คัดลอกลิงก์เเล้ว

minseon; i hate Hogwarts' Halloween

ฮาโลวีนที่ฮอกวอตส์มันสุดยอดจริงๆนะ ใครๆก็ว่าแบบนั้น ยกเว้นคนอย่างผม ‘ฮวัง มินฮยอน’ นักเรียนปี 7 บ้านสลิธีริน ให้ตายเถอะ ผมว่าฮาโลวีนมันน่าเบื่อจริงๆ #มินซอนฮอกวอตส์

ยอดวิวรวม

478

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


478

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


28
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  31 ต.ค. 60 / 09:51 น.
นิยาย minseon; i hate Hogwarts' Halloween minseon; i hate Hogwarts' Halloween | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ฟิคนี้เป็นส่วนหนึ่งของ #minseonhalloween ขอบคุณสำหรับแคมเปญดีๆนะคะ


cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 31 ต.ค. 60 / 09:51


ฮาโลวีนที่ฮอกวอตส์มันสุดยอดจริงๆนะ  ใครๆก็ว่าแบบนั้น

ยกเว้นคนอย่างผม ฮวัง มินฮยอนนักเรียนปี 7 บ้านสลิธีริน

ให้ตายเถอะ  ผมว่าฮาโลวีนมันน่าเบื่อจริงๆ

 

มึง... คิดว่าฮาโลวีนปีนี้น้องซอนโฮ ปี 4 จะแต่งเป็นอะไรวะ?”

ไม่รู้ว่ะมึง.. แต่น่ารักแน่ๆ ปีที่แล้วเป็งแวมไพร์แม่งโคตรเด็ด จนอยากจะกางคอให้ดูดเลือด

น่ารำคาญ... ตั้งแต่เช้าแล้วที่คังแดเนียลกับคังดงโฮเพื่อนตัวแสบของผมคุยกันเรื่องไอ้เด็กบ้านั่น

มึงคิดว่าไงไอ้คุณฮวัง?แดเนียลที่เห็นผมเงียบไปนานเอ่ยถามขึ้นเพื่อต้องการชวนคุย

จะไปรู้หรอว่าน้องมันจะแต่งเป็นอะไร มันแต่งอะไรก็เหมือนๆกันล่ะ ยังไงก็น่ารำคาญอยู่ดี

มึงจะไม่สนใจคู่จิ้นมึงหน่อยหรอไงมินฮยอนคังดงโฮเดาะลิ้นยักคิ้วหลิ่วตาล้อเลียนผม

คู่รักต้องห้ามแห่งฮอกวอตส์ต่อด้วยคังดาเนียล

คุณฮวังมินฮยอนผู้เป็นคนดีเกินกว่าจะเป็นสลิธีริน ผู้เป็นดั่งข้อยกเว้นของน้องยูซอนโฮนักควิดดิชสุดฮอตแห่งบ้านสิงห์แล้วปิดท้ายด้วยไอ้บ้าดงโฮ

น่าเบื่อชะมัด ทำไมต้องจิ้นกูกับน้องเขาด้วยวะ แค่น้องเขาชอบมาวอแวกูไม่ได้หมายความว่าน้องเขาชอบกูแบบนั้น

แหน่ะ... มีการตัดพ้อ

น่าเบื่อเป็นบ้า กูไปนอนเล่นแถวทะเลสาบนะ ไม่ต้องตาม กูรู้ว่าวันนี้ไม่มีเรียน

 

 

ทะเลสาบเป็นสถานที่โปรดปรานที่สุดของผมในฮอกวอตส์  ผมชอบน้ำสีฟ้าใสที่ไหลเย็นวนอยู่ในแอ่งกว้างสุดลูกหูลูกตานั่น อากาศเย็นๆที่พัดน้ำจากในทะเลสาบมากระทบผิวกายของผม มันดีมากๆจริงๆนะ ถ้าได้นอนหลับตาปล่อยกายปล่อยใจริมทะเลสาบยามที่ไร้ผู้คนอยู่รายล้อม มันทำให้ผมนึกถึงทะเลสาบหลังคฤหาสน์ฮวังของผม

 

ทุกๆอย่างในเวลานี้มันดีมาก

จริงๆแล้วเรียกว่าเกือบดีจะดีกว่า.....

