใจในเรื่องนี้อยู่มาก

โธ่ นึกว่าเรื่องอะไรเสียอีกค่ะ ก็ตะวันคอยช่วยเหลือโจทั้งเรื่องเรียนและเรื่องความรัก โจเขาเลยมอบฉายยานี้ให้ตะวันค่ะ ทีนี้พี่คินเข้าใจหรือยังคะหญิงสาวหน้าตาสดใสขึ้น รู้สึกดีใจที่เขากับเธอกลับมาคุยกันเหมือนเดิม

กระจ่างชัดเจนมากเลยครับ แต่เรื่องที่หนีกลับมาก่อน ตกลงมีข้อแก้ตัวว่ายังไงใบหน้าสวยถึงกับเศร้าสลด เมื่อนึกถึงภาพเขากำลังจูบกับสาวสวยคนนั้น เหตุผลเพราะเธอยังทำใจไม่ได้ ยิ่งเห็นทั้งสอง เดินควงคู่กันตลอดงาน ก็ยิ่งเจ็บ เลยทำให้เธอหนีกลับออกมาก่อนเวลา

ขาดตะวันไปสักคน งานก็ผ่านไปได้ด้วยดีไม่ใช่เหรอคะ ตะวันไม่มีความหมายกับงานขนาดนั้นหรอกค่ะหญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วๆ ฝืนยิ้มให้ชายหนุ่ม

ใครบอกว่าตะวันไม่มีความหมาย ตะวันมีความหมายกับพี่มากที่สุดรู้มั้ยครับอนาคินลูบไล้ใบหน้าเนียนอย่างอ่อนโยน สร้างความปั่นป่วนในใจของเพียงตะวันอยู่ไม่น้อย ใบหน้าคมค่อยๆ ลงไปแนบชิดกับใบหน้าของหญิงสาว หมายจะจุมพิตเธออีกครั้ง

คุณหนูตะวันลุงชิดคนขับรถ รีบเดินมาเปิดประตูให้คุณหนูของแก ทันทีที่ได้ยินเสียง ทั้งสองหนุ่มสาวผละออกจากกันแทบไม่ทัน

เอ่อ...ตะวันพึ่งมาถึงค่ะลุงชิด พี่คินเข้าบ้านก่อนมั้ยคะหญิงสาวหันไปสนใจชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายเธอ คงจะไม่เหมาะสมสักเท่าไหร่ ถ้าเขากับเธอยังยืนคุยกันอยู่ตรงนี้

ไม่ล่ะ พี่ว่าจะกลับเลย นี่ก็ดึกมากแล้ว ตะวันกลับเข้าบ้านไปพักผ่อนเถอะ

ค่ะพี่คิน แล้วรถพี่คินจอดไว้ที่ไหนคะเพียงตะวันมองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นมีรถสักคัน

เอ่อ...พี่นั่งรถแท็กซี่มา ตะวันกลับเข้าบ้านไปเถอะอนาคินดันตัวหญิงสาวไปที่ประตูหน้าบ้าน

เดี๋ยวตะวันให้ลุงชิดไปส่งดีกว่าค่ะ รถแท็กซี่แถวนี้หายากมากค่ะ กว่าจะมาแต่ละคัน

ไม่ต้องหรอกตะวัน เกรงใจลุงชิดชายหนุ่มรีบส่ายหน้าปฎิเสธพัลวัน เพราะเขารู้สึกผิดที่มารบกวนยามวิกาลแบบนี้

โอ้ย จะมาเกรงใจลุงทำไม เป็นหน้าที่ของลุงอยู่แล้ว งั้นเดี๋ยวลุงไปเอารถออกก่อนนะครับหลังจากลุงชิดเดินกลับเข้าไปในบ้าน ชายหนุ่มหันกลับมาให้ความสนใจคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างกาย

พรุ่งนี้เที่ยง ตะวันออกไปทานข้าวกับพี่นะครับหญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มอย่างครุ่นคิด

ตะวันคงต้องดูตารางงานก่อนค่ะ ว่าจะมีเวลาว่างพอออกไปทานข้าวข้างนอกหรือเปล่า

แค่ตอนพักเที่ยงเองนะตะวัน จะยุ่งอะไรหนักหนา พึ่งเข้ามารับตำแหน่งไม่ใช่เหรออนาคินถามอย่างไม่สบอารมณ์ ตามฉบับนิสัยคนเอาแต่ใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้ เพราะไม่ชอบให้ใครขัดใจ หรือปฏิเสธเขา

