end , (ONE PIECE ; DOFLAMINGOLAW) INVIDIA LUST | ชายชู้

ตอนที่ 6 : บาปริษยาครั้งที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 314
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    28 ส.ค. 61


 บาปริษยาครั้งที่ 5

 

 

 

 

 

            น้ำค้างจากยอดหญ้าหยดลงสู่ดิน อากาศยามรุ่งสางค่อนไปทางเย็นแต่ไม่ถึงกับทำให้หนาว เพนกวินเดินป้องปากหาวหวอด ๆ ไปตามทาง กิจวัตรยามเช้าคือการรดน้ำต้นไม้มากมายในสวนรวมไปถึงกำจัดพวกวัชพืช เว้นไว้เพียงแปลงดอกดาวเรืองเพราะเจ้านายของตนจะเป็นคนคอยดูแลรดน้ำเองอยู่เสมอ

            “หืม? เพนกวินชะงักยามเห็นแผ่นหลังที่คุ้นตาตรงแปลงดาวเรือง สองเท้ารีบสาวเข้าไปหาอย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยเรียกอีกฝ่าย คุณลอว์ครับ

            เจ้าของชื่อค่อย ๆ หันมาตามเสียงเรียกพร้อมกับรอยยิ้มละไมที่แต้มบนใบหน้าคมคาย

            อรุณสวัสดิ์เพนกวิน

            “อรุณสวัสดิ์ครับคุณลอว์...เพนกวินตอบรับเสียงแผ่ว ดวงตาทั้งสองจับจ้องเพียงใบหน้าที่มีรอยยิ้มประดับประดาก่อนจะนึกได้ว่าตนมีเรื่องที่ต้องถาม คะ...คุณลอว์อาการดีขึ้นแล้วเหรอครับถึงได้ตื่นตั้งแต่เช้าแบบนี้?

            “อื้ม ดีขึ้นแล้วล่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะเพนกวินลอว์ตอบแล้วหันกลับไปรดน้ำดอกดาวเรืองต่ออีกสักพัก เมื่อเห็นว่าบรรดาดอกไม้สีเหลืองอร่ามได้รับน้ำจนเพียงพอแล้วก็เดินไปปิดก๊อกน้ำที่อยู่ใกล้ ๆ ทว่าก็ต้องเซเล็กน้อยเมื่อรู้สึกหน้ามืดขึ้นมา

            คุณ—!?”

            “ลอว์!?”

            เสียงทุ้มดังกลบจนเพนกวินต้องชะงักปาก มองโดฟลามิงโก้ที่รีบพุ่งเข้าไปประคองลอว์อย่างรวดเร็วในขณะที่ตนยังไม่ทันก้าวขาเลยด้วยซ้ำ

            เป็นอะไรมากไหมลอว์ รู้สึกเจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า?

            “ผม...ผมไม่เป็นไร ก็แค่...หน้ามืดนิดหน่อย...

            “แล้วทำไมถึงรีบลุกตั้งแต่เช้าแบบนี้ ไม่สบายอยู่ก็นอนพักผ่อนเยอะ ๆ สิน้ำเสียงที่ใช้เอ่ยคล้ายจะตำหนิ ลอว์ทำหน้าสลดทันทีราวกับเด็กน้อยที่โดนผู้ปกครองดุ

            ผมแค่อยากรดน้ำดอกไม้...

            “ใครคนอื่นทำก็ได้

            “ถ้าไม่ได้ทำเองแล้วผมไม่สบายใจ

            โดฟลามิงโก้ขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ อดรู้สึกไม่ได้ว่าลอว์ช่างเหมือนเด็กน้อยที่เถียงคำไม่ตกฟาก หลังจากตื่นนอนเขาก็ตั้งใจจะไปดูอีกฝ่ายสักหน่อยก่อนเตรียมตัวออกไปทำงาน ทว่าเมื่อเข้าไปในห้องก็พบเพียงความว่างเปล่าจึงได้รีบเดินหาจนมาเห็นเจ้าตัวยืนโงนเงนเหมือนจะล้มอยู่

            เอาล่ะ เธอได้รดน้ำจนพอใจแล้วเพราะงั้นกลับเข้าห้องไปนอนซะ

            “ไม่เอา ผมนอนมากพอแล้ว

            “เธอนี่มัน...โดฟลามิงโก้ทำหน้าบึ้ง ในเมื่อพูดดีด้วยแล้วอีกฝ่ายยังคงดื้อรั้นเขาจึงจัดการช้อนอุ้มขึ้นมาก่อนจะได้รับเสียงโวยวายกับใบหน้าเหวอหวาด้วยความตกใจ

            ดะ...ดอฟฟี่ คุณจะทำอะไร ปล่อยผมลงเดี๋ยวนี้เลยนะ!?”