 

พี่ฮวังมินฮยอน!!!!!!” เสียงดังแสบแก้วหูมาพร้อมกับแรงกระแทกใส่บริเวณกลางลำตัว

เจ้าเด็กบ้ายูซอนโฮกระแทกมาได้!!!”

คิดถึงจังเลย พี่มินเจ้าเด็กยูซอนโฮเลื้อยจากบนตัวผมมานอนข้างกายผมแล้วกอดผมไว้ด้วยแขนข้างเดียว

อืม... แล้วหายไปไหนมาเจ้าเด็กนี่มันน่าเอ็นดูจนผมต้องกอดมันตอบด้วยแขนข้างที่ว่างจากถูกหนุนศีรษะอยู่

ก็พี่ควานลินน่ะสิ สั่งซ้อมควิดดิชอยู่ได้ ผมเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!!!”

แล้วนายจะพูดเสียงดังทำไม ตรงนี้ก็มีแค่พวกเรา

พี่มินจะได้รู้ ว่าผมเหนื่อยจริงๆ

คร้าบบบบ รู้แล้วครับ น้องซอนโฮต้องเหนื่อยมากจริงๆ

เนี่ย พี่มินต้องไปจัดการพี่ควานลินให้ผมนะ

ให้ตายเถอะ เดี๋ยวเจ้าบ้านั่นก็ได้ค่อยกันพี่ไม่ให้เจอนายอีกแน่

ใครสนล่ะ โนสนโนแคร์ ฮ่าๆๆๆๆ

แล้วนายรู้ได้ไงว่าพี่อยู่ที่นี่

ไปรีดไถคำตอบมาจากคุณคังแดเนียล

ไอ้แสบเอ้ย

อย่าบีบจมูกผมสิ

เนี่ย.. ชอบมาทำแบบนี้ คนอื่นเขาก็จิ้นพวกเรากันหมดแล้ว

ใครก็แน่ที่ทำ พี่มินนั่นล่ะ

ก็นายชอบวอแวพี่

แต่พี่ก็ไม่เคยปฏิเสธผมซะหน่อย

ไม่จริงครับ พี่ไม่ใจง่ายขนาดนั้น

ช่างมันๆ เออ พี่มิน

ว่าไง?

เย็นนี้ไปงานฮาโลวีนที่ฮอกมี้ดส์กัน

เอาสิ พี่จะได้ไม่ต้องอยู่ฟังแฟนคลับนายหวีดนาย น่ารำคาญเป็นบ้า จริงๆก็ไม่ได้อยากไปหรอก

เออ เห็นมะ พี่ก็ไม่เคยปฏิเสธผม!”

ย๊า! ไม่ใช่แบบนั้นเฟร้ย

เจอกันตอนเย็นนะคร้าบบบบบบบยูซอนโฮลุกขึ้นก่อนที่จะวิ่งเข้าไปแถวทางเดินไปหอพักของบ้านกริฟฟินดอร์

 

 

 

 

จะไปไหนน่ะ? มินฮยอนคังดงโฮถามขึ้นขณะที่ผมเปลี่ยนจากการใส่ยูนิฟอร์มโรงเรียนไปใส่สเวตเตอร์สีครีมอ่อนๆทับเสื้อเชิ้ตสีขาว

ก็จะไปไหนได้ ก็ไปเดทกับน้องยูซอนโฮน่ะซี่~” ดาเนียลเบะปากพลางดัดเสียงเล็กเสียงน้อยตอบคำถามนั้นแทนผม

เออ รู้แล้วจะถามทำไม.. ผมยักคิ้วตอบกลับไปแล้วค่อยลงมือใส่ถุงเท้า

เดี๋ยวนะ! เอ็กซิโอ้ ถุงเท้ามินฮยอน!” ดงโฮตวัดไม้กายสิทธิ์พลางโวยวายเสียงดัง

เอาถุงเท้ากูคืนมา ไอ้เสือ

อะไรยังไง! เล่ามาเดี๋ยวนี้!!!”

คังดงโฮ มึงควรจะถามคังแดเนียลเอานะ หมอนั่นเผือกจนรู้ทุกอย่างแล้วมั้งผมส่ายหน้าเนือยๆ

ไอ้แด ไอ้ฝ่าด่ามึงขี้เสือก

เออ! กูรู้! ไม่ต้องแปล!”

