end , (ONE PIECE ; DOFLAMINGOLAW) INVIDIA LUST | ชายชู้

ตอนที่ 5 : บาปริษยาครั้งที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 277
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    21 ส.ค. 61


บาปริษยาครั้งที่ 4

 

 

 

 

 

            สายลมยามเย็นพัดใบไม้ที่ร่วงโรยให้ปลิวว่อนไปทั่วสุสาน แต่ไม่อาจทำให้คนตัวสูงโปร่งละลายตาจากศิลาจารึกมรณะที่สลักชื่อของชายผู้เป็นที่รักเอาไว้ได้ เพียงแค่อึดใจเท่านั้นงานศพของโรซินันเต้ก็ผ่านพ้นไป เหลือทิ้งไว้เพียงเศษเถ้ากระดูกที่ถูกฝังลงไปในหลุม

            ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เธอว่างั้นไหม?

            ลอว์หลุดจากภวังค์ ค่อย ๆ หันไปมองเจ้าของเสียงที่ไม่รู้ว่ามายืนอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่

            “คุณสโมคเกอร์...

            “ฉันยังรู้สึก...เหมือนโรซินันเต้ไม่ได้จากไปไหนเลย

            “ครับ...ผมก็เหมือนกันใบหน้าคมคายหันกลับไปมองป้ายสุสานอีกครั้ง ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะผุดขึ้นมาแม้ว่าในอกยังคงหน่วงจากการสูญเสียคู่ชีวิตไปตลอดกาล 

ตลอดหลายวันที่ผ่านมาลอว์พยายามอย่างหนักที่จะไม่ร้องไห้ให้ใครเห็น ฝืนทำตัวเข้มแข็งทั้ง ๆ ที่จิตใจบอบช้ำเจียนตาย ตอนกลางวันต้องปั้นหน้ายิ้มเมื่ออยู่ในห้องจัดเลี้ยง แยกแยะอารมณ์และเก็บความตรอมตรมส่วนตัวเอาไว้แล้วต้อนรับแขกเหรื่อที่อุตส่าห์มาร่วมงาน ทว่าเมื่อตกกลางคืนเขาก็ได้แต่นอนร้องไห้อย่างเงียบงัน โหยหาคนที่เคยนอนเคียงข้างกันทุกวันทุกคืน

            โรซินันเต้เป็นคนดี...พวกลูกน้องในแผนกทุกคนรักหมอนั่นมาก...สโมคเกอร์เอ่ยเสียงแผ่ว ตอนที่ได้รับรู้ว่าเพื่อนสนิทจากไปด้วยโรคร้ายระยะสุดท้ายก็ตกใจจนพูดอะไรไม่ออก บุหรี่ที่คาบเอาไว้ร่วงลงพื้นก่อนน้ำใสจะค่อย ๆ ไหลออกมาเป็นสาย  

            สโมคเกอร์อดคิดถึงวันเก่า ๆ ตอนไปร่วมงานศพไม่ได้ เพื่อนสนิทที่มีดีกรีเป็นหัวหน้าแผนกมายื่นการ์ดแต่งงานให้ถึงที่ด้วยใบหน้ายิ้มแป้นแล้น แถมยังพรรณนาถึงว่าที่ภรรยาในอนาคตให้ฟังว่าเป็นคนอย่างไรจนตนยังนึกรำคาญแล้วไล่ให้กลับไปทำงานต่อ

เขายังจำได้ดีว่ารอยยิ้มของโรซินันเต้ตอนที่ได้เป็นฝั่งเป็นฝาตัดหน้าตนเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขมากแค่ไหน เมื่อมองเพื่อนสนิทและคนที่กำลังจะมาเป็นภรรยาอย่างเต็มตัวแล้วก็อดอิจฉาไม่ได้จริง ๆ ว่าทั้งสองช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน

พวกเราเคยแซวกันเล่น ๆ ว่าสูบบุหรี่จัดขนาดนี้คงต้องมีใครสักคนตายก่อนแก่แน่ ๆสโมคเกอร์ยิ้มออกมาอย่างขมขื่น พวกเขาเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน ได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าแผนกบริษัทเดียวกัน สูบบุหรี่จัดเหมือนกัน จะต่างก็ตรงที่โรซินันเต้ได้แต่งงานก่อนแถมยังได้ภรรยาแสนดีสมกับที่พูดอวดเอาไว้เยอะ แต่ไม่นึกเลยว่าคำพูดที่แซวกันเล่น ๆ ตอนนั้นมันจะเป็นจริงขึ้นมา...

