end , (ONE PIECE ; DOFLAMINGOLAW) INVIDIA LUST | ชายชู้

ตอนที่ 4 : บาปริษยาครั้งที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 280
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    21 ส.ค. 61


บาปริษยาครั้งที่ 3

 

 

 

 

 

            ภายในห้องสีขาวที่มีกลิ่นยาเจือจาง โรซินันเต้ทอดสายตามองคนเป็นภรรยาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ  เตียง มือเรียวมีรอยสักบรรจงแกะเปลือกส้มโดยไม่ปริปากเอ่ยอะไรสักคำ ใบหน้าคมคายติดจะอิดโรยเหมือนครุ่นคิดอะไรสักอย่างอยู่ตลอดเวลาจนเขาอดใจยื่นมือออกไปหาไม่ได้

            ลอว์

            “ครับ?ลอว์เงยหน้าขึ้นมา มือที่กำลังแกะเปลือกส้มถูกจับเอาไว้

สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลยนะ เป็นอะไรหรือเปล่า?

ผมไม่ได้เป็นอะไรครับ ก็แค่...นอนไม่ค่อยหลับ

            คิดมากเรื่องฉันสินะ?

            ลอว์เงียบแล้วก้มหน้างุด สองสัปดาห์แล้วที่โรซินันเต้ต้องนอนอยู่ในโรงพยาบาล ใบหน้าหล่อเหลาดูอ่อนล้าไร้แววสดใสเหมือนยามปกติ ร่างกายที่เคยเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อสวยกลายเป็นซูบผอมลงไปมากแม้จะให้น้ำเกลือจนเขาแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับที่เห็นสามีต้องเป็นแบบนี้

            ลอว์ ขึ้นมานั่งบนนี้สิโรซินันเต้เอ่ยพลางตบตรงที่ว่างข้าง ๆ แล้วยันตัวขึ้นนั่งพิงหมอน ลอว์พยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะลุกจากเก้าอี้ขึ้นไปนั่งเคียงข้าง สองแขนที่เล็กลงไปมากโอบภรรยาสุดที่รักให้โน้มเข้าสู่อ้อมอก มือที่เคยหนาให้สัมผัสอบอุ่นกลายเป็นซูบซีดไม่ต่างจากร่างกายลูบหัวคนอยู่ในอ้อมแขนเบา ๆ ด้วยความรักใคร่ล้นอก เลิกคิดเรื่องฉันเถอะนะ...ฉันเห็นเธอเป็นแบบนี้แล้วยิ่งรู้สึกแย่...

            ผมขอโทษ...

            “จะขอโทษทำไม ไหนคนดีเงยหน้าขึ้นมาให้ฉันดูชัด ๆ หน่อยสิ

            ใบหน้าคมคายเงยขึ้นจากอก มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ทว่าแฝงไปด้วยความตรอมตรม ลอว์พยายามแล้วที่จะไม่คิดเรื่องโรซินันเต้แต่มันยากเหลือเกิน ต้องมาเห็นคนที่ตัวเองรักนอนรอวันตายหัวใจเขาก็แทบแหลกสลายจนนึกอยากจะตายตาม

            อืม...ขอบตาเธอคล้ำขึ้นนะแต่ก็ยังสวยเหมือนเดิมโรซินันเต้ไม่ได้โกหก ไม่ว่าใบหน้านี้จะดูอ่อนล้าสักแค่ไหนแต่ก็คงความสะคราญเหมือนครั้งแรกที่ได้พบกันไม่มีเปลี่ยน

            ลอว์อยากจะหัวเราะออกมาเหมือนทุก ๆ ครั้งที่อีกฝ่ายเอ่ยชม ทว่าก็ไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมาจากปาก รู้สึกราวกับมีก้อนอะไรสักอย่างไปอุดลำคอเอาไว้แค่จะเปล่งเสียงออกไปยังยากลำบาก มันหน่วงอยู่ในอกและมากเสียจนน้ำใสจะไหลออกมาแทน 

            คุณโรซินันเต้ ผม...เสียงพร่าแผ่วขาดหายยามที่ผู้มาใหม่เปิดประตูเข้ามาในห้อง โดฟลามิงโก้มองทั้งสองด้วยสายตายากจะคาดเดาอารมณ์ที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่น ในมือมีช่อดอกลิลลี่สำหรับเอามาเยี่ยมคนป่วย

            โอ้ ดอฟฟี่ วันนี้ก็มาอีกแล้วนะโรซินันเต้เอ่ยยิ้ม ๆ แล้วปล่อยให้คนในอ้อมแขนลงไปยืนบนพื้น

ลอว์ก้มหน้างุดอีกครั้ง สองมือกำยูกาตะที่สวมรู้สึกกระอักกระอ่วนทุกครั้งเวลาที่เจออีกฝ่าย ในหัวจะนึกย้อนไปถึงเรื่องราวในคืนนั้นทั้ง ๆ ที่อยากจะลบเลือนออกจากสมองให้หมด เพราะมันช่างแสนอัปยศและยังเป็นตราบาปที่ไม่อาจบอกใครได้

