end , (ONE PIECE ; DOFLAMINGOLAW) INVIDIA LUST | ชายชู้

ตอนที่ 7 : บาปริษยาครั้งที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    16 ก.ย. 61


บาปริษยาครั้งที่ 6

 

 

 

 

 

            เรื่องจริงเหรอคะคุณลอว์!?” แม่บ้านสาวโพล่งออกมาเสียงดังหลังจากได้ฟังสิ่งที่เจ้านายเอ่ย

ลอว์ยิ้มแล้วพยักหน้าสองสามครั้ง มือเรียวผอมลูบที่หน้าท้องเป็นการยืนยันว่าสิ่งที่ตนพูดออกไปนั้นเป็นความจริง

            อืม คุณหมอบอกว่าราว ๆ 8-9 สัปดาห์ได้

            “คุณลอว์...ในที่สุดก็เป็นจริงแล้วนะคะอิคคาคุดีใจแทนคนเป็นนายจนน้ำตาแทบไหลเป็นสาย เธอรีบยกมือขึ้นปาดน้ำใสที่หางตาแล้วยิ้มออกมา ดีใจด้วยนะคะคุณลอว์ แล้วคุณลอว์อยากให้เป็นผู้หญิงหรือผู้ชายคะ?

            “จะผู้หญิงหรือผู้ชายก็ได้ แต่คุณโรซินนันเต้ชอบเด็กผู้ชาย

            “แล้วคุณลอว์ได้คิดชื่อไว้หรือยังครับ?ซาจิถาม รู้สึกดีใจไม่แพ้อิคคาคุเมื่อรู้ว่าเจ้านายกำลังตั้งครรภ์  

            คุณโรซินันเต้เคยบอกเอาไว้ว่าถ้าเป็นเด็กผู้ชายให้ชื่อโดโนแวน ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงให้ชื่อว่าโรเซ่

            “เป็นชื่อที่ดีจังเลยนะครับ ผมอยากให้คุณหนูออกมาเร็ว ๆ จัง

            “นั่นสิ อยากรู้จังว่าจะเป็นเด็กผู้หญิงหรือเด็กผู้ชายอิคคาคุเอ่ย แทบจะรอวันที่ทารกน้อยออกมาลืมตาดูโลกไม่ไหว ระหว่างนี้จึงทำได้แค่รอลุ้นว่าจะเป็นเพศไหน จะผู้หญิงหรือผู้ชายเธอก็มั่นใจว่าต้องน่าเกลียดน่าชังมากแน่ ๆ

          เป็นลูกของคุณโรซินันเต้จริง ๆ เหรอครับ?

            ใบหน้าคมคายพลันซีดเผือดรอยยิ้มที่ประดับอยู่หายไป ดวงตาคู่สวยสั่นไหวหัวใจเต้นแรงราวกับถูกจับได้ว่าทำผิด

            เดี๋ยวเถอะเพนกวิน นี่แกพูดบ้าอะไรวะเนี่ย!?” ซาจิว่าพลางตบหัวอีกฝ่ายไปหนึ่งที โทษฐานพูดจาไม่รู้จักกาลเทศะ เพนกวินร้องโอดโอยแล้วลูบหัวตรงที่ถูกตีป้อย ๆ ก่อนจะผงกหัวขอโทษลอว์รัว ๆ ด้วยความรู้สึกผิด

            ขอโทษครับคุณลอว์...ผมไม่ได้ตั้งใจพูดให้คุณรู้สึกแย่...

            “ไม่เป็นไร...ฉันไม่ถือสาหรอกลอว์ส่ายหน้าน้อย ๆ พยายามจะยิ้มแย้มออกมา ทว่ามุมปากทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งจนไม่อาจยกยิ้มออก ดวงหน้าคมคายสลดพลันคิดถึงเรื่องเมื่อวาน

 

 

 

 

 

          เราต้องทำข้อตกลงกัน

          “ข้อตกลง...?ลอว์เลิกคิ้วด้วยความฉงน โดฟลามิงโก้พยักหน้าที่ดูจริงจังผิดวิสัยก่อนจะเอ่ยออกมา

          ฉันจะไม่บอกใครว่าเด็กในท้องเธอคือลูกของฉัน แต่ว่า...เขาเว้นไป ดวงตาหลังกรอบแว่นจ้องที่ท้องของอีกฝ่าย เธอต้องให้ฉันเลี้ยงลูก

          “...

