end , (ONE PIECE ; DOFLAMINGOLAW) INVIDIA LUST | ชายชู้

ตอนที่ 3 : บาปริษยาครั้งที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 338
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    19 ส.ค. 61


บาปริษยาครั้งที่ 2

 

 

 

 

 

            ทุก ๆ วันยามบ่ายคล้อยหลังสอนเสร็จลอว์มักจะมายืนชมมวลดอกไม้ในสวน ชื่นชอบที่สุดในบรรดาที่ปลูกเองกับมือคงไม่พ้นดอกดาวเรืองสีเหลืองอร่าม เขาทำทุกอย่างเองตั้งแต่เลือกเมล็ดพันธุ์ ขุดหลุม ใส่ปุ๋ย โปรยเมล็ดจวบจนลงดินกลบ หมั่นดูแลรดน้ำทุกเช้าด้วยความรักใคร่ราวกับลูกคนหนึ่งจนมันเบ่งบานสวยงามได้ขนาดนี้

            จังหวะที่กำลังเพลิดเพลินกับความงามของดอกไม้ลอว์รู้สึกได้ว่ากำลังมีคนเดินตรงเข้ามาหา รอยยิ้มบาง ๆ พลันแต้มขึ้นมาบนใบหน้าคมคาย คิดว่าคงเป็นสามีที่กลับมาจากบริษัทจึงรีบหันขวับไปเอ่ยทักทาย

            กลับมาแล้วเหรอครับ คุณโรซินันเต้เอ่ยเสียงอ่อนเสียงหวานตามประสาภรรยาที่ช่างเอาอกเอาใจ แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ใช่สามีแก้มเนียนก็แดงก่ำขึ้นมาทันที

            ขอโทษทีนะที่ฉันไม่ใช่โรซี่โดฟลามิงโก้ยิ้ม เห็นดวงหน้าที่แดงเพราะความเขินอายก็อดคิดว่ามันน่าช่างน่าเอ็นดูไม่ได้ ไม่ว่าเจ้าตัวจะทำอะไรมันก็ล้วนน่ารักไปเสียหมด ฉันมาเยี่ยมโรซี่น่ะ นึกว่ากลับมาแล้วซะอีก

            “คิดว่าคงกำลังกลับมาครับลอว์ยิ้ม นึกซึ้งใจที่อีกฝ่ายมักมาเยี่ยมโรซินันเต้บ่อย ๆ แม้ว่างานจะเยอะแค่ไหนก็ตาม ยอมสละเวลามาทานมื้อเย็นด้วยกันเพราะน้องชายต้องการ โดฟลามิงโก้อาจไม่ได้แสดงความเป็นห่วงเป็นใยชัดเจนเท่ากับเขา แต่ทุกอย่างที่ทำมันล้วนแสดงถึงความรักใคร่ที่มีต่อน้องชายแท้ ๆ

            ดาวเรืองพวกนี้สวยไม่เคยเปลี่ยนเลย เธอคงดูแลเป็นอย่างดีสินะ?

ครับลอว์พยักหน้าน้อย ๆ ผมชอบดาวเรืองมากเลย ทุกครั้งที่ได้มองผมจะรู้สึกผ่อนคลาย แล้วคุณล่ะชอบหรือเปล่า?

ชอบสิ มันสวยมาก สวยเหมือนเธอเลย

คุณนี่ปากหวานจัง ฮ่า ๆคนโดนชมหัวเราะเสียงใสออกมา ดวงตาคมขี้สีเถ้าหยีลงเป็นเสี้ยวพระจันทร์ด้วยความขบขัน เหมือนคุณโรซินันเต้เลย สมแล้วที่เป็นพี่น้องกัน

โดฟลามิงโก้ทำเพียงยิ้มออกมายามได้เห็นใบหน้าสะคราญหัวเราะร่า สองแก้มเนียนผ่องถูกระบายด้วยสีแดงระเรื่อน่ามอง นานร่วมเดือนแล้วที่ไม่ได้เห็นใบหน้าคมคายดูผ่อนคลายแบบนี้นับตั้งแต่ได้รับรู้ว่าโรซินันเต้ป่วย

ลอว์หยุดหัวเราะ ดวงตาคมเหลือบไปเห็นดอกดาวเรืองที่ร่วงอยู่บนพื้นก็รีบก้มเก็บขึ้นมา ใบหน้าฉาบไปด้วยความเสียดายแม้ว่าตนจะหมั่นดูแลด้วยความรักแค่ไหนแต่ดอกไม้นั้นช่างบอบบางมีวันร่วงลงสู่ดิน

ฉันขอได้ไหม?

ครับ?

ดอกดาวเรืองในมือเธอ ฉันขอได้ไหม?

ลอว์เลิกคิ้วทำหน้าแปลกใจ มองดาวเรืองในมือตนอีกครั้งก่อนจะยื่นไปให้อีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้ม

ได้สิครับ

โดฟลามิงโก้ยื่นมือออกไปรับ ปลายนิ้วสัมผัสมือเรียวผอมก่อนดวงตาต่างสีทั้งสองจะสานสบกัน ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาราวกับว่าเวลาถูกหยุดไปชั่วขณะ พลันเสียงที่ดังขึ้นมาก็เรียกให้ทั้งสองต้องขยับ คนตัวสูงโปร่งรีบชักมือกลับแล้วหันไปมองเจ้าของเสียงก่อนจะรีบเดินเข้าไปหา

โอ๊ะ ดอฟฟี่ วันนี้ก็ทิ้งงานมามาหยอดลอว์ตอนฉันไม่อยู่อีกแล้วเหรอ?โรซินันเต้เอ่ยกระเซ้าอย่างอารมณ์ดี ทว่าคนที่คิดไม่ซื่อจริง ๆ พลันชะงักหน้าเจื่อนไป โดฟลามิงโก้อยากจะหัวเราะเป็นการตบมุกแต่ก็ไม่มีเสียงอะไรลอดออกมาจากริมฝีปาก