             คนตัวใหญ่ไม่ตอบ ทำเพียงอุ้มคนดื้อรั้นกลับเข้าไปในบ้านทิ้งให้เพนกวินได้แต่มองตามอย่างเงียบ ๆ เมื่อเข้ามาในห้องนอนเขาจึงปล่อยอีกฝ่ายลงพื้นแล้วเดินไปที่ตู้เก็บฟูกนอน จัดการปูให้อย่างเสร็จสรรพแล้วดันเจ้าตัวให้ลงไปนอนทันที

             คุณอย่าทำเหมือนผมเป็นคนป่วยได้ไหม...ผมแค่หน้ามืดเฉย ๆลอว์ว่าพลางขืนตัวไม่ยอมเอนลงไปนอนง่าย ๆ รั้นจนท้ายที่สุดโดฟลามิงโก้ต้องงัดไม้ตายออกมา

            งั้นเธอจะยอมนอนดี ๆ หรือจะให้ฉันปล้ำเธอเขาว่าพลางยิ้มกรุ้มกริ่ม ค่อย ๆ ขยับหน้าเข้าไปใกล้จนอีกฝ่ายต้องผงะถอยหลังเลือกสิคะ

ผะ...ผมยอมนอนก็ได้...ลอว์ตอบเสียงสั่นก่อนจะยอมนอนลงไป มือหนาใหญ่ลูบที่ศีรษะของตนเบา ๆ ก่อนรอยยิ้มอ่อนโยนจะผุดขึ้นมาบนใบหน้าคมคร้าม

            ดีมากค่ะ ทำตัวว่านอนสอนง่ายแบบนี้ค่อยน่าเอ็นดูหน่อย

            “ผมไม่ชอบเลยเวลาที่คุณพูดจาแบบนี้กับผม

            “เพราะฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบถึงได้พูดไง ฟุฟุฟุโดฟลามิงโก้หัวเราะชอบใจ ได้แหย่เธอแบบนี้ก็สนุกดีเหมือนกัน

            “คุณมันร้าย...

            คนสวย ฉันร้ายได้มากกว่านี้...เธอก็น่าจะรู้ดีใช่ไหม?

            ลอว์ให้ความเงียบแทนคำตอบ รู้ดีว่าโดฟลามิงโก้เป็นชายที่ร้ายกาจและยังสร้างความอัปยศครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตให้กับตน

ตราบใดที่เขายังถูกบ่วงเส้นใหญ่ที่เรียกว่าการผูกพันธะรัดคออยู่ก็ไม่อาจหลีกหนีจากเงื้อมมือของปีศาจตนนี้ไปได้ แม้ว่าหัวใจดวงนี้จะเป็นของคนที่ล่วงลับไป...แต่ร่างกายลอว์ตกเป็นของโดฟลามิงโก้โดยสมบูรณ์

เป็นพันธะที่จะผูกมัดจวบจนคนใดคนหนึ่งจะสิ้นลมหายใจ ถ้าหากเขาอยากหลุดพ้นก็มีแค่สองวิธีคือทำให้อีกฝ่ายตาย...หรือตายไปเสียเอง

            ฉันจะไปทำงานแล้ว ส่วนเธอก็ห้ามออกจากห้องเด็ดขาดจนกว่าฉันจะกลับมา เข้าใจใช่ไหม?

            “ครับ...ลอว์ทำได้แค่โอนอ่อนผ่อนตาม หากทำตัวดื้อรั้นต่อก็คงไม่แคล้วโดนตามที่อีกฝ่ายเอ่ย เปลือกตาทั้งสองข้างค่อย ๆ ปิดลงอย่างไม่เต็มใจ รับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายแม้จะมองไม่เห็น

            ...ฉันรักเธอนะ

            เสียงทุ้มดังข้าง ๆ หู ตามด้วยเสียงเดินและเลื่อนประตู ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ เปิดขึ้นมาเมื่ออีกฝ่ายออกจากห้องไปแล้ว

            รัก...งั้นเหรอ...ลอว์เอ่ยเสียงพร่าแผ่ว เหม่อมองเพดานอยู่ชั่วครู่ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง

 

 

 

 

 

            ลอว์คะ...คุณลอว์คะ

            เสียงเรียกจากหลังบานประตูปลุกให้ลอว์ต้องตื่นจากนิทรา ไม่รู้ว่าผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาค่อย ๆ ยันกายขึ้นมานั่งแล้วขยี้ตาเล็กน้อยก่อนจะตอบรับกลับไป

            มีอะไรเหรออิคคาคุ?

            “คุณหมอมาแล้วค่ะ

            “อา...ให้คุณหมอเข้ามาได้เลยลอว์เอ่ยอนุญาต อิคคาคุจึงเลื่อนประตูให้ชายในชุดกาวน์เดินเข้าไป

            สวัสดียามบ่ายนะครับ

            “สวัสดียามบ่ายเช่นกันครับ...นี่บ่ายแล้วเหรอ?คิ้วเรียวย่นเข้าหากันเล็กน้อย ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาก็ยังไม่ได้ดูนาฬิกาจึงไม่รู้ว่านอนนี้กี่โมงกี่ยามแล้ว

            จะบ่ายสองแล้วครับ คุณคงนอนเพลินคนในชุดกาวน์ยิ้มอย่างเป็นมิตร ผมมัลโก้ ส่วนคุณก็คือลอว์สินะครับ?” 

            “ครับ คุณรู้จักผมด้วยเหรอ?

            “ก็รู้จักเท่าที่โดฟลามิงโก้จะเล่าให้ฟังครับ

            “คุณสนิทกับดอฟฟี่เหรอ...?

            “อืม เรียกว่าคนรู้จักล่ะมั้งครับ เราไม่ได้สนิทอะไรกันมากมัลโก้ว่าพลางวางกระเป๋าเครื่องมือแพทย์ที่พกมาด้วยลงบนพื้น ผมขอนั่งได้ไหมครับ?”