ท้ายประโยคเบาและสั่นเครือ สโมคเกอร์รู้สึกขอบตามันร้อนผ่าวแทบกลั้นทำนบน้ำตาต่อไปไม่ไหวจนต้องรีบหันหน้าไปทางอื่น

ไหวไหมครับคุณสโมคเกอร์...?

อา...ฉันไม่เป็นไร ก็แค่ลมมันพัดฝุ่นเข้าตา...เขาว่าพลางปาดน้ำใสที่ปริ่มหางตาแล้วหันกลับมาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ...โรซินันเต้นี่โชคดีชะมัดที่ได้เธอมาเป็นภรรยา

ไม่หรอกครับลอว์ยิ้มออกมาบาง ๆ แล้วหันกลับไปมองแท่งศิลาจารึกตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ ผมต่างหากโชคดี...ที่ได้คนอย่างคุณโรซินันเต้มาเป็นสามีแบบนี้

ลอว์ หลังจากนี้ถ้าเธอมีปัญหาอะไรติดต่อฉันได้นะ...ฉันยินดีช่วยเธอเสมอ

ขอบคุณนะครับคุณสโมคเกอร์ลอว์ตอบก่อนจะแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสี นี่ก็เย็นมากแล้วผมคงต้องขอตัวก่อน

เดินทางปลอดภัยนะ

เช่นกันครับคุณสโมคเกอร์ลอว์ยิ้มแล้วผงกหัว เดินกลับไปตรงรถที่จอดอยู่ไม่ไกลก่อนซาจิจะรีบยื่นฮาโอริมาให้

คุณลอว์สวมก่อนนะครับ อากาศเริ่มเย็นแล้ว

ขอบคุณนะซาจิ

ด้วยความยินดี เชิญขึ้นรถครับคุณลอว์เมื่ออีกฝ่ายรับฮาโอริไปสวมซาจิก็รีบเปิดประตูรถให้ เมื่อคนเป็นนายก้าวขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังเรียบร้อยดีก็ปิดประตูแล้วไปประจำที่นั่งของตนทันที

 

 

 

 

 

ลอว์นั่งขุกเข่าราบกับพื้นอยู่ในห้องสำหรับตั้งแท่นบูชา มือเรียวผอมเคาะขันทองสองครั้งก่อนจะอธิษฐานให้กับสามีที่จากไป ดวงตาคมสีขี้เถ้าจ้องมองแท่นตรงหน้าราวกับว่ามันคือคนที่ตนรักสุดหัวใจ แม้จะจากไปร่วมสิบวันแล้วแต่เขากลับรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายยังคอยอยู่ข้าง ๆ เพียงแค่สองตาไม่อาจมองเห็น

คุณโรซินันเต้...

เสียงเลื่อนประตูดังขึ้นเมื่อมีใครสักคนย่างกรายเข้ามา ลอว์ละสายตาจากแท่นบูชาแล้วหันไปมองโดยไม่เอ่ยสิ่งใด อีกฝ่ายเดินมานั่งข้าง ๆ แล้วจุดธูปทำพิธีเคารพน้องชายที่จากไปก่อนภายในห้องจะเงียบเป็นเป่าสากเมื่อต่างคนต่างนิ่งไม่ขยับ ท้ายที่สุดโดฟลามิงโก้จึงเปิดปากเอื้อนเอ่ยขึ้นมาทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้

ลอว์

ครับ

ฉันคิดว่า...จะย้ายมาอยู่ที่นี่เพื่อดูแลเธอ

ไม่จำเป็นหรอกครับ ผมดูแลตัวเองได้ ลอว์ตอบเสียงเรียบ ใบหน้าเชิดมองตรงไม่คิดจะหันไปหาคนข้างกาย ทุกครั้งที่เห็นหน้าโดฟลามิงโก้เขารู้สึกเหมือนอยู่ในวังวนฝันร้ายที่ไม่มีวันสิ้นสุด ต้องมารู้สึกผิดกับสามีที่จากไป จะบอกเรื่องที่ประสบมากับใครก็ไม่ได้จึงทำได้เพียงเก็บกักความร้าวรานที่อีกฝ่ายมอบให้ไว้เพียงคนเดียว

แต่ฉันสัญญากับโรซี่เอาไว้

ลอว์แค่นยิ้มออกมา รู้สึกราวกับได้ยินเรื่องชวนหัวจนอดหันไปมองอีกฝ่ายไม่ได้

แน่ใจนะครับว่าสัญญากับคุณโรซินันเต้เอาไว้?”

