end , (ONE PIECE ; DOFLAMINGOLAW) INVIDIA LUST | ชายชู้

ตอนที่ 2 : บาปริษยาครั้งที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    18 ส.ค. 61


บาปริษยาครั้งที่ 1

 

 

 

 

 

            ...เมื่อกี้คุณหมอว่ายังไงนะครับ...?ลอว์ถามเสียงแผ่ว แม้สองหูจะได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายบอกอย่างชัดเจนทว่าใจก็อยากให้ตนแค่ฟังผิดไป

ชายวัยกลางคนในชุดกาวน์ทำหน้าลำบากใจเล็กน้อยที่จะต้องเอ่ยซ้ำ เข้าใจดีว่าเป็นใครก็ย่อมทำใจยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้ในทันที

            จากผลวินิจฉัย สามีของคุณเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายครับ

            ลอว์รู้สึกราวกับฟ้าผ่าลงมาที่กลางใจ ตัวพลันชาวาบไร้ความรู้สึกไปชั่วขณะ ดวงตาสีขี้เถ้าเบิกกว้างก่อนจะหรี่ลงพลางยกมือขึ้นปิดปากที่เผยอค้าง โรซินันเต้มองภรรยาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยื่นแขนออกไปจับมือเรียวเอาไว้ก่อนจะยิ้มออกมาราวกับว่าโรคที่หมอเอ่ยไม่ได้ร้ายแรงอะไร

            ใจเย็น ๆ นะลอว์

            “จะให้ผมใจเย็นได้ยังไง คุณป่วยแถมยัง...เขาเลี่ยงที่จะเอ่ยคำนั้นออกมา แค่คิดว่าต้องพรากจากสามีผู้เป็นที่รักหลังจากแต่งงานกันได้เพียงสามปีน้ำใสก็ล้นขอบตา พยายามกลั้นเอาไว้ไม่ให้หลั่งออกมาด้วยหัวใจที่ปวดร้าวราวกับจะแหลกสลาย

            คุณหมอครับ ผมอยู่ได้อีกนานแค่ไหน?

            “ถ้าทำคีโมก็อยู่ได้ราว ๆ หกเดือนครับ

            “แล้วถ้าไม่ทำล่ะครับ?

            “ประมาณสามเดือน...แต่หมอคงต้องบอกตามจริงว่าเวลาที่เหลืออยู่ของคุณอาจน้อยกว่านั้นแม้ว่าจะทำหรือไม่ทำคีโม คุณรู้ใช่ไหมว่ามะเร็งระยะสุดท้ายเป็นยังไง?”

            ผมรู้ครับโรซินันเต้รู้ว่าโรคที่ตนเป็นน่ากลัวแค่ไหน ถ้าหากรู้ตัวตั้งแต่ระแรกเริ่มก็ยังมีทางพอจะรักษาหายได้ ทว่ากว่าจะรู้ตัวมันก็สายเกินไป การทำคีโมเองก็ไม่ได้ช่วยให้หายขาดจากมะเร็งแต่ทำได้แค่ยืดเวลาให้เขาอยู่อย่างทรมานมากขึ้นแทน

            คุณโรซินันเต้...ทำคีโมเถอะนะครับลอว์รีบหันไปทางสามี รู้ดีอยู่แก่ใจว่าโรคนี้ยังไม่มียาหรือหมอคนไหนรักษาได้หากเป็นระยะสุดท้าย ทว่าอย่างน้อย ๆ เขาก็อยากเลื่อนเวลานั้นออกไปให้ได้อยู่กับอีกฝ่ายนานขึ้น

            ฉันขอคิดดูก่อนนะลอว์

            “คุณโรซินันเต้...

            โรซินันเต้เช็ดน้ำอุ่น ๆ ที่ปริ่มหางตาคนรัก ก่อนจะหันไปเอ่ยกับหมอด้วยท่าทางที่ดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนทั้ง ๆ ที่ต้องมารับรู้ว่าตนป่วยและกำลังจะตายอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า

            ลอว์ได้แต่นั่งกลั้นทำนบน้ำตาเอาไว้ แม้ตนจะเป็นภรรยาแต่ทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของโรซินันเต้ทั้งสิ้น ในตอนนี้เขาจึงได้เพียงกอบกุมมือหนาของสามีเอาไว้แน่นพลางภาวนาให้เกิดปาฏิหาริย์ขึ้นมา

                       

 

 



            โรซินันเต้ออกมายืนรับลมที่สวน ล้วงเอากล่องสี่เหลี่ยมในกางเกงขึ้นมาเขย่าเบา ๆ ก่อนจะคาบมวนสีขาวเอาไว้ด้วยปาก เขาจุดสูบแล้วพ่นควันสีเทาจางพลางทอดสายตามองท้องฟ้าสีคราม บอนไซ พฤกษานานาพันธ์ที่ตนนั้นสรรหามาตกแต่งสวนเฉกเช่นทุกวันที่ผ่านมา ฉับพลันได้ยินเสียงร้องดังขึ้นจากข้างหลังจึงหันกลับไปดู

            คุณโรซินันเต้ นี่คุณสูบบุหรี่งั้นเหรอ!?”