โดฟลามิงโก้เองก็รู้อยู่แก่ใจดีว่าที่อีกฝ่ายแสดงท่าทางแบบนี้เป็นเพราะอะไร  โฉมสะคราญต้องถูกตนย่ำยีจนบอบช้ำอย่างไม่อาจขัดขืนได้ ร้องไห้คร่ำครวญตลอดทั้งคืนราวกับคนจะขาดใจ ใบหน้าคมคายที่อาบไปด้วยน้ำใสยังคงอยู่ติดตาเขาจวบจนทุกวันนี้

            ลอว์ รบกวนเอาดอกไม้นี่ไปใส่แจกันให้ทีสิโดฟลามิงโก้ยื่นช่อดอกลิลลี่ให้ คนที่ก้มหน้าอยู่จำต้องเงยขึ้นมารับอย่างไม่เต็มใจ

            “ครับ...ลอว์รีบรับแล้วปลีกตัวไปอีกด้าน ไม่อยากจะมองใบหน้าของชายใจร้ายที่ขึ้นชื่อว่าพี่ชายสามี

            มาเยี่ยมทุกวันเลยนะ แล้วแบบนี้งานจะเสร็จเหรอ?

            “ก็น้องชายต้องนอนอยู่โรงพยาบาลแบบนี้จะไม่ให้พี่ชายมาเยี่ยมทุกวันได้ยังไง

            “ให้มันจริงเถอะ ฉันนึกว่านายมาเยี่ยมฉันเพราะอยากเจอลอว์ซะอีกสิ้นประโยคใบหน้าของคนเป็นพี่ชายพลันเปลี่ยนสี ไม่ต่างจากภรรยาที่กำลังจะเอาดอกไม้ใส่แจกัน ดวงหน้าคมคายซีดลงอย่างเห็นได้ชัด มือไม้อ่อนเปลี้ยจนทำช่อดอกลิลลี่หล่นลงพื้น

            ฮ่ะ ๆ เล่นมุกนี้อีกแล้วนะโรซี่...

มุกที่ไหน ฉันจริงจัง ไม่ใช่ว่าลับหลังฉันนายแอบทำอะไรลอว์หรอกนะ?”

            ริมฝีปากที่ขยับเปล่งเสียงหัวเราะแกน ๆ อ้าค้าง ความผิดบาปที่สร้างไว้มันถาโถมเข้าใส่จนโดฟลามิงโก้พูดอะไรไม่ออก ดวงตาสีแดงจางเสมองอีกคนที่อยู่มุมห้อง เห็นสองมือที่สั่นน้อย ๆ ยามเก็บช่อดอกไม้ขึ้นมาจากพื้น

            เฮ้ย ๆ ฉันแค่หยอกน่ะ ทำหน้าซีเรียสกันจัง นายกับลอว์นี่ไม่รับมุกเลยแฮะท้ายที่สุดโรซินันเต้ก็รีบเอ่ยออกมา เมื่อเห็นว่าทั้งพี่ชายและภรรยาต่างเงียบเป็นเป่าสาก ไม่ขำขันเพราะมุกฝืด ๆ ของตนเลยสักนิด

            คุณโรซินันเต้...ผมขอร้องล่ะ อย่าเล่นแบบนี้อีกนะครับ ลอว์เอ่ยเสียงแผ่ว พยายามบังคับสองมือให้เลิกสั่นแล้วเอาดอกลิลลี่ใส่แจกันไปวางไว้ตรงข้าง ๆ หัวเตียง           

            ก็ฉันอยากเห็นเธอกับดอฟฟี่หัวเราะบ้างนี่นา เวลามาเยี่ยมฉันก็เอาแต่ทำหน้าอมทุกข์

            “งั้นนายก็ควรเลิกเล่นมุกเดิม ๆ ซะ เพราะว่าฉันกับลอว์ไม่ขำเลยโดฟลามิงโก้แค่นยิ้ม แล้วเดินไปนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง ทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับมุกฝืด ๆ นั่นทว่าใจยังคงสั่นไม่เลิกราเพราะชนักที่ปักหลังอยู่

            ก็ฉันคิดมุกอื่นไม่ออกนี่นา โรซินันเต้เอ่ยยิ้ม ๆ ก่อนจะหันไปหาคนเป็นภรรยา ลอว์... เธอช่วยออกไปรอข้างนอกก่อนได้ไหม ฉันมีเรื่องอยากคุยกับดอฟฟี่เป็นการส่วนตัวสักหน่อย

            “ได้ครับ...คุณโรซินันเต้ ลอว์ผงกหัวรับทราบ แม้จะข้องใจว่าอีกฝ่ายต้องการคุยอะไรกับพี่ชายแท้ ๆ แต่คงเป็นเรื่องที่ไม่อยากให้ตนรู้ ถึงได้บอกให้ออกไปรอข้างนอกก่อน

