END [SVT] All x Woozi [ Leaves Are Falling ] #octoberwithwoozi

ตอนที่ 9 : [ Come rain or shine ] Baekho x Woozi

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 618
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    13 ต.ค. 60

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนที่ 9
[ Come rain or shine ]

Baekho x Woozi
#baekhoon #ลัทธิออลจีฮุน

#OctoberwithWoozi

-------------------------------------------------------------------------------------------------




เด็กหนุ่มกำลังยืนมองคนสองคนที่ยืนเล่นกันอยู่ไกลๆ หนึ่งในนั้นคือคนที่เขารู้จักชื่อแล้ว เด็กหนุ่มที่อายุเท่ากันกับเขา ชเวซึงชอลแห่งเดกู แต่อีกคนหนึ่งนั้นเขาไม่รู้จัก

คนตัวเล็กๆ ที่ดูแล้วน่าจะเล็กกว่าสัดส่วนมาตรฐานชายเกาหลี ทว่าร่างกายค่อนข้างสมส่วน ผิวก็ขาวจัด หน้าหวานๆ ตาเล็ก จมูกเล็ก ปากก็เล็ก

เขาจำได้ว่าออดิชันเข้ามาในบริษัทในเวลาไล่เลี่ยกันกับเด็กคนนี้

เด็ก...น่าจะเด็กกว่าเขาหลายปีอยู่

“มองอะไรอยู่เหรอดงโฮ” เพื่อนที่เข้ามาที่เพลดิสพร้อมกับเขาถาม พอมองตามสายตาไปก็เห็นคนสองคนนั้น “ชเวซึงชอล?” เขาพยักหน้า

“นายรู้จักคนข้างๆ มั้ย”

“ไม่อ่ะ ทำไมเหรอ”

“เปล่าหรอก” ชั่วขณะนั้นคนที่กำลังกล่าวถึงก็หัวเราะพร้อมกับขยับรอยยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ออกมาทั้งทางปากและทางตา โลกดูเหมือนจะสดใสขึ้นมานิดหน่อย เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอยิ้มตาม

...ก็แค่เห็นรอยยิ้มสวยๆ แล้วอยากรู้จักก็แค่นั้นเอง




มีเสียงโวยวายดังมาจากด้านหน้าทางเดิน คังดงโฮที่กำลังคุยกับเพื่อนจึงเงียบ เสียงนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็มีคนตัวเล็กๆ เข้ามาอยู่ในระยะสายตา

ไหล่ชนไหล่

แต่ไม่ใช่เขาหรอกนะที่เซ

คนที่เข้ามาปะทะต่างหาก ที่เซถอยไปหลายก้าว ใบหน้าเล็กๆ เงยขึ้นมาสบตา พอเห็นว่าคนที่ชนคือใครก็รีบผงกหัวหลายที

เสียงใสๆ ราวกับเด็กน้อย

“ขอโทษครับ ผมรีบไปหน่อย” เอ่ยจบก็รีบก้าวขาออกไป คังดงโฮยืนกระพริบตาปริบๆ อยู่ครู่ใหญ่ กว่าที่สติสตังจะกลับมา เป้าหมายก็วิ่งออกไปห่างมากแล้ว

“เดี๋ยวสิ นาย!” คนตัวเล็กหันมามองหน้าตาตื่น

“ครับ? บาดเจ็บเหรอครับ?!”

“นายชื่ออะไร” คงเป็นเพราะคำถามที่ไม่คาดคิดทำให้คนฟังมีสีหน้าเหลอหลา อย่าว่าแต่เด็กคนนั้นเลย เพื่อนที่เดินมาด้วยกันกับเขาก็มีสีหน้างงงวย

“ผมเหรอครับ อีจีฮุนครับ” เขาอ้าปากจะต่อบทสนทนา แต่อีกฝ่ายก็ตัดบทฉับ “ผมรีบ ขอตัวก่อนนะครับ ขอโทษด้วยครับ”

