รักร้ายพิศวาสหวาม

ตอนที่ 13 : ตอนที่7(50%)ฉบับรีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,239
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    13 พ.ย. 62

 

 

ตอนที่ 7

       ติณณภพให้คนสนิทเป็นคนจัดการหาคนที่ไว้ใจได้ตามไปประกบรัญชิดาอยู่ห่างๆ ไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว เพราะหากหญิงสาวรู้อาจจะไม่ชอบใจนัก

          “เรียบร้อยแล้วครับนาย”

“ดีมากศักดิ์ ขอบใจมากที่เป็นธุระให้” เขาคุยกับคมศักดิ์ได้ไม่นานก็ต้องวางสาย เมื่อคนรักกวักมือเรียกไปกินข้าว

“มีงานด่วนหรือคะ”

“เปล่าครับ” ชายหนุ่มส่ายหน้า ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามกับเธอ “อาหารน่ากินจังครับ” เขาเปลี่ยนประเด็นหวังให้เธอเลิกถามเซ้าซี้

“อาหารสั่งมาทั้งนั้น พี่ติณก็น่าจะรู้ว่ารสทำอาหารไม่เป็น เป็นแต่สั่ง”

“สั่งมาก็สะดวกดีครับ” จริงๆ เขาชอบรับประทานอาหารที่ทำเองมากกว่า แต่ในเมื่อหญิงสาวทำไม่เป็นก็ไม่บังคับ

“งั้นกินเถอะค่ะ อาหารจะเย็นเสียก่อน”

“ครับ” ตักกินเพียงคำแรกก็อดนึกถึงรัญชิดาไม่ได้ รายนั้นมักทำอาหารในวันหยุดให้เขารับประทานอยู่เป็นประจำ แต่ตนเลือกจะปฏิเสธความตั้งใจของเธอ เพราะไม่อยากสร้างความผูกพันให้ถลำลึกมากกว่านี้ ซึ่งอีกไม่นานเขาและเธอก็ต้องหย่าขาดจากกัน

“ไม่อร่อยหรือคะ” มธุรสถามเมื่อเห็นแฟนหนุ่มนิ่ง

“อร่อยครับ” เขายิ้มกลบเกลื่อนที่พลั้งเผลอคิดถึงผู้หญิงอีกคน ก่อนจะตักอาหารใส่ปาก

“แต่สีหน้าเหมือนไม่อร่อยนะคะ รสเสิร์ชดูในเน็ตมีแต่รีวิวว่าอร่อยทั้งนั้น”

“รีริวบางทีก็เชื่อไม่ได้หรอกครับ เราต้องลองกินเอง”

“แสดงว่าไม่อร่อยจริงๆ”

“ที่จริงเราน่าจะออกไปกินที่ร้าน น่าจะอร่อยกว่าสั่งมากินแบบนี้”

“ไว้คราวหน้าแล้วกันค่ะ เสียดายจังนะคะที่คุณพ่อคุณแม่พี่ติณไม่อยู่ อดเจอท่านเลย” เธอเตรียมตัวเตรียมใจมาหลายวัน กระเช้าของบำรุงก็ตั้งทิ้งไว้ข้างโซฟา เพราะบิดามารดาคนรักต้องเดินทางไปเยี่ยมญาติกะทันหัน

“ไว้เราค่อยนัดกันใหม่อีกรอบนะครับ” เขาเอื้อมมือมาแตะมือแฟนสาว เห็นทีเขาต้องรีบจัดการเรื่องของรัญชิดาให้จบโดยเร็ว มิเช่นนั้นมารดาคงหาข้ออ้างไม่ยอมให้มธุรสเข้าพบแน่

“ค่ะ อาหารพวกนี้ถ้าไม่อร่อยก็ทิ้งไปเถอะค่ะ”

“ถึงจะไม่อร่อยก็พอกินได้ ทิ้งไปก็เสียดายเงินเปล่าๆ” เขาตักอาหารขึ้นมากินเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายต้องเสียน้ำใจ “แต่อันนี้รสชาติใช้ได้นะ รสลองกินดูสิ”

“ขอบคุณค่ะ...รสว่าจะหาเวลาไปเรียนทำอาหาร”

“เรียนทำไมครับ รสไม่ชอบทำอาหารไม่ใช่เหรอ” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเชิงถามอย่างแปลกใจ เพราะมธุรสเคยบ่นว่ามันยุ่งยาก ไหนจะต้องมาตามเก็บกวาดล้างชามอีก 

“ก็รสอยากทำอาหารให้พี่ติณกินบ้าง”