            “ฉันก็สูบแบบนี้มาตลอด ทำไมเหรอ?เขาเอาบุหรี่ออกจากปากก่อนจะเอ่ย เลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ด้วยความงุนงงว่าทำไมอีกฝ่ายทำสีหน้าไม่พอใจแบบนั้น

            “คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าคุณกำลังป่วยอยู่ ดับมันเดี๋ยวนี้เลยนะครับ!”

            “ลอว์เขาเอ่ยชื่อภรรยาเสียงทุ้ม เพียงแค่นั้นคนที่กำลังโวยวายอยู่ก็สงบลงทันที มันสายเกินไปที่จะเลิกแล้ว เธอก็รู้นี่

            “ครับ...

            “ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วงฉันแต่ว่ายังไงฉันก็ต้องตายโรซินันเต้เอ่ยยิ้ม ๆ ดูนิ่งสงบ เขายังคงทำทุกอย่างเหมือนปกติ ไปทำงานตอนเช้า กลับบ้านยามเย็น ทานอาหารและเข้านอนพร้อมกับภรรยา ต่างจากลอว์ที่ทุกข์จนแทบอยู่ไม่สุขนับตั้งแต่วันที่ได้รับรู้ว่าสามีป่วย พอเห็นควันที่พวยพุ่งเจือจางบนอากาศก็อดออกปากด้วยความเป็นห่วงไม่ได้

คุณอย่าพูดคำนั้นได้ไหม...

ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบคำนี้แต่ยังไงซะมันก็เป็นสิ่งที่ฉันหลีกเลี่ยงไม่ได้ อีกอย่างฉันก็แค่อยากทำตัวตามปกติเหมือนทุก ๆ วันที่ผ่านมา และฉันก็อยากให้เธอทำเหมือนกัน...ได้ไหม?

            ลอว์อ้าปากจะค้านทว่าก็ต้องชะงักไปเสียก่อนเมื่อมีผู้มาเยือน ดวงตาทั้งสองคู่ต่างหันไปมองคนตัวใหญ่ในชุดสูทที่กำลังเดินตรงมา ท่าทางร้อนรนเห็นได้ชัดคงทราบข่าวคราวแล้วว่าน้องชายของตนเป็นอะไร

            ไงดอฟฟี่ ลมอะไรหอบมาเนี่ย?

            โรซี่ ฉันรู้เรื่องทั้งหมดจากลอว์แล้วโดฟลามิงโก้ไม่ตอบทว่ารีบเข้าประเด็น ทันทีที่ได้รู้เรื่องราวจากน้องสะใภ้ตามสายโทรศัพท์เขาก็แทบนั่งไม่ติดเก้าอี้ ไม่มีสมาธิจะทำงานต่อจึงรีบออกมาจากบริษัทโดยที่ไม่ได้บอกแม้กระทั่งเลขาหน้าห้องว่าจะไปไหนเพื่อมาหาน้องชายเพียงคนเดียวที่ตนได้รับรู้ว่ากำลังป่วย

            อ่า...มาเพราะเรื่องนี้เองงั้นเหรอ

ถ้าลอว์ไม่บอกนายก็คิดจะเก็บเรื่องนี้เอาไว้ใช่ไหม โรซี่?

ประมาณนั้น ก็ถ้าทุกคนรู้ก็จะทำเหมือนฉันเป็นคนป่วยที่ต้องคอยประคบประหงม แต่ขอเถอะ ฉันยังไม่ได้จะตายวันนี้หรือพรุ่งนี้สักหน่อย...ช่วยทำกับฉันให้เหมือนปกติด้วยเถอะโรซินันเต้รู้ว่าสิ่งที่ขอไปช่างยากเสียเหลือเกิน เมื่อทุกคนภายในบ้านรับรู้ต่างก็ปฏิบัติกับเขาราวกับคนป่วยที่นอนซมใกล้จะตายแม้จะเหลือเวลาอีกสามเดือน ภายนอกของเขายังคงดูปกติทุกอย่างแต่ข้างในถูกโรคร้ายกัดกินจนหมดหนทางจะเยียวยาแล้ว

เขาซาบซึ้งใจที่ทุก ๆ คนเป็นห่วงเป็นใยมากมายขนาดนี้ ทว่าอีกใจก็รู้สึกอึดอัดไม่แพ้กัน โดยเฉพาะภรรยาที่แทบไม่ยิ้มออกมาให้เห็นเลยนับตั้งแต่ได้ฟังผลวินิจฉัยจากหมอในวันนั้น ทั้ง ๆ ที่รอยยิ้มนั้นเปรียบเสมือนยาชั้นดีที่อาจไม่ได้ช่วยรักษาให้หายจากโรคร้ายแต่ก็ช่วยทำให้เขามีกำลังใจมากแท้ ๆ