เธอดูไม่เชื่อใจฉันเลยนะโดฟลามิงโก้หันไปสบกับดวงตาสีหม่นที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ใบหน้าคมสะคราญที่ตนหลงใหลดูผยองในที แทบไม่เหลือเค้าคนที่พยายามปั้นหน้ายิ้มเพื่อซ่อนความระทมเอาไว้ตลอดหลายวันที่ผ่านมา  

ใช่ ผมไม่เชื่อใจคุณ...เพราะคุณทำแบบนั้นกับผมความเชื่อใจที่มีต่อคุณทั้งหมดมันก็เลยหายไป

อืม เป็นความผิดของฉันเต็ม ๆ เลยริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ไร้แววสำนึกในความผิดจนคนมองอดรู้สึกโกรธขึ้นมาไม่ได้

คุณดูไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด...ลอว์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน สองมือกำแน่นด้วยความคับแค้นใจที่อาจระบายให้ใครฟังได้ จากที่ตนเคยเคารพรักโดฟลามิงโก้ดั่งพี่ชายแท้ ๆ คนหนึ่งแต่บัดนี้กลายเป็นชิงชังเสียจนแทบไม่อยากให้อยู่ในสายตา

ทั้งเจ็บแค้นทั้งเสียใจ...ไม่นึกเลยว่าคนที่แสนดีจะกลายเป็นคนใจร้ายทำกับภรรยาของน้องชายตัวเองได้ลงคอ

คนตัวสูงโปร่งรีบผุดลุก รู้ว่าในเวลาที่ใจมันรุ่มร้อนเพราะไฟโกรธายากจะหาน้ำใดมาดับได้ เขาจำต้องอยู่ให้ห่างจากต้นเหตุที่ทำให้เกิดไฟ หลีกหนีเท่าที่ทำได้เพื่อรักษาแผลในใจโดยไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะกลับมาสมานกันดี

 เดี๋ยวสิโดฟลามิงโก้ลุกขึ้นไปคว้าแขนอีกฝ่ายเอาไว้ ไม่ต้องออกแรงมากมายก็สามารถดึงร่างที่บางกว่าให้ถลาถอยหลังมาชิดอกตนได้ จะรีบไปไหนคะคนสวย?

เสียงทุ้มดังขึ้นข้าง ๆ หู ลอว์รู้สึกขนลุกเมื่อได้ยินวิธีการพูดของอีกฝ่าย พยายามสะบัดมือที่จับตนให้หลุดทว่าไม่เป็นผลจึงก่นด่าตัวเองในใจที่ไม่เคยเอาชนะแรงอีกฝ่ายได้ทั้ง ๆ ที่ก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน

ปล่อยผมนะดอฟฟี่

ทำไม จับนิดจับหน่อยไม่ได้เหรอคะ?

คุณอย่าพูดจาแบบนี้ได้ไหม...ผมไม่ชอบ

ฉันก็แค่อยากพูดเพราะ ๆ กับคนสวย ๆโดฟลามิงโก้จงใจเอ่ยข้างหู ให้ลมหายใจจากจมูกและปากกระทบใบหูและแก้มนิ่มจนคนในอ้อมแขนตัวสั่นขึ้นมา อยากจะทำดีด้วยแต่ดูเหมือนเธอจะไม่ชอบ

            “แต่ที่คุณทำอยู่ตอนนี้มันคือการคุกคามผม...ไม่ใช่การทำดีด้วย

            โอ้ จริงด้วยคนตัวใหญ่ยิ้มกริ่ม ค่อย ๆ ไล้มือไปตามเรียวขาสวยที่ซ่อนอยู่ใต้ยูกาตะก่อนจะละลาบละล้วงเข้าไป คลึงเคล้นต้นขาเนียนใกล้กับส่วนอ่อนไหวจงใจทำให้คนตัวเล็กกว่าต้องเบิกตาโพลง

            “นี่คุณจะทำอะไร หยุดเดี๋ยวนี้นะ!?”

