END [SVT] All x Woozi [ Leaves Are Falling ] #octoberwithwoozi

ตอนที่ 5 : [ Season Change ] Hoshi x Woozi

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,060
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    8 ต.ค. 60


-------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนที่ 5
[ Season Change ]

Hoshi x Woozi
#Soonhoon #ลัทธิออลจีฮุน

#OctoberwithWoozi

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ควอนซูนยองป่วย

เขานอนนิ่งๆ อยู่บนเตียง ดวงตาชี้มองฝ้าเพดานด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ช่วงนี้ใกล้จะทัวร์คอนเสิร์ตมากๆ แล้ว เขาไม่ควรจะป่วยเช่นนี้ บางทีอาจจะเป็นเพราะทำงานหนักมากไปจนไม่ได้พักผ่อน

ตามปกติแล้วเขาไม่มีปัญหากับการตื่นเช้าสักเท่าไร แต่เมื่อเช้ากลับลุกไม่ขึ้นเหมือนทุกวัน และจอนวอนอูก็เป็นคนเห็นความผิดปกตินั้นก่อน เขาไม่รู้ว่าตัวเองตัวร้อนหรือมีท่าทีอย่างไร แต่ทั้งโจชัวร์ฮยองกับวอนอูทำหน้าตาตื่นแล้ววิ่งออกไปเรียกคุปส์ฮยองมาดูเขา

เท่าที่ได้ยินตอนสติเลือนลาง คือเลข 38 กว่าๆ

เพราะฉะนั้นก่อนที่เมมเบอร์จะออกไปทำงาน เขาได้รับคำสั่งมาว่า วันนี้ให้ขลุุกตัวอยู่ในหอทั้งวัน และห้ามทำงานใดๆ

...แล้วเขาทำได้ซะที่ไหนล่ะ

โฮชิลุกขึ้นนั่ง คงเพราะฤทธิ์ยาที่ทานไปแต่เช้า ความรู้สึกหนักๆ ในหัวค่อยหายไปหน่อย เหลือแต่ความครั่นเนื้อครั่นตัวกับมึนหัวเล็กน้อย บางทีไข้อาจจะลดไปแล้ว

เขายกมือขึ้นทาบหน้าผาก

...เห็นมั้ยไข้ลดแล้ว ตัวไม่เห็นจะร้อนเลย ทุกคนขี้ตู่กันทั้งนั้น เพราะฉะนั้น ทำงานได้!

คิดได้แล้วเขาก็พาตัวเองลงมาจากเตียง โลกหมุนเอียงวูบนิดหน่อย แต่คงแค่หน้ามืดเฉยๆ ไม่ได้เป็นอะไรมากมายหรอก

ไม่สิ ไม่ได้เป็นอะไรแน่นอน

ชายหนุ่มไม่ได้คิดเลยว่าพอเดินมาถึงห้องครัวแล้วจะเจอคนตัวเล็กกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ ดูเหมือนเสียงเดินของเขาจะเรียกให้อีกฝ่ายหันมามอง ดวงตาเล็กๆ กระพริบปริบๆ คิ้วที่มีไม่มากเลิกขึ้น

“ไง”

“นายไม่ได้ไปสตูดิโอกับน้องๆ เหรอ” ลีดเดอร์โวคอลทีมยักไหล่ก่อนจะหันหน้ากลับไปที่เตา คนตัวเล็กกำลังต้มอะไรบางอย่างอยู่ แต่เขาไม่ได้กลิ่นแม้แต่นิดเดียว

“ไม่ได้ไปน่ะ คุปส์ฮยองสั่งไว้ว่าให้อยู่บ้านเป็นเพื่อนนาย”

“เป็นเพื่อนฉัน?” อูจีพยักหน้าหงึกๆ

“อือ ‘อูจีอ่า โฮชิไม่สบาย วันนี้ฉันฝากนายเฝ้าหมอนั่นสักวันนะ ไข้ขึ้นนิดหน่อย แต่ว่าช่วยเฝ้าไม่ให้หมอนั่นลุกขึ้นมาทำงานที วันนี้นายก็ไปนั่งเล่นเกมหรือนอนดูทีวีอยู่ใกล้ๆ ห้องนอนหมอนั่นก็ได้ คิดซะว่าเป็นวันพักซักวันแล้วกัน’ คุปส์ฮยองพูดงี้น่ะ” อีกฝ่ายหันตัวกลับมา ในมือถือหม้อที่มีข้าวต้มอยู่ “มินกยูต้มไว้ให้เมื่อเช้า ฉันคิดว่านายคงหิวก็เลยมาอุ่นให้พอดี กินซะจะได้กินยา”