            นายมีอะไรอยากคุยกับฉันงั้นเหรอโรซี่? โดฟลามิงโก้เอ่ยขึ้นมาเมื่อประตูห้องถูกปิดโดยน้องสะใภ้ที่เพิ่งเดินออกไป อดสงสัยไม่ได้ว่ามีเรื่องอะไรถึงได้ไม่ยอมให้ลอว์รับรู้ด้วย

            ดอฟฟี่ ฉันคิดว่า...โรซินันเต้เว้นไป รู้สึกลำบากเหลือเกินที่จะเอื้อนเอ่ยแต่ละคำออกมา จำต้องสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อยพูดออกมาให้จบประโยค ...ฉันคงอยู่ได้อีกไม่นาน

            “ทำไมนายพูดแบบนี้โรซี่...หมอบอกเองไม่ใช่เหรอว่านายอยู่ได้อีกสามเดือน

            “ใช่ แต่ว่าฉัน...ไม่ไหวแล้วจริง ๆทุกครั้งที่ขยับปากเพื่อเค้นเสียงที่แหบแห้งออกมาจากลำคอโรซินันเต้รู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลออกมาด้วย แม้ว่าจะพยายามสะกดกลั้นไม่แสดงด้านที่อ่อนแอออกมาทว่าเมื่อได้อยู่ต่อหน้าโดฟลามิงโก้เขาก็รู้สึกเหมือนหวนกลับไปเป็นเด็กชายตัวเล็กที่มีพ่อแม่และพี่ชายคอยประคบประหงมยามป่วยอยู่เสมอ

            เคยมีคนบอกว่าคนที่ใกล้จะตายมักคิดถึงเรื่องเก่า ๆ...โรซินันเต้เชื่อแล้วว่ามันเป็นความจริง

            โรซี่...

            “แค่พูดฉันก็ยังรู้สึกว่ามันเหนื่อยมาก ๆ เลย...แล้วลองคิดดูสิว่าทุกครั้งที่ฉันพยายามพูดให้ลอว์รู้สึกสบายใจฉันจะรู้สึกเหนื่อยมากแค่ไหน...มือที่ผอมแห้งลงไปมากยื่นไปหาพี่ชาย ถึงจะเหนื่อยฉันก็ยินดีทำเพื่อลอว์...แต่ว่าทุกครั้งที่ลอว์มาเยี่ยมฉันก็จะทำหน้าเป็นทุกข์อยู่ตลอด ฉันโคตรรู้สึกแย่เลยดอฟฟี่...แค่พูดให้เมียรู้สึกดียังทำไม่ได้เลย...

โดฟลามิงโก้รู้สึกขอบตามันร้อนผ่าวราวกับน้ำตาจะหลั่งรินก่อนจะจับมือน้องชายแท้ ๆ ของตนเอาไว้  

บางทีฉันก็รู้สึกอยากตายให้เร็วกว่านี้นะดอฟฟี่...ลอว์จะได้เลิกทำหน้าแบบนั้นสักที ฉันเห็นทีไรแล้วมันปวดใจจริง ๆ...

พอได้แล้วโรซี่...โดฟลามิงโก้รีบปรามไม่ให้อีกฝ่ายพูดอะไรไปมากกว่านี้ รับรู้ได้ถึงความเหนื่อยล้าที่แสดงออกทางแววตาสีแดงจางเช่นเดียวกับตน มันช่างหม่นหมองและเต็มไปด้วยความทุกข์ระทมที่ไม่ใช่จากโรคภัยเพียงอย่างเดียว...นายใช้พลังงานมากเกินไปแล้ว...พักผ่อนเถอะนะ...

ดอฟฟี่...จำสัญญาของเราได้ไหม...?

จำได้สิ...

นายจะต้องดูแลลอว์ให้ดี...ดียิ่งกว่าที่ฉันทำ

            โดฟลามิงโก้พยักหน้าพลางกอบกุมมือของคนเป็นน้องเอาไว้แน่น พยายามส่งความอบอุ่นไปให้เหมือนเมื่อครั้งที่เจ้าตัวยังเยาว์วัยและต้องนอนซมอยู่บนเตียง

            ทำให้ลอว์มีความสุขและอย่าทำให้ต้องร้องไห้เด็ดขาด...ถึงฉันจะไม่รู้ไม่เห็นแต่ก็จะไม่มีวันให้อภัยนาย...

            ประโยคที่ลอดออกมาจากริมฝีปากแห้งผากคล้ายคำขู่ทว่าใบหน้าอิดโรยกลับปรากฏรอยยิ้ม แม้จะขัดแย้งกันแต่โดฟลามิงโก้เข้าใจได้โดยพลันว่าน้องชายเพียงคนเดียวเชื่อใจตนมากแค่ไหนถึงได้ฝากฝังภรรยาแสนรักไว้กับชายที่ลอบเป็นชู้

            ความผิดบาปของเขานับวันยิ่งทวีคูณ แรกเริ่มเป็นแค่ชู้ทางใจ...เมื่อกาลเวลาผ่านไปก็กลายเป็นชู้อย่างเต็มตัวเพราะขืนใจภรรยาของน้องชาย ยัดเยียดให้ด้วยแรงปรารถนา ริษยาที่เรือนร่างงดงามส่งกลิ่นหอมจรุงที่คละเคล้าไปด้วยกลิ่นของชายที่เป็นเจ้าของ

ฉัน...