ผมคงต้องขอตัวกลับไปสอนต่อก่อน เชิญดอฟฟี่กับคุณโรซินันเต้คุยกันต่อเลยนะครับลอว์โค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะขอผละกลับไปที่ห้องเรียนจัดดอกไม้ คงไม่ดีเท่าไหร่นักหากอาจารย์จะปล่อยเหล่าลูกศิษย์เอาไว้โดยไม่ได้คอยดูผลงานที่รังสรรค์จากการสอนของตน

พวกเราไปคุยกันที่ศาลาตรงนั้นเถอะดอฟฟี่

โดฟลามิงโก้พยักหน้าน้อย ๆ ปล่อยให้น้องชายเดินนำไปที่ศาลากลางสระบัวสีชาดสวยงาม ก้าวขาขึ้นสะพานตรงเข้าไปข้างในแล้วนั่งลงเพื่อคุยเรื่องที่คั่งค้างอยู่ให้จบ

โรซี่ พวกเราไปอเมริกากันไหม ฉันได้ยินว่าที่นั่นมีหมอเก่ง ๆ และมีการคิดค้นยาที่สามารถรักษาโรคมะเร็งได้

ดอฟฟี่ ฟังฉันนะโรซินันเต้เว้นไป มองพี่ชายที่อายุห่างกันเพียงสองปีด้วยใบหน้ายิ้มทว่าดวงตาหม่นหมอง ไม่มีใครรักษาฉันได้ทั้งนั้น อย่างมากก็แค่ยืดเวลาตายออกไป

แต่ว่า...

รู้ไหม ฉันไม่ได้กลัวความตายเลยนะเพราะฉันคิดเสมอว่ามนุษย์เกิดมาก็ต้องตายทุกคนอยู่ที่ว่าจะช้าหรือเร็ว...แต่สิ่งที่ฉันกลัวคือการทิ้งให้ลอว์ต้องอยู่คนเดียวดวงตาสีแดงอ่อนสั่นไหวราวกับเขื่อนที่กักกลั้นไว้กำลังจะทลายลงยามที่คิดภาพภรรยาผู้เป็นที่รักต้องเจ็บปวดเพียงเพราะตน คนที่ตายก็แค่พ้นจากทุกข์...แต่คนที่ยังอยู่ต้องทนทุกข์ไปจนกว่าจะตาย ฉันกลัวว่าลอว์จะเป็นอย่างนั้น  

            ฉันคิดว่านายควรทำคีโม

            โรซินันเต้ส่ายหน้า โดฟลามิงจึงได้แต่เลิกคิ้วข้องใจ

            คีโมไม่ช่วยอะไรดอฟฟี่...โรคของฉันมันระยะสุดท้ายแล้ว ฉันเองก็ไม่อยากตายตอนนี้หรอกนะ มีเมียสวยขนาดนี้ตายตาไม่หลับจริง ๆ ฮ่า ๆเขาหัวเราะออกมา ทว่าคนเป็นพี่กลับไม่รู้สึกขบขันไปด้วยเลยสักนิด รับรู้ได้ถึงความเข้มแข็งและการแสดงออกที่พยายามทำให้ดูเหมือนว่าตนนั้นไม่เป็นอะไรแม้ว่าข้างในกายมันจะทรุดโทรมจนเกินจะเยียวยาแล้ว

            โดฟลามิงโก้รู้ดีว่าโรซินันเต้นั้นแต่เดิมเป็นคนร่างกายอ่อนแอ ตัวเล็กผอมแห้งป่วยออด ๆ แอด ๆ อยู่เสมอจนพ่อและแม่ยังนึกกลัวว่าลูกชายคนเล็กจะอายุไม่ยืน ทว่าเมื่อโตเป็นหนุ่มก็ดูปกติแข็งแรงดี ไม่มีท่าทีเจ็บป่วยให้เห็นอีก แถมยังมีร่างกายสูงใหญ่ไม่ต่างจากตนจนบางครั้งยังถูกหลาย ๆ คนทักท้วงสลับกันยามที่มองจากข้างหลัง
บ่อย ๆ อีกด้วย

            แต่ท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่พ่อแม่หวาดกลัวก็กำลังจะเป็นจริง โรซินันเต้เพิ่งจะอายุได้ 29 ปี แต่งงานกับคนที่เพียบพร้อมไปหมดทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่การงานหรืองานบ้านงานเรือน แถมอุปนิสัยยังน่ารักอ่อนหวานได้แค่สามปีแต่กลับจะต้องจากไปโดยทิ้งภรรยาคนงามเอาไว้เพียงลำพัง

            “ดอฟฟี่ ฉันขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม?