            “ก็คุกคามเธอไง รู้สึกยังไงบ้างคะ? โดฟลามิงโก้ยกยิ้มพอใจ ยิ่งอีกฝ่ายแสดงท่าทางต่อต้านมากแค่ไหนยิ่งรู้สึกว่ามันช่างย่ำยีเหลือเกิน

โฉมงามที่พยายามซ่อนความอ่อนแอโดยการทำตัวหยิ่งผยอง พยายามหลบทั้ง ๆ ที่รู้ว่าไม่อาจรอดพ้นเงื้อมมือตนไปตลอดได้ สำหรับโดฟลามิงโก้แล้วลอว์ก็เหมือนลูกไก่ในกำมือ เสียสามีที่รักไปต้องกลายเป็นหม้ายทั้ง ๆ ที่อายุยังน้อย จากสายตาคนภายนอกก็มองว่าช่างน่าสารสารแต่สำหรับเขามันคือโอกาสที่จะได้ครอบครองอีกฝ่าย 

ถ้าโยนความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทิ้งไป...มันก็คือโอกาสทองที่ปีศาจร้ายได้มอบให้แก่เขา

บอกฉันหน่อยสิว่าตอนนี้เธอรู้สึกยังไง ขยะแขยง โกรธ...หรือว่ากลัว?

อึก...

ตัวสั่นใหญ่เลยนะ ให้ช่วยปลอบไหมคะ?

ดอฟฟี่ได้โปรด...ปล่อยผม...ลอว์อ้อนวอนเสียงสั่น ยากเหลือเกินที่จะไม่แสดงความหวาดกลัวออกมาในเมื่อตนเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่อยู่รากฐานของพีระมิด ต่อให้แสร้งทำเป็นเข้มแข็งมากแค่ไหนก็อาจสู้หรือขัดขืนจ่าฝูงได้

ฉันปล่อยแน่...แต่ไม่ใช่ตอนนี้” 












ฉันรักเธอ... โดฟลามิงโก้เอ่ยเสียงพร่า ทุกสิ่งทุกอย่างของลอว์ทำให้เขาลุ่มหลงจนโงหัวไม่ขึ้นอีกต่อไป รักเธอมาก ๆ เลย...

ทว่าเสียงทุ้มที่พร่ำบอกรักไม่อาจส่งไปถึงอีกฝ่ายได้ สติขาดหายจิตใจพลันแหลกสลายเพราะต้องกลายเป็นของชายอื่น

...และคน ๆ นั้นยังเป็นพี่ชายของสามี

 เธอจำได้ไหม...ฉันเคยบอกว่าถ้าโรซี่ตายเธอจะต้องเป็นของฉัน?เขาถามโดยที่ไม่หวังว่าคนในอ้อมแขนจะตอบกลับมา ใบหน้าคมคร้ามคลี่ยิ้มราวกับคนบ้าเพียงเพราะสิ่งที่ปรารถนามาตลอดเป็นจริงแล้ว

ความปรารถนาที่พระเจ้าไม่อาจดลบันดาลให้เป็นจริงได้ แต่ปีศาจร้ายที่ชื่อว่าความริษยาทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาต้องการสัมฤทธิ์ผล  

เธอเป็นของฉันแล้วนะ...ลอว์

 

 

 

 

 

คุณโดฟลามิงโก้เป็นคนดีจังเลยนะ พวกนายว่างั้นไหม?

เสียงของแม่บ้านสาวเรียกให้สองหนุ่มที่จะกำลังง่วนกับการปั้นไดฟุกุต้องเงยหน้าขึ้นมา อิคคาคุยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนจะเอ่ยถึงพี่ชายของเจ้าบ้านที่ย้ายเข้ามาอยู่ได้เกือบเดือนด้วยความปลาบปลื้ม

ตั้งแต่คุณโรซินันเต้จากไป...คุณโดฟลามิงโก้ก็เข้ามาดูแลคุณลอว์ต่อ คอยประคบประหงมอยู่ตลอด ได้เห็นแบบนั้นแล้วฉันก็สบายใจ