เขามองอูจีตักข้าวต้มร้อนๆ ใส่ถ้วย ในหัวกำลังครุ่นคิดถึงคำพูดของลีดเดอร์ของวง

ทำไมถึงเลือกให้หมอนี่มาเฝ้าเขา...เหตุผลมีง่ายๆ ข้อเดียว

ไหนๆ ก็ต้องห้ามคนทำงานหนักไม่ให้ทำงานแล้ว ก็ต้องใช้คนทำงานหนักด้วยกันนี่แหละ ถือโอกาสให้คนบ้างานสองคนได้พักผ่อนด้วย

...ใช่หรือเปล่านะ ปวดหัวจนคิดไม่ออกแฮะ

“เอ้า ข้าวต้ม ผักดอง แล้วก็กับข้าวนิดหน่อย ซอกมินบอกว่าเวลามีไม่เยอะเลยทำได้แค่นี้ มันดูจืดๆ ไปหน่อย นายทนๆ กินไปหน่อยแล้วกันนะ แล้วนี่ก็ยา กินแล้วก็ไปนอนพักซะ”


“แล้วนายล่ะ” เขาทักดีเลย์ไปหลายวินาทีเลยทีเดียว เพราะคนสบายดีเดินไปจนเกือบจะถึงหน้าห้องนอนของตัวเองแล้ว

“นายกินเถอะ ฉันจะเข้าไปแต่งเพลงในห้องหน่อย”

...แต่งเพลง ทำงาน? ไม่ได้สิ คุปส์ฮยองไม่ให้อูจีทำงาน

“เดี๋ยวสิ มาทานข้าวด้วยกันสิ” พอเห็นคนโดนชวนส่ายหน้าจนผมกระจาย เขาก็เริ่มอ้อน “น่านะ อูจีอ่า มาทานข้าวด้วยกันหน่อยน่า นายจะปล่อยให้คนป่วยกินข้าวเงียบๆ คนเดียวแบบนี้เหรอ ไม่เอาน่า”

พอได้ยินเสียงถอนหายใจยาว โฮชิก็ยิ้มกว้าง

ก็คนอ้อนต้องชนะอยู่แล้วนี่นา





โฮชิมองเพื่อนที่นั่งจิบกาแฟอยู่ฝั่งตรงข้าม หมอนั่นยอมมานั่งอยู่ที่โต๊ะกับเขาแต่โดยดี ทว่าก็ดื่มเพียงแต่กาแฟร้อน พอเขาถามก็บอกว่าเพิ่งทานข้าวเช้าไปเมื่อชั่วโมงที่แล้ว

เจ้าแฮมเตอร์ตัวน้อยนั่งอมน้ำขมวดคิ้ว

“อมน้ำอยู่นั่นแหละ รีบๆ กินยาแล้วไปนอนได้แล้ว”

“ไม่เอาอ่ะ ไม่นอน”

“ป่วยก็ต้องนอนสิ อยู่ดีๆ มาดื้ออะไรเวลานี้”

“ไม่ได้ดื้อ ฉันไม่ง่วงนี่นา ไม่เห็นจะอยากนอนเลย ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เรามาหาอะไรทำดีกว่า” พูดจบแล้วก็รีบลุกขึ้นจนโลกเอียง คนเฝ้าไข้แทบจะถลาข้ามโต๊ะมารับตัวไว้ ดีที่เขาเอามือยันไว้ทัน

“นี่ไง ก็บอกให้ไปนอน”

“ไม่เอาไม่นอน ไม่นอนเด็ดขาด ฉันมีอะไรที่อยากทำกับอูจีตั้งเยอะตั้งแยะนี่”

“ไว้ทำเวลาอื่นไม่ได้หรือไง”

“ไม่ได้….” ...เพราะถ้าฉันไปนอน นายก็จะทำงานน่ะสิ ไม่ยอมหรอก... “ฉันน่ะ ซื้อหุ่นยนต์ประกอบมาจากญี่ปุ่นคราวก่อน ชวนตั้งหลายคนแล้วไม่มีใครมายอมช่วยเลย ไหนๆ วันนี้นายก็ว่าง ฉันก็ว่าง มาต่อหุ่นยนต์ด้วยกันดีกว่า”

“เวลานี้นี่นะ”

“ใช่แล้ว เวลานี้นี่แหละ มาต่อหุ่นยนต์กัน” แล้วไม่รอให้อีกฝ่ายคัดค้านอะไร เขารีบเดินเข้าไปในห้องนอนทันที

คงเป็นเพราะขี้เกียจเถียงกับเขา หรือเพราะวันนี้เขาดื้อด้านผิดปกติ อูจีถึงไม่พูดอะไรนอกจากเดินตามเขามา เพียงแต่พอเขาจะแบกกล่องเดินไปห้องนั่งเล่น อีกฝ่ายก็ดันให้เขานั่งอยู่ในห้องนอนแทน