เอ็กซิโอ้ ถุงเท้ากู!” ผมตวัดไม้กายสิทธิ์ก่อนจะทำถุงเท้าที่ได้คืนมาสวม

ก็นะ!” คังดาเนียลทิ้งตัวลงนอนที่เตียงของผมก่อนที่จะยิ้มกรุ่มกริ่ม

เล่ามา.. อย่ามาทำลีลาเยอะดงโฮเริ่มหัวเสียเพราะไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น

คืองี้เว้ย น้องซอนโฮมาถามกูว่าไอ้ฮวังอยู่ที่ไหน กูก็ตอบไปว่าทะเลสาบ จากนั้นก็วิ่งไปเลย กูก็เลยแอบตามไป

กูคิดไว้ไม่มีผิด

สงบปากไปไอ้มินฮยอน ถ้ามึงไม่คิดจะเล่า

เออ ต่อนะ กูก็เห็นน้องกะไอ้ฮวังกอดกัน เล่นกันไปเล่นกันมา แล้วน้องก็ชวนมันไปฮอกมี้ดส์

จริงหรอวะ

จริง.. ถ้าไม่สงสัยอะไรแล้ว กูไปนะ!”

ไอ้บ้าเอ้ย! อย่างาบน้องซอนโฮนะเว้ย!”

เออ กูไม่รับปากนะ

 

 

 

 

 

โตแล้วยังสะสมการ์ดกบช็อกโกแลตอีกหรอผมถามเจ้าเด็กน้อยที่นั่งอยู่ตรงข้ามขณะรอบัตเตอร์เบียร์มาเสิร์ฟ

 

ให้ตายเถอะ เหมือนเป็นเรื่องตลกร้ายของวัน ที่พวกเราบังเอิญใส่สเวตเตอร์สีครีมทับเชิ้ตสีขาวแบบเดียวกันเป๊ะเหมือนนัดกันมา ทำให้ผู้พบเห็นเม้าท์กันว่าพวกเราใส่ชุดคู่กันมา แต่จริงๆแล้วผมก็ชอบนะ

 

บ้า.. ผมก็แค่เห็นอายุ 14 เองป่ะ ยังไม่โตซะหน่อย!” ซอนโฮยูปากอย่างขัดใจเมื่อถูกผมแซ็วเรื่องขนมของโปรด

ตั้งแต่รู้จักกันมา พี่ก็ไม่เห็นนายสนใจอะไรนอกจากขนมกบบ้าๆนั่น

ไม่จริง! ผมสนใจพี่มินด้วย!!”

เฮ้อออ เต๊าะพี่มาจะ 2 ปีแล้วยังไม่เหนื่อยไม่เบื่ออีกหรือไงเรา

แล้วใครใช้ให้พี่มินมารับลูกบลัดเจอร์แทนผมทั้งๆที่ทีมพวกเรากำลังแข่งกันอยู่ล่ะ ตอนผมอยู่ปี 2น่ะ ตอบมาสิ!”

ก็ตอนนั้นนายมันเด็กนี่.. แล้วทำไมต้องขุดเรื่องนี้ด้วยเล่า!”

มันไม่เกี่ยวกับที่ผมเป็นเด็กซะหน่อย! พี่เป็นซีกเกอร์นะ! พี่ควรจะสนใจแต่ลูกสนิช!”

ซอนโฮ นายก็เป็นซีกเกอร์เหมือนกัน อย่ามาทำเป็นพูด

ก็ใช่ไง! ผมก็สนใจแต่ลูกสนิช ไม่ได้มองลูกบลัดเจอร์อะไรทั้งนั้น จนกระทั่งพี่มินมารับไอ้ลูกบ้าแทนผม แล้วก็ตกจากไม้กวาด!”

พี่ก็แค่อยากช่วย มันมีอะไรน่าสงสัยนักห๊ะ!? เจ้าเด็กบ้า

พี่ยอมนอนห้องพยาบาลเกือบอาทิตย์เพื่อเด็กบ้าๆคนนึงเลยหรอครับ

ก็ถ้าเด็กบ้าคนนั้นไม่ได้เป็นขวัญใจใครหลายๆคนในฮอกวอตส์

เนี่ยพี่มิน มันไม่เกี่ยวกันซะหน่อย!”