            “เชิญครับคุณหมอ คุณต้องการน้ำชาไหมครับ?

            “ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณเขาผงกหัวน้อย ๆ ก่อนจะนั่งลงตรงข้าม โดฟลามิงโก้บอกว่าคุณไม่อยากไปโรงพยาบาลเลยไหว้วานให้ผมมาดู คุณมีอาการยังไงบ้างครับ?

            “ก็แค่หน้ามืดแล้วก็เวียนหันนิด ๆ ครับ

            “เป็นบ่อยแค่ไหนครับ?

            “ก็...ลอว์เว้นไป พยายามนึกว่าช่วงนี้ตนหน้ามืดมาแล้วกี่ครั้ง ราว ๆ สี่ห้าครั้งได้ครับ ผมมีอาการแบบนี้มาได้หลายวันแล้วแต่ไม่ได้บอกใครจนกระทั่งเมื่อวานผมวูบไป...มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ตื่นขึ้นมาเจอดอฟฟี่

            “งั้นผมขออนุญาตจับชีพจรนะครับ

            “ได้ครับลอว์เอ่ยแล้วดึงแขนเสื้อขึ้นให้อีกฝ่ายได้จับชีพจรที่ข้อมือขวา

            ช่วงนี้รู้สึกเหนื่อยง่ายไหมครับ?

            “ก็นิดหน่อยครับ...รู้สึกร้อนกว่าปกติด้วย

            มัลโก้พยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะละมือไปเปิดกระเป๋าเครื่องมือแพทย์แล้วหยิบสเตโทสโคปขึ้นมาเสียบเข้าที่หู

            รบกวนปลดกระดุมสองเม็ดบนด้วยนะครับ ผมจะฟังเสียงหัวใจของคุณสักหน่อย

            “ครับลอว์เอ่ย มือเรียวผอมมีรอยสักปลดกระดุมสองเม็ดบนให้อีกฝ่ายได้แนบสเตโทสโคปลงที่อกข้างซ้าย คนเป็นหมอฟังเสียงอัตราการเต้นของหัวใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วละมือออกเอาสเทโทสโคปมาคล้องที่คอ

            คุณลอว์ ผมคิดว่าคุณ...

           





            ทันทีที่กลับมาถึงบ้านโดฟลามิงโก้ก็รีบตรงปรี่ไปยังห้องนอนของลอว์ มือหนาเลื่อนบานประตูให้เปิดออก เห็นคนที่ตนกำชับว่าห้ามลุกไปไหนเด็ดขาดกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนฟูกนอน ดวงหน้าที่ก้มอ่านตัวอักษรบนแผ่นกระดาษเงยขึ้นมาก่อนจะเอ่ยทักทายยามเย็น

            ยินดีต้อนรับกลับนะครับ

            “เป็นไงบ้างลอว์ มัลโก้ว่ายังไงบ้าง?

คุณหมอบอกว่า...ลอว์ปิดหนังสือที่อ่านลงก่อนจะประสานมือไว้ที่หน้าตักใต้ผ้าห่ม ผมพักผ่อนไม่เพียงพอ

แค่นั้นเหรอ?

ครับ เพราะผมนอนไม่ค่อยหลับทำให้พักผ่อนไม่เพียงพอจนหน้ามืดบ่อย ๆ

อ่า...โล่งอกไปทีโดฟลามิงโก้ถอนหายใจก่อนรอยยิ้มจะผุดขึ้นมา มือหนายื่นออกไปประคองหัวของอีกฝ่ายก่อนจะโน้มหน้าลงไปจูบที่หน้าผาก ฉันกลัวเธอจะเป็นอะไรร้ายแรง...

เหมือนคุณโรซินันเต้น่ะเหรอ...

อืม...เหมือนโรซี่

ลอว์ไม่รู้ว่าดวงตาที่อยู่กรอบแว่นฉายแววเช่นไร ทว่ารับรู้ถึงความเศร้าสร้อยได้จากน้ำเสียงที่เปล่งออกมา

งั้นเธอพักผ่อนเถอะนะถ้าอยากได้อะไรก็เรียกหาฉันที่อยู่ห้องข้าง ๆ ตกลงไหมคะ?

ทำไมคุณถึงได้ชอบพูดคะขากับผมจัง...?

ฉันเคยบอกแล้วนี่ว่าอยากพูดเพราะ ๆ กับคนสวย ๆ

แต่ผมไม่สวย...แล้วผมก็ไม่ใช่ผู้หญิงด้วย ริมฝีปากสวยคว่ำลง หัวคิ้วย่นเข้ามาชิดกันทันที โดฟลามิงโก้ชอบทำกะลิ้มกะเหลี่ยใส่เขาราวกับเป็นหญิงสาว รู้สึกขนลุกและจั๊กจี้หูทุกครั้งเวลาที่ได้ยินเจ้าตัวพูดจาแบบนี้

สวยสิเขาเอ่ยข้าง ๆ หู นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยที่ริมฝีปากอิ่มแล้วค่อย ๆ ลากผ่านลำคอระหงจนมาหยุดที่หน้าอก สวยจนฉันเห็นครั้งแรกก็ตกหลุมรักเลย

            “ดอฟฟี่...อย่า...ลอว์เอ่ยเสียงสั่นเมื่ออีกฝ่ายปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนออก ฝ่ามือที่ใหญ่กว่าของตนล้วงเข้ามาสัมผัสผิวเนียน

            อยากรู้ไหมตอนที่ฉันเห็นเจอเธอครั้งแรกฉันคิดอะไร?

