end , (ONE PIECE ; DOFLAMINGOLAW) INVIDIA LUST | ชายชู้

ตอนที่ 9 : บาปริษยาครั้งที่ 8 end

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    15 ต.ค. 61


บาปริษยาครั้งที่ 8

 

 

 

 

 

หลังจากทำหน้าที่ยามเช้าเสร็จเพนกวินก็กลับเข้าไปในบ้าน ระหว่างที่เดินก็ผิวปากไปด้วยอย่างอารมณ์ดี ฉับพลันเหลือบไปเห็นเจ้านายของตนเดินอยู่ข้างหน้า กำลังอ้าปากจะเอ่ยทักทายตามปกติทว่าต้องชะงักเมื่อจู่ ๆ อีกฝ่ายก็ทรุดลงไปนั่งบนพื้น

คุณลอว์ครับ!” เพนกวินก็รีบวิ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายแล้วช่วยพยุงขึ้นมา สองขาที่ยืนไม่มั่น รวมไปถึงใบหน้าติดจะอิดโรยของเจ้านายทำให้เขาอดเอ่ยปากถามไม่ได้ คุณลอว์เป็นอะไรมากไหมครับ สีหน้าคุณดูไม่ดีเลย?

ขอบคุณนะเพนกวิน ฉัน...ไม่เป็นอะไรมากหรอก...

แน่ใจนะครับ...?”

ฉันแค่รู้สึกเวียนหัวนิด—” ยังไม่ทันเอ่ยจนจบประโยคลอว์ก็รีบยกมือขึ้นมาปิดปาก สีหน้าบ่งบอกความพะอืดพะอมที่กำลังตีตื้นขึ้นมาจนต้องรีบผละจากเพนกวินแล้ววิ่งไปห้องน้ำให้เร็วที่สุด

ลอว์โก่งคอสำรอกออกมาจนหมดกระเพาะ อาการที่แสนคุ้นเคยทำให้รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมา แถมช่วงนี้เขายังหน้ามืดเวียนหัวอยู่บ่อยครั้งทั้ง ๆ ที่พักผ่อนอย่างเพียงพอ มันทำให้อดคิดในแง่ร้ายไม่ได้ว่าตัวเองกำลัง...

อาการแบบนี้...อีกแล้ว...

เสียงอาเจียนชุดใหญ่ที่ดังลอดออกมาจากประตูทำให้เพนกวินรู้สึกเป็นห่วง คอยยืนรออยู่หน้าประตูจนกระทั่งอีกฝ่ายเดินออกมา ดูระโหยโรยแรงจนเขาต้องช่วยประคับประคอง

เพนกวิน...

ครับ?

ฉันรบกวนเธอได้ไหม...ช่วยพาฉันไปโรงพยาบาลทีลอว์เอ่ยเสียงแหบแห้ง สองมือเกาะแขนอีกฝ่ายเอาไว้ไม่ให้ตัวเองล้ม

ได้ครับคุณลอว์ ผมจะรีบพาคุณไปตอนนี้เลยเพนกวินพยักหน้าแล้วรีบพาเจ้านายที่ท่าทางไม่สู้ดีนักไปที่ลานจอดรถ เมื่อเข้าไปนั่งประจำที่คนขับก็รีบเสียบกุญแจสตาร์ทพลางเหลือบมองอีกฝ่ายจากในกระจกแล้วออกรถในที่สุด

 

 

 

 

 

สิ่งที่หมอเอ่ยเมื่อครู่ทำให้ลอว์รู้สึกเหมือนเมื่อครั้งที่ตั้งครรภ์โดโนแวน ราวกับประวัติศาสตร์มันซ้ำรอยก็ไม่ปาน เมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ช่างเหมือนกับเรื่องในอดีตจนน่าตกใจ

ประมาณ...กี่สัปดาห์แล้วครับ?

“8 สัปดาห์ได้แล้วครับ คุณหมอวัยกลางคนขยับแว่นที่สวมพลางมองผลตรวจในมือ ก่อนจะเงยขึ้นมามองคนไข้ตรงหน้าแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย หน้าคุณซีดมากเลยนะครับ อยากให้หมอช่วยตรวจอะไรเพิ่มเติมอีกไหมครับ?” 

ไม่เป็นไรครับคุณหมอ...ผมแค่รู้สึกเพลียนิดหน่อย

เป็นอาการปกติของคนที่กำลังตั้งครรภ์ครับ ช่วงนี้ก็พักผ่อนเยอะ ๆ และพยายามอย่าเครียดนะครับ ถ้าหากมีเวลาคุณลองพาสามีมาตรวจเลือดด้วยก็ดีมาก จะได้ทราบว่าร่างกายแข็งแรงดีไม่มีโรคทางพันธุกรรมส่งต่อไปถึงบุตรในครรภ์หรือเปล่า

ผมคิดว่าคงไม่ต้องตรวจก็ได้ครับ เรา...มีลูกด้วยกันแล้วคนหนึ่ง ปกติแข็งแรงดี...ส่วนนี่เป็นคนที่สองครับ

โอ้ หมอยินดีด้วยนะครับ

ขอบคุณนะครับคุณหมอลอว์แค่นยิ้มแม้ในใจจะสับสนไม่น้อยว่าควรยินดีที่มีกำลังมีลูกน้อยอีกคน หรือโกรธตัวเองที่พลาดพลั้งซ้ำรอยเดิม เพราะว่าคราวนี้เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะโกรธโดฟลามิงโก้ ผลลัพธ์ที่ได้มาเกิดจากการสมยอมหาใช่โดนขืนใจเหมือนคราแรก

ทว่าเด็กทั้งสองก็ไม่ได้เกิดจากความรักที่ถูกต้องจากคนสองคนอย่างที่ควรจะเป็น มันเป็นสิ่งที่เขาจะให้ลูก ๆ รู้ไม่ได้เด็ดขาด

เด็กที่เกิดจากความใคร่...ถ้ารู้ว่าตนเกิดมาจากแม่และชายชู้ที่ร่วมกันสร้างบาปคงน่าเวทนา

เรียบร้อยแล้วเหรอครับคุณลอว์?” เพนกวินรีบผุดลุกจากเก้าอี้เมื่อเห็นเจ้านายเดินออกมาจากห้องตรวจ ด้วยความเป็นห่วงจึงคอยยืนประคองเพราะกลัวล้มอีก

อืม เรียบร้อยแล้ว

แล้วคุณลอว์...เป็นอะไรเหรอครับ?

ฉันแค่ไม่สบายนิดหน่อยน่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ ลอว์ฝืนยิ้มออกมาเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเป็นห่วง เพนกวิน เรื่องที่ฉันมาหาหมอวันนี้อย่าบอกใครล่ะ

ทำไมล่ะครับ?

ฉันไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วง

แต่ว่า...เพนกวินอยากค้านทว่าเมื่อมองใบหน้าที่ดูเว้าวอนก็เงียบไปก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ เข้าใจแล้วครับคุณลอว์

ขอบใจมากนะเพนกวิน

ครับ กลับบ้านกันเลยไหมครับคุณลอว์?

อือ กลับบ้านกันเถอะลอว์พยักหน้า เมื่อเพนกวินเดินนำไปรอยยิ้มบาง ๆ ที่ประดับอยู่บนใบหน้าก็จางหาย มือเรียวผอมลูบที่หน้าท้องพลางนึกขอโทษอีกฝ่ายในใจที่ต้องโกหกออกไป

 

 

 

 

 

มื้อเย็นดำเนินไปอย่างเงียบ ๆ ดูน่าอึดอัด แต่ความสดใสเยาว์วัยของลูกชายทำให้คนเป็นพ่อเป็นแม่คลายความกระอักกระอ่วนที่ต้องร่วมโต๊ะกันไปได้บ้าง มือเล็ก ๆ วางตะเกียบเมื่อกินเสร็จ ไม่เหลือเศษผักและข้าวให้เห็นสักเม็ด ลอว์เห็นแล้วก็ยิ้มออกมา

เก่งจังเลยโดโนแวน วันนี้กินผักหมดด้วย

คุณครูบอกว่าผักมีประโยชน์เพราะงั้นต้องกินให้หมดฮะ

โดโนแวนเนี่ยเชื่อฟังคุณครูมากกว่าแม่อีกนะ ทีตอนแม่บอกไม่เห็นลูกจะฟังเลยคนเป็นแม่ทำหน้าน้อยอกน้อยใจ แม้โดโนแวนจะไม่ได้ดื้อซนมากแต่ก็ใช่ว่าจะยอมเชื่อฟังสิ่งที่บอกสอนทุกอย่าง

ก็คุณครูดุนี่นา แม่จ๋าน่ะใจดี

งั้นแม่ดุบ้างดีไหมครับ โดโนแวนจะได้เชื่อฟัง

ไม่เอาโดโนแวนรีบส่ายหน้ารัว ๆ แม่ใจดีน่ะดีแล้วฮะ

ถ้าอยากให้แม่ใจดีงั้นโดโนแวนก็ต้องเชื่อฟังแม่บ้างนะครับ กินเสร็จแล้วก็ยกจานไปเก็บในห้องครัวแล้วแปรงฟันก่อนนอนด้วยนะครับ

รับทราบฮะ~!” เด็กน้อยพยักหน้าแล้วยกจานบนโต๊ะขึ้นมา ลอว์ยิ้มบาง ๆ ยามมองลูกชายเดินออกจากห้องไปแล้วหันกลับมา ประจวบเหมาะกับที่โดฟลามิงโก้เงยหน้าจากชามข้าวจึงสบตากัน ก่อนที่ทั้งคู่จะก้มหน้าก้มตากินมื้อเย็นอย่างเงียบ ๆ ต่อไป

เมื่อไม่มีโดโนแวนอยู่บรรยากาศในห้องก็กลับมาอึดอัดอีกครั้ง ลอว์รู้สึกหายใจลำบากขึ้นมา ไม่อาจรับรู้รสชาติของอาหารที่กินจึงวางตะเกียบลง

เธออิ่มแล้วเหรอ?โดฟลามิงโก้ถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายนั่งนิ่งไม่แตะอาหารตรงหน้าต่อ หัวคิ้วเรียวย่นเข้ามาชิดกันราวกับว่ามีเรื่องไม่สบายใจอยู่

ครับ...

เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ท่าทางเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจเลยนะ?

เมื่อโดนถามถูกจุดลอว์ก็เม้มปากทันที ใบหน้าคมคายก้มคางแทบชิดอกไม่กล้าสบตาพลางชั่งใจว่าจะบอกเรื่องที่ตนไปหาหมอวันนี้ดีหรือไม่

ลอว์ เธอไม่สบายเหรอ อยากไปหาหมอไหม?โดฟลามิงโก้รีบวางตะเกียบแล้วขยับเข้าไปใกล้ด้วยความเป็นห่วง

ดอฟฟี่...ผมมีเรื่องที่ต้องบอกคุณ...

เรื่องอะไร?

ผม...ลอว์รู้สึกว่ามันยากเหลือเกินที่จะเอ่ยคำนั้นออกมา เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาแล้วเค้นคำที่เหลือออกจากปาก ท้อง...

โดฟลามิงโก้เงียบไป พลันดวงตาสี้เถ้าก็คลอน้ำใสลอว์ยกมือขึ้นมาปิดหน้าร่ำไห้ตัวสั่นระริก ความรู้สึกตอนนี้เหมือนเจอทางตันไม่รู้จะแก้ปัญหาอย่างไร จะให้ย้อนกลับไปทางเดิมก็คงไม่ได้ มันไม่มีเส้นทางอื่นให้เขาเลือกเดินหรือไปต่อได้อีกแล้ว

ดอฟฟี่ ผมควรทำยังไงดี...เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว...

ลอว์...โดฟลามิงโก้เอ่ยเสียงอ่อน ค่อย ๆ จับหัวอีกฝ่ายให้ซุกหน้าลงที่อก แขนอีกข้างโอบกอดอย่างอ่อนโยนแต่งงานกับฉัน

ว่าไงนะ...?

แต่งงานกับฉัน จดทะเบียนสมรสกัน นี่เป็นทางออกที่ดีที่สุด

นี่มันไม่ใช่ทางออกที่ดีเลย...จะให้ผมแต่งงานกันคุณเนี่ยนะ?”

แล้วเธอมีทางออกอื่นอีกหรือเปล่า ลองคิดดูสิว่าแม่ม่ายอย่างเธอจู่ ๆ ก็ท้องขึ้นมาคนอื่น ๆ จะคิดยังไงกัน?

ลอว์คิดตามสิ่งที่โดฟลามิงโก้พูด มันคงแปลกน่าดูที่อยู่ดี ๆ ตนก็ตั้งท้องขึ้นมาทั้ง ๆ ที่สามีเสียไปนานแล้ว ท้ายที่สุดก็คงไม่แคล้วต้องเป็นที่ติฉินนินทาของชาวบ้านอีกตามเคย และคราวนี้มันต่างจากคราวแรกนัก ลอว์ไม่สามารถสรรหาคำมาโกหกลูกที่กำลังจะเกิดและคนอื่น ๆ แบบยามที่ตั้งท้องโดโนแวนได้อีก

และเขาก็โกหกตัวเองต่อไปไม่ได้แล้ว...

คุณต้องการให้มันออกมาเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม...?