            “ว่ามาสิโรซี่

            “ถ้าฉันตาย...ช่วยดูแลลอว์ฉันแทนได้ไหม?ดวงตาสีแดงฉายแววเว้าวอน นอกจากพี่ชายที่เคารพรักแล้วก็ไม่มีใครที่สามารถไว้วางใจให้ดูแลภรรยายามตนจากไปได้เลย โรซินันเต้เชื่อมาตลอดว่าโดฟลามิงโก้รักลอว์เสมือนน้องชายอีกคน คอยมาเยี่ยมเยียนอยู่บ่อยครั้งและทั้งสองยังเข้ากันได้ดี

            ได้สิเขาตอบชัดถ้อยชัดคำ ฉันสัญญาว่าจะดูแลลอว์เป็นอย่างดี

            “อ่า...ได้ยินแบบนี้แล้วก็สบายใจขึ้นมาหน่อย ถ้าเป็นนายล่ะก็ลอว์จะต้องมีความสุขแน่ ๆ

             โดฟลามิงโก้แค่นยิ้มก่อนจะมองไปยังตัวบ้าน ส่วนที่เป็นห้องเรียนอิเคบานะที่เปิดบานเลื่อนรับลมและกลิ่นหอมจรุงจากมวลดอกไม้ที่ปลูกในสวน จากในศาลาเขาเห็นคนที่ตกหลุมรักนับตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกัน ใบหน้าคมสะคราญเงยขึ้นมาจากแจกันดอกไม้ที่กำลังจัด ประจวบเหมาะดวงตาทั้งสองคู่สบกัน ริมฝีปากสวยก็แย้มเป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อย นัยน์ตาคู่สวยที่ไม่แพ้ใบหน้านั้นไม่ได้ทอประกายแห่งความสุขอย่างที่เคยเป็นเลย

            ไม่ใช่แค่โรซินันเต้ที่รักรอยยิ้มของอีกฝ่าย เขาเองก็หลงใหลมากเช่นกัน

            ไหน ๆ นายก็มาแล้วงั้นวันนี้อยู่กินมื้อเย็นด้วยกันแล้วค้างที่นี่เถอะนะ

            “เอางั้นก็ได้โดฟลามิงโก้พยักหน้า ก่อนจะหันกลับไปมองดอกไม้งามที่มีเจ้าของอีกครั้ง ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปีความรู้สึกที่มีต่ออีกฝ่ายก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง เป็นความรักข้างเดียวที่แสนจะผิดบาปและร้าวรานแต่ก็ยากจะตัดใจเหลือเกิน

           

 

 

 

 

            มื้อเย็นกำลังเริ่มขึ้น บนโต๊ะไม้ที่เคลือบเงาวาวมีอาหารสามชุดสำหรับคนสามคนจัดวางอยู่ มันช่างเป็นมื้อเย็นที่แสนสงบเมื่อต่างคนต่างกินอย่างเงียบ ๆ ราวกับจมกับความคิดของตัวเอง โดฟลามิงโก้แทบไม่แตะอาหารที่อยู่ตรงหน้า เอาแต่มองดวงหน้าดูดีที่กำลังกินอย่างสำรวมอยู่ ไม่ว่าจะเป็นการจับตะเกียบหรือท่านั่งทุกอย่างล้วนงดงามตามแบบฉบับของเจ้าตัว นอกจากคำว่าสมบูรณ์แบบแล้วเขาก็ไม่รู้จะใช้คำไหนนิยามคนตรงหน้าได้เลย

            คุณโรซินันเต้ ทานเยอะ ๆ นะครับลอว์เอ่ยขึ้นมาเพื่อทำลายบรรยากาศที่เงียบเกินไป เหลือบมองข้าวในชามสามีที่ยุบไปกว่าครึ่งก็ใจชื้นขึ้นมาที่ยังกินได้ตามปกติ

            “แน่นอนอยู่แล้ว เธออุตส่าห์ทำของโปรดฉันทั้งนั้นเลย

            ก็คุณบ่น ๆ ว่าอยากกินตั้งแต่วันก่อนนี่นา

            “ฉันเปล่าบ่นสักหน่อย ก็แค่พูดลอย ๆ เองโรซินันเต้รู้ว่าลอว์ช่างเอาใจเก่ง ลองพูดเล่น ๆ ไม่ได้หวังอะไรแต่ภรรยาที่แสนดีก็ยังอุตส่าห์ออกไปจ่ายตลาดด้วยตัวเองเพื่อเลือกวัตถุดิบดี ๆ ทั้ง ๆ ที่มีคนใช้ แถมฝีมือทำอาหารก็ยังถูกทั้งปากถูกทั้งใจ มีเสน่ห์ปลายจวักเหลือล้น จึงไม่แปลกเลยที่โรซินันเต้จะเป็นพวกชอบยกยอภรรยาและยังหลงแบบหัวปักหัวปำ ไปที่ไหนก็ต้องยกเอาเรื่องของอีกฝ่ายขึ้นมาพูดอยู่บ่อย ๆ จนหลาย ๆ คนชักจะอิจฉา

            ไม่เว้นแม้แต่โดฟลามิงโก้ที่มองอยู่ตอนนี้

            ดอฟฟี่ เป็นอะไรหรือเปล่า?