          “ถ้าเธอกีดกันฉันออกจากลูก ฉันจะบอกให้ทุกคนรู้ว่าเธอท้องกับฉัน

          ลอว์รู้ได้จากน้ำเสียงว่าอีกฝ่ายเอาจริง สองแขนโอบกอดที่หน้าท้องตัวสั่นงันงก ถ้าหากคิดจะผลักไสโดฟลามิงโก้ให้ออกห่างจากลูกความลับและความอัปยศทุกอย่างคงถูกเปิดเผยจนไม่มีที่ให้ตนได้ยืนอยู่

          ถ้าคุณบอกทุกคน...คุณก็แย่เหมือนกันไม่ใช่หรือไง?

          “ฉันไม่สน ฉันสนแค่ว่าฉันต้องได้อยู่กับลูก

          “...

          “ฉันจะเลี้ยงลูกในฐานะลุง ส่วนเธอ...อยากหลอกตัวเองยังไงก็เชิญโดฟลามิงโก้เหยียดยิ้มร้าย เพราะสักวันเธอจะทนไม่ไหวแล้วยอมรับความจริงเอง

          คุณมันปีศาจ...

          “ใช่ ฉันนี่แหละปีศาจตัวจริงเลยเขาว่าพลางขยับหน้าเข้าไปคลอเคลียอีกฝ่าย ลมหายใจอุ่น ๆ ปะทะเข้ากับแก้มเนียน ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าระหว่างเธอกับฉัน...ใครจะทนโกหกไม่ไหวก่อนกัน

            สิ้นประโยคนั้นลอว์รู้ทันทีว่าเกมของปีศาจร้ายได้เริ่มขึ้นแล้ว

 

 

 



10 เดือนต่อมา

            เสียงร้องของทารกน้อยดังก้องห้องยามเย็น เรียกให้คุณแม่มือใหม่ต้องรีบอุ้มขึ้นมาจากเปลแล้วเดินไปรอบ ๆ ห้องพลางปลอบโอ๋

            ไม่ร้องนะคนดี แม่อยู่นี่แล้ว ลอว์เอ่ยยิ้ม ๆ อย่างอ่อนโยน เสียงร้องไห้งอแงจึงค่อย ๆ หายไปแล้วกลายเป็นเสียงอ้อแอ้ ริมฝีปากเล็ก ๆ ขยับเป็นรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดู

            คุณลอว์คะ

            “มีอะไรเหรออิคคาคุ?” ลอว์เงยหน้าจากลูกน้อยในอ้อมแขนเมื่อได้ยินเสียงเรียก

            ฉันได้ยินเสียงคุณหนูร้องเลยมาดูค่ะแม่บ้านสาวว่าพลางก้าวเข้ามาในห้อง ทันทีที่ได้ยินเสียงเด็กน้อยร้องก็รีบออกมาจากห้องครัว

            “อื้ม เงียบไปแล้ว ดูสิลอว์ว่าพลางขยับให้อีกฝ่ายได้ยลใบหน้าน่ารัก ดวงตาสุกใสไร้เดียงสาทำให้อิคคาคุต้องยกมือทาบอก

            คุณหนูช่างน่ารักเหลือเกิน

            “ที่สุดในโลกเลยยิ่งได้มองลอว์ยิ่งตกหลุมรักซ้ำ ๆ สิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่ตนอุ้มท้องมาตลอดเก้าเดือนในที่สุดก็ได้ออกมาลืมตาดูโลกกว้าง ดวงหน้าอ่อนเยาว์ที่ไม่ว่าจะยิ้มหรือเบะปากร้องไห้ก็น่ารักเสมอในสายตาคนเป็นแม่ ไม่ว่าจะงอแงแค่ไหนเขาก็พร้อมจะปลอบโยนด้วยความรักที่มีให้

            เดี๋ยวฉันรับช่วงต่อเองค่ะ คุณลอว์ไปอาบน้ำแล้วกินข้าวเย็นเถอะนะคะ  

            ขอบใจเธอมากนะอิคคาคุลอว์ว่าพลางส่งลูกน้อยให้อีกฝ่ายได้ดูแลต่อ ก่อนออกจากห้องก็ไม่ลืมจะเอ่ยอย่างเอ็นดู อยู่กับอิคคาคุก็อย่างอแงล่ะโดโนแวน เดี๋ยวแม่กลับมา

            ราวกับเด็กน้อยเข้าใจสิ่งที่คนเป็นแม่เอ่ย น้ำเสียงใสร้องไม่เป็นศัพท์คล้ายจะตอบรับ ลอว์จึงยิ้มออกมา