            “ผมไม่...

            “ฉันอยากจับเธอเปลื้องผ้าแล้วละเลงเลียให้ทั่วว่าตัวเธอจะหวานสักแค่ไหนเขาว่าพลางดันให้อีกฝ่ายเอนลงไปนอนแล้วคร่อมไว้ มือหนาบีบคลึงอกจนเสียงกระเส่าหลุดออกมาจากปาก

            อือ ดอฟฟี่ ผมเจ็บ...

            “เจ็บงั้นเหรอ?

            “ผมเจ็บหน้าอก...

            เมื่อได้ยินคนใต้ร่างเอ่ยแบบนั้นโดฟลามิงโก้ก็รีบละมือออก คิ้วพลันขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ

            เธอไม่เคยเจ็บตรงนี้นี่ แน่ใจนะว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรมากจริง ๆ?

            “ผมไม่ได้เป็นอะไร ก็แค่...รู้สึกเจ็บหน้าอกนิดหน่อย

            “งั้นเหรอโดฟลามิงโก้ไม่อยากจะเชื่อสักเท่าไหร่ ทว่าอีกฝ่ายก็ไม่ได้ส่อพิรุธว่ามีลับลมคมในจึงเลือกที่จะเชื่อใจแล้วไม่ซักไซ้อะไรอีกจำคำพูดฉันได้ไหม ถ้าอยากได้อะไร

            “...ให้เรียกคุณที่อยู่ห้องข้าง ๆ

            “ถูกต้องค่ะโดฟลามิงโก้คลี่ยิ้มชอบใจก่อนจะลุกออกจากห้องไป ภายในห้องจึงเหลือเพียงลอว์ที่ค่อย ๆ ติดกระดุมเสื้อด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลมากมาย มือเรียวผอมลูบที่หน้าท้องก่อนจะนึกย้อนถึงสิ่งที่มัลโก้บอกเมื่อตอนบ่ายของวันนี้

 

 

 

 

 

          คุณหมอว่ายังไงนะครับ...?

          “ผมคิดว่าคุณกำลังตั้งครรภ์มัลโก้เว้นไปพลางคำนวณในใจ น่าจะราว ๆ 8-9 สัปดาห์ได้

          “ระ...เรื่องจริงเหรอครับ...?

          “ถ้าคุณต้องการความแน่ใจผมแนะนำให้ไปตรวจที่โรงพยาบาลครับคนเป็นหมอว่าพลางเก็บอุปกรณ์ลงกล่อง แต่ฟังจากอาการและเสียงชีพจรของคุณ ผมคิดว่าคุณกำลังตั้งครรภ์จริง ๆ

          “คุณหมอมั่นใจได้ยังไงครับ?

          “ชีพจรคุณเต้นเร็วและคุณหายใจถี่ นั่นก็เพราะเด็กในท้องคุณที่กำลังเจริญเติบโตต้องการออกซิเจน

          “อา...

          “อุณหภูมิร่างกายคุณสูงเพราะต้องใช้พลังงานมากขึ้นในการอุ้มท้อง มันจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณรู้สึกเหนื่อยง่ายและร้อนกว่าปกติ

          ลอว์พูดอะไรไม่ออก ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความสับสน ตามที่อีกฝ่ายบอกเด็กในท้องตนอายุราว ๆ เก้าสัปดาห์ เมื่อลองนึกย้อนกลับไปราว ๆ สองเดือนก่อนก็ต้องยกมือขึ้นมาปิดปากทันที

          คุณดูตกใจมากกว่าดีใจนะครับ?”

          “ใช่ ผมตกใจ...มาก ๆ เลย

          “ผมคิดว่าผมเข้าใจนะครับ โดฟลามิงโก้บอกว่าคุณเพิ่งเสียสามีไปราว ๆ หนึ่งเดือนก่อน อารมณ์ของคุณมันคงตีกันน่าดูที่รู้ว่ากำลังตั้งครรภ์อยู่แต่สามีจากไปแล้ว

          “ครับ...ลอว์ทำได้แค่ตอบรับเสียงเบาหวิว จิตใจตอนนี้เริ่มไม่อยู่กับเนื้อตัว จะให้คิดอย่างไรแล้วเด็กในท้องก็ไม่ใช่ลูกของโรซินันเต้แน่นอน เพราะช่วงที่พวกเขาหลับนอนด้วยกันมันราว ๆ สามเดือนก่อนตอนที่อาการยังไม่ทรุดจนต้องเข้าโรงพยาบาล

          เพราะฉะนั้นแล้วเด็กในท้องของเขาตอนนี้...

          ดอฟฟี่...

          “ครับ?

          “คุณจะบอกดอฟฟี่หรือเปล่า...?