ที่เขาบอกว่ามาเยี่ยมเป็นเรื่องจริงไม่ได้เสแสร้งแต่อย่างใด แต่อีกเรื่องที่ไม่ได้บอกไปก็คืออยากมาพบเมียน้องชายมากเช่นกัน

            “ดูพูดเข้าสิ นั่นพี่ชายคุณนะลอว์ฟาดไปที่แขนของโรซินันเต้เบา ๆ คิ้วเขียวมุ่นเข้าหากันคล้ายกำลังไม่พอใจ

            “ฉันแค่ล้อเล่นเอง เธอโกรธเหรอ?” โรซินันเต้ยิ้มแหยเมื่อโดนเมียรักตีแบบนี้ ยกมือลูบแขนขวาป้อย ๆ ทำตาละห้อยน่าสงสาร

            “ก็ดอฟฟี่นิ่งไปเลยนี่นา คงไม่ชอบแน่ ๆ ที่คุณพูดเล่นแบบนี้

ฉันไม่เป็นไรโดฟลามิงโก้แค่นยิ้มออกไป โบกมือน้อย ๆ เป็นเชิงบอกว่าตนไม่ได้ถือสาสิ่งที่น้องชายพูด เพียงแค่นั้นลอว์ก็ดูใจชื้นขึ้นมา คิ้วที่ย่นชิดกันคลายออกก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะแต้มบนใบหน้าคมคาย

โล่งอกไปที...ผมกลัวว่าคุณจะรู้สึกไม่ดี

ดอฟฟี่ไม่คิดแบบนั้นหรอกน่า เธอน่ะคิดมากเกินไปโรซินันเต้ว่าพลางจิ้มที่แก้มนิ่มไปหนึ่งที กระเซ้าเย้าแหย่ภรรยาคนงามราวกับพวกข้าวใหม่ปลามันโดยที่ไม่รู้ว่าทำให้คนที่มองอยู่รู้สึกอิจฉาแค่ไหน

ดอกดาวเรืองในมือแหลกเละเพราะแรงกำ ความริษยาแล่นปราดสู่หัวใจ ชั่ววูบหนึ่งที่โดฟลามิงโก้เกิดความคิดชั่วร้ายจนไม่น่าให้อภัย

เมื่อไหร่โรซี่จะตายสักทีนะ...

ดอฟฟี่

...

เฮ้ ดอฟฟี่ เป็นอะไรหรือเปล่า?

คนโดนเรียกสลัดความคิดด้านมืดที่อยู่ในหัวชั่วขณะให้หลุดออกไป แสร้งทำสีหน้าให้ดูปกติที่สุดเอาไว้แล้วเอ่ยกลับไป

มีอะไรงั้นเหรอโรซี่?

คืนนี้นายจะอยู่กินมื้อเย็นกับเราไหม?

อา...คงไม่ล่ะ ฉันมีงานต้องกลับไปทำต่อที่บริษัทอีกเขาปฏิเสธพลางก้มมองนาฬิกาข้อมือ เห็นว่าถึงเวลาที่ต้องกลับไปแล้วพอดีก็ขอตัว โรซินันเต้ทำหน้าผิดหวังเล็กแต่ก็ยิ้มออกมา เข้าใจว่า CEO งานเยอะแค่ไหน

งั้นเอาไว้โอกาสหน้าก็ได้ อย่าโหมงานหนักจนลืมกินข้าวล่ะดอฟฟี่

ขอบใจที่เป็นห่วงนะโรซี่ ฉันต้องไปแล้ว

เดินทางปลอดภัยนะพี่ชาย

โดฟลามิงโก้พยักหน้ารับทราบโดยมีเจ้าบ้านทั้งสองยิ้มส่งให้ ขายาวก้าวตรงไปยังรถหรูเมอร์เซเดสเบนซ์สีขาวที่จอดอยู่ตรงลานในบ้าน มือหนาที่กำลังจะล้วงเอากุญแจรถขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงชะงัก ดวงตาคมหลังกรอบแว่นมองซากดาวเรืองที่อยู่ในมืออยู่ครู่หนึ่งแล้วทิ้งลงไปพื้นไป

            เป็นอีกหนึ่งวันที่มื้อเย็นดำเนินอย่างเรียบง่าย ในห้องที่ปูด้วยเสื่อทาทามิมีเพียงสองสามีภรรยาที่ต่างพลัดกันเล่าว่าวันนี้ทำอะไรบ้างจนกลายเป็นอีกหนึ่งกิจวัตรประจำวัน ระหว่างที่คีบเนื้อปลาเข้าปากโรซินันเต้ก็ลองจินตนาการว่ามีลูก ๆ นั่งร่วมโต๊ะอาหารแล้วก็หลุดยิ้มออกมา มันคงครึกครื้นสุขสันต์ยิ่งกว่าที่เป็นอยู่มาก ลูก ๆ คงช่วยเติมเต็มช่องว่างให้พวกเขาทั้งสองได้ เป็นแก้วตาดวงใจและพยานรักที่แสนล้ำค่า

            ยิ้มอะไรครับ คุณโรชินันเต้? ลอว์แปลกใจที่จู่ ๆ อีกฝ่ายก็ยิ้มอยู่คนเดียว แต่ก็เข้าใจดีว่าบางครั้งโรซินันเต้ก็เพี้ยน ๆ ชอบทำตัวเด๋อด๋าชวนขำแต่ก็เป็นผู้นำที่ดี

            ฉันก็แค่คิดอะไรนิดหน่อยน่ะ

คิดเรื่องอะไรเหรอครับ?