            ฝากด้วยนะอิคคาคุ

            “ไว้ใจฉันได้เลยค่ะคุณลอว์อิคคาคุยิ้มกว้าง ลอว์จึงพยักหน้าน้อย ๆ แล้วเดินออกจากห้องไป

            แม่บ้านสาวหยอกเย้าทารกน้อยอยู่สักพักก่อนประตูห้องจะถูกเลื่อนเปิดโดยเจ้าบ้านอีกคนที่เพิ่งกลับมาจากบริษัท โดฟลามิงโก้รีบเดินเข้าไปหาอิคคาคุ มุมปากยกเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนยามมองใบหน้าของลูกน้อยที่ราวกับตนในวัยเยาว์

            ว่าไงดอนนี่ ลุงกลับมาแล้วนะครับ

            “แอ้~”

            “อุ้ย คุณหนูทักทายกลับด้วยค่ะ น่ารักจังเลยอิคคาคุยิ้มด้วยความเอ็นดูก่อนจะส่งเด็กน้อยในอ้อมแขนให้เจ้านาย โดฟลามิงโก้รีบรับมาโดโนแวนมาอุ้มอย่างทะนุถนอม ทอดสายตามองสิ่งมีชีวิตตัวน้อยด้วยความรักใคร่ล้นอก

            ทุก ๆ วันที่ได้อยู่กับลูกเขามีความสุข ทว่าก็แฝงไปด้วยทุกข์เพราะข้อตกลงที่ให้กันไว้จึงไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำว่า ลูกหรือเรียกตัวเองว่า พ่อต่อหน้าคนอื่นได้ โดฟลามิงโก้จำต้องแสดงบทบาทลุงต่อไปจนกว่าลอว์จะยอมรับความจริงว่าตนคือพ่อของโดโนแวน

            “แล้วลอว์ล่ะ ไปไหน?

            คุณลอว์ไปอาบน้ำค่ะ

            เมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายบอกรอยยิ้มกรุ้มกริ่มก็ผุดขึ้นมา โดฟลามิงโก้พยักหน้าเบา ๆ แล้วส่งโดโนแวนให้
อิคคาคุ






มือเรียวผอมรองรับสบู่เหลวที่กดออกมา ลูบชโลมไปตามเรือนร่างจนเกิดฟองสีขาวแล้วขัดทุกสัดส่วนให้สะอาดเกลี้ยงเกลา ลอว์ก้มมองที่หน้าท้อง ปลายนิ้วลูบรอยแผลเป็นขนาดเล็กที่เกิดจากการผ่าคลอดแล้วยิ้มออกมา

ตลอดเวลาเก้าเดือนที่ผ่านมาเขามีความสุขที่ได้อุ้มท้องโดโนแวน และความสุขนั้นก็ผลิบานราวกับดอกซากุระในฤดูใบไม้ผลิเมื่อเขาได้เลี้ยงของเจ้าตัวเล็กทุกวัน ความรู้สึกยามที่ได้เห็นหน้าลูกครั้งแรกคือดีใจจนน้ำตาไหล ในที่สุดความปรารถนาก็เป็นจริงสักที   

ทว่าลูกน้อยที่ลอว์คอยทะนุถนอมและลวงหลอกตัวเองว่าเกิดกับคนที่จากไปกลับมีเค้าโครงหน้าเหมือนพ่อแท้ ๆ จนน่าตกจ ไม่ว่าจะเป็นสีผมหรือสีดวงตา คนอื่น ๆ อาจไม่ทันฉุกคิดเพราะโรซินันเต้และโดฟลามิงโก้เป็นพี่น้องกัน การที่โดโนแวนจะหน้าคล้ายพี่ชายของพ่อย่อมไม่ช่เรื่องแปลก

แต่กระนั้นความจริงก็ถูกบิดเบือน...ลอว์รู้อยู่แก่ใจดีว่าแท้จริงแล้วเป็นอย่างไร หลอกคนอื่นอาจง่ายทว่าหลอกตัวเองช่างยากเหลือเกิน บางครั้งการมองหน้าลูกมันก็ทำให้เขารู้สึกจุก เป็นความสุขระคนทุกข์ที่ไม่อาจบอกใครได้

ลอว์หมุนก๊อกน้ำแล้วหลับตาลง ให้น้ำที่ไหลลงมาจากฝักบัวราดชโลมศีรษะและล้างฟองสบู่บนกาย เขาพยายามผ่อนคลายเลิกคิดเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจ เสียงน้ำไหลกระทบพื้นดังกลบเสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ ใกล้เข้ามา

