END [SVT] All x Woozi [ Leaves Are Falling ] #octoberwithwoozi

ตอนที่ 24 : [ VOBOWOOZIDay - Our Spring ] Mingyu x Woozi

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 416
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    21 พ.ย. 60

-------------------------------------------------------------------------------------------------

SPECIAL CHAPTER
HAPPY BIRTHDAY WOOZI!
[ Our Spring ]

Mingyu x Woozi
#gyuhoon #ลัทธิออลจีฮุน

#OctoberwithWoozi
#VOBOWOOZIday


* เนื้อเรื่องไม่ได้เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องหลักนะคะ *

-------------------------------------------------------------------------------------------------


ตารางงานวันนี้เสร็จสิ้นลงเรียบร้อยแล้ว พวกเขาต่างเดินทางกลับด้วยความอ่อนล้า ทันทีที่จุนเปิดประตูหอพักได้ จองฮันก็ถลาเข้าไปนอนแผ่บนโซฟาแบบหมดท่า ตามด้วยน้องๆ คนอื่นที่ทิ้งตัวลงแต่ละพื้นที่ตามแต่สะดวก เหลือเพียงแต่มยอนโฮกับซอกมินที่จัดรองเท้ารกๆ ให้เข้าที่อยู่ สุดท้ายมินกยูจอมดูแลก็เป็นคนเข้าห้องครัวไปขนน้ำอัดลมขวดมาแจกจ่ายให้เมมเบอร์

เพราะเพิ่งคัมแบคได้หมาดๆ ตารางงานของพวกเขาจึงยุ่งจนหัวหมุนไปหมด ทั้งถ่ายรายการเพลง รายการวิทยุ นี่ยังไม่รวมถึงสเปเชียลวีดีโอต่างๆ ที่พวกเขาตั้งใจมอบให้กะรัต ดังนั้นในแต่ละวันทุกคนจึงกลับหอกันอย่างหมดสภาพ

เพียงแต่พอเห็นผลตอบรับที่เต็มไปด้วยความรัก พวกเขาก็ยินดี

อูจีนั่งพิงวอนอูที่นอนหลับอยู่ที่พื้น ดูเหมือนคนที่ง่วงนอนตลอดเวลาจะนอนหลับไปแล้ว นอนหลับคาหนังสือที่เจ้าตัวพกไปอ่านที่บริษัทนั่นแหละ

“น้ำครับฮยอง” เจ้าหมาน้อยยื่นโคล่าขวดมาให้พร้อมรอยยิ้มกว้าง “ค่อยๆ ทานนะครับ เดี๋ยวจะปวดท้องเอานะ” เขาได้แต่ส่งรอยยิ้มไปให้ นึกเขินขึ้นมาเหมือนกันที่โดนน้องจับได้ว่าตอนนี้ท้องตัวเองกำลังว่าง

คนตัวเล็กๆ ค่อยละเลียดจิบน้ำสีดำในมือ จริงๆ แล้วเขารู้ตัวดีว่าไม่ควรดื่มอะไรแบบนี้ตอนท้องว่าง แต่ตอนนี้ไม่ได้หิวเลยแม้ว่าจะไม่ได้ทานอะไรมาตั้งแต่เที่ยงก็ตามที การทำงานมากเกินไปก็ทำให้ความเจริญอาหารหายไปเหมือนกัน

“เด็กๆ ถ้านอนแผ่กันพอแล้วก็ผลัดกันไปอาบน้ำซะนะ วันนี้เหนื่อยกันมาทั้งวันแล้วจะได้รีบพักผ่อน พรุ่งนี้มีตารางงานแต่เช้าด้วย” เอสคุปส์ที่ฟื้นตัวเร็วกว่าทุกคนเอ่ย “ต้องอาบน้ำนะ ถึงอากาศจะหนาวแต่วันนี้ก็เหนื่อยกันมาทั้งวัน ถ้ามารู้ทีหลังว่าใครแอบนอนบนเตียงด้วยสภาพแบบนี้ ฉันจะไล่ตีรายคนเลยนะ”