เออ...นั่นสิ ฮ่าฮ่าผมไม่รู้จะเถียงยังไงก็ทำได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อน

แค่พูดว่าพี่สนใจผมตั้งแต่แรก ก็จบแล้วครับซอนโฮส่งยิ้มหวานจนตาหยี๋มาให้ผม

ก็นิดนึง.... สนใจนิดนึง

พอพี่ช่วยผมวันนั้น ผมก็หลงพี่หัวปักหัวปำเลยไง

เว่อร์ชะมัด ยูซอนโฮ

ก็จริงๆนะ ผมชอบพี่มากจริงๆ ฮวังมินฮยอน ยิ่งรู้จักก็ยิ่งชอบ

ไม่หรอก... ถ้านายรู้ว่าพี่เป็นอะไร นายอาจจะรังเกียจพี่….”

จริงๆแล้วผมกลัวมาก ถ้าเขารู้ว่าผมเป็นอะไร ถ้าสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักแปรเปลี่ยนไปเป็นรังเกียจ  ผมคงรับไม่ได้หรอก....

 

ไม่มีวันนั้นหรอกครับ

พี่จะคอยดูนะครับ น้องยูซอนโฮ

คอยดูได้เลยครับ!”

แล้ววันนี้ไม่แต่งเป็นอะไรรึไง

พี่มินลืมหรอครับ ว่าวันฮาโลวีนจริงๆ มันวันพรุ่งนี้ต่างหาก

เออว่ะ

รอดูเลย พี่จะต้องตะลึงในชุดผม!”

สรุปแล้ว พี่ต้องคอยดูกี่อย่างกันหรอครับ ฮ่าฮ่าฮ่า

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้วันฮาโลวีน.....

ฮาโลวีนที่ฮอกวอตส์มันสุดยอดจริงๆนะ  ใครๆก็ว่าแบบนั้น

ยกเว้นคนอย่างผม ฮวัง มินฮยอนนักเรียนปี 7 บ้านสลิธีริน

ให้ตายเถอะ  ผมเกลียดฮาโลวีนปีนี้จริงๆ!!!

 

ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ผมควรรู้สึกยังไง โมโห เสียใจ เป็นห่วง เกรี๊ยวกราด หัวเสีย ร้อนรน เจ็บปวด หรือ โกรธมาก กันแน่ อาจจะเป็นทั้งหมดนำมามัดรวมกัน

 

ใจเย็นๆนะไอ้ฮวัง...

ไม่! แดเนียล เรื่องนี้กูทำใจเย็นไม่ได้..

แล้วมึงจะทำอะไรได้!”

ไอ้เสือ... กูทำอะไรแน่ๆ

อย่า.. อย่าแม้แต่จะคิด

ไม่ทันแล้วว่ะ กูคิดไปแล้ว กูต้องทำมันแน่ๆ พวกมึงอย่าเสียเวลาห้ามเลย

 

ตอนแรกผมก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักเมื่อได้ยินข่าวของนักเรียนปี4 บ้านกริฟฟินดอร์ ถูกมนุษย์หมาป่าที่เป็นแอนนิเมจัสจับตัวไป  จริงๆผมจะไม่สนใจอะไรเลย ถ้าเด็กคนนั้นไม่ใช่ ยูซอนโฮ

 

มันต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ  มันเป็นการจับตัวไปแบบล็อคเป้าหมายไว้แล้ว  แล้วมูลเหตุคงไม่พ้นการขัดผลประโยชน์ทางการเมืองแน่ๆ  เพราะนอกจากยูซอนโฮจะเป็นหนุ่มฮอตแห่งฮอกวอตส์ เจ้าเด็กนี่ยังมีพ่อเป็นคนใหญ่คนโตมีอำนาจคับมือในกระทรวงเวทมนตร์อีก

 

มึงจะไปหาน้องจริงๆใช่มั้ย?

ไป..

งั้นก็ระวังตัว อย่าลืมเอาบัตรประจำตัวไปด้วยล่ะ เดี๋ยวเจ้าพวกมือปราบมารจะจับมึงไปนอนคุก ข้อหาอื่นที่ไม่ใช่คดีพรากผู้เยาว์

ไอ้บ้าดงโฮ....

