END [SVT] All x Woozi [ Leaves Are Falling ] #octoberwithwoozi

ตอนที่ 7 : [ Know Which Way the Wind Blow] Dino x Woozi

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 805
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    10 ต.ค. 60

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนที่ 7
[ Know Which Way the Wind Blow]

Dino x Woozi
#Chanhoon #ลัทธิออลจีฮุน

#OctoberwithWoozi

-------------------------------------------------------------------------------------------------

มักเน่แห่งเซเว่นทีนกำลังนั่งมองแก้วกระดาษในมืออย่างเหม่อลอย น้ำแข็งสองสามก้อนลอยอยู่เหนือเครื่องดื่มสีดำสนิท กลิ่นหอมหวนของมันคงทำให้ใครหลายคนเคลิบเคลิ้มและอยากลุกขึ้นมาชงบ้าง

แต่ไม่ใช่กับอีชาน

เขากำลังหน้าบึ้ง เด็กหนุ่มนั่งงอแงอยู่ตามลำพัง

เพราะนมในตู้เย็นหมดตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

ที่ห้องซ้อมใต้ดินของตึกจะมีเคาน์เตอร์เครื่องดื่มโดยเฉพาะ พวกเขามักจะชงกาแฟทานกันเองที่นี่ ซึ่งทุกคนมีหน้าที่ต้องคอยแจ้งเจ้าหน้าที่หากเห็นว่าของในตู้ใกล้จะหมด

เขายังไม่โตพอที่จะชอบดื่มกาแฟดำ รสชาติที่เปรี้ยวปนขมนั้นมากเกินกว่าตัวเขาจะรับไหว เขาชอบทานชาหรือกาแฟใส่นม จะคาปูชิโน่หรือลาเต้ก็ได้ ขอให้มีนมเป็นส่วนประกอบก็พอ

เมื่อเช้านี้เขาตั้งใจว่าจะดื่มกาแฟสักแก้วก่อนจะซ้อมเต้นอีกหน่อย ทว่าพอเปิดตู้เย็นก็พบแต่ความว่างเปล่า หลังจากรื้อของไปมาอีกสักพักก็เห็นแกลลอนนมนอนกลิ้งอยู่ในถังขยะข้างๆ

...ใครกินนมหมดแล้วไม่เติมก็ไม่รู้ ใจร้าย

จริงๆ ถ้าขึ้นไปบนห้องครัวน่าจะมี แต่เขาก็ขี้เกียจเกินกว่าจะขึ้นไป หรือแค่ออกไปด้านนอก ไม่ห่างไกลจากตัวตึกก็มีร้านกาแฟชื่อดังอยู่ ซึ่งเวลาสายๆ ของวันหยุดแบบนี้มักจะมีแฟนๆ มาเตร็ดเตร่ด้านหน้า และเขาก็ไม่อยากเสี่ยงพาตัวเองออกไปให้โดนรุมเล่น

สุดท้ายก็นั่งมองอเมริกาโน่ในมือ

จะดื่มก็ไม่ชอบ แต่ก็อยากดื่มเกินกว่าจะเทมันทิ้ง

...ถ้านายแค่ขยันเดินขึ้นไปข้างบนก็ได้กินกาแฟนมแล้ว จะมางอแงอะไรของนาย อีชาน…

ก็คนขี้เกียจ จะงอแงหน่อยไม่ได้หรือไง

เสียงเปิดประตูพร้อมเสียงเดินทำให้เด็กหนุ่มเลิกเถียงกับตัวเอง นัยน์ตาเรียวหันไปมองก็เห็นพี่ชายตัวเล็กเดินหน้าตาอึนๆ เข้ามา อีกฝ่ายยกมือขึ้นทักทายแล้วสะโหล่สะเหล่ไปทางเคาน์เตอร์กาแฟ

มีเสียงดังก้องแก้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะมีกลิ่นหอมฉุย

“อูจีฮยองลงมาซ้อมเหรอครับ”

“มาเปลี่ยนบรรยากาศน่ะ เบื่อกาแฟซองในห้องสตูดิโอเต็มทีล่ะ ลงมาชงกาแฟอร่อยๆ ข้างล่างบ้าง นายล่ะ” คนตัวเล็กเดินมานั่งขัดสมาธิข้างๆ เขา ดูเหมือนอีกฝ่ายจะมีสีหน้าประหลาดใจนิดหน่อยที่เห็นแก้วกาแฟตรงหน้า

“ผมจะมาซ้อมน่ะครับ ก็เลยมานั่งดื่มกาแฟก่อน แต่ว่า….”