“ฉันชื่อ คังดงโฮ นะ!” คนฟังยกมือขึ้นสูงเป็นการรับรู้

...อีจีฮุน อย่างนั้นเหรอ…




คนตัวใหญ่เดินดูดกาแฟดำออกมาจากตึก การประชุมวันนี้เสร็จแล้ว เขาจึงตัดสินใจออกมาเดินสูดอากาศก่อนจะกลับเข้าไปซ้อมต่อ

ระหว่างที่กำลังสูดกลิ่นอากาศเย็นๆ ก็ได้กลิ่นกาแฟลอยมา พอหันไปมาถึงเห็นคาเฟ่เปิดใหม่อยู่ใกล้ๆ 

และไม่ใช่แค่นั้น เขามองเห็นเด็กหนุ่มตัวเล็กยืนดูดกาแฟอยู่ที่เคาน์เตอร์หน้าร้าน นัยน์ตาเล็กๆ จ้องมือถือโดยไม่สนใจบริบทรอบข้างใดๆ เลย

คังดงโฮดูดกาแฟหมดในคำเดียว ก่อนจะทิ้งลงถังขยะใกล้ๆ

“ว่าไง จีฮุน” คนถูกเรียกเงยหน้าขึ้นมามอง

“สวัสดีครับ”

“มาดื่มกาแฟเหรอ” พออีกฝ่ายพยักหน้าหงึกๆ เขาก็หันไปสั่งอเมริกาโน่เย็นกับบาริสต้า “ฉันเพิ่งเห็นเคยร้านนี้ นายมาบ่อยอย่างนั้นหรือ”

“ร้านเพิ่งเปิดได้อาทิตย์เดียวน่ะครับ”

“อ่อเหรอ ว่าแต่นายเกิดปีอะไรน่ะ” อีจีฮุนมีสีหน้างงงวย

“1996 ครับ”

...คิดว่าจะเด็กกว่านี้ซะอีก

“งั้นนายต้องเรียกฉันว่าฮยองนะ ฉันเกิดปี 1995” คนที่ถูกรบกวนเวลาส่วนตัวยังคงกระพริบตาปริบๆ คังดงโฮส่งรอยยิ้มเป็นมิตรไปก่อน แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ความสักเท่าไร

“อเมริกาโน่เย็นได้แล้วครับ” เขารีบยกขึ้นมาดื่มแก้เขิน

“เมื่อกี้ผมเห็นดงโฮฮยองดื่มกาแฟออกมาจากตึกนี่ครับ ยังไม่ถึงห้านาทีเลย ดื่มอีกแก้วแล้วเหรอครับ” คนตัวโตสำลักกาแฟแบบหมดท่า เสียงไอค่อกแค่กยิ่งทำให้บรรยากาศประหลาดเข้าไปใหญ่

“เอ่อ คือ คือ”

ก่อนที่จะมีเสียงหัวเราะคิกกลบ

“ฮยองเป็นคนตลกดีนะครับ” คงเป็นเพราะเขามีสีหน้าเหลอหลา จีฮุนถึงยิ่งหัวเราะออกมา “ตอนเห็นครั้งแรกผมคิดว่าจะเป็นคนน่ากลัวซะอีก วันก่อนที่วิ่งชนก็คิดว่าจะโดนกินหัวซะแล้ว”

...รอยยิ้มหวานที่เหมือนจะทำให้หัวใจหลอมละลาย…

“ยิ้มแบบนี้นะ”

“อะไรนะครับ”

“ฉันชอบเวลานายยิ้ม ยิ้มบ่อยๆ นะจีฮุน”

“ต้องยิ้มด้วยเหรอครับ”

“ใช่ ทุกครั้งที่เจอฉันจะต้องยิ้มนะ”

“ฮยองเป็นคนสะสมรอยยิ้มเหรอครับ” เขาหัวเราะร่า มือใหญ่ยกขึ้นลูบผมเด็กหนุ่มด้วยความเอ็นดู อีกฝ่ายมีสีหน้าประหลาดนิดหน่อยแต่เขาไม่ได้สังเกต