“อย่าลำบากเลยครับ สิ่งไหนที่รสไม่ชอบพี่จะไม่บังคับ”

“พี่ติณน่ารักที่สุด ดีกับรสมาตลอด เรื่องเงินทุนการศึกษารสรู้นะคะว่าพี่เป็นคนออกให้รส” 

“เป็นโครงการของบริษัทต่างหากล่ะครับ ไม่เกี่ยวกับพี่เลย”

“รสได้ยินคนที่บริษัทพูดกัน เรื่องที่พี่ติณเสนอโครงการให้กับท่านประธาน ทำไมต้องทำเพื่อรสขนาดนี้ล่ะคะ”

“มันเป็นความฝันของรสไม่ใช่หรือครับ ถ้าพี่ออกทุนให้รสก็คงไม่ยอม”

“ก็รสไม่อยากถูกใครมองไม่ดีนี่คะ”

“อย่าคิดมากสิครับ” ติณณภพตบหลังมือของเธอเบาๆ ขณะนั้นโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เขาชะงักก่อนจะหยิบขึ้นมารับสาย “ว่าไงศักดิ์”

“คุณดาครับ” ปลายสายบอกเท่านั้น ทำให้เขาต้องลุกขึ้นเดินออกไปคุยห่างๆ จากแฟนสาว กลัวเธอจะได้ยิน

“มีอะไร หรือเธอจับได้”

“เปล่าครับ คุณดาเธอถูกลอบยิง โชคดีที่คนที่เราส่งไปตามประกบช่วยไว้ได้ทัน”

“อะไรนะ!” ติณณภพหลุดคำอุทานออกมา ใจหายวูบลงไปที่ปลายเท้า “ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” พูดจบเขาก็วางสาย

“มีอะไรคะพี่ติณ”

“คนของพี่ถูกลอบยิง พี่คงอยู่กับรสไม่ได้แล้ววันนี้”

“ให้รสไปด้วยนะคะ” หญิงสาวลุกขึ้นตามชายหนุ่ม

“อย่าเลย รสอยู่ที่นี่แหละ” เขาปฏิเสธทันควัน หากเธอรู้ว่าคนที่เขารีบไปหาคือรัญชิดา ก็อาจจะคลางแคลงสงสัยในความสัมพันธ์ก็เป็นได้

“ทำไมล่ะคะ”

“มันอันตราย ไม่แน่คนร้ายอาจจะยังป้วนเปี้ยนแถวนั้นก็ได้ อย่าให้พี่ต้องเป็นห่วงเลยนะ” เขาจับมือของมธุรสพร้อมอธิบายถึงเหตุผลสำคัญของตน

“ก็ได้ค่ะ มีอะไรก็โทรมาบอกรสด้วยนะคะ”

“ครับ พี่ไปก่อนนะ” เขาดึงเธอมากอด ก่อนผละห่างแล้วรีบเดินออกจากห้องพักไปทันที

 

ติณณภพหัวใจร้อนรนอย่างบอกไม่ถูกทันทีที่รู้ว่ารัญชิดาถูกลอบยิง ชายหนุ่มจึงเร่งเครื่องด้วยความเร็วสูงเพื่อไปให้ถึงบ้านหญิงสาวให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะอยากรู้ว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง

“คุณติณ...” รัญชิดาแปลกใจที่ติณณภพปรากฏตัวอยู่ที่นี่ หรือเขาจะรู้ว่าเธอถูกยิง

“ทำไมถึงไม่ไปโรงพยาบาลให้หมอตรวจให้แน่ใจ”

“คุณรู้!” เธอขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ

“เอ่อ...” เขาถึงกับสะอึกไปเล็กน้อย “เพื่อนฉันเห็นเธอไปที่คลินิก เลยโทรศัพท์มาบอก” ชายหนุ่มหาเหตุผลมาลบล้างให้เธอเลิกสงสัย

“คนไหนคะ” เธอไม่คลายสงสัย

“เธอคงจำมันไม่ได้ แต่ช่างเถอะ...แผลเป็นยังไงบ้าง” เขาตัดบท ถือวิสาสะยกแขนข้างที่ถูกยิงมาสำรวจ “ไปโรงพยาบาลกันเถอะ”

“แค่โดนถากค่ะ โชคดีมีพลเมืองดีมาช่วยไว้ได้ทัน” เธอนึกขอบคุณชายผู้นั้น ถ้าเขาไม่ผลักเธอออกไป เธออาจจะถูกยิงกลางหน้าอก