“ต่อที่นี่แหละ ไม่ต้องไปไหนหรอก มีกันอยู่แค่สองคน นั่งพื้นแล้ววางของบนเตียงก็ได้” จริงๆ เขาก็ปวดหัวจนขี้เกียจเถียงเหมือนกัน จึงยอมทิ้งตัวลงที่พื้นแต่โดยดี

ภายในกล่องหุ่นยนต์เต็มไปด้วยชิ้นส่วนที่ยังไม่ได้แกะออกจากแผง ตั้งแต่เขาซื้อมันมาเขาเปิดดูอยู่ครั้งเดียวแล้วก็เก็บไว้ที่มุมห้องเพราะรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้มีเวลาต่อมันขนาดนั้น เอาจริงๆ แค่หยิบมาศึกษา วางแผนตัดชิ้นส่วนและข้อต่อมากมายออกจากแผงก็คงใช้เวลาไปหลายวันแล้ว 

ซึ่งพวกเขาเคยมีเวลาขนาดนั้นที่ไหน

“เอ่อ...คีม….” หลังจากเห็นวิธีการประกอบที่เต็มพรืดไปด้วยภาษาญี่ปุ่นกับอังกฤษ โฮชิก็ตัดสินใจเลิกอ่าน เขาเคยศึกษามันมาบ้าง สิ่งที่ต้องทำก็แค่ตัดชิ้นส่วนมากมายพวกนี้ไปตามลำดับแค่นั้นเอง

คุ้นๆ ว่าจำได้ว่าเขาเก็บคีมไว้ในกล่อง

เขาได้ยินเสียงถอนหายใจยาว พอหันไปมองก็เห็นอูจีที่มีใบหน้าเหนื่อยหน่ายกำลังยื่นคีมมาตรงหน้า คนป่วยยิ้มกว้างก่อนจะหันมา หยิบแผงมากมายขึ้นมาหนึ่งแผง แล้วก็จับตัด

ชิ้นส่วนกระเด็นไปตามแรง และกลืนหายไปกับพื้นห้อง

นัยน์ตาสองคู่จ้องกันปริบๆ

ก่อนที่คนก่อเรื่องจะหัวเราะแห้งๆ ขึ้นมาก่อน

“กระเด็นหายไปไหนน้า”

“นายควรจะนอนนะควอนซูนยอง” ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเริ่มโมโหแล้ว เขาจึงเริ่มเฉไฉด้วยการหาชิ้นส่วนที่กระเด็นหายไป อูจีถอนหายใจอีกรอบแล้วก็เริ่มช่วยหา

คนสองคนก้มๆ เงยๆ อยู่ที่พื้น พยายามหาชิ้นส่วนชิ้นเล็กๆ สีขาวที่กระเด็นหายไป

เสียงหน้าผากโขกกันดังลั่นห้อง

โฮชิเสียการทรงตัวจนหงายหลังไปนิดหน่อย ทว่ายังไม่ทันจะตั้งหลักได้ก็มีแรงกระชากหน้าเข้าไปใกล้ 

หัวใจเหมือนจะถูกกระชากออกจากอก เมื่อเห็นใบหน้าของอีจีฮุนในระยะประชิดขนาดนี้ หน้าผากป้านๆ กำลังแนบอยู่บนหน้าผากของเขา คิ้วที่ขมวดจนแทบจะเป็นปมก็อยู่ในระยะที่ใกล้สายตาจนแทบจะมองไม่เห็น แล้วยังตาเล็กๆ จมูกเล็กๆ ปากเล็กๆ นั่นอีก 

ทุกอย่างอยู่ในระยะไม่ปลอดภัยเหลือเกิน

เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าความร้อนที่รับรู้ได้นี่คืออะไร

อูจีขยับตัวออกห่าง มือเล็กๆ วางทาบลงมาบนหน้าผากอีกที

“นี่ไม่ตลกแล้วนะซูนยอง นายตัวร้อนขนาดนี้แล้วยังจะมาฝืนทำอะไรบ้าๆ แบบนี้ทำไม รีบลงไปนอนเลย เดี๋ยวนี้” คนดุไม่พูดเปล่า เขาถูกผลักลงไปอยู่บนเตียงที่ว่าง ยังไม่ทันจะได้ประท้วงอะไรก็มีผ้าห่มหนาๆ ทับลงมา “นอนอยู่เฉยๆ เดี๋ยวฉันจะมาวัดไข้ อายุปูนไหนแล้วเนี่ย ไม่สบายยังจะงอแงเป็นเด็กๆ” เสียงบ่นพึมพำยังคงดังลอยมา แม้ว่าเจ้าตัวจะเดินออกจากห้องไปแล้ว