ฉันเชื่อใจนายนะดอฟฟี่...นายเป็นคนเดียวที่ฉันเชื่อใจว่าจะดูแลลอว์แทนฉันได้โรซินันเต้เชื่อมั่นว่าพี่ชายที่แสนดีจะดูแลภรรยาที่ตนรักสุดหัวใจได้ เชื่ออย่างไร้ข้อกังขาโดยไม่เคยล่วงรู้เลยว่าภายในใจของอีกฝ่ายคิดร้ายกับตนไว้มากเพียงใด และทำอะไรกับภรรยาผู้น่าสงสารในค่ำคืนแรกที่ต้องเข้าโรงพยาบาล

ไม่รู้เลยสักอย่าง...และจะต้องตายไปโดยไม่ที่ไม่รู้อะไร แม้กระทั่งตอนนี้โรซินันเต้ก็ไม่ทันรู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าไม่ได้จับมือกับพี่ชายคนเดิมอีกต่อไป ทว่าเป็นปีศาจร้ายที่มาในคราบของพี่ชายที่แสนดี

ทั้งสองต่างจับมือกับปีศาจ...เพียงเพราะหัวใจที่รักใคร่คน ๆ เดียวกัน






            เสียงหอบฮักที่เกิดจากการขัดขืนดังขึ้นในห้องนอน สองมือหนาหยาบละลาบละล้วงเข้าไปสัมผัสผิวสีแทนสวยด้วยความใคร่ ค่อย ๆ ไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าที่ไม่ได้มีมากดั่งอิสตรีแต่คนในอ้อมแขนนี้ก็มีรูปร่างที่งดงามไม่พ่ายแพ้กัน บีบคลึงทุกสัดส่วนที่มือลากผ่าน ริมฝีปากขบเม้มที่ใบหูก่อนกระซิบเสียงพร่า

            ลอว์...

            “ดอฟฟี่ได้โปรด...หยุด...คนโดนคุกคามพยายามจะสะบัดให้หลุดจากอ้อมแขนแกร่ง ทว่าแรงที่ตนมีก็ช่างน้อยนิดนักหากเทียบกับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นจ่าฝูง ยามที่มือของอีกฝ่ายฟอนเฟ้นไปตามร่างกายเขาก็รู้สึกเวียนหัว ตาลายขึ้นมา อาการอาจต่างจากคืนนั้นแต่ก็เป็นเพราะต่อต้านสัมผัสของคนที่ไม่ใช่สามี    

            เธอพยายามหลบหน้าฉัน...ตั้งแต่เกิดเรื่องคืนนั้นโดฟลามิงโก้ว่าพลางสอดมือเข้าไป ลูบไล้ต้นขาเนียนสวย เลื่อนขึ้นไปสูงอีกนิดก็สัมผัสกับส่วนน่าเอ็นดูที่อยู่ใต้ผ้าอีกชั้น

            “อึก...ดอฟฟี่...ลอว์กระตุก ใบหน้าคมคายเหมือนจะร้องไห้ออกมารอมร่อ เพียงแค่เกิดเรื่องในคืนนั้นมันก็ฝังใจเขาเสียจนกลายเป็นฝันร้ายที่ตามมาหลอกหลอนยามหลับ ทุกครั้งที่ลืมตาตื่นก็ต้องร้องไห้เพราะรู้สึกผิดแม้ว่าจะเป็นบาปที่ตนไม่ได้ตั้งใจสร้าง

            รู้สึกเหมือนนอกใจสามีที่ตนรักยิ่งกว่าสิ่งใด แล้วสมสู่กับชายชู้แม้ว่าร่างกายและใจจะไม่ยินดี และชายคนนั้นยังเป็นพี่ชายของสามี...พี่ชายที่แสนดีในความคิดของคนที่ตนรัก

            คุณไม่ละอายใจบ้างเลยหรือไง...ผมเป็นภรรยาของน้องชายคุณนะ...

            “อา...ก็ต้องละอายใจสิโดฟลามิงโก้ตอบเสียงทุ้มพร่า มือซ้ายที่สาละวนอยู่ด้านบนเคล้นคลึงอกบาง ๆ ราวกับเป็นถันคู่งามของผู้หญิง ปลายนิ้วสะกิดที่ยอดปทุมเรียกเสียงครางอย่างไม่เต็มใจให้หลุดออกมาจากริมฝีปากที่พยายามพร่ำบอกให้ตนหยุด แต่เธอเย้ายวนเกินไป...ฉันถึงได้ทนไม่ไหวแล้วยังไงล่ะ

            “คุณมัน...อ๊ะ แย่ที่สุด...