ต่างคนต่างส่งเสียงตอบรับกันเนือยๆ ลีดเดอร์ตัวโตถอนหายใจยาวแล้วตัดสินใจไปเตรียมตัวอาบน้ำก่อนเหมือนทุกที 

ดูจากสถานการณ์แล้ว ไม่มีทางเลยที่จะมีใครลุกขึ้นไปอาบน้ำก่อนถ้าหากไม่ใช่ ชเวซึงชอล




“ห้องน้ำว่างแล้วนะอูจีอ่า” ควอนซูนยองเรียกเขาที่ยังนอนเล่นเกมอยู่ที่โซฟา เมมเบอร์ทยอยกันไปอาบน้ำจนหมดแล้ว เหลือเพียงแต่เขาที่ยังขี้เกียจและนอนกลิ้งเล่นมือถืออยู่เงียบๆ อีจีฮุนพยักหน้ารับแม้สายตาจะยังจ้องหน้าจอสีสว่าง “ทำงานมาทั้งวัน แล้วยังมาเล่นเกมแบบนี้อีก สายตาไม่ล้าแย่แล้วหรือไง”

เขาส่ายหัว

“นายนี่น้า ทำตัวเป็นเด็กเลย ไปอาบน้ำได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า” เขาส่งเสียงฮึมฮำในลำคอ โฮชิได้แต่ส่งเสียงหัวเราะ มือใหญ่ขยี้ผมเหนียวๆ ของเขาไปมา “เหนอะหนะไปทั้งตัวแบบนี้ยังจะมานอนเล่นอีก”

สุดท้ายเขาก็ยอมแพ้

“ขี้บ่นจังเลยนะ นายเนี่ย ติดคุปส์ฮยองมาหรือไง”

“ก็ไม่บ่นนายก็ไม่ขยับตัวนี่นา ไปอาบน้ำได้แล้ว”

“คร้าบๆ” มือสวยคว้าของที่กองอยู่รอบตัวขึ้นมา ก่อนที่คนตัวเล็กจะพาตัวเองลงจากโซฟาอย่างเชื่องช้า ภายในหอเงียบสงบ ดูเหมือนว่าเหล่าเมมเบอร์ที่จัดการธุระตัวเองเสร็จจะหลับไหลกันไปหมดแล้ว

เขาหาวหวอดใหญ่ ทว่ายังไม่ทันจะผลักประตูห้องนอนไปเอาของ เพื่อนสนิทก็เรียกไว้

“พรุ่งนี้น่ะ”

อีจีฮุนกระพริบตาปริบๆ

“หลังตารางงานเสร็จแล้ว ไปกินข้าวด้วยกันนะจีฮุน” คนถูกถามนิ่งไปพักใหญ่ ยิ่งพอเห็นใบหน้าสดใสของเพื่อนแล้วก็ยิ่งงุนงงว่าพรุ่งนี้มีอะไร

ก่อนที่จะร้องอ๋อในใจ

พรุ่งนี้ วันที่ 22 พฤศจิกายน

เขาส่งรอยยิ้มกลับไป

“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ไปกินข้าวด้วยกันนะ ทุกคนเลย” รอยยิ้มยังคงเหมือนเดิม

“อือ!”




เพราะวันนี้ซ้อมหนักมาทั้งวัน เขาจึงใช้เวลาในห้องน้ำนานกว่าปกติ กว่าจะออกมาจากห้องน้ำก็ผ่านไปเกือบ 20 นาทีแล้ว ทันทีที่เปิดประตูออกมาก็ผงะจนแทบจะหงายหลังเมื่อเห็นน้องชายตัวสูงยืนอยู่ในเงาตะคุ่ม

นี่ถ้าไม่ใช่ว่าเห็นว่าคือใครก็คงด่าไปแล้ว

ไม่สิ จริงๆ ก็ด่าไปแล้ว

“ไอบ้า! ทำไมชอบมายืนรอฉันหน้าห้องน้ำเนี่ย!”