คิดว่าเรามีลูกด้วยกันน่ะรอยยิ้มเปี่ยมสุขแปรเปลี่ยนเป็นสลดในบัดดล โรซินันเต้รู้ว่าสิ่งที่วาดฝันไม่อาจมีวันเป็นจริงได้ ทั้งเรื่องที่ตนไม่แข็งแรงไหนจะเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย พระเจ้าอาจเมตตาที่ทำให้เขาได้พบรักกับภรรยาที่พรั่งพร้อมอย่างลอว์แต่ก็ต้องแลกกับอะไรสักอย่าง

และสิ่งนั้นก็คงเป็นชีวิตของเขาที่สั้นลง...สั้นเสียจนยังไม่ทันได้เก็บเกี่ยวความสุขให้เต็มที่เลยด้วยซ้ำ

คุณโรซินันเต้...

ขอโทษนะลอว์...ฉันทำให้มื้อเย็นที่เธออุตส่าห์ทำกร่อยจนได้

ไม่เป็นไรครับ...กินข้าวต่อกันเถอะลอว์ส่ายหน้า รับรู้ได้ถึงความเศร้าผ่านทางแววตาสีแดงจางแม้ว่าคนเป็นสามีจะพยายามเก็บกักอารมณ์แค่ไหน

มือเรียวจับที่หน้าท้องอย่างมีหวังแม้จะริบหรี่ ไม่รู้ว่าเสียงของพวกตนในค่ำคืนนั้นจะถูกส่งไปถึงพระผู้เป็นเจ้าหรือไม่ กว่าผลลัพธ์จะปรากฏเด่นชัดก็ต้องรอให้ครบสองเดือนเสียก่อน

กว่าจะถึงตอนนั้นโรซินันเต้ก็ยังมีเวลาเหลือรอรู้ผลอยู่เช่นกัน...

ได้โปรดเถอะ...

ขอให้ครั้งนี้สำเร็จด้วยเถอะ

แค่ก ๆ!”

คุณโรซินันเต้ เป็นอะไรครับ?ลอว์สะดุ้งยามได้ยินเสียงไอโขลกใหญ่ โรซินันเต้รีบยกมือขึ้นเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไรก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

ไม่เป็นไร...ไม่ต้องห่วง ฉันแค่รีบกินไปหน่อยเลยสำลัก

คุณโรซินันเต้นี่ล่ะก็...

ฮ่ะ ๆ ขอโทษนะ—!” ยังไม่ทันได้เอ่ยจนจบคนตัวใหญ่ก็ไอออกมาอีกครั้งและยังทวีความหนักเสียจนคนเป็นภรรยาเริ่มจะรู้สึกไม่ดี ใบหน้าหล่อเหลาดูเหยเก เมื่อเอามือออกจากปากก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นของเหลวสีแดงฉานที่เปรอะเปื้อนอยู่

นั่นมันเลือดนี่...

ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ ลอว์ ฉันจะรีบไปล้างมือเดี๋ยวนี้แหละ!” โรซินันเต้กระวีกระวาดลุกขึ้นยืน ทว่าพลันรู้สึกเหมือนทุกอย่างรอบตัวกำลังโคลงเคลง พื้นที่เหยียบอยู่ก็เอนเอียงจนยืนไม่มั่น สติที่มีอยู่ก็เริ่มเลือนราง ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบสิ่งที่เห็นเด่นชัดก็คือใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกใจของภรรยาที่มองอยู่

คุณโรซินันเต้!” ลอว์รีบถลาไปหาอีกฝ่าย ประคองร่างที่หมดสติไปพลางมองเลือดที่เปื้อนปากและมือของสามีด้วยหัวใจที่เต้นระรัว มีใครอยู่ข้างนอกไหม ใครก็ได้มาช่วยคุณโรซินันเต้ที ซาจิ เพนกวิน อิคาคุ!”

เกิดอะไรขึ้นครับคุณลอว์!?” ซาจิที่ใกล้ที่สุดวิ่งเข้ามาในห้อง ตามด้วยเพนวินที่รีบวิ่งมาตามเสียงร้องด้วยใบหน้าตกใจ

มีอะไรเหรอครับคุณลอว์ คุณโรซินันเต้เป็นอะไร!?”

ช่วยด้วย...รีบเตรียมรถเร็ว พวกเราต้องพาคุณโรซินันเต้ไปโรงพยาบาล เร็วเข้า...!”

เข้าใจแล้วครับคุณลอว์ ผมจะไปเตรียมรถเดี๋ยวนี้ครับ!” ซาจิพยักหน้ารับคำสั่ง รีบวิ่งออกไปเตรียมรถทันที ส่วนเพนกวินก็ช่วยคนเป็นนายพยุงร่างสามีขึ้นมาแล้วพาไปที่รถให้เร็วที่สุด

           

 

 

 

 

            โดฟลามิงโก้วิ่งกระหืดกระหอบไปตามทางเดินในโรงพยาบาล เพิ่งกลับไปถึงบ้านได้ไม่กี่นาทีโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเป็นสายเรียกเข้าจากใครเขาก็รีบรับทันทีก่อนจะได้ทราบข่าวที่ทำให้หัวใจกระตุกวูบ ยังไม่ทันได้วางสายจากอีกฝ่ายเขาก็รีบวิ่งไปที่รถแล้วบึ่งมายังโรงพยาบาลตามคำบอกอย่างรวดเร็ว

            คนตัวใหญ่ชะลอฝีเท้า เหลียวหาน้องสะใภ้ที่น่าจะอยู่แถว ๆ นี้ก่อนจะเหลือบไปเห็นจึงรีบตรงดิ่งไปหา ดวงตาคมคายซีดเผือดจนน่าใจหายยามที่เงยขึ้นมามองเขา ดวงตาสีหม่นวาวไปด้วยน้ำใสคล้ายจะหลั่งออกมาแต่เจ้าตัวกลั้นเอาไว้

 “ลอว์...