            “แย่งั้นเหรอ...ก็คงงั้น แต่โรซี่ไม่ได้คิดแบบเธอหรอกนะคนตัวใหญ่คลี่ยิ้มออกมา จมูกโด่งเป็นสันฝังลงที่ต้นคอระหง สูดดมกลิ่นกายหอมหวานดังมวลดอกไม้ที่ไม่มีกลิ่นของชายใดมาปะปน กลิ่นรัญจวนที่ทำให้เขาอยากสอดแทรกเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งเหมือนคืนนั้นอีกครั้ง สำหรับโรซินันเต้ฉันคือพี่ชายที่แสนดี...ดีแบบไม่มีใครเทียบได้เลย

            “...ถ้าคุณโรซินันเต้รู้ความจริงว่าคุณเป็นคนยังไง...เขาก็คงไม่คิดว่าคุณยังเป็นพี่ชายที่แสนดีอยู่อีกแน่ ๆ

            “เธอจะบอกโรซี่งั้นเหรอ กล้าบอกเหรอว่าเธอถูกฉันทำอะไรบ้าง?” สองมือที่บีบคลึงเริ่มทวีความหนัก ขยำอกสีน้ำผึ้งจนขึ้นรอยสีแดง ริมฝีปากได้รูปจูบซับไปตามลำคอและไหล่ลาดเนียน อยากจะขบเม้มสร้างรอยรักให้เด่นชัดทว่าคนในอ้อมแขนนี้ยังมีเจ้าของอยู่

            ลอว์ได้แต่กัดปาก สะกดกลั้นทั้งเสียงครางและเสียงสะอื้นไห้เอาไว้ แม้จะถูกย่ำยีให้ต้องรู้สึกอดสูมากเพียงใดเขาก็ไม่อยากแสดงความอ่อนแอออกมา

หากโรซินันเต้ปฏิบัติกับเขาราวสิ่งมีค่า ไม่ใช่แค่โอเมก้าที่มีทำหน้าที่คอยผลิตลูกหรือบำเรอความใคร่ โดฟลามิงโก้ก็คงปฏิบัติสวนทาง สัมผัสหยาบโลนไล้ไปตามเรือนร่างอย่างกระหายในกามารมณ์  

ลอว์สั่นเทิ้ม น้ำตาเอ่อคลอจวนเจียนจะไหลรินทุกครั้งที่อีกฝ่ายพรมจูบไปตามผิวกาย ยูกาตะแทบจะหลุดลุ่ยลงไปกองที่พื้นยามสองมือเคล้นคลึงทุกสัดส่วนของร่างกาย แม้จะพยายามขัดขืนสักแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์เพราะขนาดตัวและแรงที่ต่างกัน ท้ายที่สุดลอว์ก็หยุดดิ้นพลางก้มหน้ายอมรับชะตากรรม ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้อีก

โดฟลามิงโก้รับรู้ได้ว่าคนในอ้อมแขนกำลังร้องไห้ แม้ว่าลอว์จะสูงโปร่งสักแค่ไหนแต่เมื่อเทียบกับตนแล้วก็เล็กกว่ามากและช่างแสนบอบบาง เพียงแค่ออกแรงนิดหน่อยผิวสีน้ำผึ้งสวยก็เป็นรอยช้ำสีแดง ดูน่าทะนุถนอมและน่าย่ำยีในเวลาเดียวกัน มันจึงยากเหลือเกินที่จะยับยั้งชั่งใจแต่สุดท้ายเขาก็ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นอิสระ

ตราบใดที่โรซี่ยังหายใจฉันจะไม่ทำอะไรเธออีกมือหนาจับใบหน้าคมคายให้หันมาทางตน โดฟลามิงโก้จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีขี้เถ้าวาวน้ำใสด้วยแรงปรารถนาอย่างแรงกล้าที่มีต่ออีกฝ่าย แต่เมื่อไหร่ที่หมอนั่นตาย...เธอจะต้องเป็นของฉัน






  ลอว์ยังคงมาเยี่ยมโรซินันเต้ทุกวันไม่เคยขาด คอยเปลี่ยนดอกไม้ในแจกันและปลอกผลไม้ที่เอามาด้วยเสมือนเป็นกิจวัตรประจำวันใหม่ที่ถูกเพิ่มเข้ามาหลังจากสามีต้องนอนอยู่ในโรงพยาบาลนานร่วมเดือน

อาการของโรซินันเต้นับวันมีแต่จะแย่ลง แต่ก็ฝืนทำเป็นยังไหวเพียงเพราะไม่อยากให้ภรรยาที่บากบั่นมาเยี่ยมทุกวันต้องรู้สึกแย่   

ทว่าลอว์รู้ก็รู้ดี...ว่าคนเป็นสามีพยายามทำเพื่อตนมากแค่ไหน ใช้ชีวิตร่วมกันมาตั้งสามปีมีหรือจะดูไม่ออกจึงตอบรับด้วยการแสร้งทำเป็นไม่รู้ต่อไป ฝืนยิ้มแม้ว่าน้ำตาแทบจะไหลเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายชอบมากกว่าตอนทำหน้าสลด

.วันนี้เธอสวยจังโรซินันเต้ยิ้มบาง ๆ มองใบหน้าคมสะคราญจากด้านข้างยามเอาแจกันดอกไม้ที่เพิ่งเปลี่ยนมาตั้งไว้ข้าง ๆ หัวเตียง

คุณก็ชมผมแบบนี้ทุกวันไม่ใช่เหรอ?