            “หืม?โดฟลามิงโก้เลิกคิ้ว เพราะเลนส์แว่นที่สวมช่วยอำพรางดวงตาอีกฝ่ายจึงไม่เคยรู้ตัวว่ามักโดนตนจับจ้องอยู่เสมอ

            “อาหารไม่อร่อยเหรอครับ คุณถึงไม่ค่อยกินเลย?ลอว์ทำหน้ากังวลยามมองอาหารที่ไม่ยุบลงเลยของคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม แม้คนอื่นจะมองว่าเขาพรั่งพร้อมไปทุกด้านแต่ความจริงแล้วเขาเป็นพวกคิดมาก มักกังวลกับเรื่อง
เล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่เสมอ

            อร่อยสิ ฝีมือเธอดีขนาดนี้

            ลอว์อมยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะคีบข้าวเข้าปาก ท่าทางดีใจที่ได้คำชมแม้ว่าจะไม่ได้เอ่ยออกมาชัด ๆ เพียงแค่นั้นโดฟลามิงโก้ก็ยิ้มตามออกมาเช่นกันแล้วจัดการกับอาหารส่วนของตนต่อ ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่ได้เห็นรอยยิ้มของน้องสะใภ้หัวใจของเขาก็ไม่เคยเต้นอย่างสงบเลย คล้ายกำลังร่ำร้องบอกรักอย่างบ้าคลั่ง

          รักเหลือเกิน...แต่เอ่ยออกไปไม่ได้

 

 

 

 


          โรซินันเต้นอนไม่หลับ อยากจะลุกไปเดินเล่นรับลมรับกลิ่นหอมหวนของดอกไม้กลางคืนในสวนแต่ก็กลัวว่าจะทำให้คนที่นอนข้าง ๆ จะตื่นขึ้นมากลางดึก เขาค่อย ๆ เปลี่ยนท่าเป็นนอนตะแคงข้างเผื่อว่าจะหลับสักที ทว่าเปลือกตาที่ปิดอยู่ก็ต้องเปิดขึ้นเมื่อถูกโอบกอดจากข้างหลัง

            ยังไม่หลับอีกเหรอ...ลอว์?

            “ผมนอนไม่หลับ...

            “ฉันก็เหมือนกันเขาพลิกตัวหันไปอีกด้าน นอนสบกับดวงตาคู่สวยท่ามกลางความมืดสลัวที่มีเพียงแสงจันทร์ทำให้มองเห็นอย่างเลือนราง เป็นอะไรคนดี คิดเรื่องอะไรอยู่ถึงนอนไม่หลับ?

            “เรื่องของคุณไงลอว์หลับไม่ลง เพียงแต่ข่มเปลือกตายังยากลำบากรู้สึกพะว้าพะวังไปหมด

            ลอว์ ฉันคุยกับดอฟฟี่แล้วว่าจะไม่ทำคีโม

            “ทำไม...?

            “ฉันไม่อยากอยู่นานขึ้นทั้ง ๆ ที่รู้ว่ายังไงก็ต้องตาย ฉันเลยตัดสินใจจะใช้เวลาสามเดือนที่เหลืออยู่กับเธอเหมือนทุก ๆ วันที่ผ่านมาโรซินันเต้ไม่ยากเป็นคนโลภมาก ยืดเวลาออกไปให้ตนและคนรักต่างรู้สึกมีหวังแต่ท้ายที่สุดทุกอย่างก็สูญเปล่า เพราะฉะนั้นเขาจึงเลือกทางที่สั้นลงและไม่ต้องทรมานนานเพื่ออยู่กับภรรยาแสนรักให้เต็มที่

             แค่ได้อยู่ด้วยกันมันก็มากพอสำหรับคนที่ใกล้จะตายแล้ว

ผมเข้าใจแล้วคุณโรซินันเต้...มาใช้เวลาที่เหลือให้คุ้มค่าที่สุดเถอะนะครับ

ฉันรักเธอนะลอว์

คำบอกรักที่แสนอ่อนโยนเรียกให้น้ำตาของลอว์ไหลออกมา ฝ่ามือหนาลูบไล้แก้มนิ่มด้วยใจที่ผูกพันห่วงใย

 “ผมก็รักคุณ...ผมคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าโลกที่ไม่คุณผมจะอยู่ยังไง?”