            “ดอฟฟี่...ลอว์รีบลุกเข้าไปหาอีกฝ่าย โผเข้ากอดอย่างไม่อายใครด้วยสองแขนและร่างที่สั่นงันงก โดฟลามิงโก้ชะงักด้วยความตกใจ ยืนตัวแข็งทื่อไปครู่หนึ่งก่อนจะยกมือขึ้นโอบคนตัวเล็กตอบ

โรซี่เป็นไงบ้าง...?

ตอนนี้คุณโรซินันเต้กำลังหลับอยู่...อาการทรุดลงมากแต่ก็ยังไม่ถึงขีดอันตรายลอว์เอ่ยเสียงสั่นเครือ พยายามสะกดกลั้นก้อนสะอื้นและน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา เหมือนที่หมอบอกไม่มีผิดเลย...เวลาของคุณโรซินันเต้อาจน้อยกว่านั้น...

ไม่เป็นไรนะลอว์ ตอนนี้โรซี่ถึงมือหมอแล้ว...หมอนั่นจะต้องผ่านคืนนี้ไปได้

ครับ...เขาว่าพลางผละออกมา ปาดน้ำใสที่ปริ่มหางตาแล้วยิ้ม ขอบคุณนะดอฟฟี่ที่อุตส่าห์มา และก็ขอโทษด้วยที่ผมโทรไปรบกวนทั้ง ๆ ที่คุณควรจะได้พักผ่อน...

โรซี่เป็นน้องชายฉัน ยังไงฉันก็ต้องมาอยู่แล้ว

คุณเป็นพี่ชายที่ดีจริง ๆ...ดอฟฟี่ลอว์รู้สึกสบายใจขึ้นมา ความวิตกกังวลมากมายยามเห็นสามีล้มลงไปต่อหน้าเริ่มบรรเทาลงเพียงเพราะคำปลอบโยนเรียบง่าย สมแล้วที่โรซินันเต้ไว้วางใจและบอกว่าโดฟลามิงโก้จะดูแลตนได้เมื่อเจ้าตัวจากไป

นี่ก็ดึกแล้วเธอกลับไปพักผ่อนที่บ้านเถอะ แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาเยี่ยมโรซินันเต้ด้วยกัน

ดอฟฟี่

หืม?

คืนนี้...คุณอยู่เป็นเพื่อนผมได้ไหม?ดวงตาคู่สวยช้อนมองอย่างเว้าวอน คนที่ได้มองมีหรือจะกล้าปฏิเสธลง

ทว่ากว่าโดฟลามิงโก้จะเค้นเสียงตอบกลับไปได้อีกฝ่ายก็หลุบตาทำหน้าเศร้า

อา...ผมคงรบกวนคุณมากไป คุณเองก็ควรจะได้พักผ่อนเหมือนกัน

ฉันจะอยู่กับเธอเขาเอ่ย อาจดูเห็นแก่ตัวทั้ง ๆ ที่น้องชายอาการทรุดหนักอยู่ แต่โอกาสแบบนี้ไม่ได้มา
บ่อย ๆ หากไม่รีบฉวยเอาไว้เขาคงกลายเป็นไอ้โง่พอดี

ขอบคุณนะครับดอฟฟี่

พวกนายรีบพาลอว์กลับบ้านซะ เดี๋ยวฉันจะขับรถตามไป

ครับ คุณโดฟลามิงโก้เพนกวินและซาจิขานรับพลางพยักหน้า รีบพาลอว์ที่สภาพจิตใจไม่สู้ดีนักกลับบ้านตามคำสั่ง

กว่าจะถึงวิมานที่เคยแสนสุขเวลาก็ล่วงเลยจนดึกดื่น ทันทีที่ก้าวลงจากรถคนเป็นเจ้าบ้านก็รีบบอกให้คนใช้ทั้งสองไปพักผ่อนด้วยความเป็นห่วงก่อนจะเดินเข้าบ้านไปพร้อม ๆ กับพี่ชายสามีที่ขับรถตามมาถึงพอดี

เสียงก้าวเท้าดังขึ้นยามดึกสงัด บ้านหลังใหญ่ดูวังเวงผิดจากยามกลางวันเมื่อคนอื่น ๆ ที่เหลือต่างเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำกันหมดแล้ว ลอว์เข้าไปในห้องนอนแล้วเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเอาชุดลำลองและผ้าขนหนูที่ยังไม่ได้ใช้ออกมายื่นให้คนตัวใหญ่

คุณทำงานมาทั้งวันคงจะไม่สบายตัว เพราะงั้นอาบน้ำก่อนแล้วค่อยเข้านอนพร้อมกันนะครับ

ตกลงโดฟลามิงโก้รับชุดและผ้าขนหนูมา อาจจะดึกไปสำหรับการอาบน้ำแต่จะให้นอนทั้งชุดทำงานแถมยังเหนียวตัวแบบนี้คงไม่ดีสักเท่าไหร่ เมื่อบ่ายคล้อยเขามาที่บ้านหลังนี้แล้วรอบหนึ่ง ไม่นึกว่าจะเกิดเรื่องที่ทำให้ต้องได้มาอีกครั้ง

เมื่อโดฟลามิงโก้เดินออกจากห้องไปใบหน้าคมคายที่ดูดีขึ้นมาก็กลับไปสลดอีกครั้ง ลอว์รู้สึกกระวนกระวายเกินกว่าจะหลับลง ขายาวใต้ยูกาตะก้าวไปที่สวนยามดึกเพื่อมองดอกดาวเรืองที่อาจทำให้จิตใจของตนสงบลงได้