          “ถ้าเขาไม่ถามผมก็ไม่บอก อีกอย่างเรื่องนี้ให้คุณเป็นคนบอกเองน่าจะดีกว่าครับ

            ครับ แต่ถ้าดอฟฟี่ถามคุณ...คุณอย่าเพิ่งบอกเขานะครับ

          “ได้ครับแม้จะข้องใจแต่มัลโก้ก็รับปาก ก่อนจะกลับเขายังไม่วายหันมาเอ่ยด้วยความเป็นห่วง หลังจากนี้คุณจะมีอาการแพ้ท้อง คลื่นไส้และหน้ามืดบ่อย ๆ เพราะงั้นอย่าอยู่คนเดียวและอย่าทำงานหนัก ๆ ถ้าคุณรู้สึกเจ็บที่หน้าอกก็อย่าตกใจไปเลยนะครับ เพราะร่างกายกำลังเตรียมน้ำนมเพื่อตัวเล็กในท้องของคุณอยู่

          “ขอบคุณนะครับคุณหมอ

          “ด้วยความยินดีครับ ผมต้องขอตัวก่อนคนในชุดกาวน์ยิ้มก่อนจะก้าวออกไปแล้วเลื่อนปิดประตูให้สนิท ลอว์ก้มหน้ามองช่วงท้องของตนก่อนจะลูบไปมา ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามีอีกหนึ่งชีวิตกำลังเติบโตอยู่ในกายตน ความพยายามของพวกเขาที่ปรารถนาจะมีลูกสัมฤทธิ์ผลสักที

...ทว่าสิ่งที่น่าเศร้าจนทำให้น้ำตาของเขาต้องไหลก็คือเด็กที่จะออกมาลืมตาดูโลกนั้นไม่ใช่ลูกของโรซินันเต้

          “คุณโรซินันเต้...ผมควรทำยังไงดีครับ...?

 

 

 

 

                     

สายลมยามบ่ายพัดมาต้องกระดิ่งตรงชานบ้าน ส่งเสียงลื่นหูทำให้คนตัวสูงโปร่งที่กำลังเพลิดเพลินกับการจัดดอกไม้ยิ้มออกมา ดอกไม้ที่งามเป็นทุนเดิมถูกเพิ่มมูลค่ายามที่มือเรียวมีรอยสักจัดใส่แจกัน ตัดแต่งส่วนที่เกินสมดุลออกทำให้ดูเหมือนธรรมชาติพลิ้วไหวไปตามสายลม 

คุณลอว์ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ!?”

เสียงคุ้นหูทำให้ลอว์ต้องหยุดมือแล้วหันไปมอง เห็นซาจิกำลังทำหน้าเหวอหวาก็ยิ้มแล้วทักทายกลับไป

สวัสดียามบ่ายนะซาจิ ฉันกำลังจัดดอกไม้อยู่ มีอะไรหรือเปล่า?

มีสิครับ คุณลอว์ต้องกลับไปที่ห้องเดี๋ยวนี้เลยนะครับ!”

ทำไม?

เพราะว่าคุณโดฟลามิงโก้สั่งพวกผมเอาไว้น่ะสิครับ บอกว่าห้ามคุณลอว์ทำอะไรเองต้องพักผ่อนอยู่ในห้องเท่านั้น ถ้าต้องการอะไรให้เรียกหาพวกผม

ได้ยินดังนั้นลอว์ก็อดถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้ สองวันแล้วที่ได้แต่นั่ง ๆ นอน ๆ อยู่ในห้องไม่ได้ไปไหน แถมยังถูกโดฟลามิงโก้สั่งให้งดสอนจนกว่าจะมั่นใจว่าอาการดีขึ้นแล้ว แม้ว่าเขาจะค้านสักแค่ไหนอีกฝ่ายก็ไม่ฟัง ซ้ำยังขู่ด้วยว่ายังดื้อเถียงอยู่ก็จะจับปล้ำให้ตัวช้ำไปเลย

ถึงจะกลัวคำขู่แต่ลอว์ก็ทนอุดอู้อยู่แต่ในห้องไม่ไหว อยากออกสูดอากาศ ดูบรรดาดอกไม้แสนรักในสวน ได้สัมผัสจัดแต่งใส่แจกันสวย ๆ สักใบ เพียงแค่นี้เขาก็รู้สึกอารมณ์ดีแล้ว

ดอฟฟี่เป็นห่วงมากเกินไป ฉันไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงสักหน่อยก็แค่พักผ่อนไม่เพียงพอ  

แต่ผมเห็นด้วยกับคุณโดฟลามิงโก้นะครับ...ผมกลัวคุณลอว์จะเป็นเหมือนคุณโรซินันเต้

ลอว์ชะงักมือที่กำลังจะหยิบก้านดอกไม้ขึ้นมา ดวงหน้าคมคายสลดยามที่ได้ยินชื่อของสามีที่จากไป ซาจิเห็นแล้วก็ตบปากตัวเองหนึ่งทีก่อนจะรีบถลาเข้าไปนั่งข้าง ๆ เจ้านาย

ผมขอโทษครับคุณลอว์ ผมไม่ได้ตั้งใจพูดให้คุณรู้สึกไม่ดี!”

ไม่เป็นไรซาจิ...เขาว่าก่อนจะยิ้มออกมาบาง ๆ ขอบคุณนะที่เป็นห่วงฉันมากขนาดนี้

          โอ๊ะ คุณลอว์อยู่ที่นี่เองเหรอคะ?