...

คุณมันปีศาจ...สองกำปั้นทุบลงที่แผงอกกว้างด้วยความอัดอั้นตันใจ ลอว์ไม่สามารถบอกได้ว่าความรู้สึกที่มีต่ออีกฝ่ายคืออะไร มันอาจเป็นความโกรธหรือเกลียดชัง...แม้บางครั้งจะรู้สึกเกินเลยกว่าคำว่าหวั่นไหว ทว่าเมื่อนึกถึงโรชินันเต้ทีไรเขาก็ต้องรีบลบความรู้สึกนั้นทิ้ง

เพราะแค่เขาสมยอมไปกับรสรักก็นับว่าผิดมหันต์ ถ้าหากเผลอไผลมีใจให้เมื่อไหร่สามีที่จากไปคงไม่มีวันให้อภัยความผิดบาปนี้

ใช่...ฉันมันปีศาจ ถ้อยคำด่าทอไม่ได้ทำให้โดฟลามิงโก้รู้สึกเจ็บ แต่เป็นน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากดวงตาคู่สวย มันอุ่นและซึมผ่านเสื้อมาถึงอก รับรู้ได้ถึงความปวดร้าวจากหยาดน้ำใสและร่างที่สั่นเทาได้เป็นอย่างดี

ในสายตาของลอว์เขาเป็นเพียงปีศาจร้าย ใช้เล่ห์กลมากมายเพื่อไล่ต้อนให้ต้องวิ่งไปเจอทางตัน

โฉมงามคงเกลียดชัง ทว่าปีศาจร้ายไม่เคยสิ้นรักที่มีต่ออีกฝ่ายเลย

 

 




กลิ่นชาโชยขึ้นมาแตะจมูก มือเรียวผอมยกแก้วขึ้นมาจิบก่อนรอยยิ้มละไมจะผุดขึ้นมาบนใบหน้า ลอว์วางแก้วลงก่อนจะหันไปมองแม่บ้านสาว เอ่ยปากชมฝีมือการชงชาจนอีกฝ่ายยิ้มแก้มปริด้วยความดีใจ

พวกเธอ ฉันมีเรื่องอยากจะถามนิดหน่อย

เรื่องอะไรเหรอคะคุณลอว์?” อิคคาคุถามด้วยความสงสัย ซาจิและเพนกวินที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต่างเอียงคอรอฟังคำถาม

ถ้าหากว่าฉันแต่งงานใหม่...พวกเธอจะคิดยังไงเหรอ?

แต่งงานใหม่เหรอครับ!? ซาจิโพล่งออกมา ลอว์ทำเพียงยิ้มแล้วพยักหน้าน้อย ๆ

ใครเหรอคะคือคนที่คุณลอว์จะแต่งงานด้วย?

หรือว่าจะเป็นคุณสโมคเกอร์!?”

ทำไมถึงเป็นคุณสโมคเกอร์ล่ะยะซาจิ?

ก็คุณสโมคเกอร์มาเยี่ยมคุณลอว์บ่อย ๆ นี่นา มันอาจจะมีจังหวะที่ทั้งสองปิ๊งกันก็ได้ ใช่ไหมครับคุณลอว์!?” ซาจิหันไปทางลอว์ มั่นใจนักหนาว่าต้องเป็นแบบที่ตนเอ่ยทว่าอีกฝ่ายกลับส่ายหน้า

ไม่ใช่คุณสโมคเกอร์หรอกนะ

เป็นไงล่ะ หน้าแตกยับเยินเลยนะ คิก ๆอิคคาคุหัวเราะเยาะเย้ย ทำเอาคนหน้าแตกเก็บเศษหน้าแทบไม่ทัน

แล้วคุณลอว์จะแต่งงานกับใครเหรอครับ?เพนกวินที่เงียบอยู่นานถามออกไป ดึงความสนใจของเพื่อนร่วมชายคาทั้งสองให้รีบหันกลับมาฟัง

ฉัน...จะแต่งงานกับดอฟฟี่สิ้นประโยคที่ลอว์เอ่ยทุกคนก็เงียบไป พลันทำให้รู้สึกไม่ดีขึ้นมาจนต้องเอ่ยต่อ พวกเธอคิดว่าดีหรือเปล่า...?

ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะคะคุณลอว์?”

ฉันกลัวว่าพวกเธอจะรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้เพราะดอฟฟี่เป็นพี่ชายของคุณโรซินันเต้...มันอาจดูน่าเกลียดถ้าจะแต่งงานกับพี่ชายสามีที่ตายไป...ใบหน้าคมคายก้มงุด รู้ดีว่าน้อยคนจะยอมรับเรื่องแบบนี้ได้

คุณลอว์คะอิคคาคุจับที่หลังมือของอีกฝ่าย ทำให้ใบหน้าคมคายเงยขึ้นมา ฉันเคารพการตัดสินใจของคุณนะคะ ไม่ว่าคนที่คุณเลือกจะเป็นใครฉันก็ยินดีด้วยหมดค่ะ

อิคคาคุ...

ผมรู้สึกโล่งอกนะครับที่เป็นคุณโดฟลามิงโก้ ตั้งแต่คุณโรซินันเต้ตายเขาก็ดูแลคุณลอว์มาตลอด แถมยังรักคุณหนูมากด้วย แต่ถ้าคุณลอว์จะแต่งงานใหม่กับใครที่ไม่ใช่คุณโดฟลามิงโก้ผมคงคัดค้าน

คัดค้านเลยเหรอยะซาจิ?

ก็คุณลอว์ของพวกเราแสนดีขนาดนี้ ถ้าใครที่พวกเราไม่รู้จักมาได้คุณลอว์ไปมันก็น่าเป็นห่วงนี่นา

ก็จริงของนายแฮะอิคคาคุพยักหน้าเห็นด้วย

แล้วเพนกวินล่ะ คิดยังไงบ้าง?

ผมก็คิดเหมือนอิคาคุครับ แต่ว่าเพนกวินละไป มองดวงตาคู่งามคล้ายกำลังค้นหาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ คุณลอว์ต้องการแบบนี้จากใจจริงหรือเปล่าครับ?

อืม...ฉันต้องการแบบนี้

ถ้าหากคุณเลือกด้วยตัวเองผมก็ไม่มีอะไรจะค้านครับ บางทีการเริ่มต้นใหม่อาจจะดีกว่าที่คิดและทำให้คุณเลิกยึดติดกับเรื่องเก่า ๆ ก็ได้

พูดอะไรของนายเนี่ยเพนกวิน?