มือเรียวยื่นออกไปแตะดาวเรือง ดอกไม้แสนรักที่มักทำให้ตนสบายใจยามได้มอง ทว่าคราวนี้มันกลับไม่ได้ผล ความเป็นห่วงสามีมันมากล้นเสียจนก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายปวดหนึบ นึกกลัวเหลือเกินว่าเวลาที่เดิมทีน้อยอยู่แล้วจะหมดลงจนไม่อาจได้เก็บเกี่ยวความสุขร่วมกันอีกตลอดกาล

คุณโรซินันเต้... ลอว์หลับตา แม้จะพยายามทำใจตั้งแต่ได้รับรู้ข่าวร้ายทว่ามันยากเหลือเกินที่จะไม่แสดงอาการเจ็บปวดออกมาแบบนี้ เขาเจ็บที่อกซ้ายราวกับกำลังเป็นคนที่จะตายเสียเอง เจ็บเสียจนต้องทรุดลงไปนั่งกุมอกทั้งน้ำตาคลอหน่วย ได้โปรดเถอะ...ช่วยอยู่กับผมต่ออีกสักนิด อย่าเพิ่งทิ้งผมไปนะครับ...คุณโรซินันเต้

ทุกอย่างรอบตัวเงียบงัน ลอว์พยายามหยัดกายขึ้นยืนอีกครั้งแล้วรีบเช็ดน้ำตาก่อนที่โดฟลามิงโก้จะมาเห็น เขาไม่อยากทำตัวอ่อนแอให้ใครก็ตามต้องมาคอยปลอบโยนอยู่เสมอ เพราะเขาก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ทะนงในศักดิ์ศรีไม่ชอบให้ใครมาแสดงความสงสารง่าย ๆ

การเป็นโอเมก้าไม่ได้แปลว่าจะต้องอ่อนแอเสมอไป ยิ่งในยามที่จ่าฝูงของบ้านกำลังย่ำแย่เขาจึงจำเป็นต้องเข็มแข็งพยายามไม่แสดงความอาดูรออกมา

ลอว์หันกลับไปที่ตัวบ้าน ก้าวขาจะกลับไปรอโดฟลามิงโก้ที่ห้องนอนทว่าก็ต้องหยุดไปเสียก่อน ความปั่นป่วนภายในกายพลันตีตื้นขึ้นมาก่อนจะแสดงออกทางใบหน้าที่ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อจู่ ๆ ก็รู้สึกราวกับมีไข้ ผิวกายร้อนผ่าวครั่นเนื้อครั่นตัวไปหมด เขาได้แต่นิ่งงันอยู่ในสวนด้วยความสับสนว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนจะเบิกตาขึ้นมา

ทำไมต้องเป็นตอนนี้ด้วย... ลอว์กัดปาก ไม่นึกว่ามันจะเกิดขึ้นในยามที่โรซินันเต้ไม่อยู่พอดีแบบนี้ เขารีบเดินกลับเข้าไปในบ้านทันทีเพื่อไปที่ห้องนอน จำได้ว่ามียาที่ใช้ระงับอาการนี้เหลืออยู่ จะต้องรีบกินให้เร็วที่สุดก่อนกลิ่นของตนจะไปถึงจมูกอัลฟ่าอีกคนภายในบ้าน

ลอว์

“!?” คนโดนเรียกสะดุ้งโหยง ค่อย ๆ เหลียวกลับไปมองคนตัวใหญ่ที่ทำหน้าฉงนอยู่

ท่าทางรีบร้อนจัง เป็นอะไรหรือเปล่า?

ปะ...เปล่า ผม...

หน้าเธอแดงจัง ไม่สบายเหรอ?โดฟลามิงโก้ยื่นมือออกไป หวังจะแตะวัดไข้ที่หน้าผากทว่าอีกฝ่ายกลับปัดมือตนออกอย่างแรง ดวงหน้าแดงก่ำดูหวาดกลัว สองขาค่อย ๆ ก้าวถอยห่างออกไป

อย่าแตะต้องผมตอนนี้...

เธอเป็นอะไรของเธอ ท่าทางแปลก ๆ ไปนะ แถมยัง...โดฟลามิงโก้เงียบไป รู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมยวนใจที่โชยออกมาจากตัวอีกฝ่าย แม้จะเบาบางแต่ก็ทำให้ภายในกายเริ่มปั่นป่วน กลิ่นเย้ายวนที่แสนอันตรายสำหรับอัลฟ่าและมีแค่โอเมก้าเท่านั้นที่ปล่อยออกมาได้

กลิ่นฟีโรโมนตอนฮีท

ลอว์ นี่เธอ...โดฟลามิงโก้รู้สึกหายใจลำบาก ร่างกายถูกปลุกเร้าด้วยกลิ่นหอมหื่นชวนให้กระโจนใส่ดั่งหมาป่ายามติดสัด สองขาเริ่มย่างก้าวเข้าไปใกล้เหยื่อตามสัญชาติของผู้นำสูงสุดของยอดพีระมิด ในขณะที่สิ่งมีชีวิตที่อยู่รากฐานอย่างโอเมก้ารู้สึกหวาดกลัวจนต้องวิ่งหนี

ลอว์รู้ได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานตามหลังมา สองขาวิ่งไปที่ห้องให้เร็วที่สุด เดิมทีภายในบ้านหลังนี้มีเพียงโรซินันเต้เท่านั้นที่เป็นอัลฟ่า คนอื่น ๆ เป็นเบต้าย่อมไม่ตอบสนองต่อฟีโรโมนที่พวยพุ่งออกมาในช่วงฮีท หากไม่กินยาระงับก็มีสามีที่คอยช่วยบรรเทาอาการกระสันอยู่เสมอมา ทว่าช่างตลกร้ายเสียเกินที่เขาดันเป็นฮีทในช่วงเวลาแบบนี้ได้

ต้องรีบกินยาให้เร็วที่สุด...