เมื่อล้างตัวเสร็จก็ถึงเวลาแช่น้ำอุ่น ๆ จังหวะที่ลอว์กำลังจะก้าวขาลงอ่างน้ำพลันต้องสะดุ้งเมื่อถูกแขนแกร่งโอบกอดจากข้างหลัง ใบหน้าคมคร้ามค่อย ๆ ก้มลงมาดอมดมกลิ่นหอมของสบู่เหลวบนผิวกาย

หอมจังเลย

ดะ...ดอฟฟี่ คุณเข้ามาทำไม!?” ลอว์รีบเอี้ยวไปมองคนข้างหลังด้วยความตกใจ ใบหน้าหล่อเหลาไร้กรอบแว่นเงยขึ้นมาสบตา ริมฝีปากยกเป็นรอยยิ้มดูกะลิ้มกะเหลี่ย

เข้ามาช่วยถูหลังให้เธอไง

ผมไม่ต้องการ...กรุณาเอาแขนออกจากผมด้วย...ลอว์เอ่ยไม่เต็มเสียงนัก เรือนร่างที่เปลือยเปล่าช่างไวต่อสัมผัส รู้สึกได้ถึงความร้อนที่กำลังดุนดันจากข้างหลังตน

ไม่ต้องเกรงใจหรอกนะทูนหัว เราเป็นคน ๆ เดียวกันแล้วโดฟลามิงโก้เอ่ยข้าง ๆ หูก่อนจะซุกไซ้ที่ซอกคอระหง ทั้งสูดดมกลิ่นหอมและพรมจูบด้วยความหลงใหล สองมือไล้ไปตามผิวเนียนนุ่มจนสะดุดเข้ากับรอยแผลเป็นที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยตรงหน้าท้อง

คนตัวใหญ่ผละจากลำคอแล้ววางคางไว้บนไหล่ลาด ปลายนิ้วลูบวนรอยนูนที่ทำห้ตนรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมา

หมอฝีมือแย่ชะมัด ทำให้ร่างกายสวย ๆ ของเธอต้องมีตำหนิได้ยังไง

ตั้งแต่ลอว์ตั้งครรภ์โดฟลามิงก็ไม่ได้ล่วงล้ำแม้แต่น้อย คอยประคบประหงมด้วยความเป็นห่วงมาตลอดจึงเพิ่งรู้ว่าเรือนร่างที่ตนหลงใหลมีแผลเป็นจากการผ่าคลอด ตลอดสิบเดือนที่ผ่านมาเขาต้องอดทนอดกลั้นความปรารถนาที่มีต่ออีกฝ่าย แม้อยากจะกอดรัดหรือโลมเลียให้ทั่วทั้งร่างก็ยังทำไม่ได้

ไหนขอฉันดูหน่อยสิว่ามีอะไรที่เปลี่ยนไปบ้างโดฟลามิงโก้ถือโอกาสสำรวจร่างกายของอีกฝ่าย มือหนาฟอนเฟ้นไปทั่วกายเพื่อหาจุดที่เปลี่ยนแปลง ช่างน่าแปลกใจไม่ว่าจะเป็นส่วนไหนของลอว์มันก็นุ่มลื่นมือไปหมด ยิ่งสัมผัสยิ่งปลุกเร้ากำหนัด ลิ้นร้อนแลบเลียริมฝีปากอย่างใคร่กระหาย

อ๊ะ!?” ลอว์สะดุ้งยามที่หน้าอกถูกกอบกุม เพราะอยู่ในช่วงต้องให้นมบุตรหน้าอกที่เคยแบนบางจึงนูนขึ้นมาเป็นถัน ยอดอกสีสวยแข็งชูชัน หลั่งน้ำสีขุ่นออกมาเปรอะเปื้อนมือหนา

ตรงนี้ของเธอเปลี่ยนไปนะ ใหญ่ขึ้นใช่ไหม?

            ดอฟฟี่หยุด...ผมเจ็บ

            “ฟุฟุฟุ น้ำนมของเธอไหลออกมาไม่หยุดเลย น่าเสียดายจังโดฟลามิงโก้คลี่ยิ้มชอบใจ เคล้นคลึงสองเต้าอย่างสนุกมือแม้อีกฝ่ายจะเอ่ยปรามเสียงผะแผ่วด้วยความเจ็บ

            พอได้แล้ว...ดอฟฟี่!” ลอว์รวบรวมแรงทั้งหมดเพื่อผละออกจากสองมือที่กำลังบีบคลึงอกของตน รู้สึกเจ็บราวกับระบมจนต้องยกมือขึ้นมาลูบเบา ๆ ดวงหน้าคมคายฉายแววไม่พอใจก่อนจะสะบัดไปอีกทาง ขาเรียวยาวรีบก้าวไปทางประตูห้องน้ำ