นั่นสิ ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลย

อิคคาคุและซาจิทำหน้างงงวย ทว่าเพนกวินก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ลอว์ที่นิ่งไปหลังจากฟังประโยคเมื่อครู่ค่อย ๆ ยิ้มออกมา ราวกับว่าค้นพบทางออกที่ตนพยายามหามาตลอดเจอ

 ขอบใจนะเพนกวินลอว์เอ่ย มือเรียวผอมยกแก้วชาขึ้นมาจิบอีกครั้ง ดวงตาสีขี้เถ้ามองออกไปยังแปลงดอกดาวเรืองที่ตนรัก

ผมตัดสินใจแล้ว

คุณโรซินันเต้...

 

 

 

 

 

ในที่สุดวันที่โดฟลามิงโก้รอคอยก็มาถึง วันที่ตนได้จดทะเบียนสมรสและสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แม้จะไม่ได้จัดงานแต่งงานเฉกเช่นคู่รักอื่น ๆ อย่างที่ควรจะเป็น แต่การแต่งงานครั้งนี้ก็มีลูกชายและคนในบ้านร่วมกันเป็นสักขีพยานว่าเขาได้เป็นสามีของลอว์แล้ว

ในที่สุดความปรารานาของฉันก็เป็นจริงสักที รอยยิ้มพึงใจผุดขึ้นมาบนใบหน้าคมคร้าม มือหนาลูบไล้ไปตามเค้าโครงหน้าคมคายที่ตนหลงใหล ไม่ว่าจะเป็นดวงตา จมูก ริมฝีปาก ทุกอย่างล้วนถูกจัดวางอย่างงดงามพอเหมาะพอเจาะ

ลอว์ปล่อยให้ชายที่เพิ่งเลื่อนสถานะมาเป็นสามีหมาด ๆ ทำตามชอบใจโดยไม่เอ่ยอะไร ดวงตาสีแดงจางจับจ้องตนด้วยความหลงใหลไม่ปิดบัง คืนนี้เป็นคืนแรกที่โดฟลามิงโก้ย้ายเข้ามาในห้องที่เขาเคยนอนกับโรซินันเต้ทุกค่ำคืน และหลังจากคืนนี้เป็นต้นไปเขาจะต้องนอนห้องเดียวกับอีกฝ่ายในฐานะภรรยา

เธอเป็นของฉันอย่างสมบูรณ์แบบแล้วนะลอว์โดฟลามิงโก้ว่าพลางดันอีกฝ่ายให้ลงไปนอนราบแล้วขึ้นคร่อม สองมือเคล้นคลึงไปตามเรือนร่างก่อนจะแหวกสาบเสื้อออกจนเห็นผิวสีน้ำผึ้งสวย ใบหน้าคมคร้ามไร้แว่นคู่ใจค่อย ๆ โน้มลงไปหมายจะลิ้มรสริมฝีปากสีระเรื่อ ทว่าชั่วครู่หนึ่งที่มองเข้าไปในดวงตาสีหม่นเขาก็ชะงักแล้วผละออกไป

เป็นอะไรไปดอฟฟี่...ไม่จูบภรรยาของคุณเหรอ?ลอว์ลุกขึ้นนั่ง ดึงเสื้อที่แหวกออกให้ปิดหน้าอก อดฉงนไม่ได้ที่จู่ ๆ อีกฝ่ายก็ผละออกไป

ให้ตายสิ...ฉันกำลังโดนลงโทษอยู่ชัด ๆ เลย

คุณพูดเรื่องอะไร?

ทั้ง ๆ ที่ฉันคิดว่าเธอเป็นของฉันแล้วแต่ก็แค่ร่างกาย...โดฟลามิงโก้เอ่ยเสียงแผ่วพลางกุมหน้า ดวงตาของเธอมันว่างเปล่า...ไม่เคยสะท้อนภาพของฉันเลย 

ดอฟฟี่...

ฉันขอโทษ...บางทีนี่อาจไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดจริง ๆ สุดท้ายแล้วฉันก็เป็นได้แค่ปีศาจร้ายที่บังคับจิตใจเธอมาตลอด เป็นครั้งแรกที่โดฟลามิงโก้พึงสังวรได้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้เป็นไปตามที่ต้องการเสมอไป แม้จะได้ครอบครองอีกฝ่ายทว่าก็เป็นแค่กายหยาบไม่ใช่หัวใจ

คนที่ยังครอบครองหัวใจของลอว์ยังเป็นโรซินันเต้เสมอมา ไม่ว่ากาลเวลาจะเปลี่ยนไปฤดูใหม่จะหมุนเวียนสักกี่ครั้งความรักที่อีกฝ่ายมีต่อคนที่จากไปก็ยังมั่นคง

ท้ายที่สุดปีศาจก็ไม่อาจได้ครองคู่กับโฉมงาม มีแค่เจ้าชายเท่านั้นที่ได้ครอบครองหัวใจ ไม่ว่าตนจะพยายามแย่งชิงด้วยเล่ห์กลสักเพียงใด บทสรุปก็คือความว่างเปล่า

ลอว์ค่อย ๆ ขยับไปโอบกอดชายที่ทำร้ายตนหลายต่อหลายครั้งก่อนจะแนบหน้าลงกับหลังกว้าง โดฟลามิงโก้สะดุ้งเล็กน้อยแล้วเอี้ยวคอกลับไปมอง

ดอฟฟี่...คุณรู้ไหมว่ามันยากมากที่จะรักคนอื่นนอกจากคุณโรซินันเต้...ท้ายประโยคแผ่วเบาราวกับกำลังกระซิบ ลอว์หลับตาลง หยาดน้ำอุ่น ๆ เริ่มไหลออกมา ผมไม่ได้ชอบทางเลือกนี่สักเท่าไหร่...แต่ผมก็ตัดสินใจที่จะเลือกเพื่อลูกของเรา

...ลอว์

คุณเป็นพี่ชายที่แสนดีเป็นพ่อของลูกในท้องผม...เป็นพ่อของโดโนแวน ผมคิดว่าคุณโรซินันเต้จะให้อภัยพวกเราทั้งสองคนลอว์คลายอ้อมกอด ปล่อยให้น้ำตาลากผ่านแก้มทั้งสอง ทว่าไม่ใช่น้ำตาแห่งความโศกเศร้าเหมือนเช่นเคย

ไม่ใช่แค่โดฟลามิงโก้ที่เพิ่งระลึกได้ ลอว์เองก็คิดได้แล้วว่าการยอมรับความจริงคือทางออกที่ดีที่สุด ตั้งแต่มีโดโนแวนเขาก็เอาแต่หลอกตัวเองจนเกิดความทุกข์ ไหล่ทั้งสองข้างและหัวใจที่เคยหนักอึ้งมาตลอดพลันเบาลงเมื่อเขาตัดสินใจจะก้าวเดินต่อไป ปล่อยวางจากอดีตอันแสนเจ็บปวดที่ผ่านมาแล้วเริ่มต้นใหม่

ผมเคยเกลียดคุณเกลียดสิ่งที่คุณทำกับผม...แต่พอวันเวลาผ่านไปผมก็ลืมความเกลียดนั้นและเริ่มรู้สึกดีกับคุณ

...