“นมหมดสินะ”  พอเห็นเขาพยักหน้าหงึกหงัก อูจีก็ยักไหล่แล้วยกกาแฟขึ้นดื่ม “นายก็แค่ขี้เกียจขึ้นไปเอานมข้างบนใช่มั้ยล่ะ” พอเห็นเขาผงกหัวอีกรอบ มือเล็กๆ ก็ฟาดลงมา “งั้นก็กินๆ มันเข้าไปซะ”

อีชานเอามือลูบไหล่ป้อยๆ อูจีฮยองยังมือหนักเหมือนเคย

บทสนทนาขาดตอนไป ห้องซ้อมทั้งห้องเงียบสนิท เขายังคงมองแก้วกาแฟตัวเองนิ่ง ในขณะที่อีกคนก็นั่งดื่มกาแฟเงียบๆ เจ้าตัวเหมือนจะลงมาเพื่อดื่มกาแฟจริงๆ 

หากนับเวลาตั้งแต่รู้จักกับพี่คนนี้ก็หลายปีมากแล้ว เขายังยืนยันคำเดิมว่าค่อนข้างเกร็งเวลาอยู่กับอูจีฮยองตามลำพัง แม้ว่าพักหลังๆ จะดีขึ้นแล้ว แต่ก็ไม่ได้หายขาด ยิ่งวันนี้คนเป็นพี่ดูเงียบกว่าทุกครา เขาก็ยิ่งไม่กล้าชวนคุยเข้าไปใหญ่

“คิดอะไรอยู่เหรอครับ” เป็นเขาที่พยายามสานบทสนทนา

แต่อีกฝ่ายไม่ตอบกลับมา นัยน์ตาเล็กๆ มองนิ่งไปที่กระจกฝั่งตรงข้าม มือก็ยังยกกาแฟจ่อไว้ที่ปาก แต่สติเหมือนจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไร

“อูจีฮยองครับ?”

ยังคงเหมือนเดิม

และอาการนี้ก็ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะไม่เคยเห็นมาก่อน

คนบ้างานมักจะทำงานจนไม่รู้วันเวลาเป็นเรื่องปกติ หลายครั้งหลายคราที่เขาเปิดประตูห้องนอนที่หอออกมาในตอนเช้า จะเจอคนตัวเล็กนั่งจุมปุ้กอยู่บนโซฟา มือยกกาแฟค้างไว้และตามองไปที่ไหนสักแห่ง

นั่นคืออาการของอีจีฮุนที่อดนอน

...กี่วันแล้วเนี่ย

“อูจีฮยองครับ” เขาเรียกอีกรอบ “อีจีฮุนฮยองครับ!” อีกฝ่ายสะดุ้งเฮือกจนกาแฟแทบจะหลุดออกจากมือ ใบหน้าขาวๆ หันมามองด้วยความสงสัย ดูเหมือนว่าวันนี้คนตัวขาวจะผิวซีดกว่าทุกวัน

“หืม นายว่าอะไรนะ”

“ไม่ได้นอนมากี่วันแล้วครับ” คนโดนจับได้เอามือเกาหัวแกรกๆ มือเล็กยกแก้วกาแฟดื่มจนหมด

“นั่นสิ กี่วันแล้วก็ไม่รู้ สอง...มั้ง ฉันไม่ได้มองเวลาเลย”