            จะรีบไปไหนเล่า เธอยังไม่ได้แช่น้ำเลยนะโดฟลามิงโก้ไวกว่า รีบจับแขนอีกฝ่ายเอาไว้แล้วดึงให้เข้ามาประชิดตัว

            “แค่ผมเห็นคุณก็หมดอารมณ์แช่แล้ว

            “เห แต่ฉันเห็นเธอแล้วมีอารมณ์นะรอยยิ้มร้ายผุดขึ้นมาบนใบหน้าคมคร้าม ถ้าไม่เชื่อก็จับดูสิว่าตรงนี้ของฉันมันแข็งแค่ไหน

            “คุณ...!” 












            ลอว์...เอ่ยชื่ออีกฝ่ายเสียงพร่าที่ข้างหูก่อนจะจูบที่ขมับชื้นเหงื่อ โดฟลามิงโก้มองดวงหน้าที่เหมือนกำลังล่องลอยไปไกล ดวงตาคู่สวยปรือฉ่ำ ทั่วทั้งร่างแดงก่ำราวกับจะระเบิด ทูนหัว...ได้ยินฉันไหม?”

            ดอฟฟี่...

            “ฉันจะพาเธอไปที่ห้องนะไม่รอฟังคำตอบแขนแกร่งทั้งสองก็ช้อนอีกฝ่ายขึ้นมาอุ้มทันที ของเหลวร้อนขย้อนออกมาหยดลงบนพื้นทว่าเขาไม่ได้สนใจ รีบพาคนที่หมดสภาพออกจากห้องน้ำไปสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอก

           

 

 

 

 

            ลอว์ดีดตัวขึ้นมาจากฟูกนอนทันทีที่รู้สึกตัว ใบหน้าคมคายดูไม่สู้ดีมีเหงื่อผุดขึ้นมาประปราย ดวงตาสีขี้เถ้ากวาดมองไปรอบ ๆ กายเพื่อดูว่าตอนนี้ตนอยู่ที่ไหน เมื่อรู้ว่าเป็นห้องนอนของตัวเองก็ทำท่าโล่งใจก่อนจะนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา

            บ้าจริง...ฉันทำอะไรลงไป...ลอว์เอ่ยพลางกุมหน้า จำได้ว่าหลังจากเสร็จสมสติก็เลือนรางในบัดดล โดฟลามิงโก้คงเป็นคนอุ้มตนกลับมาที่ห้องและสวมเสื้อผ้าให้

            ลอว์รู้สึกละอายใจยามคิดถึงสิ่งที่ทำกับอีกฝ่าย เผลอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับรสกามที่แสนผิดบาป โดฟลามิงโก้ทำให้เขารู้สึกสำเริงสำราญจนไม่อาจต่อต้านความรัญจวนไหว โรซินันเต้ที่เฝ้าดูจากสรวงสวรรค์คงไม่มีวันให้อภัยภรรยาที่ไม่ซื่อสัตย์อย่างเขา

            ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกแย่ ลอว์รีบลุกขึ้นมาเก็บฟูกนอนเข้าตู้ก่อนจะไปหาลูกน้อยที่อยู่อีกห้อง โดโนแวนเป็นดั่งแก้วตาดวงใจและเครื่องเยียวยา แม้ว่าจะเป็นลูกที่เกิดกับชายชู้แต่เขาก็รักสุดหัวใจอย่างไร้ข้อกังขา

            โดโนแวน...ไปไหน?ดวงตาสีขี้เถ้าเบิกกว้างยามที่เข้ามาในห้องแล้วไม่พบลูกน้อยนอนอยู่ในเปล สองขารีบวิ่งไปตามชานบ้านก่อนจะเหลือบไปเห็นว่าโดโนแวนอยู่กับใคร   

            ลอว์หยุดวิ่งแล้วทอดสายตามองลูกน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของชายที่ขึ้นชื่อว่าพ่อแท้ ๆ ในสวนดอกไม้ เห็นรอยยิ้มกว้างที่เปี่ยมไปด้วยความสุขผุดขึ้นมาบนใบหน้า ปลายจมูกโด่งเป็นสันจรดลงที่แก้มนุ่มนิ่มของลูกชายด้วยความรักใคร่

            โอ๊ะ คุณลอว์ อรุณสวัสดิ์ครับ!” ซาจิที่ตื่นขึ้นมาทำกิจวัตรยามเช้าอย่างขยันขันแข็งเอ่ยทักทาย ลอว์จึงละสายตาจากภาพที่เห็นไปทักทายกลับ