แต่ผมก็ลืมคุณโรซินันเต้ไม่ได้...เขาเป็นรักครั้งแรกที่ผมจะไม่มีวันลืมลง หลายคนเคยบอกว่ารักครั้งแรกมักลืมยากลอว์เชื่อแล้วว่ามันคือเรื่องจริง ทุกครั้งที่หลับตาความทรงจำเก่า ๆ ที่เคยมีร่วมกันมักจะผุดขึ้นมาราวกับเทปเก่า ๆ ที่ถูกเอามาเล่นใหม่ ไม่ว่าเมื่อไหร่อีกฝ่ายก็อยู่ในใจของเขาเสมอ

ทว่าเวลาผ่านไปหัวใจดวงนี้เริ่มไม่ได้มีเพียงโรซินันเต้คนเดียวอีกต่อไป แต่ลอว์ไม่อยากเป็นคนสองใจถึงได้พยายามปิดกั้นความรู้สึกตลอดมา  

เรื่องที่ผ่านมาผมให้อภัยคุณทั้งหมดนะดอฟฟี่...พวกเรามาเริ่มต้นใหม่ให้ถูกต้องด้วยกันเถอะนะ

นานมากแล้วนับตั้งแต่วันที่โรซินันเต้จากไปโดฟลามิงโก้ก็ไม่เคยร้องไห้อีก ทว่าบัดนี้ดวงตาที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยความริษยาถูกฉาบวาวด้วยน้ำใส ราวกับความผิดบาปที่ผ่านมาได้รับการให้อภัย จิตใจที่เคยถูกความมืดครอบงำค่อย ๆ ถูกชำระล้างเพียงเพราะประโยคเดียว

...โรซี่เคยพูดใช่ไหมว่าถ้ามีลูกผู้หญิงจะตั้งชื่อว่าโรเซ่?”

ลอว์พยักหน้าทั้งน้ำตา

ฉันมั่นใจว่าเด็กคนนี้จะต้องเป็นผู้หญิง...เธอจะต้องชื่อว่าโรเซ่เท่านั้น

คุณโรซินันเต้ต้องดีใจมาก ๆ เลย...

ลอว์...ฉันรักเธอมากนะมือหนายื่นออกไปสัมผัสแก้มนิ่ม ปลายนิ้วบรรจงเกลี่ยน้ำใสที่อาบใบหน้า เธอไม่ต้องรักฉันตอนนี้...ไม่ต้องลืมโรซี่ ให้โรซี่เป็นรักครั้งแรกที่งดงามของเธอ...ส่วนฉันจะเป็นรักครั้งสุดท้าย

...ครับลอว์จับมือที่ลูบหน้าตนเอาไว้ เอียงซบลงไปทั้งรอยยิ้ม เรามาสร้างครอบครัวด้วยกันเถอะนะครับ






ดวงตาสีขี้เถ้ามองไปยังตะวันที่กำลังลาลับขอบฟ้า มือเรียวผอมวางแก้วชาลงแล้วลุกขึ้นเดินไปยังมุมหนึ่งของห้อง บนชั้นวางของมีกรอบรูปมากมายวางเรียงรายอยู่ หนึ่งในนั้นมีรูปที่ลอว์ได้สวมชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์และ
ข้าง ๆ นั้นคือคนที่ตนรักไม่เคยเปลี่ยนแปลง

คุณโรซินันเต้กำลังดูจากบนสวรรค์อยู่หรือเปล่าครับ? ลอว์เอ่ยยิ้ม ๆ พลางหยิบกรอบรูปขึ้นมาดู คิดถึงวันที่ได้ร่วมหอลงโรงทีไรภาพใบหน้าที่กำลังแย้มยิ้มอย่างมีความสุขของโรซินันเต้ก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที

คุณโรซินันเต้...ถ้าหากว่าคุณยังเฝ้ามองผมอยู่

ผมอยากให้คุณรู้ว่าตอนนี้ผมมีความสุขดีนะครับ

ไม่ต้องเป็นห่วงผมแล้วนะครับ ดอฟฟี่ดีกับผมมาก ๆ เลย ลอว์วางกรอบรูปลงที่เดิมแล้วหันไปมองกรอบรูปที่อยู่ข้าง ๆ รูปถ่ายใบนั้นมีตนที่กำลังยิ้ม ข้าง ๆ เป็นคนที่เริ่มนับหนึ่งด้วยกันใหม่และตรงกลางเป็นแก้วตาดวงใจที่มีด้วยกัน

พ่อ แม่ ลูก...เป็นรูปถ่ายครอบครัวที่ดูอบอุ่นเหลือเกิน

ทำอะไรอยู่เหรอ?

ลอว์สะดุ้งโหยงเมื่อโดนกอดจากด้านหลัง ใบหน้าที่สวมแว่นวางเกยอยู่บนไหล่ของตน

ตกใจหมดเลยดอฟฟี่ อย่าเข้ามาจากข้างหลังเงียบ ๆ สิครับ

เธอตอนตกใจน่ารักดีนี่นา

น่ารักอะไรกันเล่าคิ้วเรียวขมวดใบหน้าดูยุ่งเหยิงเมื่อถูกชม ไม่ว่าจะเป็นโรซินันเต้หรือโดฟลามิงโก้ก็ทำให้เขารู้สึกขัดเขินได้ง่าย ๆ เสมอ

กำลังดูรูปพวกนี้อยู่เหรอ?

ครับ

ฉันชอบรูปนี้นะ เธอยิ้มสวยมากเลย โดฟลามิงโก้ยื่นมือไปชี้รูปครอบครัว ทุกครั้งที่มายืนดูก็อดยิ้มไม่ได้

ผมแค่ยิ้มตามปกติเอง ไม่เห็นจะสวยเลย

สวยสิคะ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ดูสวยไปหมด

เมื่อไหร่คุณจะเลิกพูดจาแบบนี้สักทีเนี่ย?”