“ก็มารอฮยองยังไงล่ะครับ ไปกับผมนะ”

“ไปไหน ฉันง่วงแล้ว” มินกยูไม่พูดอะไร มือใหญ่ยื่นมาคว้าข้อมือให้เขาเดินไปด้วยกัน ใจจริงแล้วก็อยากจะขัดขืนแต่ก็รู้ว่าสู้แรงคนตัวใหญ่ไม่ได้เลย เพราะฉะนั้นเลือกตามไปอาจจะประหยัดแรงได้มากกว่า ยิ่งกำลังง่วงๆ แบบนี้แล้ว

เจ้าหมาน้อยพาเขาเข้ามาในห้องนอนใหม่ของตัวเอง ห้องเล็กๆ ที่มีเตียงอยู่แค่สองเตียง ภายในสะอาดสะอ้านสมกับเป็นห้องของแม่บ้านแห่งเซเว่นทีนทั้งสอง

คนตัวเล็กถูกดันลงไปนั่งบนเตียง ยังไม่ทันจะอ้าปากถามอะไร มินกยูก็เอาผ้าแห้งคลุมหัว ก่อนจะเริ่มเป่าผมให้เงียบๆ

จริงๆ ก็สบายดี เพราะฉะนั้นเขาเลยไม่ขัดอะไร

คิมมินกยูดูแลเมมเบอร์ในวงเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว จริงๆ ก่อนหน้าที่จะเป็นคิวเขา หมอนี่ก็อาจจะทำเป่าผมให้คนอื่นไปก่อนก็ได้

“เรียบร้อยแล้วครับ ผมของฮยองเส้นเล็ก ดูแลง่าย แถมยังสั้นอีกต่างหาก แปบเดียวก็แห้งแล้ว” ช่างทำผมจำเป็นพูดพร้อมกับหวีผมให้เข้าทรง ซึ่งจริงๆ เขาก็อยากจะถามเหมือนกันว่าจะจัดทรงไปทำไม เดี๋ยวก็นอนแล้ว

แต่ก็ง่วงเกินกว่าจะถาม

“ถ้าอย่างนั้นฉันกลับห้องแล้วนะ ขอบคุณมาก”

เขาลุกขึ้นยืน แต่กลับเดินไปไหนไม่ได้

ร่างทั้งร่างถูกเจ้าน้องชายตัวดีกอดไว้จนมิด ใบหน้าซุกลงอยู่กับอกอุ่น...ที่มีเสียงหัวใจเต้นระรัวจนสัมผัสได้ มือใหญ่ทั้งสองข้างจับอยู่ที่ไหล่แกร่ง

รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างซบลงมาบนเรือนผม

“ฮยองครับ รู้มั้ยครับว่ากี่โมงแล้ว”

“จะไปรู้ได้ยังไงกันเล่า นายกอดฉันอยู่นะ แล้วจะปล่อยได้หรือยัง กอดทำไมเนี่ย”

“ห้าทุ่มครึ่งแล้วนะครับ…” เขาขมวดคิ้ว

“แล้วยังไงกันเล่า”

“ก็จะเที่ยงคืนแล้วนะครับ”

“เที่ยงคืนแล้วทำไม”

“เที่ยงคืนแล้วก็ขึ้นวันใหม่...พรุ่งนี้วันที่ 22 พฤศจิกายนนะครับ”

“ก็แล้วยังไงล่ะ” เขาได้ยินเสียงลูกหมาถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับกระชับอ้อมแขน เสียงหัวใจที่ดังอยู่ข้างหูทำให้เขาไม่กล้าสะบัดตัวเองออกจากอ้อมกอดแน่นๆ นี้