ก็เธอสวยทุกวันเลยนี่นา

ปากหวานจัง ลอว์ยิ้มละไมแล้วนั่งลงบนเตียง แม้โรซินันเต้จะอยากลุกขึ้นไปสวมกอดภรรยาเหมือนเช่นเคยมากแค่ไหนแต่ก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจึงทำได้แค่จับจ้องใบหน้าที่ตนพบครั้งแรกก็ตกหลุมรักพลางยื่นมือที่สั่นน้อย ๆ ออกไปหา

ไม่ได้ปากหวานสักหน่อย ฉันพูดความจริงต่างหากมือผอมสัมผัสแก้มนิ้มอย่างแผ่วเบาด้วยความรักใคร่ ลอว์จับมือของโรซินันเต้เอาไว้แล้วแนบใบหน้าลงไปรับความอบอุ่นพลางหลับตาพริ้ม อา...นี่ฉันแต่งงานกับนางฟ้าเหรอ

คุณเพ้อใหญ่แล้ว...

ฉันอยากจูบเธอจัง...

ลอว์ลืมตาขึ้นมา มองใบหน้าของสามีที่มีรอยยิ้มบาง ๆ ประดับอยู่ก่อนจะพยักหน้าอย่างเชื่องช้า

ริมฝีปากสวยแนบลงบนริมฝีปากแห้งผาก บดเบียดอย่างเนิบนาบและนุ่มนวล โรซินันเต้รู้สึกว่ามันช่างหอมหวานแม้ไม่ได้ล่วงล้ำเข้าไป ความรู้สึกราวกับได้จูบอีกฝ่ายเป็นครั้งแรกก่อนที่จะตกลงคบหากัน

...มันช่างเป็นความทรงจำที่ล้ำค่าเหลือเกิน

ลอว์ผละปากออกมา ลูบไล้ใบหน้าที่ซูบจนแก้มตอบของสามีแล้วยิ้มออกมาด้วยความขมขื่น

ฉันง่วงจังเลย...ขอนอนก่อนนะโรซินันเต้รู้สึกว่าเปลือกตาทั้งสองมันหนักอึ้ง ภาพที่เห็นก็พร่ามัวจนฝืนลืมตาต่อไม่ไหว เขาค่อย ๆ เข้าสู่นิทราอย่างสงบและเงียบงัน ลมหายใจเริ่มผะแผ่วเช่นเดียวจังหวะชีพจรที่เต้นช้าลงเรื่อย ๆ

คุณโรซินันเต้...ลอว์เรียกอีกฝ่ายเสียงสั่นเครือพลางกอบกุมมือซูบผอมเอาไว้แน่น พยายามพร่ำเรียกซ้ำ ๆ ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่าต่อให้เรียกอย่างไรอีกฝ่ายก็ไม่อาจตอบรับกลับมา

แต่ก็หวังว่าเสียงของตนจะส่งไปถึงเป็นครั้งสุดท้าย

น้ำใสหลั่งไหลออกมาจากดวงตาที่ร้อนผ่าว ลอว์ยิ้มก่อนจะค่อย ๆ โน้มหน้าลงไปจูบซับแก้มของอีกฝ่ายที่ยังคนอุ่นและเปรอะเปื้อนน้ำตาของตน

หลับให้สบายนะครับ...คุณโรซินันเต้





 

โดฟลามิงโก้รีบมาที่โรงพยาบาลทันทีที่ได้รับข่าว ความรู้สึกเหมือนตอนที่รู้ว่าน้องชายแท้ ๆ ต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะอาการทรุดลง...ทว่าครั้งนี้มันชวนให้ใจหายยิ่งกว่า ทำเอาเขาต้องเบิกตากว้างมือไม้อ่อนเปลี้ยจนทำโทรศัพท์ตกลงพื้นทันทีที่ได้ยินคนจากปลายสายเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือระคนสะอื้นไห้

ลอว์...เขาเรียกน้องสะใภ้ทันทีที่เข้าไปในห้อง ใบหน้าที่อาบน้ำตาค่อย ๆ หันมาอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีขี้เถ้าหม่นมองดูเลือนลอยเสียจนหัวใจของเขาพลันกระตุกวูบ

ดอฟฟี่...

เสียงที่ลอกออกมาจากริมฝีปากสวยนั้นช่างเบาและแหบแห้ง ท่าทางก็ระโหยโรยแรงจนเขาอดเป็นห่วงไม่ได้

เธอเป็นอะไรหรือเปล่า...?

ผม...ลอว์เว้นไป ก้อนสะอื้นมันตีตื้นขึ้นมาจนอยากจะร้องไห้ดัง ๆ อีกครั้งแต่ก็พยายามกลั้นเอาไว้ ผม...ไม่เป็นไร

แต่เธอดู...