ใช้เวลาไม่นานคนตัวเล็กก็เดินกลับมา โฮชิสะดุ้งโหยงเมื่ออีกฝ่ายวางเจลประคบเย็นบนหน้าผากพร้อมกับยัดปรอทวัดไข้ลงกับรักแร้

ไม่มีความปราณีให้คนดื้อด้าน คงจะเป็นคติของอีจีฮุน

ไม่สิ…ไม่ใช่แค่กับคนดื้อด้าน

“ฮัลโหล ครับ คุปส์ฮยอง ทานแล้วครับแต่ดื้ออยู่ นี่ไข้ขึ้นสูงมาก ผมกำลังวัดอยู่ครับ เดี๋ยวนอนสักตื่นแล้วไข้น่าจะลด พวกฮยองน่าจะกลับมาพอดี ถ้าไม่ดีขึ้นก็ค่อยพาไปโรงพยาบาลแล้วกัน อะไรนะครับ เช็ดตัว อ่า ได้ครับ เดี๋ยวผมจัดการให้ก็ได้ ครับผม สวัสดีครับ”

เขาหันหน้าไปมอง อีกฝ่ายยังคงง่วนอยู่กับปรอทวัดไข้ ดูเหมือนคิ้วน้อยๆ จะขมวดมากขึ้นกว่าเดิม

“เกือบจะ 39 แล้ว นี่นายยังทนปวดหัวนั่งทำบ้าอะไรอยู่ทำไมเนี่ย”

“ก็ถ้าฉันนอน จีฮุนนี่จะกลับไปทำงานนี่นา”

“แล้วทำไม”

“ก็อยากให้นายพักบ้าง ถ้าไม่พักนายก็จะไม่สบายเอาน่า…” อูจีเงียบไปครู่ใหญ่

“นี่ที่ดื้อแปลกๆ มาตั้งแต่กินข้าวเพราะไม่อยากให้ฉันไปทำงานเหรอ” แฮมเตอร์น้อยพยักหน้าหงึก “แค่นั้นเองเหรอ” พอเขาพยักหน้าอีกรอบ คนตัวเล็กก็ทำเหมือนจะฟาดมือใส่

ฉันป่วยอยู่นะอีจีฮุน!!

“ก็บอกแต่แรกสิ”

“บอกแล้วนายก็ไม่หยุดอยู่ดี เหมือนฉันนั่นแหละ ถ้าไม่ป่วยก็ไม่หยุดทำงานหรอก” อีกฝ่ายถอนหายใจยาวเหยียด

“โอเค ได้ ฉันยอมแพ้แล้ว นายจะนอนแต่โดยดีใช่มั้ยถ้าฉันสัญญาว่าจะไม่ทำงาน” เขายังคงพยักหน้า “งั้นนอนซะ เดี๋ยวฉันจะมาเช็ดตัวให้ พอเช็ดเสร็จแล้วฉันจะนั่งเล่นเกมมือถืออยู่ข้างๆ นายจนกว่าทุกคนจะกลับมา โอเคมั้ย”

“โอเคครับ”

“งั้นก็นอนซะ”

เขาผงกหัวอีกรอบ แต่ก็ยังไม่วายหยอดไปอีกประโยค

“จีฮุนนี่ห่วงฉันเหรอ” เจลเย็นถูกเลื่อนลงมาปิดปาก

“รีบๆ นอนไปเลยไป”

-------------------------------------------------------------------------------------------------

= TALK =

สวัสดีค่า คุโจค่ะ!
หัวข้อวันที่ 5 Joint 

จริงๆ คำนี้แปลได้หลายอย่างมากเลยค่ะ แต่ตอนที่อ่านตอนแรกเราดันคิดถึงข้อต่อ
มันก็เลยมาเป็นฟิคนี้ ที่มีคำว่าข้อต่อ 1 คำถ้วน 55555

จริงๆ เราว่าความหมายจริงๆ น่าจะเป็น ร่วมกัน ไรพวกนี้มากกว่า
แต่เราก็เนียน…. 

งวดนี้เป็นเรือ 96 Line อีกรอบแล้ว ซูนฮุน ของทุกคน
เรือใหญ่ในน่านน้ำ (.....) 
แต่เป็นเรือที่ มม น้อยเหลือใจ
แต่มาที่ก็ชุ่มฉ่ำหัวใจ <3

แวะมาคุยมาทักทายกันได้นะคะ

#kakujofic

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #6 wa_rin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 20:32
    บอกตรงๆจี้ก็ตามใจคนป่วยอยู่ดีแหละยัยซูนเอ้ยยยย
    #6
    1