และอยู่ห้ห่างจากดอฟฟี่เอาไว้!

ลอว์รีบปิดประตูเลื่อน หอบหายใจด้วยความเหนื่อยจากการวิ่งไหนจะอาการฮีทที่ทำให้ร่างกายร้อนผ่าวหายใจติดขัด ละมือจากประตูหมายจะไปค้นลิ้นชักหายามาบรรเทาอาการแต่คนที่ตามมาถึงก็เปิดประตูเลื่อนออกก่อนจะโถมเข้าใส่ มือหนาแกร่งจับสองแขนตรึงกับเสื้อทาทามิเอาไว้ ใบหน้าคมคร้ามเลื่อนลงมาใกล้จนลมหายใจคุ
กรุ่นรินรดแก้มของเขา

ดอฟฟี่...ใจเย็น ๆ นะ ผมรู้ว่าคุณไม่ได้อยากทำแบบนี้...ลอว์พยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ คิดว่าเพราะฟีโรโมนของตนไปเร้าความกำหนัดให้ตื่นขึ้นมาจนอีกฝ่ายควบคุมตัวเองไม่ได้แบบนี้ ถ้าหากเขาได้กินยาและอยู่ห่างจากโดฟลามิงโก้สักพัก ฟีโรโมนก็จะถูกฤทธิ์ยากดเอาไว้ไม่ให้โชยออกมาปั่นป่วนอัลฟ่าหนุ่มได้อีก

ทว่ายังมีอีกเรื่องที่เขาอาจคิดไม่ถึง...

ใครบอกกันล่ะว่าฉันไม่อยากทำแบบนี้...

ดอฟฟี่...คุณ...

ฉันอยากทำเรื่องแบบนี้กับเธอมาตลอด...ลอว์

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างยามมือหนาแหวกยูกาตะออกจนแผงอกพร้อยรอยสักสีน้ำผึ้งสวยไร้สิ่งปกปิด อัลฟ่าที่กำลังถูกฮีทกระตุ้นจนมีอาการติดสัดจาบจ้วงเรือนร่างงดงามอย่างไม่คิดฟังคำค้าน ขยำอกสวยอย่างสนุกมือพลางเลียริมฝีปากอย่างกระหายใคร่ในตัวอีกฝ่าย

ทว่าโอเมก้าที่กำลังฮีทก็ต่อต้านสัมผัสที่ถูกยัดเยียดให้ สองมือพยายามปัดป่ายไม่ให้อีกฝ่ายมาแตะต้องตนเท่าที่แรงจะมี หากจะต้องถูกขืนใจลอว์ก็อยากให้เป็นคนอื่น...คนที่ไม่ใช่พี่ชายของสามี คนที่เขาคิดว่ามาตลอดว่าช่างแสนดีและสามารถเชื่อใจได้

ยะ...หยุดนะดอฟฟี่ ผมบอกให้หยุด...!”

เพี๊ยะ!

ใบหน้าคมคร้ามสะบัดไปตามแรงปะทะ แว่นสีแดงที่มักสวมใส่อยู่แทบตลอดเวลากระเด็นกระดอนไปอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง ลอว์หอบเบา ๆ พลางยันตัวขึ้นมองคนที่นิ่งไป คงได้สติกลับมาแล้วว่าไม่สมควรทำเรื่องแบบนี้กับคนที่ขึ้นชื่อว่าภรรยาของน้องชาย

โดฟลามิงโก้จับแก้มซ้าย ความชาเริ่มเปลี่ยนเป็นเจ็บแสบก่อนจะแผดเสียงหัวเราะลั่นห้องจนคนตัวเล็กรู้สึกขนลุกขึ้นมา ใบหน้าหล่อคมค่อย ๆ หันกลับมาแสยะยิ้ม ดวงตาสีแดงจางที่ไม่ต่างจากของโรซินันเต้มองโฉมงามที่ตอนนี้กำลังทำสีหน้าหวาดผวาไม่ปิดบัง

แรงเยอะเหมือนกันนี่ลอว์

ดะ...ดอฟฟี่...

แต่คิดเหรอว่าแค่นี้จะหยุดฉันได้

ลอว์สำนึกได้ในทันทีว่าสิ่งที่ทำไปนอกจากจะไม่มีผลแล้วยังไปปลุกด้านมืดของอีกฝ่ายให้ตื่นขึ้นมา รีบพลิกตัวหวังจะคลานหนีแต่มือหนาก็จับที่ขาของตนเอาไว้แล้วลากให้กลับมาอยู่ใต้อาณัติเหมือนเดิมด้วยแขนข้างเดียวจนต้องกรีดร้องด้วยความกลัวออกมา น้ำใสเอ่อล้นดวงตา ริมฝีปากสวยพร่ำเอ่ยซ้ำไปซ้ำมาหวังว่าอีกฝ่ายจะเห็นใจ

ดอฟฟี่...ได้โปรด ได้โปรด...