ผมคิดว่าคุณคงอยากคุยกับคุณโรซินันเต้เป็นครั้งสุดท้าย...

...

ผมจะออกไปรอข้างนอกนะครับ... เอ่ยจบก็ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกไป ทำให้ภายในห้องสีขาวที่มีกลิ่นยาปะปนกลิ่นหอมของดอกไม้เหลือเพียงสองพี่น้องที่คนหนึ่งยังหายใจ ส่วนอีกคนนั้นเข้าสู่นิทราอย่างไม่มีวันหวนกลับ

โดฟลามิงโก้ลากเก้าอี้มานั่งที่ข้างเตียงก่อนจะจับมือเย็นเยียบของน้องชายที่ครั้งหนึ่งยังเคยอุ่นจะใหญ่พอ ๆ กับของตน

เฮ้ โรซี่เขาเงียบไป ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ ฉันมีเรื่องอยากจะสารภาพกับนายล่ะ...

ฉับพลันดวงตาที่อยู่หลังกรอบแว่นก็เริ่มสั่นไหวยามมองร่างที่นอนนิ่งสงบทว่าใบหน้ากลับประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ราวกับว่าเจ้าตัวแค่หลับใหลจริง ๆ ไม่ได้จากไปไกล

ฉัน...ไม่ใช่พี่ชายที่แสนดีแบบที่นายเชื่อหรอกนะโรซี่ ฉันมันก็แค่คนเลวที่หลงรักเมียของนาย... น้ำอุ่น ๆ เริ่มหลั่งรินอย่างไม่อาจกลั้นอยู่ เลนส์แว่นสีแดงพร่ามัวเพราะม่านน้ำตาจนโดฟลามิงโก้ต้องถอดออกมาในที่สุด

โดฟลามิงโก้รู้สึกว่าตัวเองช่างอ่อนแอและขี้ขลาด สารภาพความผิดบาปยามที่อีกฝ่ายไม่อาจรับรู้ได้อีก...หรืออาจจะรู้ทว่าไม่สามารถตอบกลับมาได้ และหวังว่าน้องชายจะให้อภัยคนบาปอย่างตนแม้ว่าจะทำผิดสัญญาที่ให้กันไว้

โรซินันเต้บอกว่าอย่าทำให้ลอว์ต้องร้องไห้...แต่เขาทำไปแล้ว

ฉันขอโทษโรซี่...แต่ฉันสัญญาว่าจะดูแลลอว์ให้ดีที่สุดและจะรัก...ให้มากกว่าที่นายรักเขามองน้องชายเพียงคนเดียวผ่านม่านน้ำตาก่อนจะยิ้มออกมาอย่างข่มขื่น เพราะงั้น...หลับให้สบายนะน้องชาย








 

เป็นตอนที่มีแต่น้ำตา...เราก็ใจบางเขียนไปจะร้องไป5555 ชายชู้เป็นเรื่องที่เขียนค่อนข้างยากสำหรับเราเลยค่ะ ทั้งๆที่พล็อตไม่ได้หวือหวาอะไรแต่เราไม่ถนัดเขียนให้ตัวละครเศร้ามากๆ เราชอบให้ตัวละครมีความสุข ผีบ้าผีบอเหมือนเรามากกว่า5555 เพราะงั้นกว่าจะปั่นชายชู้ได้แต่ละตอนเราต้องมีสมาธิแล้วเราดันเป็นพวกสมาธิสั้น กว่าจะเขียนได้เลยช้าค่ะ555

แต่ก็ถือว่าเป็นการท้าทายความสามารถ นานๆทีจะได้เขียนอะไรแบบนี้ ส่วนมากเรามักจะเขียนแนวนี้ไม่จบซะด้วยแต่เรื่องนี้ต้องจบค่ะ5555 เพราะงั้นพอเทียบกับหมอเงือกแล้วเราจะปั่นชายชู้ได้ช้ามากรวมกับไม่ค่อยมีเวลา เลยต้องค่อยๆเป็นค่อยๆไป แต่หมอเงือกมันแถวถนัดอยู่แล้วเราเขียนปั่นเร็วมั่ก

มีตรงไหนผิดพลาดทักท้วงได้นะคะ ก็จะเบลอๆมึนๆหน่อย ;A;


ปล. ฮาร์ดเซลนิดนึง ALL FOR LAW ยังเหลือ 2 เล่ม THE WAY YOU ARE เหลือ 3 เล่มค่ะ แฮ่~

 

ลงครั้งแรก - 15/08/2561

 


? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

68 ความคิดเห็น

  1. #61 Tralala (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 12:56

    ถึงป๋าดอฟจะเลว แต่ต่อหน้าร่างไร้วิญญาณของน้องชายก็ยอมสารภาพความจริงออกมานะคะ ดูแบรบถึงจะเลวอยากได้หมอขนาดไหน แต่ก็ยังดูมีสำนึกผิดชอบชั่วดีอยู่บ้าง จริงๆป๋าก็รักน้องแหล่ะ แต่ความอยากได้เมียน้องมันมีมากกว่า คุณโคราคะที่ย้ำกะพี่ชายขนาดนี้เพราะรู้ใช่มั้ยว่าดอฟฟี่ตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าอะไรจะเกิดขึ้น คุณโคราจากไปแล้ว หมอคงลำบากแน่เลย

    #61
    0
  2. #25 Tomogohz_b (@Tomogohz_b) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 17:33
    ง่ะ!! ไรท์อัพแล้วหรอ~อมก.
    //คือเด็กดีไม่แจ้งเตือน ได้อ่านช้าเลย

    เศร้ามากค่ะ ได้อารมณ์เหมือนอยู่ใน
    เหตุการณ์ด้วยเลย
    ชอบเรื่องนี้มากก
    ปล.อย่าทิ้งเรื่องนี้น้าา
    #25
    2
    • #25-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 4)
      17 สิงหาคม 2561 / 00:34
      ขอบคุณที่ชอบเรื่องนี้นะคะ มีกำลังใจมากเลย จะพยายามปั่นให้เร็วที่สุด เราจะไม่ทิ้งค่ะ ต้องไปให้สุดแต่คนอ่านก็ต้องไปกับเรานะคะ55555
      #25-1
    • #25-2 Tomogohz_b (@Tomogohz_b) (จากตอนที่ 4)
      17 สิงหาคม 2561 / 05:57
      ชิบเรือนี้หนักมากยังไงก็ติดตามเสมอค่ะ อิอิ
      #25-2
  3. #24 NoirUN (@art-earng) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 01:38

    หลังจากนี้ดอฟฟี่ก็ทำอะไรลอว์ได้ตามใจแล้วนะ /ไม่ใช่ที่จะบอกเห้ย!

    สงสารลอว์ที่สุดแล้ว เป็นโอเมก้า ถ้าเอาไปบอกใครว่าตนเป็นชู้กับพี่ชายสามี คงมีแต่โดนตราหน้าว่ามีผัวสองคนแน่ๆ งือ แม้นางจะโดนขืนใจก็ตามอ่ะ... /กอดนะ;-;

    #24
    1
    • #24-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 4)
      16 สิงหาคม 2561 / 12:17
      ถูกต้องแล้วค่ะคุณเอิง! /เดี๋ยวววววว
      ในเรื่องลอว์ดูรับบทหนักและน่าสงสารจริงๆค่ะ จะบอกใครก็ไม่ได้ แถมยังจะโดนชาวบ้านติฉินนินทาอีกถ้าพูดออกไปจริงๆ คนก็จะพูดได้นางนี่มันวร้ายยย ได้ทั้งพี่ทั้งน้องเงี้ย
      #24-1
  4. #23 little17 (@little17) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 22:11
    เศร้ามากเลยค่ะ งื้อออ
    #23
    1
    • #23-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 4)
      16 สิงหาคม 2561 / 12:10
      ถ้าทำให้คนอ่านเศร้าได้เราก็ดีใจนะคะ เรายิ่งกังวลว่าจะเขียนไม่ดี คนอ่านไม่อิน ;A;
      #23-1
  5. #22 Robam (@Robam) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 21:23
    น้ำตาไหลทาวมเลยจร้าTT
    #22
    1
    • #22-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 4)
      16 สิงหาคม 2561 / 12:09
      สูดหายใจเข้าลึกๆนะคะ ;-; /ยื่นผ้าเช็ดหน้า
      #22-1
  6. #21 00xsigen (@soL3il) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 19:48
    ตอนนี้เศร้ามากๆเลยค่ะ;-; อ่านไปนำ้ตาซึมไป ต่อจากนี้ก็เหลือแค่ดอฟฟี่กับลอว์แล้ว;-; ฮวือ ใจนึงดอฟฟี่ก็คงรู้สึกผิด /คุณโครานี่บอกดอฟฟี่ว่าอย่าทำให้ลอว์ร้องไห้แต่ดูเหมือนจะไม่ทันแล้ว---
    #21
    1
    • #21-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 4)
      16 สิงหาคม 2561 / 12:08
      ได้อ่านเม้นท์นี้แล้วหายกังวลเลยค่ะ เพราะเราไม่ถนัดเขียนแนวๆนี้เลยกลัวว่าจะทำให้ไม่อิน ;-; ต่อจากนี้ป๋าจะทำยังไงกับลอว์ ก็ขอฝากติดตามไปจนจบด้วยนะคะ แฮ่ /ไม่ทันแล้วจริงๆค่ะ ป๋าทำน้องร้องไห้สองรอบแล้วววว
      #21-1
  7. #20 AK_OR (@blackkeys) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 19:29

    ฮือ....คุณโครา....T^T

    #20
    1
    • #20-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 4)
      16 สิงหาคม 2561 / 12:07
      คุณโคราได้พักผ่อนอย่างเต็มที่แล้วค่ะ ;_;
      #20-1