“ไม่ใช่หรอก คังดงโฮคือคนสะสมความสุขของคนรอบข้างต่างหาก เพราะฉะนั้นเวลาเจอฉันห้ามเศร้านะ เข้าใจมั้ย อีจีฮุน”




เขาเพิ่งรู้ ว่าอีจีฮุนไม่ชอบให้แตะเนื้อต้องตัว แต่กว่าที่เขาจะรู้ ก็เผลอลูบหัวเด็กน้อยคนนั้นจนเคยชินไปเสียแล้ว

“ดงโฮฮยอง~” เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง คนในความคิดกำลังเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับรอยยิ้มกว้าง ตั้งแต่วันแรกที่เจอกันก็เหมือนจะผ่านมาหลายปีแล้ว จีฮุนสูงขึ้นมาก…

มากสิ ก็หลายเซนอยู่ น่าจะสักสามเซนติเมตรได้

“ว่าไงจีฮุนนี่”

“เรียกผมว่าจีฮุนนี่อีกแล้ว ผมโตขึ้นเยอะแล้วน่า ไม่ได้เจอกันนานนะครับ นี่ฮยองตัวสูงขึ้นอีกหรือเปล่า”

“คงใช่แหละ วัยกำลังยืดเลย ว่าแต่นี่เราเป็นยังไงบ้าง เห็นถูกดึงตัวไปเข้า seventeen project”

“ก็ดีครับ น่าจะสนุกดี หวังว่าจะได้เดบิวต์อีกสักรอบหนึ่ง ฮยองละครับ กับ nu’est เป็นยังไงบ้างครับ”

“ก็ยังเหมือนเดิม ทุกคนบ่นคิดถึงนายกับซึงชอลนะ ไว้วันไหนไปหาอะไรกินกัน เดี๋ยวพวกฉันเลี้ยงเอง เออ จริงสิ เอ้า” เขายัดแก้วอเมริกาโน่ที่ถืออยู่ใส่มือน้อง “ยังไม่ได้ดื่มเลย ฉันยกให้”

“ยกให้ผมทำไมครับ”

“จีฮุนนี่ของฉันจะได้มีแรงสู้ยังไงล่ะ” มือใหญ่ยกขึ้นลูบผมอีกฝ่าย “ไหน ยิ้มกว้างๆ หน่อยซิ”

“เอาอีกแล้วเหรอครับ”

“ยิ้มหน่อยน่า” แล้วสุดท้ายเด็กหนุ่มก็ยิ้มกว้างให้พี่ชายเหมือนอย่างทุกที

จีฮุนนี่เหมือนพระอาทิตย์น้อยๆ ของเราเลยนะ




จากวันนั้นก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ตั้งแต่ตอนเป็น Pledis boy ที่ได้เจอกันบ่อยๆ จนแยกย้ายมาเป็น Nu’est และ Tempest ก็ยังได้พบเจอกันบ้าง ทว่ารู้ตัวอีกที เด็กหนุ่มตัวน้อยๆ ของเขาก็กลายเป็นลีดเดอร์ทีมโวคอลของ Seventeen ที่แสนน่าภูมิใจ

เด็กน้อยดูดกาแฟยิ้มหวานในวันนั้น โตจนเริ่มห่างไกลออกไปแล้ว

เขาภูมิใจและดีใจไปกับน้องชายตัวเล็ก

แต่ก็เหงาไม่ใช่น้อยเลย




“ดงโฮฮยองครับ” เขาหลุดจากภวังค์ที่ยาวนาน

หลังจากที่ได้ไปออกรายการ Produce 101 เขาก็งานยุ่งมากจนแทบจะไม่ได้มีเวลาอยู่กับตัวเองเลย จนบางครั้งก็ทำให้เขาเริ่มเสียศูนย์ จนต้องหนีมานั่งพักตั้งหลักในสถานที่ที่คุ้นเคย