เออ กูก็แค่ไม่อยากให้มึงเครียด

กูว่ามันเครียดกว่าเดิมอีกคังแดเนียลหัวเราะ

ไปดีกว่า น้องรอกูอยู่

พาน้องกลับมาให้ได้นะฮวังมินฮยอน

แน่นอนอยู่แล้ว นี่ฮวังมินฮยอนสุดที่รักของน้องยูซอนโฮ

 

 

 

ทุกบริเวณทุกตารางนิ้วของฮอกวอตส์เต็มไปด้วยมือปราบมาร  ผมได้ยินมาว่าศจ.โบอาเพิ่มกำลังของทีมค้นหาเป็น2เท่าเนื่องจาก นอกจาก ยูซอนโฮ ปี4 จะหายตัวไป ยังมี  คิมซังกยุน ปี6 บ้านเรเวนคลออีกคนที่หายตัวไป

 

ผมรีบวิ่งหลบมุมเข้าไปในป่าต้องห้าม สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่จะปลดเปลื่องเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายที่สวมใส่อยู่ออกทั้งหมด แล้วปล่อยให้สัตว์ร้ายที่หลับใหลอยู่ในตัวผมเป็นเวลานานได้ออกมาท่องราตรีภายในคืนนี้

 

มนุษย์หมาป่าตัวใหญ่ขนสีน้ำตาลขลับทองได้เวลาสูดดมหากลิ่นของเหยื่อของตน  ถ้าหากมีคนพบเห็นก็คงไม่มีใครจำได้ว่ามนุษย์หมาป่าตัวนี้เป็นใคร แต่ถ้าได้ลองสบเข้ากับดวงตาเรียวรีนั่น คงจำได้ว่าเป็นฮวังมินฮยอน

 

รอก่อนนะ เจ้าลูกเจี๊ยบของพี่

 

 

 

 

 

คิมซังกยุน!! นายจับผมมาทำพระแสงไม้เอลเดอร์รึไง!!!”

กร๊ซซซซซซซซซซซซซมนุษย์หมาป่าสีดำตัวโตขู่ใส่ยูซอนโฮเสียงต่ำ

ครูซิโอ!!!!” ซอนโฮตวัดไม้กายสิทธิ์ ลำแสงสีเขียวพุ่งไปหาซังกยุน แต่เจ้าหมาป่าก็หลบได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปด

กร๊ซซซซซซซ!!!”

อ๋อ! เพราะพ่อของฉันไม่ช่วยพ่อนายจากคดีทำร้ายมักเกิ้ลใช่มั้ย! เหลวไหลสิ้นดี!”

กร๊ซซซเสียงคำรามดังขึ้นด้วยแรงโทสะราวกับตอบคำถามของเด็กหนุ่มว่าใช่ เรื่องนั้นล่ะ

ก็พ่อนายผิดนี่!!! พ่อผมก็ต้องเข้าข้างคนถูกสิ!!!!!!”

กร๊ซซซซซซ

ครูซิโอ!!!!!!”

ที่พ่อนายต้องเข้าคุก มันไม่ใช่ความผิดของพ่อผม รับความจริงหน่อยสิ!!!!!”

กร๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซ!!!”

สตูเบฟาย!!!!!”

กร๊ซซซซซซซซซซซ!!!!!!”

ไม่นะ!!!! อย่าเข้ามา!!! ไม่! อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!”

 

 

 

ผมคิดว่าผมจะมาทัน  แต่ไม่...

ผมมาเกือบไม่ทัน!

 

เลือดผมขึ้นหน้าทันที เมื่อเห็นสภาพของยูซอนโฮเต็มไปด้วยเลือดสีแดงฉาน ยังดีที่น้องยังไม่หมดสติไป

 

โอ๊ย..... มีหมาป่ามาเพิ่มอีกแล้วหรอ... ยู.. ซอนโฮขอลาตาย...เด็กหนุ่มบ่นเบาๆพลางกอดตัวเองเอาไว้แน่

 

ผมพุ่งไปหาหมาป่าขนสีดำที่ทำร้ายยูซอนโฮ เราทั้งคู่สู้กันฟัดเหวี่ยงทั้งกัดทั้งกระแทก แต่ด้วยความที่ผมมีทักษะมากกว่าทำให้อีกฝ่ายล้มพับไปก่อน

 

ผมไม่คิดว่าตัวเองมีความจำเป็นต้องสนใจไปดูดำดูดีหมาป่าสีดำตัวนั้น ผมเลยปล่อยให้มือปราบมารมาเก็บซากดีกว่า