“ต่อไปเธอต้องระวังตัวให้มากกว่านี้”

“ค่ะ ไม่รู้มีใครคิดจะฆ่าดา หรือเขายิงผิดตัวคะ” เธอสันนิษฐาน

“อย่ามองโลกในแง่ดีเกินไป เธอตายไปมีคนเดียวที่ได้ผลประโยชน์”

“ก็คุณไง”

“เธอคิดว่าฉันทำงั้นหรือ” เขาถามด้วยเสียงแทบตวาด จนสาวใช้ที่นำน้ำมาเสิร์ฟถึงกับสะดุ้งตกใจ รีบวางแก้วน้ำแล้วเดินออกไป

“ก็คุณถามนี่คะ” เธอยิ้มแหยๆ แต่คิดว่าเขาคงไม่ทำแน่ หรือว่า...

“คนที่เธอคิดนั่นแหละ เขาต้องการบริษัทของพ่อเธอ”

“ทำไมน้าพลต้องทำถึงขนาดนั้นด้วย เขาไม่คิดเลยหรือคะว่าดาเป็นญาติ”

“เพราะไม่คิดไง เขาถึงส่งคนมาทำร้ายเธอ” ติณณภพพูดออกมาตรงๆ จนรัญชิดานิ่งอึ้ง น้ำตาคลอกับความจริงที่เธอต่างรู้ดี

“ฉันจะให้คนมาคอยตามดูแลเธอ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ดามีคุณนุดูแลทั้งคน”

“แล้ววันนี้ตอนเกิดเรื่องมันอยู่ที่ไหน” เขารู้สึกไม่พอใจเมื่อเธอปฏิเสธความหวังดีของเขา แถมยังจะให้ไอ้เลขาฯ หน้าจืดนั่นมาดูแลแทน

“ก็เป็นวันหยุดไงคะ”

“ไม่ต้องไปรบกวนใครทั้งนั้น หน้าที่นายนั่นเป็นแค่เลขาฯ คงไม่มีเวลามาตามเธอตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงหรอก”

“ดาสัญญาว่าจะระวังตัว”

“ถ้าเธอไม่ให้คนของฉันมาตามดูแล ฉันคงต้องคุยกับคุณพ่อเรื่องนี้ ท่านคงให้เธอกลับไปอยู่ที่บ้าน” เขานำบิดาขึ้นมาข่มขู่

“ก็ได้ค่ะ แต่ดาอยากให้เขาตามห่างๆ ไม่อยากให้ต้องมาเดินตามจนเป็นที่สังเกต” เธอไม่อยากเอิกเริกจนคนอื่นพากันสงสัย

“ได้ แต่คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่”

“นอนที่นี่!” เธอเผลออุทานเสียงหลงด้วยความตกใจ

“ใช่ จนกว่าคนของฉันจะเข้ามาดูแลเธอที่นี่”

รู้ทั้งรู้ว่าคนที่สั่งให้ติดตามรัญชิดายังจอดรถอยู่ด้านนอก แต่ด้วยความเป็นห่วงและรู้ว่าเธอคงยังผวากับเหตุการณ์ระทึกมาสดๆ ร้อนๆ เขาอยากอยู่เป็นเพื่อนเธอเพื่อข้ามผ่านคืนนี้ไปก่อน “พวกนั้นอาจจะตามมาซ้ำรอยเดิม เพราะมันทำงานพลาด”

“ก็ได้ค่ะ” รัญชิดาคล้อยตามความคิดของชายหนุ่ม ก็จริงอย่างที่เขาว่า ผู้เป็นน้าอาจจะส่งคนตามมาทำร้ายซ้ำก็เป็นได้ ยอมรับว่าทั้งตกใจและหวาดกลัว จึงตกลงให้ติณณภพอยู่เป็นเพื่อน เพราะบ้านนี้มีเพียงคนแก่และผู้หญิง ตามั่นคนสวนคงช่วยอะไรไม่ได้ ส่วนยายสายใจกับอนงค์ก็ยิ่งแล้วใหญ่ “งั้นคุณใส่เสื้อผ้าคุณพ่อไปก่อนนะคะ ถ้าไม่ถือ”

“เสื้อพ่อตา ทำไมจะใส่ไม่ได้” ไม่รู้อะไรดลใจให้ชายหนุ่มหลุดคำนี้ออกมา

“เดี๋ยวดาขึ้นไปหาเสื้อผ้าให้ค่ะ” รัญชิดาทำหน้าไม่ถูก รีบชิงเดินหนีขึ้นไปยังชั้นสอง 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

123 ความคิดเห็น