ทำไมคะ พูดจาคะขากับเมียไม่ดีตรงไหน?รู้ว่าไม่ชอบโดฟลามิงโก้ก็ยิ่งแกล้ง กระเซ้าเย้าแย่ไปตามประสาก่อนจะฉวยโอกาสหอมแก้มนิ่มไปฟอดใหญ่

อือ ดอฟฟี่อย่า...ลอว์ดันหน้าอีกฝ่ายออก แก้มข้างที่ถูกหอมเริ่มร้อน ๆ ขึ้นมา

มากกว่าหอมแก้มก็ทำมาแล้ว แค่นี้ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย

เลิกแกล้งผมได้แล้ว ผมโกรธแล้วนะ

ครับ ๆ เลิกแกล้งก็ได้ครับเห็นแก่คนที่ทำหน้าโกรธแต่กลับดูน่ารักโดฟลามิงโก้จึงยอมเลิกอย่างง่าย ๆ สองแขนโอบกระชับแน่นขึ้นมือลูบที่หน้าท้องเบา ๆ แล้วเอ่ย ท้องไม่ใหญ่ขึ้นเลยนะ

เพิ่งสามเดือนเองนี่ครับ ตอนที่มีโดโนแวนท้องก็ไม่ค่อยใหญ่เหมือนกัน

อยากเห็นหน้าลูกแล้ว จะต้องเป็นนางฟ้าตัวน้อยที่น่ารักมากแน่ ๆ เลย

ผมก็เหมือนกันลอว์ยิ้มพลางก้มมองมือที่ลูบคลำหน้าท้องของตน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรแต่มั่นใจเหลือเกินว่าลูกที่กำลังจะออกมาลืมตาดูโลกคนนี้จะต้องเป็นผู้หญิงอย่างแน่นอน

ยามมีชีวิตโรซินันเต้ปรารถนาที่จะสร้างครอบครัวที่มีลูกชายและลูกสาว แม้ว่าเจ้าตัวจะทำไม่สำเร็จแต่โดฟลามิงโก้คือคนที่จะเข้ามาสานต่อ

มาสร้างครอบครัวของพวกเรา...พ่อ แม่ และลูก ๆ





 

- end -









ขอเตือนก่อนนะคะว่าทอล์คตอนนี้จะยาวมากกก เพราะเป็นตอนสุดท้ายที่จะเอาลงเว็บแล้ว ใครไม่ชอบอ่านทอล์คยาวๆข้ามไปได้นะคะ555

ในที่สุดเราก็ปิดฟิคไปได้อีกหนึ่งเรื่องแล้ว เย้! /ตบมือให้ตัวเอง เรารู้สึกใช้เวลาเขียนชายชู้นานมาก ทั้งๆที่วางแพลนไว้ว่าจะเขียนให้จบภายในสองเดือนแท้ๆ แต่ก็เพราะตัวเองขี้เกียจไปติดอย่างอื่นเองถึงได้จบช้ากว่าที่วางไว้555

ถึงจะดีใจที่เขียนจบแต่อีกใจก็รู้สึกหน่วงๆนะคะ การเขียนฟิคเรื่องนึงมันสนุกมากจริงๆ ยิ่งเรื่องนี้เป็นแนวที่เราไม่ถนัด ปกติเขียนไม่เคยจบด้วยแต่ก็เขียนจบจนได้ ยิ่งตอนจบเราเขียนไปก็น้ำตาคลอไปเพราะสงสารดอฟฟี่ อยากจะให้ลอว์รักดอฟฟี่กลับบ้างค่ะ ป๋ารักฝ่ายเดียวมานานจริงๆ รักตั้งแต่ยังไม่มีลูกจนตอนนี้โดโนแวนสี่ขวบแล้ว555 แต่จะว่าลอว์ไม่มีใจให้เลยก็ไม่ใช่ เพราะมันเป็นความรักที่ผิดบาปลอว์ถึงได้ปฏิเสธมันไป ;-;  

สำหรับคนที่อยากอ่านต่อ ยังรู้สึกไม่จุใจเจอกันอีกทีในสเปรวมเล่มนะคะ รู้สึกมีความการตลาด5555 คาดว่าจะเปิดพรีช่วงเดือนธันวาคมหรือไม่ก็เปิดพรีมกราคมปีหน้าจนถึงสิ้นเดือน ตอนแรกเราก็คิดหนักว่าจะทำเล่มดีไหมเพราะดูๆแล้วยอดคนสนใจไม่ถึงขั้นต่ำ แต่ว่าเราอยากทำเล่มจริงๆค่ะและเราไม่เอาสเปลงเว็บแน่ๆ เพราะงั้นเลยตัดสินใจทำ ยอดไม่ถึงก็ไม่เป็นไรที่เหลือเราเก็บเองค่ะ555 แล้วเราก็อยากทำของแถมเล็กๆน้อยๆให้ด้วยค่ะ คราวก่อนที่เปิดพรีฟิคหมอเงือกไม่ได้ทำ ก็เลยตั้งใจว่าจะแถมย้อนหลังไปให้คนที่ซื้อเล่มด้วย ถ้าเปิดพรีเมื่อไหร่จะแจ้งรายละเอียดต่างๆกับของแถมนะคะ แต่เป็นของแฮนด์เมด คงไม่ได้สวยมากนัก ;-;

สุดท้ายนี้เราอยากขอบคุณคนอ่านทุกคนที่ติดตามมาจนจบนะคะ คนอ่านรอเราอัพตอนต่อไปเราเองก็รอเม้นท์จากคนอ่านในแต่ละตอนเหมือนกัน555 คือมันเป็นกำลังใจและฟีดแบคที่ดีที่สุดสำหรับเรา แล้วเราก็จำคนอ่านที่เม้นท์ให้ประจำได้ด้วยนะคะ555 เวลาที่อัพเสร็จเราก็จะคิดเสมอว่าเขาอ่านยังนะ เขารู้หรือยังว่าเราอัพ แต่มันก็เป็นความสะดวกใจของคนอ่านด้วย เราไม่อยากบังคับให้ทุกคนที่เข้ามาอ่านต้องเม้นท์เสมอ หรือพูดว่าถ้าไม่เม้นท์ก็จะไม่อัพตอนต่อไป แต่ถ้าไม่มีฟีดแบคก็ไม่มีกำลังใจ ตอนต่อไปก็จะมาช้าหรือไม่มาอีกเลย แต่ของเรามักมาช้าเพราะขี้เกียจล้วนๆค่ะ555 อาจมีท้อบ้างตามประสาแต่ยังไงก็เขียนจนจบแน่นอนค่ะ แต่จะอัพต่อไหมก็อีกเรื่องนึง---(ถ้าไม่ย้ายด้อมก่อนยังไงก็จะพยายามเขียนและอัพจนจบให้ได้ค่ะ!)