            “มีอะไรเหรออิคคาคุ?ใบหน้าคมคายหันไปตามเสียง อิคคาคุโผล่มาเข้ามาในห้องมือถือถาดที่มีกาน้ำชาและของว่างยามบ่าย

            “พอดีฉันตั้งใจจะยกชากับขนมไปให้ที่ห้องนอนค่ะ แต่ได้ยินเสียงคุณดังมาจากห้องนี้ก่อน

            “ฉันเบื่อน่ะเลยมาจัดดอกไม้ที่ห้องนี้

            “ออกมาจากห้องบ้างก็ดีเหมือนกันนะคะ เดี๋ยวฉันรินน้ำชาให้ค่ะ

            ขอบใจนะอิคคาคุ

            อิคคาคุยิ้มรับพลางวางถาดลงบนโต๊ะแล้วยกกาน้ำชาขึ้นมา ยังไม่ทันได้รินใส่แก้วแต่กลิ่นที่โชยออกมาแตะจมูกทำให้ลอว์ต้องรีบยกมือปิดปากทันที

            ...อุ๊!”

            “คุณลอว์ เป็นอะไรไปคะ!?”

            “ฉัน...รู้สึกคลื่นไส้ ขอโทษนะอิคคาคุ...!” เอ่ยจบลอว์ก็รีบลุกวิ่งออกไปจากห้องทันที จมูกไวต่อกลิ่นมากขึ้นทำให้คลื่นเหียนจนแทบไม่ไหว ทันทีทีถึงห้องน้ำก็สำรอกออกมามากมาย อิคคาคุและซาจิต่างรีบวิ่งมาดูก็ช่วยลูบหลังแล้วประคอง

            เป็นอะไรมากไหมคะคุณลอว์...?

            “ฉันแค่คลื่นไส้น่ะ...แล้วก็...มึนหัวนิดหน่อย

กลับไปนอนพักที่ห้องเถอะนะครับคุณลอว์

อือ...ขอบใจพวกเธอมากนะพยักหน้าเบา ๆ อย่างว่าง่าย ตอนนี้เขารู้สึกใจหวิวคล้ายจะเป็นลม แค่ยืนยังไม่มั่นคงจนต้องเกาะแขนซาจิเอาไว้ ส่วนอิคคาคุก็คอยประคองอีกด้านแล้วพาไปที่ห้องนอน

 

 

 

 

 

ลอว์!”

คนที่กำลังสะลึมสะลืออยู่สะดุ้งจนต้องยันกายขึ้นมานั่ง ดวงตาคู่สวยที่ปรือปรอยด้วยความง่วงงุนระคนเวียนหัวมองคนตัวใหญ่ที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาหาตนด้วยใบหน้าจริงจัง

ดอฟฟี่...ยินดีต้อนรับกลับ—

ลอว์ อิคคาคุบอกว่าวันนี้เธออาเจียน จริง ๆ แล้วเธอไม่ได้เป็นแค่พักผ่อนไม่เพียงพอใช่ไหม!?” โดฟลามิงโก้รีบโพล่งออกมาก่อนอีกฝ่ายจะเอ่ยจนจบ มือหนาจับที่ไหล่ลาดพลางจ้องหน้าเขม็งเพื่อหาความจริงที่ซุกซ่อนอยู่

ก็แค่อาเจียนเอง...คุณไม่ต้องสนใจหรอกนะ

ไม่ให้สนใจได้ยังไง เมียไม่สบายทั้งคน!”

คิ้วเรียวพลันกระตุกทันทียามได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ย ลอว์ชักสีหน้าไม่พอใจก่อนจะตอบกลับไปเสียงเรียบ

ผมไม่ใช่ภรรยาของคุณ

ใช่สิ ถึงเธอจะไม่อยากยอมรับก็ตาม

ผมมีสามีคนเดียวคือคุณโรซินันเต้

อา งั้นฉันก็เป็นแค่ชู้ของเธอสินะ รอยยิ้มร้ายแต้มขึ้นมาบนใบหน้าคมคร้าม โดฟลามิงโก้ปลดเนกไทที่คอออกแล้วดันคนที่นั่งอยู่บนฟูกให้ลงไปนอนอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว งั้นได้เวลาเล่นชู้แล้วค่ะ...เมียน้องชาย

มะ...ไม่นะ ดอฟฟี่!” ลอว์เบิกตากว้างเมื่ออีกฝ่ายจู่โจมที่ซอกคอก่อน มือก็ค่อย ๆ สอดเข้าไปใต้เสื้อลูบที่หน้าท้องมีกล้ามเนื้อน้อย ๆ พองาม ลมหายใจอุ่น ๆ ที่ออกมาจากจมูกโด่งเป็นสันรินรดลำคอทำให้ลอว์จั๊กจี้จนต้องเบี่ยงหลบ สองมือดันร่างที่ใหญ่กว่าเท่าตัวให้ผละออกไปแต่ก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

เป็นอะไรไปคะ ไม่อยากเล่นชู้เหรอ?”

ดอฟฟี่ ผมขอร้อง...ผมไม่ต้องการจริง ๆ...