กลิ่นหอมของกาแฟทำให้ใจสงบ

“มานั่งดื่มกาแฟตอนสามทุ่มแบบนี้จะนอนหลับหรือครับ” บทสนทนาดังมาจากข้างๆ เขาเพิ่งนึกออกว่าเมื่อสักครู่มีคนเรียก พอหันไปมองก็เห็นจีฮุนกำลังยิ้มแฉ่งเหมือนเคย

“อ้าว จีฮุน”

“มานั่งเหม่ออะไรครับเนี่ย ขอโทษนะครับ อเมริกาโน่เย็นแก้วหนึ่งครับ” เขาเอามือลูบหน้าหลายๆ ที

“โทษที พอดีมีเรื่องเกิดเยอะไปหน่อย ฉันก็เลยมานั่งเงียบๆ น่ะ ว่าแต่นายก็มาดื่มกาแฟเหมือนกัน ไม่กลัวนอนไม่หลับหรอกเหรอ” เด็กหนุ่มแห่งเซเว่นทีนหัวเราะ

“นอนได้ที่ไหนล่ะครับ งานสุมหัวไปหมดแล้ว นี่ผมเบื่อกาแฟในหอก็เลยออกมาดื่มข้างนอก ไม่คิดว่าจะเจอฮยองที่นี่เลย ไม่ได้เจอกันนานนะครับ ฮยองสบายดีนะ”

“อือ สบายดี ยุ่งๆ นิดหน่อย”

“ท่าทางจะไม่หน่อยแล้วนะครับเนี่ย” เขาหัวเราะ พอเห็นรอยยิ้มและได้ยินเสียงทุ้มๆ ก็ทำให้หัวใจเบาขึ้นมานิดหน่อย พระอาทิตย์ดวงน้อยของดงโฮยังคงทำหน้าที่ได้ดีเหมือนเคย

“แล้วนี่เป็นยังไงบ้าง ฉันเห็นทำงานหนักมากเลย กับเซเว่นทีนไปได้ดีใช่มั้ย”

“ครับผม สบายดีมาก กับเมมเบอร์ก็เข้ากันได้ดีครับ ก่อนหน้านี้อาจจะมีเกร็งๆ กันนิดหน่อย แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยมีแล้วครับ”

“จะว่าไป เห็นช่วงหลังๆ มานี้นายแต่งเพลงเองด้วยใช่มั้ย”

“ครับ ส่วนใหญ่ก็แต่งเพลงให้กับวง มีช่วงหลังๆ ที่แต่งเพลงให้กับคนอื่นบ้าง” ดงโฮขยับรอยยิ้ม ก่อนหน้านี้ตอนที่ไปแข่งรายการ Produce 101 มีเพลงหนึ่งที่มินฮยอนร้องขึ้นเวที เขาจำได้ว่าชอบเพลงนี้มาก ตอนที่ได้ฟังก็เหมือนจะมีน้ำตาไหลออกมา

พอได้ถามเพื่อนร่วมทีมถึงรู้ว่าเป็นเพลงที่เด็กหนุ่มคนนี้เป็นคนแต่ง มอบให้กับสาวๆ i.o.i.

‘이 비가 머리 위로 쏟아지면
흠뻑 젖고 말겠죠 내 마음도
머물러줘요 아직까진 그대 없이
나 혼자 이 비를 맞기엔
아직 어리고 조금 무서워
금방 그칠 거란걸
뻔히 다 알면서도 그댈 찾네요’

“ฉันได้ฟังนะ โซนากีน่ะ”

“ฮยองได้ฟังด้วยเหรอครับ”

“ฟังสิ เพราะมากเลยนะ นายตั้งใจแต่งให้กับ i.o.i. มากเลยใช่มั้ย” อูจีพยักหน้า

“ผมว่าทุกๆ คน ทุกๆ วงต่างมีเพลงที่เหมาะสมกับบทบาทและสิ่งที่ตัวเองเป็นครับ เพลงที่ดีต้องถ่ายทอดสิ่งที่อยู่ในหัวใจของคนร้องออกมาได้ และจริงๆ แล้ว ผมว่าเพลงออกมาดี เพราะ i.o.i ถ่ายทอดมันออกมาได้ดี”