 

ผมค่อยๆเดินไปหายูซอนโฮที่นอนแอ้งแม้งอยู่ที่พื้นแล้วหมอบลงเป็นเชิงให้ปีนขึ้นมา 

ถ้าผมไปกับนาย นายจะไม่หลอกผมไปกินใช่มั้ย  

 

ผมลอบยิ้มในใจว่าถึงน้องจะพูดแบบนั้นแต่ก็ยังไว้ใจเกาะหลังผม ให้ผมพากลับ

 

 

 

 

โอ๊ย!!!” ผมเทน้องลงจากหลังก่อนที่จะถึงจุดที่ผมกองชุดทิ้งไว้

เจ้าหมาบ้า!!! เทมาได้!!!! เจ็บโว้ย!!” พอได้ยินแบบนั้นผมก็กำลังจะวิ่งไป

ขอบคุณนะ!!!!!” ผมลอบยิ้มในใจอีกครั้งก่อนที่จะวิ่งไปที่กองเสื้อผ้า

 

 

 

ผมกลายร่างกลับและรีบใส่เสื้อผ้าสุดชีวิต ก่อนที่จะนำเสื้อคลุมไปให้ซอนโฮ

แต่

พี่มินกล้ามแน่นดีนะครับ..

ซอนโฮ!!!”

ใจร้ายจังนะครับ เทผมลงพื้นเพราะจะมาใส่เสื้อสินะ

....

แต่เสียใจด้วยคนที่เด็กกว่ายิ้มเจ้าเล่ห์

เอ่อ...

ผมเห็นหมดทู๊กกกกกกอย่างเลย

ไม่นะ...

ว่าแต่พี่มินเป็นแอนนิเมจัสหรอครับ?

คลุมนี่ก่อน พี่จะรีบพาไปห้องพยาบาลผมเอาผ้าคลุมบ้านสลิธีรินของผมส่งให้น้องคลุม

ตอบผมมาสิน้องคาดคั้นผมขณะที่น้องกำลังคลุมผ้าคลุม

ใช่ครับ.. พี่เป็นแอนนิเมจัส เป็นหมาป่าขนสีน้ำตาล

อ่า...

แต่พี่ถูกกฎหมายนะ

ครับ...

รู้สึกยังไงที่รู้?

รู้สึกอยากมีแฟนเป็นหมาป่า

เจ้าบ้าเอ๊ย!” ผมอุ้มน้องขึ้นมาในท่าเจ้าสาวเพราะเกรงว่าน้องจะเท้าต่อไม่ไหวแล้ว

อุ๊ย.. โดนอุ้มด้วย

ทำไมต้องพูดแบบนี้ห๊ะ มันน่าอายนะ

เขินล่ะสิ~”

ไม่ครับ ฮ่าฮ่า

นี่พี่มิน...

ว่าไง?

เป็นแฟนกันมั้ย?

ไม่

อ่าว....

พี่ต้องพูดคำนั้นสิ เจ้าเด็กโง่

....

เป็นแฟนกับพี่มั้ย?

ไม่ครับ

อ่าว...

ไม่ปฏิเสธ! แบร่!”

หน็อยยยย ไอ้ตัวแสบ!”

โอ๊ยยยยย อย่าจุ๊บแก้มผม!”

 

 

 

 

End.

 

Writer’s talk

ฟิคนี้เป็นส่วนหนึ่งของ #minseonhalloween ขอบคุณสำหรับแคมเปญดีๆนะคะ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ไว้เจอกันใหม่โปรเจคหน้านะคะ ยังไงก็ฝากแท็กด้วยนะคะ

#มินซอนฮอกวอตส์

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Liz-Ridding Red hood จากทั้งหมด 8 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 02:14
    น่ารักอ่าา
    #3
    0
  2. #2 YhoSLuv (@YhoSLuv) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 02:35
    ฮือออ ชอบง่ะ ชอบมาก พี่มินกร้าวใจเหลือเกิน หมาป่าหนุ่มผู้แสนดีของน้องซอนโฮ น้องซอนโฮเห็นหมดทุกอย่างเลยจริงดิ อิอิ><
    #2
    0
  3. วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 14:01
    มาเฟบรอค่าา
    #1
    0