            “อรุณสวัสดิ์นะซาจิ

            “นั่นคุณโดฟลามิงโก้นี่นา คุณโดฟลามิงโก้เนี่ยรักคุณหนูมากเลยนะครับ รักอย่างกับเป็นลูกแท้ ๆ เลยซาจิว่าพลางมองไปทางเจ้าบ้านอีกคนที่กำลังอุ้มทารกน้อยชมสวนยามเช้า

            “นั่นสินะ...ลอว์ยิ้มออกมาบาง ๆ แม้โดฟลามิงโก้จะเป็นปีศาจร้ายที่ทำให้ชีวิตตนต้องปั่นป่วน แต่เขาก็ยอมรับว่าอีกฝ่ายเป็นคุณพ่อที่แสนดี ทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยมไม่มีขาดตกบกพร่อง  

            โดฟลามิงโก้เงยหน้าขึ้นมาจากโดโนแวนที่กำลังหัวเราะคิกคักอารมณ์ดีก่อนจะหันไปเห็นสายตาที่มองมาจึงเดินเข้าไปหา แล้วหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนที่ทำให้ตนลุ่มหลงและยกทั้งหัวใจให้ แม้จะถูกผลักไสแต่เขาก็ยังรักอีกฝ่ายยิ่งกว่าสิ่งใด

            เธอเป็นยังไงบ้าง รู้สึกแย่หรือเปล่า?

            “ไม่ครับลอว์เข้าใจว่าอีกฝ่ายถามถึงอะไรจึงส่ายหน้า ทั้งสองต่างสบตากันอยู่ชั่วครู่หนึ่งก่อนที่โดฟลามิงโก้จะส่งโดโนแวนให้

            ฉันจะไปทำงานแล้ว

            ครับเขาตอบเสียงสั้น ๆ แล้วมองลูกน้อยในอ้อมแขน ได้เห็นรอยยิ้มน่าเอ็นดูหัวใจของคนเป็นแม่ก็พลันชุ่มชื้นขึ้นมา ราวกับกับถูกความใสซื่อบริสุทธิ์ชำระล้างมลทินในใจออกไป

            คุณโรซินันเต้เนี่ยมีพี่ชายที่ดีจริง ๆ เลย คุณลอว์ว่าไหมครับ?

            ลอว์ชะงักยามได้ยินสิ่งที่ซาจิเอ่ย ใบหน้าคมสะคราญหันไปทางที่โดฟลามิงโก้เดินไปแล้วตอบด้วยน้ำเสียงที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก

            อืม...ดอฟฟี่เป็นพี่ชายที่ดีมาก ๆ เลย

           

           

 

 

 

 



 

อย่างแรกเลยต้องขอโทษที่ทำให้คนอ่านต้องรอนาน หลังจากที่เราไปหลงทางในด้อมมายฮีโร่ ตามด้วยจุนจิ อิโต้ และซีรีส์เด็กใหม่เราก็กลับมาเขียนต่อแล้ว5555 จริงๆเราปั่นตอนนี้ได้มาได้ครึ่งทางแล้วแต่มาติดที่ฉาก*ตี๊ด(เซ็นเซอร์)เพราะอารมณ์ยังมาไม่สุดใจไปหมกมุ่นกับหนุ่มๆด้อมฮีโร่ เราอยากเขียนให้เต็มที่ไม่อยากตัดฉากไปที่โคมไฟเลยใช้เวลานาน และเพราะขี้เกียจด้วยค่ะก็เลยช้าแบบนี้ /โดนคนอ่านตบ orz

เราขอพูดถึงช่วงเวลาที่ลอว์ท้องนิดนึงนะคะ ย้อนกลับไปตอนที่ลอว์ฮีทและถูกป๋าปล้ำ คนอื่นๆไม่รู้ว่าลอว์และโรซี่นอนด้วยกันครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ก็เลยคิดว่าโดโนแวนเป็นลูกของโรซี่จริงๆ เพราะทั้งสองอาจจะนอนด้วยกันก่อนที่โรซี่จะต้องเข้าโรงพยาบาล 2-3 วันก็ได้ เวลาก็จะประจวบเหมาะกับอายุครรภ์ 8-9 สัปดาห์ของลอว์ มีใครงงๆไหมคะ เราอธิบายไม่เก่ง5555