แต่ฉันทำให้เธอมีอารมณ์ร่วมได้ง่าย ๆ เลยนะเขาว่าพลางละจากหน้าท้องไปยังส่วนกลางลำตัว มือหนาล้วงเข้าไปใต้กางเกงเคล้นคลึงสิ่งที่หลับใหลอยู่ให้ตื่นขึ้นมา ริมฝีปากพรมจูบที่ขมับชื้นเหงื่อลงมาถึงใบหน้า แตะต้องเพียงนิดกางเกงของอีกฝ่ายก็โป่งนูนขึ้นมาและยังเป็นรอยชุ่มน้ำที่หลั่งออกมาจากส่วนปลาย

อะ...อาห์...

ดูสิ...ฉันจับแค่นี้เธอก็แฉะแล้วโดฟลามิงโก้ยิ้มกริ่มพลางกอบกุมส่วนนั้นเอาไว้ เฝ้ารอเสียงหวานร้องอ้อนวอนให้ตนขยับมือต่อทั้งน้ำตาคลอหน่วยดูน่าสงสาร

ดอฟฟี่ ไม่ได้...ผมทำไม่ได้...

ทำไมล่ะ เราเคยทำด้วยกันมาแล้ว จะอีกครั้ง...สองครั้งหรือสิบครั้งจะเป็นอะไรไป?

ผม...ลอว์กัดปาก น้ำใสปริ่มที่หางตาไหลลงมาเป็นสาย ผมท้อง...

รอยยิ้มบนใบหน้าพลันหายไป โดฟลามิงโก้รีบผละออกมานั่งตั้งสติอยู่ครู่หนึ่งแล้วเค้นเสียงจากลำคอออกไป

            “เธอพูดจริงเหรอ...?

ครับ...

กี่เดือนแล้ว?

คุณหมอบอกราว ๆ 8-9 สัปดาห์...

โดฟลามิงโก้พูดไม่ออกไปชั่วครู่ ทั้งตกใจและดีใจจนไม่รู้จะแสดงสีหน้าออกมาอย่างไร ในหัวพลันจินตนาการไปถึงลูกน้อยยามที่ได้ออกมาดูโลกก็ยิ้มกว้าง สองมือกำแน่นก่อนจะร้องขึ้นมาเสียงดัง

ฉันเป็นพ่อคนแล้ว!” ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นระรัว ดีใจเสียจนไม่รู้จะเอ่ยประโยคไหนออกมา ทั้งชีวิตที่ไม่เคยคิดจะสานสัมพันธ์และมีครอบครัวกับใครกำลังจะเปลี่ยนไปเมื่อตนกำลังจะกลายเป็นคุณพ่ออย่างเต็มตัว ให้ตายสิ...ฉันไม่เคยดีใจขนาดนี้มาก่อนเลย ฉันกำลังจะมีลูก ได้เป็นพ่อคน!”

คุณมั่นใจได้ยังไงว่าเด็กในท้องผม...เป็นลูกของคุณ...

คนที่กำลังดีใจอยู่พลันชะงักงัน ใบหน้าคมคร้ามรีบหันขวับมามองคนเอ่ยทันที

เธอหมายความว่ายังไง?

เด็กคนนี้...อาจจะเป็นลูกของผมกับคุณโรซินันเต้ก็ได้

บ้าน่าลอว์ เธอเป็นคนฉลาดจะตายแค่นี้ยังไม่รู้อีกเหรอ?

ผม...ยังไม่ทันได้เอ่ยสิ่งที่คิดออกไปมือหนาก็บีบเข้าที่คางมน โดฟลามิงโก้ขยับหน้าเข้ามาใกล้ แม้จะมองไม่เห็นดวงตาที่อยู่ด้านหลังเลนส์แว่นแต่ลอว์ก็พอนึกภาพออกว่ากำลังฉายแววขุ่นเคืองอยู่

ถ้าจะพูดถึงโรซี่ก็เงียบซะ ฉันไม่อยากได้ยินเขาเอ่ยเสียงกร้าว เผลอออกแรงบีบจนอีกฝ่ายต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ เด็กในท้องเธอเป็นลูกของฉัน...ลูกของเราแน่ ๆ ฉันมั่นใจ โรซี่น่ะอ่อนแอไม่มีน้ำยา สามปีที่ผ่านมาไม่ว่าเธอกับมันจะพยายามกันสักกี่ครั้งก็ไม่เคยสำเร็จ นี่แหละคือข้อพิสูจน์ว่าเธอท้องกับฉัน

อึก...

ฉันรู้ว่าเธอทำใจยอมรับไม่ได้ที่ต้องมาท้องกับชู้แถมยังเป็นพี่ชายสามีแบบนี้โดฟลามิงโก้ปล่อยมือจากคางมนแล้วเลื่อนไปลูบที่แก้มเนียนอย่างถนอม แต่ถ้าเธออยากจะหลอกตัวเองว่าเด็กในท้องเป็นลูกของโรซี่ก็ตามใจ

...