...ยังคงเป็นจีฮุนที่ถ่อมตัวเหมือนเคย…

“นี่ จีฮุนอ่า” คนถูกเรียกละความสนใจจากแก้วกาแฟ “รู้มั้ยว่าพวกฉันกำลังจะคัมแบคแล้วนะ”

“เอ้ะ แต่มินฮยอนฮยอง….”

“อือ เราจะคัมแบคสี่คนนะ คัมแบครอหมอนั่น และทุกคนจะได้มีโอกาสมีเพลงโซโล่ของตัวเองในอัลบั้ม” เขายกมือขึ้นลูบผมของอีกฝ่าย “แต่งเพลงให้ฉันสักเพลงจะได้มั้ย ให้โอกาสฉันได้ถ่ายทอดสิ่งที่อยู่ในหัวใจ ผ่านเพลงของจีฮุนจะได้มั้ย”




คังดงโฮมักจะออกไปวิ่งยามดึก เพราะอากาศค่อนข้างเย็นสบาย อีกทั้งคนยังน้อย เหมาะสำหรับการปลีกวิเวกไปคิดอะไรเงียบๆ คนเดียว เพราะฉะนั้นกว่าจะกลับหอมาอีกทีก็มักจะเกือบขึ้นวันใหม่แล้ว

“อ้า แบคโฮฮยอง กลับมาพอดีเลย” เร็นทักทายทันทีเมื่อเห็นหน้าเขา เด็กหนุ่มกำลังเดินเล่นอยู่ในห้องครัว เขายักคิ้วให้แล้วเปิดตู้เย็นหยิบเกลือแร่มาดื่ม “เมื่อกี้อูจีมาที่หอน่ะครับ”

น้ำเกลือแร่เกือบเลอะเต็มห้องครัว

“อูจี?! อีจีฮุนอ่ะนะ?”

“ครับผม มาฝากไอนี่ไว้ให้ ผมกำลังคิดว่าจะเอาไปวางในห้องพอดีเลย” อีกฝ่ายยื่นซองใส่ซีดีมาให้ เขารับมางงๆ “หมอนั่นไม่ได้พูดอะไรนะครับ ผมรู้ว่าฮยองไม่อยู่ ก็ฝากไอนี่ไว้กับผมแล้วก็รีบกลับไป”

เขาพยักหน้า พูดขอบใจเพื่อนร่วมวงแล้วเดินเข้าห้องของตัวเอง

เพราะมินฮยอนย้ายไปอยู่หอพักของ Wanna One แล้ว ช่วงนี้เขาจึงอยู่คนเดียว ภายในห้องค่อนข้างเงียบจนบางทีเขาก็นึกเหงาเหมือนกัน

คนตัวใหญ่นั่งบนเก้าอี้ก่อนจะไถตัวไปอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ หูฟังเสียบติดเครื่องอยู่แล้ว มือก็ดึงแผ่นซีดีสีขาวออกมา มีลายมือที่ไม่ค่อยคุ้นเขียนภาษาเกาหลีไว้ 9 ตัว

‘지금까지 행복했어요’

...เพลงเสร็จแล้วอย่างนั้นเหรอ?