โดฟลามิงโก้หัวเราะชอบใจ มองคนใต้ร่างที่นอนขดตัวสันเทาเสมือนเหยื่อแสนโอชะอย่างไม่ได้นึกสงสารแม้แต่น้อย กลิ่นฟีโรโมนที่โชยออกมาช่างหอมจรุงราวกับดอกไม้ราตรีทว่าก็คละเคล้าไปด้วยอีกกลิ่นที่แสนคุ้นเคย

กลิ่นของอัลฟ่าอีกคนที่เป็นเจ้าของเรือนร่างงดงามนี้ กลิ่นที่ทำให้อัลฟ่าคนอื่นไม่กล้าเข้าใกล้โอเมก้าที่โดนตีตรา ทว่าสำหรับเขามันทำให้หงุดหงิดจนอยากจะกลบด้วยกลิ่นน้ำคาวของตัวเองแทน












เรือนร่างพร้อมรอยสักกระตุกสั่นครางไม่ได้ศัพท์ ดวงตาสีขี้เถ้าคู่สวยกลอกขึ้นเกือบสุด น้ำรักที่หลั่งเข้าจนเต็มท้องทำให้เขาปั่นป่วนราวกับกำลังจะตาย ในหัวที่ปวดอย่างรุนแรงขาวโพลนไปหมดเมื่อร่างกายถึงขีดสุดเกินกว่าจะรับไว้ ภาพตรงหน้าพลันเลือนรางเพราะสติที่กำลังจะดับวูบลงอย่างช้า ๆ น้ำตามากมายไหลรินจากดวงตาที่กำลังจะปรือปิด

          คุณโรซินันเต้...ผมขอโทษ...    

 

 

 

 





กว่าจะเขียนออกนี้ออกมาได้เล่นเอาเหนื่อยแทบแย่เลยค่ะ ฟู่ว.../ปาดเหงื่อ ความจริงคือขี้เกียจเลยปั่นช้า5555 เราเคยเขียนแนวโอเมก้าเวิร์สไปแค่ครั้งเดียวตอนอยู่ด้อมเก่า พอมาเขียนครั้งนี้ก็เลยยากพอตัวต้องไปทบทวนข้อมูลเวิร์สนี้มาใหม่

ข้อมูลโอเมก้าเวิร์สแต่ละเว็บส่วนใหญ่จะเหมือนๆกัน จะมีแค่บางอย่างที่บอกต่างกัน แต่หลักๆจะบอกว่าโอเมก้าที่ถูกอัลฟ่ากัดหลังคอเพื่อสร้างพันธะ(Bond)จะไม่สามารถมีอะไรกับอัลฟ่าคนอื่นได้อีก เพราะร่างกายจะต่อต้านมีอาการคลื่นไส้ ปวดหัว ก็ว่ากันไป และฟีโรโมนตอนฮีทจะไม่มีผลต่ออัลฟ่าคนอื่นอีกนอกจากคู่พันธะ หรือฟีโรโมนยังมีผลอยู่เพียงแต่กลิ่นจะเปลี่ยนและเหมือนคู่พันธะทำให้อัลฟ่าคนอื่นๆรู้ว่ามีคู่แล้วและไม่กล้ายุ่งด้วย

เพราะงั้นในเรื่องนี้เราเลยปรับเปลี่ยนนิดหน่อย ก็คือฟีโรโมนของลอว์ยังมีผลต่ออัลฟ่าคนอื่นๆเหมือนเดิมแต่กลิ่นจะไม่รุนแรงเหมือนตอนที่ยังไม่มีคู่พันธะ และร่างกายลอว์ก็ต่อต้านดอฟฟี่ที่ไม่ใช่คู่พันธะแต่เพราะโดนขืนใจเลยทำอะไรไม่ได้

ไม่รู้ว่าจะมีใครงงๆเรื่องเวิร์สนี้กันบ้างไหม คือเวิร์สนี้ไม่มีอะไรถูกผิดหรือตายตัว บางอย่างสามารถปรับเปลี่ยนได้เพื่อให้เข้ากับเรื่องที่ตัวเองเขียน เพียงแค่อย่าไปเปลี่ยนอะไรที่มันเป็นเสน่ห์ของเวิร์สนี้อย่างเบต้าชายท้องได้ก็พอค่ะ ตอนนี้เขียนยากแต่สนุกมาก มายากตรงฉากฮีทเลยค่ะ ;-; ฮีทนี่ก็เหมือนกับประจำเดือนแต่จะมาทุกเดือนหรือไม่ก็แล้วแต่คนเขียนจะกำหนด ส่วนเรากำหนดไว้ว่าจะมาสามเดือนครั้ง มาแบบไม่ทันให้ได้ตั้งตัวด้วย5555

รู้สึกตอนนี้จะทอล์คยาวมาก ใครสงสัยอะไรถามได้นะคะ หรือเจอคำผิดคำตกก็บอกกันได้ แฮ่

 

ลงครั้งแรก - 06/08/61



? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

68 ความคิดเห็น

  1. #60 Tralala (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 12:27

    บอกได้คำเดียวว่าตอนอ่านครั้งแรกมันหน่วงมากค่ะ ทำไมอาการฮีทของหนูลอว์ต้องมาเกิดตอนนี้ ตอนที่อยู่บ้านกะพี่ชายสามีสองคน ไหนคุณโรชินันเต้จะนอนโคม่าอยู่โรงบาลอีก แล้วโอเมก้าของเราจะช่วยตัวเองจากอัลฟ่าในร่างปีศาจร้ายแรงถึกอย่างป๋าดอฟได้ยังไง ยิ่งประโยคที่ลอว์บอก ผมรู้คุณไม่ได้อยากทำแบบนี้ สองคนนั้นเห็นแกเป็นพี่ชายที่แสนดีมาตลอดเลยนะ ฮือออออ สงสารหมอมากกกก

    #60
    0
  2. #19 Parisa009 (@Parisa009) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 03:19
    ในที่สุดฉากที่รอคอยก็มาซักที!! มีความอยากอ่านฉากที่ถูกตัดมากค่ะ หุ หุ หุ
    #19
    1
    • #19-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 3)
      12 สิงหาคม 2561 / 16:05
      ฉากที่ถูกตัดหาได้ที่หน้าทวิตเราค่ะ หรือจะไปที่หน้าหลักมายไอดีก็ได้ :3
      #19-1
  3. #18 AK_OR (@blackkeys) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 18:33