เพราะเมื่อไหร่ที่เด็กคนนี้เกิดและเติบโตขึ้นมาเธอจะยอมรับได้เองว่าเป็นลูกของใคร








 

เรารู้สึกมีความสุขมากที่ได้เขียนให้ป๋าแทะโลมหมอ คอยลวนลามอยู่บ่อยๆเวลาที่อยู่ด้วยกัน ;///; อีกไม่กี่ตอนเรื่องนี้ก็จะจบแล้วนะคะ สั้นกระชับตามที่บอกไว้หน้าฟิคเลย คนอ่านคงจะสงสัยว่าเรื่องจะจบยังไง เราสปอยก็ได้ว่าจบแบบปลายเปิด ไม่แบดเอนและไม่ถึงกับแฮปปี้มาก เราคิดว่าถ้าได้รวมเล่มเรื่องนี้จะเขียนสเปหวานๆมาล้างความขม เราอยากให้ลอว์มีความสุขบ้างค่ะในเรื่องนี้โดนป๋าย่ำยีตลอด5555

ปล. ตอนนี้ออลลอว์ยังเหลือ 1 เล่ม ฟิคหมอเงือกเหลือ 4 เล่ม ใครสนใจติดต่อเราได้หรือจะเม้นท์ในนี้ก็ได้นะคะ

 

ลงครั้งแรก - 28/08/2561

 


? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

68 ความคิดเห็น

  1. #67 BKZ11 (@BKZ11) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 13:54
    ดอฟ นายไม่ควรพูดแบบนั้นนะ
    #67
    0
  2. #63 Tralala (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 13:21

    เราชอบการบีบบังคับของป๋านะคะ เด็กดื้อก็ต้อองเจอแบบป๋านี่แหล่ะค่อยสมน้ำสมเนื้อ

    ถ้าเมียไม่บอกว่าท้องนี่ก็จะไม่หยุดสินะคะ แถมยังไม่ยอมรับอีกว่าเป็นลูกป๋า ตอนทะเลาะกันเรื่องลูกรู้สึกว่าป๋าดอฟมีความเป็นผู้ใหญ่อ่ะ หมอบอกว่าไม่ใช่ ป๋าก็แบบแล้วแต่เธอละกัน เดี๋ยวลูกโตก็รู้เอง

    #63
    0
  3. #37 SweF•DSK (@SweF) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 03:05
    ป๋านี่เอะอะจะลวนลามลอว์ตลอด5555 แต่ลอว์ท้องแบบนี้ถ้าคนอื่นรู้เข้าจะเป็นยังไงเนี่ย เพราะก็ท้องหลังสามีตายแล้วด้วย ;_;
    #37
    1
    • #37-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 6)
      16 กันยายน 2561 / 23:21
      คนอื่นๆจะคิดยังไงอ่านได้ในตอนที่ 6 เลยค่ะ5555
      #37-1
  4. #35 colaion (@colaion) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 21:53
    ดีใจจนน้ำตาไหล ดาร์กลงไปอีกจมดิ่งไป555 ชอบความร้ายป๋า แต่แวบในใจอยากเห็นสามพีคู่นี้
    #35
    1
    • #35-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 6)
      28 สิงหาคม 2561 / 22:12
      นี่ก็เริ่มอยากเขียนสามพีแล้วเหมือนกันค่ะ แต่คงต้องเป็นเรื่องหน้าๆ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #35-1
  5. #33 L i t t l e G (@ployza2208) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 19:18
    ดอฟฟี่ดูอยากเป็นพ่อคนแต่จะบอกกับคนอื่นยังไงอะ ;-; จะบอกว่าเมียตัวเองก็คือเมียของน้องชายรึไง
    #33
    1
    • #33-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 6)
      28 สิงหาคม 2561 / 22:09
      จะเป็นยังไงต่อไปต้องติดตาม5555 นี่ก็กลัวเผลอสปอย แต่รับรองว่าไม่ดราม่า ทุกคนจะมีทางออกและแฮปปี้(มั้ง)
      #33-1
  6. #32 W.Cream (@afflicted) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 18:20
    ร้ายกาจ มาก
    #พูดถึงใครคงจะทราบนะค่ะ

    # โหมดดราม่าทำงาน
    #32
    2
    • #32-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 6)
      28 สิงหาคม 2561 / 22:08
      ใจร่มๆนะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ : )
      #32-1
    • #32-2 little17 (@little17) (จากตอนที่ 6)
      28 สิงหาคม 2561 / 22:40
      ป๋านกคนร้ายกาจ สงสารลอว์แต่ก็ฟินจังเลยค่ะ...
      #32-2
  7. #31 00xsigen (@soL3il) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 17:26
    อย่ารุนแรงกับคนท้องสิคะ---- อ่านแล้วหมั่นไส้ดอฟฟี่มากค่ะ555555 ยอตัวเองว่ามีนำ้ยางั้นสินะคะ55555555
    #31
    1
    • #31-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 6)
      28 สิงหาคม 2561 / 22:07
      รู้สึกทุกคนจะหมั่นความกระแดะของดอฟฟี่มาก แถมตอนนี้ยังมั่นหน้าอีกว่าตัวเองเป็นพ่อเด็ก5555
      #31-1
  8. #30 Tomogohz_b (@Tomogohz_b) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 17:25

    อัพเเล้ว! อัพแล้ว! อัพเเล้ว!
    กระโดดโลดเต้นก่อนที่จะ
    กดเข้ามาอ่าน เพิ่งจะเลิกเรียน
    พอมาเจอว่าอัพเดตนี่ หายเครียดเลย
    ขอบคุณที่เขียนเรื่องนี้ให้อ่านนะคะ
    #30
    1
    • #30-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 6)
      28 สิงหาคม 2561 / 22:05
      ขอบคุณที่ติดตามเช่นกันนะคะ ///A///
      #30-1