กว่าจะเปิดเครื่อง โหลดแผ่นซีดี ก็ใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่ แล้วยังต้องมารอโปรแกรมเล่นเพลงโหลดอีก แบคโฮถอนหายใจยาว เขาหยิบซองบนโต๊ะขึ้นมาดูอีกรอบ

เพราะเมื่อครู่สนใจแต่ซีดีเลยไม่ได้ดูในละเอียด เพิ่งสังเกตเห็นว่าข้างในมีกระดาษแผ่นเล็กสอดอยู่

เขาเทออกมา

จังหวะเดียวกับที่เสียงดนตรีดังขึ้นมาพอดี เสียงเปียโนหวานๆ เข้ากันได้ดีกับเสียงดนตรีอื่น และเสียงร้องเพลงของน้องชายเจ้าของเพลงนี้

‘내가 그대 마음 전부 알아요
내가 그대 마음 이해할게요
말만 죽어라 한다고
어떻게 그래요
그댄 나를 이해하지 않아도 돼요
그대 곁이라서
지금까지 행복했어요’

คังดงโฮไม่รู้เลยว่าน้ำตาไหลออกมาตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ตัวเองกำลังสะอื้น ทั้งทำนองที่เขาชอบ พอรวมกับเนื้อหาในเพลง หัวใจก็ถูกบีบจนเผลอร้องไห้ออกมา

จีฮุนเหมือนกับถ่ายทอดสิ่งที่อยู่ในใจของเขาออกมาจนหมด

‘ดงโฮฮยอง
ตามสัญญานะครับ ยินดีกับการคัมแบคครั้งนี้ครับ
ผมมอบ ‘지금까지 행복했어요’ ให้เป็นของขวัญวันเกิดนะครับ
สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้าครับ พี่ชายที่แสนดี :)
อีจีฮุน’

มือใหญ่คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เขาไม่สนใจว่าตัวเองกำลังสะอื้นหรือตอนนี้เสียงจะบู้บี้มากขนาดไหน เขารีบต่อสายทันที และดูเหมือนอีกฝ่ายจะรอสายอยู่แล้วถึงรับสายเร็วกว่าปกติ

“จีฮุนนี่อ่า”

‘ได้ฟังแล้วสินะครับ ชอบมั้ยครับ’

“ขอบคุณมากนะ ฉันชอบมากเลย”

‘ฮยองไม่ได้ร้องไห้ใช่มั้ยครับเนี่ย’ เขาสูดน้ำมูก

“ไม่ได้ร้อง!”

‘ไม่ได้ร้องก็ไม่ได้ร้องครับ ว่าแต่ฮยองกำหนดวันอัดเสียงหรือยังครับ’ เขาหันไปมองปฏิทินบนโต๊ะ วันอัดเสียงถูกกำหนดไว้สักพักแล้ว แต่เพราะเขาไม่แน่ใจว่าเจ้าตัวเล็กจะแต่งเพลงเสร็จเมื่อไร จึงขออัดเสียงคนสุดท้าย

“กำหนดแล้ว ทำไมเหรอ”

‘วันไหนเหรอครับ’ พอเขาบอกไป เจ้าตัวก็ส่งเสียงในลำคอ ‘โชคดีจังว่างพอดีเลย เดี๋ยวผมจะเข้าไปช่วยอัดเสียงนะครับ จะได้แนะนำว่าตรงไหนอะไรเป็นยังไง’

ดงโฮยิ้มกว้าง

“งั้นมาร้องคอรัสให้ด้วยได้มั้ยอ่ะ จีฮุนนี่อ่า”




คนตัวใหญ่กำลังวิ่งหน้าตั้งไปยังที่หมาย มีคนมากมายมองไล่หลังมาพร้อมกับซุบซิบ ทว่าเขาไม่สนใจ มือใหญ่กำมือถือพร้อมกับหูฟังแน่น หัวใจพองโตเหมือนจะพุ่งออกมาจากอก

เขากดกริ่งหน้าหอของวงเซเว่นทีน

เมื่อสักครู่เขาไปหาพวกเด็กๆ ที่ห้องซ้อม มินกยูบอกว่าวันนี้อูจีทำงานอยู่ที่หอกับลีดเดอร์ไลน์ เขาจึงวิ่งหน้าตั้งมา คนที่มาเปิดประตูให้เขาคือเจ้าเด็กตาชี้

“สวัสดีครับ ดงโฮฮยอง”

“จีฮุนอยู่หรือเปล่า”