ฉันก็เหมือนกัน ช่วงที่คุณโรซินันเต้เสียใหม่ ๆ คุณลอว์น่าสงสารมากเลย...ฉันเห็นคุณลอว์ทุกข์แล้วก็อดทุกข์ตามไม่ได้จริง ๆซาจิพยักหน้าเห็นด้วยรัว ๆ นึกเป็นห่วงลอว์ช่วงที่ต้องสูญเสียสามีไปใหม่ ๆ ว่าจะดำเนินชีวิตต่อไปอย่างไร แต่เมื่อโดฟลามิงโก้ย้ายเข้ามาอยู่และดูแลเจ้านายตนเป็นอย่างดีก็พลอยเบาใจขึ้นมาก อดคิดไม่ได้ว่าลอว์ช่างโชคดีที่รอบกายมีแต่คนคอยค้ำชู

คิดว่าเขาเป็นคนดีจริง ๆ เหรอ?

นายหมายความว่าไงเพนกวิน?ซาจิเลิกคิ้ว มือที่กำลังปั้นขนมชะงักไป แม้กระทั่งอิคคาคุที่กำลังจัดเรียงไดฟุกุใส่จานยังต้องหยุดมือแล้วหันไปมองเพื่อนร่วมชายคา

นั่นสิ ทำไมนายถึงพูดแบบนั้นล่ะ?

ไม่รู้สิ...ฉันก็แค่รู้สึกว่าคุณโดฟลามิงโก้ไม่ได้เป็นคนดีแบบที่พวกนายคิดกัน

ที่นายคิดแบบนั้นก็เพราะอิจฉาคุณโดฟลามิงโก้ที่ได้ดูแลคุณลอว์ใช่ไหมล่ะ ฉันเห็นนะว่านายชอบมองคุณลอว์จนตาเยิ้มบ่อย ๆซาจิเอ่ยทีเล่นทีจริงทว่าอีกฝ่ายกลับสะดุ้งโหยงทำไดฟุกุในมือร่วง ริ้วสีแดงค่อย ๆ แต้มขึ้นมาบนแก้มทั้งสองแม้จะมีเงาจากปีกหมวกที่สวมบดบังแต่ซาจิและอิคคาคุก็เห็นชัดเต็มสองตา

ปะ...เปล่าสักหน่อย ฉันไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับคุณลอว์นะ!”

คิดอะไรกับฉันเหรอ?

น้ำเสียงมีเสน่ห์ทำให้ทั้งสามคนในห้องครัวต้องรีบหันไปมอง ลอว์เลิกคิ้วน้อย ๆ ด้วยความฉงนว่าอีกฝ่ายกำลังพูดเรื่องอะไรเกี่ยวกับตนอยู่

มะ...ไม่มีอะไรหรอกครับคุณลอว์ พวกเราก็แค่คุยกันเรื่อยเปื่อย ใช่ไหม!?เพนกวินรีบหันไปหาเพื่อนทั้งสอง ซาจิและอิคคาคุจึงทำได้แค่พยักหน้าสบทบก่อนจะหันมามองตากันเป็นเชิงว่าหลังจากนี้มีเรื่องให้ล้ออีกฝ่ายเล่นแล้ว

งั้นเหรอ

คุณลอว์ไม่ต้องไปสนใจเพนกวินหรอกค่ะ ของว่างวันนี้เป็นไดฟุกุเดี๋ยวฉันจะยกไปให้ที่ห้องเรียนนะคะ

            ไม่เป็นไรอิคคาคุ เดี๋ยวฉันยกไปเองลอว์รีบยกมือปรามแม่บ้านสาวก่อนจะเป็นฝ่ายยกจานไดฟุกุขึ้นมาเอง 

งั้นฉันจะชงชาแล้วเอาไปเสิร์ฟให้นะคะ

ขอบคุณมากนะอิคคาคุ

ด้วยความยินดีค่ะคุณลอว์!” อิคคาคุยิ้มร่า เพื่อเจ้านายที่แสนดีปฏิบัติกับพวกตนดังสมาชิกในครอบครัวไม่ใช่เพียงแค่คนรับใช้เธอก็ยินดีทำทุกอย่างให้อย่างไร้ข้อกังขา    

ลอว์ยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนจะเดินถือจานไดฟุกุออกจากห้องครัวไป ทว่ายังไม่ทันถึงห้องเรียนก็รู้สึกมึนหัวขึ้นมา ฉับพลันดวงตาทั้งสองข้างก็พร่าเลือนมองภาพเบื้องหน้าเป็นเงาสีดำ จานของว่างในมือร่วงลงพื้นแตกกระจายเสียงดังจนคนในห้องครัวต้องรีบวิ่งออกมาดู