สุดท้ายของจริงแล้วนะคะ ใครที่อ่านมาถึงตรงนี้คือต้องอดทนมากทั้งๆที่เราน่ารำคาญขนาดนี้555 ส่วนมากที่ทอล์คๆไปก็แค่เสี้ยวหนึ่งของความในใจ ถ้าคนอ่านยังไม่เบื่อกันก็ขอฝากฟิคเรื่องต่อๆไปที่จะเขียนตัวนะคะ ส่วนช่วงนี้ขอไปปั่นสเปชายชู้ไว้ก่อน อาจได้เจอกันอีกทีตอนปีใหม่5555

 

ปล. ALL FOR LAW กับ THE WAY YOU ARE ยังเหลือนะคะ ฮาร์ดเซลยันสุดท้าย5555

 

ลงครั้งแรก - 15/10/2018





? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

68 ความคิดเห็น

  1. #66 Tralala (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 15:53

    หมอมีความเป็นแม่สูงมากค่ะ ไม่เคยเอาความทุกข์ไปลงกะลูกเลย แม่ลอว์ที่แสนใจดีของโดโนแวน อยากเห็นตอนลูกสาวเกิด พ่อดอฟคงหวงน่าดู แต่แกจะหื่นปล้ำหมอต่อหน้าลูกๆไม่ได้นะ


    อิป๋ามันร้าย วางแผนเอาไว้ให้ลงเอยอย่างนี้ตั้งแต่แรกแล้วสินะ ใช้ความเป็นพ่อของลูก สุดท้ายหมอก็ใจอ่อน จริงๆดอฟฟี่ก็ทำทุกอย่างเพราะรักหมอจริงๆนั่นแหล่ะ 


    หลังจากคลอดโรเซ่แล้วหมอคงเป็นแม่ลูกอ่อนที่ลำบากน่าดู เพราะคุณสามีที่เลื่อนขั้นเต็มตัวแล้วคงปล้ำเช้าปล้ำเย็น ระวังลูกเต็มบ้านนะคะ อยากอ่านฉากครอบครัวสุขสันต์ด้วยค่ะ


    ขอบคุณที่แต่งฟิคหมอเคะมาให้อ่านนะคะ แถมยังตอบทวิตเราทุกครั้งอีก เราชอบฟิคเรื่องนี้มากค่ะ มาอ่านย้อนหลังนานไปอีก ถ้าทำรวมเล่มเราก็รอเปย์เช่นกันค่ะ

    #66
    0
  2. #57 NoirUN (@art-earng) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 18:26

    ฮูเล่~~~ จบแบบแฮปปี้กว่าที่คิดมากเลยค่ะ

    เอ็นดูหนูดอนนี่จังเลยค่ะ นึกภาพน้องโตเป็นหนุ่มสูงใหญ่แบบพ่อแล้วอยากซบ /โดนตี

    เราดีใจที่ลอว์ไม่แท้งมากเลยค่ะ ไม่ว่าจะท้องลูกครั้งไหน คือแบบลอว์ไม่เคยเอาทุกอย่างไปลงที่ลูกเลย รู้สึกปลื้มในตัวลอว์ฟิคนี้มากจริงๆค่ะ;-;

    หมั่นไส้ดอฟฟี่อยู่ แต่นายทำหน้าที่พ่อและสามีที่ดีจริงๆ /ยกนิ้วให้

    เพื่อนๆของลอว์ก็ดีมากจริงๆ ฮือ เรารักพ่กนายยยย

    สุดท้าย ขอบคุณคูมมุกที่สละเวลามาแต่งให้พวกเราได้อ่านกันนะคะ เป็นเรื่องที่ดีมากๆ รักดอฟฟี่ในเรื่อง(เอ๊ะ?) รักความเป็นแม่ของลอว์มากเลยค่ะ