“อยู่ครับ เข้ามาสิครับ” เขาไม่ได้มาที่หอของรุ่นน้องมาสักพักแล้ว เพราะพวกเด็กๆ ก็วุ่น และเขาก็วุ่น ภายในยังคงรกๆ ตามสไตล์หอเด็กผู้ชาย ยังโชคดีที่อบอวลไปด้วยกลิ่นของน้ำยาปรับผ้านุ่ม

...ใครซักคนต้องเพิ่งซักผ้าไป

“อ้าว ดงโฮ” ในห้องนั่งเล่นมีแต่ลีดเดอร์ของวงนั่งอยู่

“ไงซึงชอล ไม่เจอกันสักพักเลยนะ”

“มีธุระอะไรถึงมาถึงที่หอเนี่ย”

“มาหาจีฮุนน่ะ อยู่ไหนเหรอ”

“เข้าไปเขียนอะไรอยู่ในห้องนอนน่ะ ให้เรียกให้หรือเปล่า” เขาส่ายมือไปมา

“ขอเข้าไปหาแล้วกัน พอดีฉันมีเรื่องอยากคุยด้วยน่ะ พวกนายรังเกียจหรือเปล่า” คนตัวเล็กกว่าขำก่อนจะโบกมือไล่เขาให้เข้าไปด้านใน

เขาเคาะประตู มีเสียงขานรับจึงเปิดเข้าไป

“มีอะไรเห….อ้าว ดงโฮฮยอง”

“ยุ่งอยู่หรือเปล่า”

“อ่า ไม่ครับ มีอะไรเหรอครับ” เขาฉีกยิ้มกว้าง ดูเหมือนว่าจะเป็นอัตโนมัติไปแล้ว เพราะทันทีที่เห็นรอยยิ้มของเขา เด็กหนุ่มตรงหน้าก็ขยับรอยยิ้มกว้างตาม “มีเรื่องอะไรดีๆ ใช่มั้ยครับ”

รุ่นพี่ยื่นมือถือให้พร้อมกับหูฟัง พอปลดล็อคหน้าจอถึงเห็นว่าเปิดค้างอยู่ที่เครื่องเล่นเพลง ชื่อที่วิ่งไปมาอยู่คือตัวอักษร 9 ตัวที่แสนจะคุ้นเคย “เพลงเสร็จแล้วนะ ฉันอยากให้นายฟัง”

คนตัวเล็กกว่าเสียบหูฟัง ก่อนจะหลับตาลง

ภาพตรงหน้าเหมือนภาพวาดเหลือเกิน คังดงโฮย่อตัวลงนั่งยอง ดวงตาสวยจ้องมองคนตรงหน้านิ่ง สามนาทีกว่าของเพลงช่างสั้นเหลือเกินสำหรับเขา

“เพลงดีมากเลยครับ ฮยองถ่ายทอดมันออกมาได้ดีมากเลย”

“เพราะจีฮุนแต่งออกมาได้ดีต่างหาก”

“ผมเคยบอกแล้วไงครับ ว่าเพลงจะดีไม่ดีขึ้นอยู่กับการถ่ายทอดของคนร้องต่างหาก เพราะมากเลยครับ ผมเชื่อว่าแฟนๆ ต้องชอบแน่นอน เลิฟต้องภูมิใจในตัวฮยองครับ”

“กะรัตก็ต้องภูมิใจในตัวนายแน่นอน”

“ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย” เขาหัวเราะก่อนจะเอื้อมมือไปลูบผมทุยๆ ด้วยความเอ็นดู

“ขอบคุณมากๆ นะสำหรับเพลงที่ดี เสียงคอรัสที่ดี ไว้มีโอกาสมาร้องเพลงร่วมกันสักเพลงนะ” อีจีฮุนยิ้มขำ

“ถ้าค่ายให้ทำผมจะดีใจมากเลยแหละครับ”