ส่วนย่อหน้านี้จะเป็นการบ่น ใครที่ไม่อยากอ่านข้ามไปได้นะคะ555 บางครั้งเราก็คิดว่าตัวเองทุ่มกับการเขียนฉากอย่างว่าเกินไป ทั้งๆที่จะเขียนแบบไม่ต้องบรรยายลึกซึ้ง เอาแค่รู้ว่าทำยังไงก็พอ แต่กลายเป็นว่าถ้าเขียนแบบนั้นมันยากสำหรับเรา เราไม่ถนัดเขียนให้ออกมาดูสวยงาม และเราก็ไม่อยากให้คนอ่านไปโฟกัสที่ฉากนั้นฉากเดียว อยากให้โฟกัสที่ความสัมพันธ์ของตัวละครว่ามีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง เนื้อเรื่องสนุกไหม การบรรยาย สำนวนที่เขียน ฟิคสนุกไม่จำเป็นต้องมี NC ยังมีคนเขียนหมอเคะเก่งๆที่เขียนสนุกโดยที่ทั้งเรื่องไม่มีฉากแบบนั้นหลายคน เพราะงั้นคิดว่า NC เป็นของแถมก็ได้ค่ะ มาล้างความขมทำให้เรื่องเผ็ดร้อนขึ้น5555

เป็นทอล์คที่ยาวมากเลยค่ะ5555 เพราะเราชอบเขียน NC และคิดว่าถ้าเขียนเรื่องต่อๆไปอีกก็จะมาแนวปลุกปล้ำหมอทุกเช้าเย็น คนอ่านเบื่อกันพอดีเลยบอกไว้ก่อนค่ะ55555

ปล. ฟิคหมอเงือกกับออลลอว์ยังเหลือ ใครสนใจติดต่อมาได้นะคะ และถ้าเจอคำตกคำผิดก็บอกได้เสมอค่ะ

 

ลงครั้งแรก - 16/09/61





? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

68 ความคิดเห็น

  1. #68 BKZ11 (@BKZ11) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 14:03
    ภาพเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ แบบ...จะแบบไหนก็สงสารลอว์ คงกล้ำกลืนฝืนทนมาก แม้เด็กจะไม่ผิดแต่เด็กก็มีใบหน้าละม้ายคล้ายคนที่ข่มขืนตัวเอง คิดแล้วจุกอกแทน
    #68
    0
  2. #64 Tralala (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 14:51

    ดอนนี่โตมาคงจะหวงแม่ แต่อย่านิสัยเหมือนพ่อก็พอค่ะ 555 ดอฟฟี่ในฐานะลุงคงจะเจ็บปวดนะคะ ที่เปิดเผยตัวเองไม่ได้ว่าเป็นพ่อ แต่ก็ถือว่าเป็นกรรมล่ะนะ 555


    ไปอ่านฉากมา อิป๋าจะได้กำไรเกินไปแระ เมียกะลังเป็นแม่ลูกอ่อนนี่นะ แย่งลูกกินนมอีก อร่อยป้ะคะ กร้ากกก แต่ก็เข้าใจนะว่าทนมาตั้ง10เดือนเลยลงแดง ตอนแรกเรานึกว่าป๋าดอฟจะจับฟัดตลอด9เดือนที่ท้องซะอีก โดนเส้นดายเชือด

    #64
    0
  3. #46 little17 (@little17) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 23:05
    ทั้งรักทั้งเกลียดดอฟฟี่ งื้ออออ
    #46
    1
    • #46-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 7)
      5 ตุลาคม 2561 / 01:31
      ดอฟฟี่ก็มีส่วนดีๆ(ตรงไหน)นะคะ อย่าเพิ่งเกลียด ;-;
      #46-1
  4. #45 ★FerICia★ (@lamil2465) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 20:31

    ในที่สุดก็อัพสักที ฮือออ คิดถึงจะแย่แล้วค่ะไรท์ ไยปล่อยให้ข้ารอนานเช่นนี้ออเจ้า /งอแง+ร่ำไห้


    ในที่สุดโดโน่คุง (ทำไมเรียกไม่เหมือนชาวบ้าน 55555) ของเราก็ออกมาลืมตาดูโลกสักที แง แล้วก็ชวนให้ติดตามเหลือเกินว่าตอนต่อไปจะเป็นยังไง ถ้าเป็นได้ก็อยากให้จบแฮปปี้ๆ แบบทุกคนเข้าใจแม่ลอว์กับลุง--- (โดนดอฟฟี่ตบ) จังค่ะ >_< สงสารทั้งสองคนมากตอนนี้ แง