ต้องอยู่ได้สิ ไม่ต้องกลัวเหงาหรอกนะเพราะดอฟฟี่จะดูแลเธอเอง เขาเป็นพี่ชายที่แสนดีสำหรับฉัน ฉันเชื่อว่าถ้าฉันไม่อยู่แล้วเขาจะดูแลเธอเป็นอย่างดี เผลอ ๆ อาจจะดีกว่าที่ฉันทำก็ได้ โรซนันเต้คิดว่าในความโชคร้ายก็ยังมีเรื่องดี ๆ แฝงอยู่ เขามีพี่ชายที่สนิทสนมกันมากและเกื้อกูลกันมาตลอดแม้ว่าจะมีช่วงที่ต่างคนต่างเหินห่างเพราะหน้าที่การงาน แต่สำหรับเขาแล้วโดฟลามิงโก้เป็นเพียงคนเดียวที่เชื่อใจและสามารถฝากฝังให้ดูแลลอว์ได้อย่างไม่มีข้อกังขา

คุณคงรักดอฟฟี่มากเลยสินะ

รักสิ ก็เขาเป็นพี่ชายของฉันนี่นาโรซินันเต้เอ่ย ก่อนจะเบิกตากว้างเล็กน้อย แต่เธออย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ ฉันต้องรักเธอมากกว่าอยู่แล้ว!”

ฮ่า ๆ ผมรู้ คุณไม่ต้องอธิบายก็ได้ลอว์หลุดหัวเราะเสียงใสออกมา ความเศร้าพลันบรรเทาเพราะสามีที่บางครั้งก็เปิ่นจนอดขำไม่ได้

แต่ยังมีอีกเรื่องที่ฉันยังรู้สึกค้างคาอยู่

เรื่องอะไรเหรอครับ?

เรายังไม่มีลูกด้วยกันเลย...ทั้ง ๆ ที่ฉันวาดฝันเอาไว้ว่าอยากจะมีลูกกับเธอสักสองคน คนโตเป็นผู้ชายชื่อโดโนแวน อีกคนถ้าเป็นผู้หญิงก็ชื่อโรเซ่โรซินันเต้นึกภาพตอนที่ได้อุ้มลูกน้อยด้วยสองแขน น้ำเสียงอ้อแอ้ที่พยายามจะเรียกตนว่าพ่อ ทว่ายังไม่ทันได้ทำให้เป็นจริงเขาก็ต้องจากไปเสียก่อน

ตลอดสามปีที่ผ่านมาไม่ว่าพวกเขาจะพยายามมีลูกด้วยกันสักกี่ครั้งก็ไม่สำเร็จสักที โรซินันเต้จึงไปปรึกษาหมอและได้รู้ว่าเพราะร่างกายที่อ่อนแอในวัยเยาว์ส่งผลให้น้ำเชื้อไม่แข็งแรงพอที่จะทำให้มีลูกได้

ภาพลักษณ์ของเขาในสายตาคนอื่น ๆ คือจ่าฝูงที่แสนสง่าและเป็นสามีที่แสนดี ทว่ากลับอ่อนแอจนมีลูกไม่ได้ ในขณะภรรยาที่แสนสมบูรณ์แบบแถมยังรูปโฉมคมคายแข็งแรงพร้อมจะเป็นแม่ของลูกอยู่เสมอ แต่เขาก็ไร้น้ำยาเกินกว่าที่จะให้ตั้งครรภ์ได้...ช่างน่าขันเสียจริง ๆ

ลอว์เงียบ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะผุดลุกขึ้นมาขึ้นคร่อมคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี มือเรียวทั้งสองแหวกสาบเสื้อยูกาตะสำหรับใส่นอนออกจนเผยให้เห็นแผงอกสีน้ำผึ้งสวยที่มีรอยสัก

คุณโรซินันเต้ มามีลูกด้วยกันเถอะนะครับไม่ใช่ครั้งแรกที่ลอว์เอ่ยประโยคนี้ ปรารถนาไม่ต่างจากผู้เป็นสามีว่าจะได้มีลูกด้วยกัน ได้เป็นครอบครัวในฝันที่ประกอบไปด้วยพ่อแม่และลูก

คิดดีแล้วเหรอลอว์ เธออยากจะนอนกับคนป่วยจริง ๆ เหรอ?

ดีสิ คุณเป็นสามีผมของผมนะรอยยิ้มอ่อนหวานผุดขึ้นมาบนใบหน้าคมคาย ก่อนจะเริ่มสอดมือเข้าไปใต้อาภรณ์ของคนใต้ร่างเพื่อปลุกเร้าส่วนที่ถูกซ่อนเร้นให้ตื่นจากการหลับใหล

อาห์...ดอฟฟี่นอนอยู่ห้องข้าง ๆ นะ...คงต้องทำกันเบา ๆ หน่อย

ไม่เป็นไรหรอกครับ นี่ดึกมากแล้ว...ดอฟฟี่ไม่ตื่นหรอก ลอว์เริ่มทำหน้าที่บำเรอผู้เป็นสามีด้วยร่างกายที่งดงามไม่ต่างจากรูปสลัก เคลื่อนไหวอย่างเนิบนาบทว่าลึกล้ำสุดช่องทางแห่งความปรารถนา เพียงเพื่อหยาดน้ำแห่งความใคร่ที่จะหลั่งเข้าภายในกายจนตั้งครรภ์