คุณลอว์!” เพนกวินรีบปรี่เข้าไปพยุงคนที่ยืนโงนเงนไปมา มองดวงหน้าที่ซีดเผือด ดวงตาสีขี้เถ้าปรือปรอยจนกลายเป็นปิดสนิทแล้วร้องให้อีกสองคนมาช่วย

 

 

 

 

 

ภาพแรกยามที่เปลือกตาเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้าคือเพดานภายในห้องที่ตนหลับนอนทุกคืน แก้วตาสีขี้เถ้า
ค่อย ๆ กลอกไปด้านข้าง มองคนตัวใหญ่ที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ก่อนจะเผยอปากเรียกเสียงแหบแห้ง

ดอฟฟี่...

เป็นยังไงบ้างลอว์ รู้สึกเจ็บปวดตรงไหนหรือเปล่า?

ไม่...ผมแค่รู้สึกเวียนหัว...ลอว์ตอบก่อนจะยันตัวลุกขึ้นจากฟูกนอนอย่างช้า ๆ ทว่าโดฟลามิงโก้ก็ดันให้คนที่ตัวเล็กกว่านอนราบลงไปอีกครั้ง

อย่าลุกเลย นอนพักเยอะ ๆ เถอะนะ

ครับ...

ไปโรงพยาบาลกันไหม...ฉันเป็นห่วงเธอ

ไม่เอา...ใบหน้าคมคายไร้สีส่ายไปมา ตอนคุณโรซินันเต้ป่วย...ผมไปบ่อยแล้ว ผมไม่อยากไปในฐานะคนป่วยอีกคน

โดฟลามิงโก้เงียบไป ก่อนจะพยักหน้าน้อย ๆ พลางยื่นมือไปลูบผมสีดำขลับ

งั้นพรุ่งนี้ฉันจะให้หมอมาตรวจเธอที่บ้าน ตกลงไหม?

ก็ได้ครับ...ลอว์ตอบรับอย่างว่าง่าย แล้วคุณ...นั่งเฝ้าผมอยู่อย่างนี้ตลอดเลยเหรอครับ?

อืม อิคคาคุโทรมาบอกว่าเธอไม่สบายฉันก็เลยรีบกลับมา

แล้วงานคุณล่ะ...?

ค่อยกลับไปทำ เธอสำคัญกว่าโดฟลามิงโก้ยิ้ม ค่อย ๆ โน้มหน้าลงไปประทับจูบที่หน้าผากมน นอนซะ ฉันจะนั่งอยู่ตรงนี้จนกว่าเธอจะหลับ

ลอว์ไม่ได้เอ่ยอะไร ทำเพียงหลับตาเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความเหนื่อยล้าที่สั่งสมมาอีกครั้ง ทว่าความอ่อนโยนของโดฟลามิงโก้มันทำให้ตนอดรู้สึกไม่ได้เลยว่าจุมพิตเมื่อครู่นี้มันช่างอบอุ่นคล้ายของโรซินันเต้เสียเหลือเกิน  

 

 

 

 

 

 

 



ปั่นตอนนี้ช้ามาก...กว่าจะปั่นเสร็จเรานี่ขก.ไปแล้วสิบรอบ5555 เนื้อเรื่องก็จะไทม์สคริปบ่อยหน่อยด้วยความที่เราวางพล็อตมาสั้นๆ ไม่เกินสิบตอนจบ ที่ป๋าพูดคะขาเนี่ยเราอยากห้ออกมาดูกวนๆ ปนกะลิ้มกะเหลี่ยแบบพวกเสี่ยที่จะเปย์อีหนูน่ะค่ะ55คาดว่าคนอ่านต้องขนลุกกันแน่ๆ แม้แต่ลอว์ยังขนลุกเลยค่ะ555

ลอว์เป็นของดอฟฟี่แล้วนะคะ! แต่ก็แค่ตัวใจยังอยู่กับคุณโรซินันเต้ ต้องมาลุ้นกันอีกว่าท้ายที่สุดลอว์จะรักป๋าบ้างไหม...แต่ดู ๆ แล้วน่าจะยากค่ะ555 ฉากนั้นใช้เวลาเขียนนานมากกก ที่ปั่นช้ามาค้างอยู่ตรงฉากนี้ ถ้าอ่านแล้วรู้สึกแปลกๆเราก็ขออภัยค่ะ ;A;