    รอเปย์ฟิคเรื่องนี้มานานแล้วค่ะ*^* ยิ่งบอกว่ามีของแถมยิ่งอยากได้เลยค่ะ ขอบคุณมากๆ

    #57
    1
    • #57-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 9)
      15 ตุลาคม 2561 / 22:07
      ตอนเขียนเราก็รู้สึกว่าจบแฮปปี้กว่าที่วางพล็อตไว้เหมือนกันค่ะ555
      ถ้าน้องโตแล้วหล่อเหมือนพ่อก็โอเคค่ะ แต่อย่าไปร้ายแบบพ่อเชียวละรู้กก แม่ลอว์คงจะอกแตกตาย555 ลอว์มีความคุณแม่มากๆค่ะ การได้เขียนคาฯแบบนี้ทำให้เราติดใจอยากเขียนอีกหลายๆเรื่องเลยค่ะ ;///;
      เราก็หมั่นไส้อิป๋าค่ะ ขี้แกล้งยันตอนจบ เป็นผู้ชายไทป์แกล้งเมียด้วยความเอ็นดูสินะ555 ถ้าไม่นับว่ารักลูกและเมียมากจะไม่ยกหมอให้เลยค่ะ จะเขียนให้อิป๋านกไปโลยย
      เราก็ต้องขอบคุณคุณเอิงเช่นกัน ถ้าไม่มีคนอ่านคอยเม้นท์ให้กำลังใจเผลอๆเราอาจเทกลางทางแล้วก็ได้ค่ะ ;-; สารภาพว่าตอนแรกไม่คิดจะรวมเล่มเรื่องนี้เพราะตอนที่วางพล็อตไม่ได้คิดเรื่องสเปเอาไว้ล่วงหน้าค่ะ แต่สเปก็เริ่มมางอกระหว่างที่เขียนๆเรื่องนี้ได้ 2-3 ตอน เรารู้สึกอยากเขียนอะไรหวานๆบ้างหน่วงมามาตั้งแต่ต้นเรื่องแล้ว แล้วก็อยากจะเขียนถึงเหล่าลูกๆของลอว์อีกค่ะ อยากให้ป๋าได้แสดงความเป็นพ่อน้องดอนนี่ด้วย //A//
      #57-1
  3. #56 Parisa009 (@Parisa009) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 13:35
    ในที่สุดก็มีความสุขกันสักที! ลุ้นจนตัวโก่งเลยค่ะ ดีใจจังที่จบแบบแฮปปี้ถ้าจบแบบดราม่านี่เราขว้างโทรศัพท์ทิ้งเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ
    #56
    1
    • #56-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 9)
      15 ตุลาคม 2561 / 16:26
      เราใจบางค่ะ ให้จบแบบดราม่าไม่ไหวเหมือนกัน555 อย่างน้อยๆก็อยากให้ลอว์เปิดใจและยอมรับความจริง ดอฟฟี่ได้เป็นสามีอย่างูกต้อง ดอนนี่ได้มีพ่อ ถึงลอว์จะไม่เคยบอกว่ารักป๋าแต่ก็มีใจให้มากกว่าครึ่งแล้วค่ะ รอแค่ถึงเวลาเหมาะสมที่จะบอกก็เท่านั้น ;///;
      #56-1
  4. #55 00xsigen (@soL3il) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 13:27
    โฮกกกก จบสวยมากค่ะ;-; ชอบตอนที่เพนบอกว่า บางทีการเริ่มต้นใหม่อาจดีกว่าที่คิด ฮวือ ดีใจที่ลอว์ตัดสินใจยอมรับดอฟฟี่ได้แร้วจะได้ไม่อึดอัรดที่ต้องปิดบังความจริงเอาไว้ และดีใจกับดอฟฟี่ที่ไม่ต้องอยู่ในสถานะชายชู้และลุงของโดโรแวนอีกต่อไปแล้ว กิ้สสา /ขอบคุณที่เขียนเรื่องนี้มาให้ได้อ่านนะคะ ช่วงแรกหน่วงมากค่ะดีใจที่จบแบบแฮปปี้55555555555555 /ตอนนี้เก็บเงินรอรวมเล่มแล้วค่ะ5555555555555555555555
    #55
    1
    • #55-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 9)
      15 ตุลาคม 2561 / 16:24
      ดีใจที่ชอบตอนจบนะคะ ในที่สุดก็จะได้เป็นครอบครัวกันสักที น้องดอนนี่จะได้มีพ่อ ลอว์ก็ไม่ต้องโกหกต่อไป แต่หลังจากนี้ลอว์อาจจะลำบากนิดหน่อยเพราะเป็นสามีภรรยากันแล้วอิป๋าคงจับฟัดเช้าเย็น เพราะแค่ตอนที่ยังเป็นชู้ก็จับปล้ำทุกครั้งที่อยู่ใกล้กันแล้ว55555
      ขอบคุณที่ติดตามมาจนจบเช่นกันค่ะ อย่างที่ทอล์คไปกำลังใจส่วนใหญ่ก็มาจากคนอ่านด้วย ส่วนเรื่องรวมเล่มถ้าได้ราคาที่แน่นอนเมื่อไหร่จะมาแจ้งนะคะ //A//
      #55-1
  5. #54 Tomogohz_b (@Tomogohz_b) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 07:21
    เรากำลังคิดถึงไรท์อยู่พอดีเลย ในที่สุดก็จบแล้ว...เค้ามีความสุขกันได้ซะทีลอว์ก็จะได้ไม่อึดอัดอีกต่อปัยย
    ส่วนใหญ่ต้องขอบคุณไรท์ที่แต่งมาดีมากทำให้รู้สึกอินไปกับตัวละครเลย ส่วนเรื่องรวมเล่มแอบสนใจอยู่แต่กลัวตังค์ไม่พอเท่านั้นแหละ - -^)
    #54
    1
    • #54-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 9)
      15 ตุลาคม 2561 / 16:19
      เราดีใจที่คนอ่านชอบเรื่องและอินไปกับตัวละครนะคะ อย่างที่เคยทอล์คไปว่าเราไม่ถนัดเขียนดราม่าเราก็เลยคิดว่ายังเขียนได้ไม่สุดเท่าไหร่ ส่วนตัวเป็นคนใจบางด้วย ทำร้ายฝ่ายใดฝ่ายนึงไม่ได้ค่ะ อยากให้มีความสุทั้งคู่เลย สุดท้ายก็เลยจบแบบนี้555
      ส่วนเรื่องราคาถ้าได้ราคาที่แน่นอนเราจะมาแจ้งนะคะ เข้าใจเรื่องทุนทรัพย์ของคนอ่าน ไม่อยากให้ราคาสูงเหมือนกันค่ะแต่ก็อยู่ที่จำนวนหน้ากระดาษด้วย ยังไงก็จะให้ราคาอยู่ราวๆ 200-250 นะคะ แต่ยังไม่รวมค่าส่ง
      #54-1
  6. #53 ★FerICia★ (@lamil2465) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 02:47

    ไม่คาดคิดเลยค่ะว่าฟิคที่ตัวเองรอมานานจะอัพตอนดึกๆ อย่างนี้ 5555555 ในที่สุดก็จบแล้ว เย่! ><


    สารภาพเลยค่ะว่าเราอ่านตอนแรกตรงที่หนูลอว์ท้องอีกรอบ นี่หน่วงนำเนื้อหาที่เหลือเลยค่ะ กลัวว่าจะจบแบด กลัวน้องเจอคำนินทาของพวกป้าๆ อีก แต่โชคดีที่ไม่เจอ จบสวยมากค่ะ //ไม่มีไรมากหนูกลัวตัวเองตับแตก 555555


    ติดตามมาตั้งแต่ตอนแรกเลยค่ะ รู้สึกชอบมาก แล้วก็อยากอ่านตอนสเปด้วย อย่าราคาแพงมากนะคะไรต์ กลัวตังค์ไม่พออุดหนุน ;-;

    #53
    1
    • #53-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 9)
      15 ตุลาคม 2561 / 16:15
      ขอบคุณนะคะที่ไม่ทิ้งกันกลางทาง ติดตามมาจนจบแบบนี้ ;///; เราตั้งใจให้จบปลายเปิดแต่กลายเป็นว่าคนอ่านชอบและบอกจบสวย เรานี่ดีใจเลย555
      ส่วนเรื่องราคาเล่ม ถ้าหากราคาราวๆ 200-250 บาทยังไม่รวมค่าส่งจะสะดวกหรือเปล่าคะ เราเองก็ไม่อยากขายเกินนี้แต่ก็อยู่ที่จำนวนหน้ากระดาษด้วย แต่ยังไงก็อยากให้คนอ่านได้อ่านสเป และตัวเราก็ชอบการทำเล่ม ถ้าได้ราคาที่แน่นอนเมื่อไหร่เราจะมาแจ้งอีกทีนะคะ
      #53-1
  7. #52 AK_OR (@blackkeys) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 01:50

    จบแล้ววว มีฟามสุขกันได้เสียที ลุ้นจนเหนื่อยกันเลยทีเดียว ในที่สุดหมอก็ยอมรัยใจตัวเองได้แล้วว

    ป๋านกก็...ปล่อยเขาไปเถอะ-- /มองถังน้ำตาด้วยสีหน้าเหมือนกลืนยาขม

    #52
    1
    • #52-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 9)
      15 ตุลาคม 2561 / 02:07
      กว่าหมอจะยอมรับดอฟฟี่ได้ก็ปาไปตอนจบเลยค่ะ5555 ถือซะว่าป๋าได้พิสูจน์ตัวเองมานานจนหมอใจอ่อน ดีแค่ไหนแล้วที่น้องดอนนี่ไม่โตเป็นหนุ่มก่อนหมอถึงจะเปิดใจ555
      ขอบคุณอีกครั้งที่ติดตามนะคะ อยากขอฝากเรื่องที่คิดว่าจะเขียนในอนาคตไว้ด้วย ยังไม่ได้เลือกว่าจะเป็นดอฟลอว์อีก หรือคิดลอว์ บางทีอาจเป็นโคราลอว์ก็ได้ ///A///
      #52-1