รู้ว่าความพยายามที่ทำมาตลอดมันไม่ส่งผลสักที ทว่าสองสามีภรรยาก็ไม่เคยสิ้นหวังที่จะให้กำเนิดลูกน้อยด้วยกัน

อาห์...ลอว์ดวงตาคมสีแดงจางปรือปรอยมองใบหน้าที่เป็นสีแดงก่ำเย้ายวนครวญครางอยู่บนร่างตน สะโพกสอบขยับร่อนอย่างเอาใจ รู้ว่าทำอย่างไรสามีจะสุขสม

โรซินันเต้รู้ดีว่าลอว์นั้นเก่งไปหมดทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องร่วมรักก็เก่งเสียจนอดออกปากชมไม่ได้

เยี่ยมมากคนดี...แบบนั้นแหละ

หากโรซินันเต้คืออัลฟ่าที่หล่อเหลาชวนมอง ลอว์ก็คงเป็นโอเมก้าที่รูปโฉมงดงามควรค่าที่จะเป็นคู่ครองกันยิ่งกว่าสิ่งใด

สองเสียงครางกระเส่าปนหอบดังภายในห้องนอน ขยับกระชั้นด้วยแรงอารมณ์เชื่อมต่อเป็นหนึ่งเดียวกัน หวังเหลือเกินว่าความพยายามครั้งนี้จะบรรลุผล โปรดพระเจ้าจงได้ยินเสียงนี้และเมตตาคนทั้งสองที่ปรารถนาจะมีลูกด้วยกันแทบขาดใจ

หากแต่เสียงนั้นอาจไม่ได้มีเพียงพระเจ้าที่ได้ยิน ดวงตาสีน้ำงามลืมโพลงในความมืด ใบหน้าคมคร้ามเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจนไม่อาจข่มตาหลับต่อยามได้ยินเสียงครวญครางแสนหวานจากคนที่ตนหมายปอง

โดฟลามิงโก้อยากเป็นชายที่ได้ทำให้อีกฝ่ายกรีดร้องด้วยน้ำเสียงเสนาะหูแบบนั้นบ้าง วิงวอนต่อพระเจ้าหลายต่อหลายครั้งเพื่อขอโอกาสทำแต่มันคงเป็นคำขอที่บาปเกินกว่าจะบันดาลให้เป็นจริงได้

เขาได้แต่ริษยาผู้เป็นน้องชายอยู่เสมอมา และคิดว่าทำไมตนไม่ได้เป็นคนที่ครองคู่กับโฉมงาม

 โดฟลามิงโก้หลับตา ในเมื่อวิงวอนต่อพระเจ้าแล้วไม่เป็นผล เขาก็ขอเลือกที่จะวิงวอนต่อปีศาจร้ายที่เรียกว่าความริษยาแทน ให้จิตใจด่ำดิ่งสู่ความมืดแทนความสว่างเมื่อจะได้พบกับปีศาจที่อาจทำให้ความปรารถนาของตนเป็นจริงในวันใดวันหนึ่ง

สักวันเธอจะต้องเป็นของฉัน...ลอว์









ตอนที่แล้วโคราลอว์เพิ่งจะแจกการ์ดแต่งงานมาตอนนี้คุณโคราก็ป่วยซะแล้ว รวบรัดมากค่ะ ฮือออ ใครที่คิดว่าเรื่องนี้จะ 3P เราก็ขออภัยที่ต้องดับฝัน หรือใครทีมคุณโคราคิดว่าคงไม่ตายหรอกเราก็ขอดับฝันอีก5555 มาดูกันค่ะดอฟฟี่จะได้ครอบครองโฉมงามตอนไหน จะได้หัวใจหรือแค่ร่างกายก็ต้องขอฝากทุกๆคนติดตามไปจนจบด้วยนะคะ

เราคิดว่าฉากบะลักบะลักอุกอุกไม่เรทไปเลยไม่ได้ตัดออก หวังว่าจะไม่โดนแบนนะคะ ;-;

* เกร็ดความรู้เล็กน้อย

อิเคบานะ คือศิลปะการจัดดอกไม้แบบญี่ปุ่น สวยมากค่ะ ลองเสิร์ชกู๋ดูได้เลย เราคิดว่าหมอในเรื่องนี้เหมาะกับอะไรที่สวยๆงามๆ เพราะงั้นเลยเลือกให้เป็นอาจารย์สอนจัดดอกไม้ค่ะ ///-///

ปล. เจอคำผิดคำตกบอกได้นะคะ เราเบลอมากเลยเพราะง่วงนอนแต่อยากอัพก่อน5555

 

ลงครั้งแรก - 01/08/2561 




? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

68 ความคิดเห็น

  1. #59 Tralala (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 11:47

    คุณโรชินันเต้ช่างบทน้อยจริงๆ ฮือๆๆๆๆ สงสารลอว์แต่งงานได้ไม่เท่าไหร่ก็จะต้องเตรียมตัวเป็นหม้ายแล้ว ฮือออออ น่าสงสาร แต่ลอว์ช่างเป็นภรรยาที่เพรียบพร้อมจริงๆค่ะ สามีอ่อนแอไม่เป็นไรภรรยาจัดให้