“ไม่ได้นะครับ สุขภาพเสียหมดพอดี แค่เกิน 24 ชั่วโมงก็ต้องพักผ่อนแล้วครับ ดูสิ หน้าซีดหมดแล้วเนี่ย ถ้าคุปส์ฮยองมาเห็นจะต้องโดนด่าตายแน่นอน”

“หมอนั่นไม่ด่าฉันหรอกน่า” อูจีหาว “เดี๋ยวค่อยพัก ฉันยังพอทนไหวอีกสักสองสามชั่วโมง ยังไงตอนนี้ก็กลับหอไม่ได้อยู่แล้วนี่นา กะรัตมาวนเวียนอยู่เต็มไปหมด”

มักเน่ตัวน้อยอ้าปากจะพูดอะไรต่อ แต่พี่ก็ไม่สนใจ อีจีฮุนขยับตัวลุกขึ้นยืน

แต่ร่างกายไม่ไหวจนคนตัวเล็กเซวูบลงมานั่งที่เดิม

“เห็นมั้ยครับ ดูก็รู้แล้วว่าไม่ไหว นอนมั้ยครับ นอนสักสองสามชั่วโมงแล้วเดี๋ยวค่อยว่ากัน ให้ร่างกายได้ชาร์จพลังหน่อย”

“นอนที่ไหนกันล่ะ”

“ที่นี่ไงครับ” เขาไม่พูดเปล่า มือที่ใหญ่กว่าคว้าไหล่อีกฝ่ายไว้พร้อมกับดึงให้ลงมานอนบนตัก อูจีเงยหน้ามองคนที่อุกอาจกว่าที่เคย

...จะโดนฟาดอีกก็ช่างเถอะ ขอให้อูจีฮยองได้นอนสักพักเถอะ…

“นอนนี่แหละครับ สักสองชั่วโมง แล้วเดี๋ยวผมพากลับหอ”

“จะบ้าเหรอ” พี่ชายพยายามขัดขืน แต่ไหล่ก็โดนกดไว้แน่น “นายจะมาเป็นหมอนให้ฉันได้ไง จะมาซ้อมเต้นไม่ใช่เหรอ เพลงใหม่ก็ยากจะแย่”

“ไม่เท่าไรหรอกครับ ฮยองอย่าเพิ่งพูดมากน่า มาเถียงผมทั้งๆ ที่ตาจะปิดแหล่มิแหล่อยู่แล้วให้มันได้อะไร เอาเวลาไปนอนดีกว่ามั้ยครับ”

“มะ…”

“นอนๆ ไปเถอะครับ ถือว่าผมขอแหละ หน้าตาฮยองไม่ไหวแล้วจริงๆ นะ” อีจีฮุนถอนหายใจยาว ดูจากใบหน้าก็รู้ว่าทั้งขี้เกียจเถียงทั้งไม่มีเรี่ยวแรงจะเถียง

“งั้นก็ตามใจ ถ้าตื่นมาแล้วขาชาจนลุกไม่ได้ ฉันจะไม่สนใจด้วยนะ”

“ครับๆ นอนเถอะครับ เดี๋ยวผมปลุกเอง” คนปากเก่งทำท่าจะพูดอะไรต่อ ทว่าก็ง่วงเกินกว่าจะต้านทานไหว ตาเล็กๆ ปิดลงทั้งๆ ที่ยังอ้าปากจะเถียง

ใช้เวลาไม่ถึงนาที คนมากฤทธิ์ก็เข้าสู่ห้วงนิทรา

อีชานมองพี่ชายที่นอนนิ่งอยู่บนตัก

ดูก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายเพลียขนาดไหน แล้วก็ยังฝืนทำเก่ง ทำไมต้องคอยทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยนะ ทั้งๆ ที่โตกว่าเขาแท้ๆ 

พอนอนนิ่งๆ แบบนี้ก็เหมือนลูกแมวตัวโตๆ กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนตักเลย

“ทำอะไรกันอยู่น่ะ” มีเสียงทุ้มดังขึ้นเหนือหัว เขาเงยหน้าขึ้นไปมองก็เห็นหนึ่งในสมาชิกทีมฮิปฮอบกำลังก้มลงมา ดูจากสภาพเหงื่อที่เปียกเป็นจุดๆ แล้ว อีกฝ่ายคงเพิ่งมาจากด้านนอกตึก

“ผมจะมาซ้อมครับ อูจีฮยองลงมาหากาแฟดื่ม แต่เจ้าตัวไม่ได้นอนมาสองวันแล้ว ผมก็เลยบังคับให้นอน แล้วฮยองล่ะครับ” อีกฝ่ายเคี้ยวน้ำแข็งเสียงดัง

“นมบนห้องครัวหมดน่ะ ฉันก็เลยลงมาดื่มนมในห้องซ้อม เผลอไปหน่อยก็เลยดื่มจนหมดไปด้วย นี่เพิ่งไปซื้อมาเติม โชคดีนะที่วันนี้ข้างนอกไม่ค่อยมีคน” เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าในมือของอีกคนมีแกลลอนนมอยู่ “นี่อูจีฮยองลงมาจากห้องทำงานเหรอ”

“ครับผม” มินกยูพยักหน้า แล้วออกจากห้องซ้อมไปดื้อๆ เขามองตามไปด้วยความงุนงง

ในที่สุดก็รู้แล้วว่านมหมดได้ยังไง แล้วตอนนี้ในตู้เย็นก็มีนมแล้ว แต่เขาลุกไปชงกาแฟใหม่ไม่ได้ คงต้องปล่อยให้อูจีฮยองนอนอีกสักพัก เดี๋ยวค่อยดื่มกาแฟก็ได้

อีชานหยิบมือถือขึ้นมาเปิดนู่นนี่นั่นไปมา

เขาไม่ได้คิดว่ามินกยูจะเดินกลับเข้ามาอีก คราวนี้เจ้าตัวแบกของกลับมาพะรุงพะรัง หนึ่งในนั้นคือผ้าห่มลายคุ้นๆ ซึ่งเขาเคยเห็นในสตูดิโอของอูจีฮยอง

“เดี๋ยวไม่สบายพอดี เอ๊า” มือใหญ่บรรจงคลุมผ้าห่มบนตัวพี่ชาย อูจีขยับตัวนิดหน่อยก่อนจะเอามือม้วนๆ ผ้าไปพันตัวคลายหนาวด้วยสัญชาตญาณ

“นี่ฮยองขึ้นไปเอาผ้าห่มมาเหรอครับ”

“ไปเช็คอะไรนิดหน่อยน่ะ นายดูนี่สิ” คนตัวโตยกถุงที่แขวนอยู่กับข้อมือขึ้นมา ข้างในมีแก้วกาแฟกระดาษที่เปรอะไปด้วยคราบกาแฟอยู่ห้าหกใบ รวมไปถึงซองกาแฟสำเร็จรูปอีกประมาณสิบห้าซอง

“โห...อย่าบอกนะครับว่า”

“อือ ฉันเก็บมันมาจากโต๊ะของอูจีฮยองน่ะ ดูปริมาณกาแฟแล้วฉันว่าคงไม่ใช่อดนอนแค่สองวันแล้วแหละ” อีกฝ่ายถอนหายใจยาวเหยียด “ตอนขึ้นไปเห็นของที่กองอยู่บนโต๊ะแล้วตกใจจนพูดอะไรไม่ออกเลย นี่ยังไม่นับกล่องอาหารแช่แข็งที่สุมอยู่ในถุงหน้าห้องอีกนะ คนอะไรใช้ชีวิตไม่ห่วงตัวเองเลย ต้องฟ้องคุปส์ฮยองให้ดุสักหน่อย”

เขามองคนตัวโตทิ้งของในมือลงถังขยะ 

ตอนที่เห็นอูจีฮยองเดินโซเซลงมาข้างล่าง เขาคิดเพียงแต่ว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้นอน และอยากให้นอน เขาไม่ได้คิดถึงว่านอนตรงนี้จะหนาวหรือเปล่า หรือไปดูว่าอีกฝ่ายฝืนตัวเองมากแค่ไหนอย่างที่ฮยองอีกคนทำ

จะเรียกว่าความห่วงที่ต่างชั้นกันหรือว่าอะไรดีนะ

รู้สึกไม่ดีเลยแฮะ

มีกลิ่นกาแฟหอมฉุยลอยมา

“เอ้า นม” มินกยูเดินกลับมาพร้อมกับแก้วนมและกาแฟของตัวเอง

“ครับ?”