ก็เพราะ พึ่งรับตำแหน่งก็ยิ่งพิสูจน์ตัวเองให้คณะกรรมการ และผู้ถือหุ้นเห็นสิคะ ยิ่งตะวันเป็นผู้หญิง คงเป็นที่ยอมรับยากค่ะหญิงสาวนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไร ก็เกิดอาการเครียดขึ้นมาทุกที

อย่าคิดมากสิครับคนเก่ง ไม่ว่างก็ไม่ว่าง มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกนะ พี่ยินดีช่วยตะวันเสมอหญิงสาวยิ้มบางๆ ออกมา ขอบคุณความมีน้ำใจของชายหนุ่ม

ค่ะ ถ้าตะวันมีปัญหาจนแก้ไม่ตก ตะวันจะนึกถึงพี่คินเป็นคนแรก ตะวันสัญญาหญิงสาวชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว ยิ้มแป้นให้ชายหนุ่มเป็นการให้สัญญา มือหนาเอื้อมไปโยกศีรษะหญิงสาวด้วยความเอ็นดู

งั้นพี่กลับก่อนนะ ฝันดีนะครับคนดีช่วงจังหวะที่หญิงสาวเผลอมองลุงชิด ชายหนุ่มรีบฉวยโอกาส ก้มลงจุมพิตหน้าผากเนียนของหญิงสาวทันที ทำให้เธอถึงกับตกใจในการจู่โจมของเขา

คนบ้า คนฉวยโอกาสหญิงสาวแผดเสียงใส่ชายหนุ่มด้วยความโมโห เพื่อปิดซ่อนความเขินอาย ที่ถูกชายหนุ่มเอาเปรียบถึงสองครั้งติดกัน ไม่รู้ว่าพี่คินของเธอ เอานิสัยเจ้าเล่ห์จากมาไหน หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง และเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

อนาคินกลับมาถึงบ้าน รู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นบิดายังนั่งอยู่ห้องรับแขก ด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม

คุณพ่อยังไม่นอนอีกหรือครับคำพูดของบุตรชาย ทำให้ภาคีรู้สึกหมั่นไส้ เป็นคนก่อเรื่องแท้ๆ ยังไม่รู้สึกรู้สา ว่าพ่อแม่เป็นห่วงแค่ไหน

แกยังมีหน้ามาถามพ่ออีกเหรอ ว่าทำไมยังไม่นอน ลูกชายหุนหันพลันแล่นออกจากบ้านไปแบบนั้น จะให้พ่อนอนหลับได้อย่างไงหึ ตาคินอนาคินถึงกับพูดไม่ออก ในสิ่งที่เขาได้กระทำลงไป

เอ่อ...ผมขอโทษครับพ่อ ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ อย่างสำนึกผิด

อย่าเอาอารมณ์มาอยู่เหนือเหตุผลนะตาคิน เราเป็นนายคนแล้ว หัดใจเย็นไว้บ้างภาคีอดตำหนิบุตรชายไม่ได้ ช่างเหมือนเขาตอนหนุ่มๆ ไม่มีผิด

ครับผมจะจำไว้

แล้วมันเกิดอะไรขึ้น ถึงได้หุนหันพลันแล่นออกไปแบบนั้น รู้มั้ยว่าแม่เราตกใจมาก ถ้าแม่เราไม่เพลียหลับซะก่อน ก็คงได้นั่งรอเราเหมือนกันนั่นแหละ

เอ่อ...คือว่าอนาคินถึงกับอึกอักพูดไม่ออก ไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายเรื่องราวอย่างไรดี

ถ้าไม่พร้อมจะเล่าให้พ่อฟังตอนนี้ก็ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ก็ไปขอโทษแม่เขาซะหน่อยแล้วกัน แม่เขาคงช็อกน่าดูอนาคินรู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกที่แย่ ที่ทำให้พ่อแม่ทุกข์ใจ ต่อไปนี้เขาคงต้องหัดควบคุมอารมณ์ให้มากกว่านี้ เป็นเพราะนายโจคนนั้นคนเดียว ที่ทำให้เขาควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ อนาคินมิวายโยนความผิดให้ชายหนุ่มที่ไม่เคยเห็นหน้า รู้จักเพียงแต่ชื่อเท่านั้น