    #59
    0
  2. #12 AK_OR (@blackkeys) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 18:20

    ป๋าคะใจเย็น ๆ นะคะ น้องชายไปเขียว--แค่ก ฝากฝังให้ดูแลขนาดนี้แล้ววว

    #12
    1
    • #12-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 2)
      6 สิงหาคม 2561 / 15:32
      น้องชายไว้ใจขนาดนี้ก็อยู่ที่ป๋าแล้วค่ะว่าจะทนรอจนกว่าน้องจะจากไปได้ หรือปีศาจในใจจะออกมาก่อน ;A;
      #12-1
  3. #11 00xsigen (@soL3il) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 17:00
    โฮกกก ถ้าเราเป็นลอว์แล้วรู้ว่าคนที่ตัวเองรักกำลังจะตาย เราก็ยิ้มไม่ออกเหมือนกันค่ะ ทำตัวให้ปกติก็ไม่ได้ด้วย เป็นความรู้สึกที่ช่วยอะไรไม่ได้รอวันที่เขาต้องจากไปอย่างเดียว;-; แล้วความรู้สึกของคุณโคราที่เป็นห่วงลอว์ ว่าหลังจากตัวเองตายแล้วอีกฝ่ายจะเป็นยังไง ทำเอาเศร้ามากๆเลยค่ะ ฮรึก ตอนนี้เป็นตอนที่อ่านแล้วรู้สึกเศร้ามากค่ะ;-; ฮวือ /กุมใจ
    #11
    1
    • #11-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 2)
      2 สิงหาคม 2561 / 06:26
      ใช่ค่ะ ถึงคุณโคราจะบอกให้ทำเหมือนปกติ แต่ใจลอว์คือรู้ดีว่าจะไม่มีอะไรเหมือนเดิม ได้แต่ให้เวลามันผ่านพ้นจนกระทั่งคนรักตาย ทำอะไรก็ไม่ได้ เราว่ามันน่าเศร้ามากๆค่ะ แต่คุณโคราที่อายุมากกว่า ทำใจได้เร็วก็ยอมรับเรื่องนี้ได้ แต่ก็ใช่ว่าจะอยากตาย กลัวว่าถ้าตายไปอีกฝ่ายจะอยู่ยังไง เป็นยังไง มันกระทันหันเกินไป เราไม่ถนัดดราม่าเลยดึงอารมณ์ตอนนี้ออกมาไม่สุด แต่ถ้าทำให้หน่วงได้ก็ถือว่าดีอยู่ค่ะ ฮือออ ;-;
      #11-1
  4. #10 Tomogohz_b (@Tomogohz_b) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 06:18
    บะลักบะลักอุกอุก..? // นั่งขำ
    #10
    1
    • #10-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 2)
      1 สิงหาคม 2561 / 13:23
      หมายถึงฉาก---ค่ะ555555555 ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #10-1
  5. #9 NoirUN (@art-earng) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 04:17

    เรายังสบายดีอยู่ค่ะ อ่อกกก //กุมตับ

    ภาวนาให้โรซี่จากไปอย่างสงบ;-;

    ป๋าใจเย็นนะ อย่าเพิ่งเข้าดาร์กโหมด แงงงง

    #9
    1
    • #9-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 2)
      1 สิงหาคม 2561 / 13:24
      สูดหายใจลึกๆนะคะคุณเอิง รับรองว่าโรซี่จะจากไปอย่างสงบ ;-;
      ส่วนป๋าก็จะเริ่มเข้าโหมดดาร์กเรื่อยๆ เริ่มจะเดินสายมืดแล้วค่ะ555555
      #9-1
  6. #8 ★FerICia★ (@lamil2465) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 03:27

    เฝ้ารอตอนต่อไปค่ะ แอบดีใจที่ไม่ตับพังก่อนเพราะทีมดอฟฟี่ตั้งแต่เรื่องเด็กป๋าแล้ว 55555555


    ฟินมากค่ะ นอนเขินแทนลอว์เลย แงงงง ชุ้นอยากเป็นนุ้งลอว์จุง T^T


    รออ่านตอนต่อไปอยู่เสมอนะคะ จุ๊บๆ ♡

    #8
    1
    • #8-1 「mkzholic」 (@kamaitachi-69) (จากตอนที่ 2)
      1 สิงหาคม 2561 / 10:59
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ แฮ่ เราไม่ถนัดดราม่าตับไม่พังแน่นอนค่ะ แต่อาจหน่วงนิดๆ ดีใจที่ชอบเด็กป๋านะคะ เรื่องนั้นเขียนสนุกมากกก เราชอบการได้เขียนป๋าละมุนๆ เราจะพยายามอัพบ่อยๆนะคะ 😄
      #8-1