“เพราะฉันกินนมหมดนายก็เลยชงอเมริกาโน่มากินใช่มั้ยล่ะ แล้วก็กินไม่ได้ เอ้า นี่นม หรือว่าอยากจะไปชงแก้วใหม่ งั้นเดี๋ยวฉันดูฮยองให้เอง นายไปชงเถอะ” เขาก้มลงมองคนที่กำลังหลับสบาย ก่อนจะหันกลับมามองคนตรงหน้า

กาแฟส่งกลิ่นหอมฉุย

และมินกยูฮยองก็กำลังดื่มอย่างมีความสุข

“ไม่เป็นไรครับ แค่อเมริกาโน่เอง ถ้าผมยอมแพ้มัน ผมก็ไม่รับรู้สิครับว่ามันอร่อยขนาดไหน เนอะ มินกยูฮยอง”

-------------------------------------------------------------------------------------------------

= TALK =

สวัสดีค่า คุโจค่ะ!
หัวข้อวันที่ 7 Coffee ค่ะ 

หัวข้อนี้เขียนง่าย เรามีความสุข ฮา

ไม่กี่วันก่อนเราดูวีดีโอที่อูจีทำงานยันเช้าแล้วรู้สึกอยากจะจับฟาดหรืออะไรสักอย่างมากเลยค่ะ
แอบคิดว่าเจ้าตัวต้องทำไรแบบนี้บ่อยแน่ๆ และเมมเบอร์ก็รู้
ซึ่งแต่ละคนก็คงแสดงความเป็นห่วงที่แตกต่างกันไปเนอะ

จริงๆ ตอนนี้พยายามเขียนให้น้องชานก้าวขึ้นมาสู่ความเป็นหนุ่ม <3
ไม่รู้ว่าใครจะจับความรู้สึกได้หรือเปล่า หรือเราคิดไปเองคนเดียว ฮา

แวะมาคุยมาทักทายกันได้นะคะ

#kakujofic

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 22:55
    น่ารักจังเลยค่า ฟิน~
    #74
    0
  2. #9 wa_rin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 19:47
    ห่วงน้อยกว่าเลยรู้สึกไม่ดีสินะ วงวารรรรรร 555 น่าร๊าคคคคตตต
    #9
    1
    • #9-1 kakujo59(จากตอนที่ 7)
      12 ตุลาคม 2560 / 18:40
      ให้ฟิลเด็กหวงพี่ชายค่ะ 5555 แบบเราก็ห่วงนะ ทำไมอ่ะ ทำไมถึงแสดงออกได้ไม่เท่าเขาล่ะ! ฮึ่มมมม
      #9-1
  3. #8 dayory (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 10:26
    ฮื่อ น้องช๊านนน เขินมากๆเลยค่ะ ตอนจับพี่เขามานอนตักคือหัวใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว น้องดูโตขึ้นมาเลย ชอบที่ใส่บรรยากาศให้น้องเกร็งกับจีฮุนลงไปด้วย ตอนอ่านนึกภาพตามไปด้วยออกเลยค่ะ ที่น้องเอาแต่นั่งมองแก้วกาแฟ อาจจะหลบตาไปทางอื่นบ้าง ฮือ แต่ขนาดเกร็งแล้วยังห่วงพี่จับพี่เขามานอนตัก ขอบคุณที่สร้างฟิคดีๆมานะคะ สู้ๆ !
    #8
    1