ครับพ่ออนาคินขานรับเสียงอ่อย

ใครกันที่ทำให้แกควบคุมสติอารมณ์ไม่อยู่แบบนี้ แม่หนูแอนนี่หรือเปล่า

“No No! ไม่เลยครับพ่อ คนนั้นแค่เพื่อนผมเท่านั้น

เอ้...สาวคนไหนกันที่ทำให้แกสติแตกได้ขนาดนี้ พ่อชักอยากรู้แล้วสิอนาคินถึงกับอมยิ้มอย่างอายๆ

ผมขอเวลาให้แน่ใจกว่านี้อีกสักหน่อยครับ แล้วผมจะพาเธอมาแนะนำให้คุณพ่อกับคุณแม่ได้รู้จัก ผมรับรอง ว่าคุณพ่อกับคุณแม่ถูกใจเธอแน่นอนอนาคินถึงกับระบายยิ้มเต็มใบหน้า เมื่อนึกถึงสาวน้อยของเขา

ถ้าแกจะรักใครชอบใคร พ่อก็ยินดีด้วย เพราะแกโตพอที่จะมีครอบครัวแล้ว ส่วนแม่แกนั่นเหรอ เขาคงไม่ปลื้มใครไปมากกว่าหนู...ภาคีหยุดชะงักทันที เพราะไม่อยากพูดให้บุตรชายต้องคิดมาก

ใครหรือครับพ่อคิ้วเข้มขมวดเป็นปม หันหน้ามาถามบิดาด้วยความสงสัย

          “ไม่มีอะไรหรอก แกก็รีบขึ้นนอนเถอะดึกแล้ว พ่อก็จะขึ้นนอนเหมือนกัน เดี๋ยวแม่แกตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอ จะยุ่งนั่นทำให้อนาคินอดขำไม่ได้ เพราะบิดาเกรงใจมารดาเป็นที่หนึ่ง

แกไม่ต้องมาหัวเราะเยาะพ่อเลยตาคินภาคีเห็นบุตรชายกำลังกลั้นหัวเราะไว้จนหน้าแดงก่ำ ก็รู้สึกอายบุตรชายอยู่เหมือนกัน ก็ทำอย่างไรได้ ก็คนมันรักไปแล้ว อันไหนยอมได้ เขาก็ต้องยอม

แกแต่งงานได้เมียเมื่อไร แล้วแกจะรู้สึก

ไม่มีวันครับคุณพ่อ ไม่มีใครมาข่มผมได้ทั้งนั้นผมรับรองชายหนุ่มกล่าวกับบิดาเสียงแข็ง อย่างทนงตัวด้วยความมั่นใจในตัวเองสูง ทั้งที่เขาไม่รู้อนาคตล่วงหน้าเลยด้วยซ้ำ

แล้วพ่อจะคอยดู ไปเถอะตาคินดึกแล้ว ขึ้นนอนเถอะ วันนี้แกก็เหนื่อยมาทั้งวัน พรุ่งนี้ก็ต้องเริ่มงานเป็นวันแรกไม่ใช่เหรอ พ่อบอกให้พักก็ไม่ยอมพัก ไม่รู้จะรีบไปถึงไหนภาคีอดบ่นบุตรชายไม่ได้

คุณพ่อเหนื่อยมามากแล้ว ผมอยากให้คุณพ่อพักผ่อนบ้าง หรือพาคุณแม่ไปพักผ่อนที่เกาะแสนรัก สักอาทิตย์สองอาทิตย์ คุณแม่คงดีใจเพราะบิดาเขาเหนื่อยมาตลอดชีวิต แทนที่เรียนจบแล้ว เขาควรจะรีบกลับช่วยท่านบริหารงาน แต่กลับยืดเวลาออกไปอีก เขาเป็นลูกที่แย่จริงๆ

ไว้ค่อยคุยกันอีกที พ่อขอตัวขึ้นนอนก่อนแล้วกัน เรารีบๆขึ้นนอนด้วยล่ะภาคีตบบ่าบุตรชายเบาๆ ก่อนลุกออกจากห้องรับแขก ขึ้นไปชั้นบน

ครับพ่ออนาคินมองตามบิดา ก่อนนั่งครุ่นคิดเรื่องราวที่เกิดขึ้นวันนี้อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะปัดความคิด และตามบิดาขึ้นพักผ่อนบ้าง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #6 25142551 (@25142551) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 08:36

    แล้วทำไมไม่พูดออกไปเล่าคะคุณพ่อจะอมพะนำไปเพื่อ เฮ้อ

    #6
    0