“ได้สิ ต้องทำได้ แต่ก่อนอื่นใด นายต้องห้ามลืมวันคัมแบคของฉัน มาร่วมฟังเพลงที่นายแต่งไปพร้อมๆ กับเลิฟกับกะรัตนะ มาร่วมเป็นสักขีพยานกับการคัมแบคที่ยิ่งใหญ่ของพวกเราด้วยนะจีฮุนอ่า”

“วันไหนนะครับ เดือนตุลาคม?” เขาหยิบปฏิทินบนหัวเตียงขึ้นมา ก่อนจะดึงปากกาออกมาจากมือเล็กๆ 

“Save the Date! อย่าลืมนะ จีฮุนนี่อ่า” ดงโฮยื่นปฏิทินคืน “อย่าลืมนะ เข้าใจมั้ย”

“ครับผม”

“ดีมาก ไหนยิ้มซิ” อูจีหัวเราะ คำสั่งประหลาดๆ ที่เกิดขึ้นตอนเด็กยังคงถูกเอามาใช้แม้ว่าจะอายุย่างเข้าเลข 2 กันแล้วทั้งคู่ 

เด็กหนุ่มยิ้มหวาน

เขาก็ยิ้มหวาน

“ขอบคุณอีกรอบนะ จีฮุนนี่ของฉัน”

-------------------------------------------------------------------------------------------------

= TALK =

สวัสดีค่า คุโจค่ะ!
หัวข้อวันที่ 9 Accumulate สะสม ค่ะ 

ตอนแรกคิดไม่ออกค่ะ ว่าจะสะสมอะไร ฮา
สุดท้ายก็มาที่สะสมรอยยิ้ม > v <
เพราะทั้งดงโฮ ทั้งอูจีคือคนที่ยิ้มสวยทั้งคู่ค่ะ
เวลาเห็นยิ้มแล้วก็อยากยิ้มตาม

ส่วนเรื่องของคู่ชิปนั้น….เหล็กก็ต้องตีตอนมันร้อนๆ 
ฟิคก็เลยยาว
อ้าว อะไรนะ ไม่เกี่ยว ฮา

จริงๆ ตอนแรกเลยเราคิดไว้ว่า 12 ตอนแรกก็จะวนให้ครบทั้งวงก่อนค่ะ เราค่อยวนไปในคู่ชิปที่ตัวเองชอบ
คิดไว้แค่นั้นเองค่ะว่าตอนที่ 13 จะเป็นคู่เดิมล่ะ
ไม่ได้คาดคิดเลยว่า แบคโฮ จะโผล่มาแย่งชิงพื้นที่
โผล่มาทั้งๆ ที่ ห่าวฮุน ของเรายังไม่โผล่มาเลย ฮือ
ยัยคนลำเอียงงง ยัยคนสองมาตรฐานนนน

ก็พิแบคโฮงานดีนี่คะ ฮา

ชอบความละมุนเวลาพี่พูดถึงน้องมากเลยค่ะ พี่ต้องประทับใจน้องแน่ๆ พูดถึงน้องตลอดเวลาเลย
อีกอย่าง ดูทรงแล้วพี่ต้องเอ็นดูน้องแรงมากจีจี
ไม่งั้นคงไม่กล้าขอเพลงจากน้อง และน้องก็คงไม่แต่งเพลงให้พี่

อะไรนะ เรือแล่น--

โอย โคตรเวิ่นเว้อ ฮา

แวะมาคุยมาทักทายกันได้นะคะ

#kakujofic

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #12 icelovely_110 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 13:56
    ละมุนน~~ ฮือออสำลักน้ำตาล
    #12
    1
    • #12-1 kakujo59(จากตอนที่ 9)
      17 ตุลาคม 2560 / 20:26
      สำลักด้วยคนค่ะ T ///// T
      #12-1
  2. #11 wa_rin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 16:42
    หวานนนนนน 
    #11
    1
    • #11-1 kakujo59(จากตอนที่ 9)
      17 ตุลาคม 2560 / 20:25
      มดขึ้นหมดแล้วววว พิจ๋าาาา พิจ๋าของน้องจีฮุน > v <
      #11-1