    อิป๋านกคนเฬวว คุณมัน%$^@&@!$%*&^(@%!@#$ เราก็อุตส่าห์เชื่อใจ.../กอดหนูลอว์แน่นมาก

    #18
    1
    • #18-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 3)
      10 สิงหาคม 2561 / 13:04
      ตอนแรกทุกคนดูจะไว้ใจป๋า พอมาตอนนี้รีบกอดลอว์แน่นเลย5555555
      #18-1
  4. #17 NoirUN (@art-earng) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 21:12

    อีป๋าาาาา!!! (ขอโทษที่หยาบคายค่ะ อินๆ55)

    ขนาดนี้แล้ว กลัวลอว์จะท้องมาก ถ้าท้องนะ มันจะแบบ... ฮรุก;-;

    ไม่ยกน้องให้ป๋าแล่ว //กอดลอว์แน่น

    เรามาส่องหน้าเว็บคุณมุกทุกวันเลยค่ะ555 พออัพแล้วก็กดเข้ามาอ่านด้วยความเร็วแสง*^*

    #17
    1
    • #17-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 3)
      7 สิงหาคม 2561 / 12:40
      หยาบได้ตามสบายเลยค่ะ ดีใจที่อินนะคะอย่างน้อยๆก็แปลว่าเราทำให้คนอ่านรู้สึกร่วมได้55555 จะท้องไม่ท้องมารอลุ้นไปด้วยกันนะคะ แงงง นี่กลัวหลุดสปอย---/ไม่ยกน้องให้ แต่ป๋าก็จะเอาค่ะ จะไม่มีอะไรมาหยุดคนๆนี้ได้อีกแล้ว55555
      ขอบคุณที่ติดตามมากจริงๆค่ะ ฮืออ เรานี่ยิ่งกังวลกับตอนนี้อยู่ว่ามันทำร้ายหมอมากไปหรือเปล่า ต้องลดฉากนั้นลงหรือปรับภาษาการบรรยายดี ;A;
      #17-1
  5. #16 00xsigen (@soL3il) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 17:30
    ความอิจฉานี่มันน่ากลัวจริงๆเลยค่ะ;-; ฮรุก สถานการณ์ก็ช่างเป็นใจ--- คุณโคราอาการทรุด ลอว์ก็ฮีท--- อู้ว แอบสงสารแต่ความกามในจิตใจมันมีมากกว่า-- /แค่ก
    #16
    1
    • #16-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 3)
      7 สิงหาคม 2561 / 12:36
      เราก็สงสารค่ะแต่ความกามมันนำทุกอย่าง คนบาปที่ยิ่งกว่าดอฟฟี่คงเป็นเราเอง5555 ตอนลงตอนนี้เราก็กังวลนะคะว่าคนอ่านจะตับพังไหม รู้สึกทำร้ายหมอมากเลยค่ะ ฮือออ ;-;
      #16-1
  6. #15 Tomogohz_b (@Tomogohz_b) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 17:00
    พอเห็นว่าอัพก็รีบคลานมาอ่านอย่างรวเร็ว(จริงๆ) //ในที่สุดฉากที่รอมานานก็โผล่มา
    .รักไรท์ที่ซู้ดด.
    #15
    1
    • #15-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 3)
      7 สิงหาคม 2561 / 12:35
      ขอบคุณที่ติดตามมากๆเลยนะคะ ;///;
      #15-1
  7. #14 ★FerICia★ (@lamil2465) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 16:20

    กรี๊ดดดดดด ในที่สุดก็มาสักที! นับวันรออ่านจะแย่แล้วค่ะ *ซับน้ำตาด้วยความตื้นตัน*


    ยังเป็นตอนที่อ่านแล้วดีดดิ้นอย่างเขินๆ ได้เหมือนเดิมค่ะ แม้จะยังไม่ได้อ่านฉากคัตแต่ขอเมนต์ก่อน เดี๋ยวไปอ่านในอีกเว็ป 55555


    ทำไมรู้สึกว่าดอฟฟี่ดูชั่ว---สงสารโรซี่จังค่ะ อยากย้ายเรือแต่ไรต์ก็ดับฝันไปตั้งแต่ตอนที่แล้วแล้ววว แงงงง


    ถ้าเป็นได้อยากให้แต่ง โรซี่&ลอว์ ด้วยจังค่ะ อยากเห็นคู่นี้ละมุนโดยที่โรซี่ไม่ตายเหมือนในเมะบ้างง 55555


    รออ่านตอนต่อไปเสมอนะคะ เลิฟฟฟ T/ / /T ♡

    #14
    1
    • #14-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 3)
      7 สิงหาคม 2561 / 12:34
      ดีใจที่ชอบนะคะ เรายิ่งหวั่นๆว่าตอนนี้จะทำให้คนอ่านตับพัง ไม่อยากตามอีก5555 ดอฟฟี่ดูชั่ว---โรซี่น่าสงสารจริงๆค่ะ ลอว์ก็น่าสงสารเหมือนกันแล้วยังมาโดนป๋าย่ำยีอีก ;-;
      เราก็คิดๆอยู่ค่ะว่าทำร้ายคุณโคราจัง ในอฟช.ตายแล้วในนี้ต้องมาตายอีกเหรอ555 ถ้ามีโอกาสคงได้เขียนออกมาค่ะ แต่ไม่อยากให้รอหรือคาดหวังความสนุกนะคะ เรามันคนเชื่อใจไม่ได้5555
      ขอบคุณที่ติดตามจริงๆค่ะ ;///;
      #14-1