    แว้บไปอ่าน Nc ในอีกเว็ปมา แหมมมมมม ดอฟฟี่ แกมันร้ายยย~


    รอตอนต่อไปอยู่เสมอนะคะ รอแค่เรื่องนี้จริงๆ สู้ๆ ค่าาา U/ / /U ♡

    #45
    1
    • #45-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 7)
      18 กันยายน 2561 / 16:25
      ขอโทษจริงๆค่ะ อารมณ์มันมาไม่สุดเขียนไม่สนุกมือจริงๆค่ะ orz /สปอยนิดนึงค่ะว่าตอนต่อไปจะไทม์สคริปอีกแล้ว555 ใกล้จบแล้วค่ะก็เลยจะรวบรัดนิดนึงแต่สบายใจได้ค่ะว่าจบแบบไม่มีใครเจ็บ ไม่ถึงกับแฮปปี้มาก เป็นจบปลายเปิด
      ป๋าร้ายตั้งแต่ต้นเรื่องเลยค่ะ5555 ให้อยู่ใกล้ลอว์ไม่ได้เลยเสียตัวตลอด คนอะไรไม่รู้จักยั้งใจ เอะอะจะปล้ำแต่เมีย(น้อง)5555
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจและแรงกระตุ้นนะคะ /มินิฮาร์ท
      #45-1
  5. #44 AK_OR (@blackkeys) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 20:11

    ถ้าหนูน้อยโตขึ้นคงตบตีกับพ่อแย่งคุณแม่แน่เลย

    #44
    1
    • #44-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 7)
      18 กันยายน 2561 / 16:22
      ตอนโตเป็นหนุ่มก็คงพยศ เข้าวัยต่อต้านค่ะ ไม่ยอมฟังพ่อฟังแต่แม่555
      #44-1
  6. #42 00xsigen (@soL3il) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 17:22
    แอบสงสารดอฟฟี่ ตัวเองเป็นพ่อแท้ๆแต่กลับบอกใครไม่ได้

    เป็นพ่อที่ดีก็ต้องเป็นสามีที่ดีด้วย จวัมไว้(?)-- รอวันที่ลอว์จะเปิดใจให้กับดอฟฟี่ค่ะ ส่วนคุณลูกนี่คิดว่าถ้าโตคงหน้าเหมือนพ่อ--/ตอนแรกหมั่นไส้คะขาจนตอนนี้--ก็ยังหมั่นไส้อยู่(?)
    #42
    1
    • #42-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 7)
      18 กันยายน 2561 / 16:20
      คิดซะว่าเป็นกรรมของดอฟฟี่ค่ะ555555 อีกไม่กี่ตอนก็จบแล้วค่ะ มารอดูว่าลอว์จะมีใจบ้างหรือเปล่า~
      เราคิดว่าทุกคนจะหมั่นไส้ป๋าเวลาพูดคะขาไปจนจบค่ะ5555
      #42-1
  7. #41 Parisa009 (@Parisa009) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 11:56
    อยากเห็นลูกกับพ่อตีกันแย่งแม่จังเลยค่ะไรท์
    #41
    1
    • #41-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 7)
      17 กันยายน 2561 / 15:01
      จะตีกันแย่งแม่ไหมคงต้องฝากให้คนอ่านติดตามไปจนจบค่ะ5555
      #41-1
  8. #40 NoirUN (@art-earng) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 03:44

    แทบจะรอวันที่ลูกโตไม่ไหวแล้วค่ะ เผื่อได้เห็นลูกไฟว์ทกับพ่อทุกวันเพื่อแย่งแม่ /เอ๊ะ จะมีถึงตอนน้องโตหรือป่าว?

    ลอว์คงเริ่มมีใจให้กับความดีของป๋า แต่เพราะรู้สึกผิดกับโรซี่สินะ.. เราเลยอยากจะบอกลอว์ว่า “อย่าสงสารคนตายเลยลอว์ สงสารคนอยู่ดีกว่า โดยเฉพาะคนที่ชอบชิปเรือผี”

    #40
    1
    • #40-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 7)
      17 กันยายน 2561 / 15:01
      ดอนนี่โตค่ะแต่ก็ไม่ได้ไฝว้กับพ่อเพื่อแย่งแม่ แต่ไปทางเชียร์ให้แม่รักกับพ่อมากกว่า55555 เหมือนดับฝันคนอ่านเลยค่ะ เราใจแข็งไม่พอจะให้ดราม่า อยากให้แฮปปี้กันทั้งสองฝ่าย ไม่รู้ว่าจะทำให้คุณเอิงผิดหวังหรือเปล่า ;A;
      #40-1