ลงครั้งแรก - 21/08/2561



? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

68 ความคิดเห็น

  1. #62 Tralala (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 13:05

    ป๋าดอฟโหดร้ายเกินไป จงใจทำต่อหน้าป้ายชื่อคุณโรชินันเต้แบบนี้ สงสารหมอ สามีเค้าเพิ่งตายเองนะ แล้วยังกัดต่อจากเจ้าของคนเก่าอีก จริงๆทั้งหมดที่ป๋าทำก็เพราะรักทั้งนั้น แต่มันอาจจะรุนแรงและมากเกินไปจนหมอรับไม่ไหว 555555

    #62
    0
  2. #36 SweF•DSK (@SweF) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 02:56
    หมั่นไส้ตอนป๋าพูดคะมากเลยค่ะ55555
    #36
    1
    • #36-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 5)
      16 กันยายน 2561 / 23:20
      มีแต่คนหมั่นไส้ป๋า น่าสงสาร5555
      #36-1
  3. #29 Tomogohz_b (@Tomogohz_b) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 12:37
    อัพเมื่อไหร่..ฉันไม่รู้เรื่อง..โนวววว//รักไรท์ที่สุดด
    #29
    1
    • #29-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 5)
      25 สิงหาคม 2561 / 01:35
      ขอบคุณสำหรับความรักนะคะ ///w///
      #29-1
  4. #28 AK_OR (@blackkeys) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 21:07
    งือ....รู้สึกอยากหาอะไรมาฟาดหัวป๋านกแรงๆ สักทีสองที หมั้นไส้.....ยิ่งตอนพูดคะ เรียกคนสวย นี่..
    #28
    1
    • #28-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 5)
      22 สิงหาคม 2561 / 21:32
      รู้สึกว่าตอนล่าสุดจะทำให้หลายๆคนหมั่นไส้ป๋า ป๋าก็แค่อยากหยอกอยากทำตัวเจ้าชู้ใส่หมอเองนะคะ55555 ถ้าตอนต่อๆไปป๋ายังพูดคะขาอีก หมอคงขนลุกตายไปเลยค่ะ555
      #28-1
  5. #27 NoirUN (@art-earng) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 00:05

    คิดอยู่จะหมั่นไส้ดอฟฟี่หรือสนับสนุนให้ย่ำยีหมอหนักกว่านี้(?)ดีจังค่ะ ตอนพูดคะขานี่ เก็บไว้ตอนจีบเขาก็ดั้ยยยย จะลวนลามแต่มาพูดบั่บนี้คือใจบ่ดีโลย(ต่อคนอ่าน)

    อย่าเพิ่งเผลอใจไปให้ดอฟฟี่นะลอว์! เรายังหมั่นไส้ป๋าอยู่555

    #27
    1
    • #27-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 5)
      22 สิงหาคม 2561 / 17:55
      เราเข้าใจความน่าหมั่นไส้นี้นะคะ เราเขียนเองยังขำๆ555 อยากให้อิป๋าดูกวนๆแต่กลายเป็นน่าขนลุก แม้แต่ลอว์ก็ยังขนลุกเลย แงงง5555
      สบายใจได้ค่ะ ังไม่เผลอใจง่ายๆแน่ ป๋าต้องพิสูจน์ตัวเองอีกนานเลย
      #27-1
  6. #26 00xsigen (@soL3il) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 22:45
    แง ดอฟฟี่ไม่อ่อนโยนเรย ไม่รู้ว่าจะใจบางที่ดอฟฟี่พูดคะขาหรือขนลุกดีค่ะ--- รู้สึกเรื่องนี้ลอว์จะโดนยํ่ายีพอสมควรเลยนะคะ5555555555555555
    #26
    1
    • #26-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 5)
      22 สิงหาคม 2561 / 17:54
      คิดว่าคนอ่านต้องขนลุกแน่ๆ แล้วก็จริง55555 กว่าเรื่องนี้จะจบลอว์ก็คงต้องเป็นสนามรัก(?)ของดอฟฟี่ไปเรื่อยๆค่ะ ฮือออ5555
      #26-1