“ฮยองรู้มั้ยครับว่าผมต้องใช้ความกล้ามากขนาดไหนกว่าจะกล้าทำเรื่องแบบนี้” เขาเลือกที่จะไม่ตอบ “เหลืออีกแค่ครึ่งชั่วโมง ฮยองก็จะโตขึ้นอีกปีแล้ว เพราะฉะนั้นแค่ช่วงเวลานี้เท่านั้นที่ฮยองจะอายุเท่ากับผม”

ร่างทั้งร่างถูกดันออก นัยน์ตาสวยที่จ้องมองมาเต็มไปด้วยความหมาย

คำพูดทั้งหมดจุกอยู่ที่ลำคอ

“เพราะฉะนั้นก่อนที่วันนี้จะหมดไป ก่อนที่ฮยองจะกลับไปอายุมากกว่าผมอีก 1 ปี” มือใหญ่ยื่นมาจับแก้มของเขาไว้ นิ้วเรียวเกลี่ยผิวหน้าแผ่วเบา “ตอนนี้ ตอนที่เราอายุเท่ากัน ขอผมกอด ‘จีฮุน’ ไว้ให้เต็มอ้อมแขนก่อนจะได้มั้ยครับ”

หัวใจอ่อนยวบราวกับขี้ผึ้งโดนเผา 

อีจีฮุนได้แต่ยืนนิ่ง ปล่อยให้น้องชายดึงตัวเองเข้าไปกอดแน่นอีกครั้ง

และอีกครั้ง

เสียงหัวใจที่เต้นรัว ค่อยๆ เข้าสู่จังหวะที่สงบนิ่ง สัมผัสอุ่นที่กำลังกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัว นัยน์ตาเล็กค่อยๆ ปิดลง เขาปล่อยทุกอย่างให้ลอยไปกับเสียงที่ดังก้องอยู่ในหัวใจ ทิ้งทั้งตัวลงในอ้อมแขนที่รอรับอยู่เสมอ



‘언제 어디에 있어도
함께하지 못해도 우린 늘 그렇듯
웃음꽃 피워요
그대 미소에 봄이 돼줄게요

ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ และคุณจะอยู่ที่ไหน
ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน เราก็ยังคงมีสิ่งนั้น
นั่นคือรอยยิ้มอันแสนเบิกบาน
ผมจะเป็นฤดูใบไม้ผลิให้กับรอยยิ้มนั้น ‘



ภายในห้องที่มืดมิด มีเพียงแต่เสียงหัวใจที่ดังก้องอยู่ นัยน์ตาสองคู่ต่างจ้องมองซึ่งกันและกัน

เสียงนาฬิกาตีบอกเวลา

คิมมินกยูยิ้มกว้าง

“สุขสันต์วันเกิดนะครับ อูจีฮยอง”

-------------------------------------------------------------------------------------------------

= TALK =

สวัสดีค่า คุโจค่ะ!
วันเกิดของลูกแล้ว T v T
โตขึ้นอีกปี ฮืออออออออ อายุมากขึ้นเรื่อยๆ ปล้ำได้แล้วค่ะ!
อ้าว อะไรนะ ไม่ใช่เหรอ 55555

มาตอนงงๆ ก็ลงฟิคแบบงงๆ 5555
แค่อยากกาวในช่วงที่ทั้งสองคนอายุเท่ากันเฉยๆ ค่ะ ฮา

วันเกิดแล้วนะ จีฮุนของนูน่าอ่า
ขอให้มีความสุขมากๆ นะ แต่งเพลงออกมาดีๆ แล้วก็คว้าความฝันมาไว้ในมือให้ได้นะ!!

แวะมาคุยมาทักทายกันได้นะคะ

#kakujofic

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #46 wa_rin (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 22:07
    ขอให้มีความสุขจริงๆสักทีนะมิงกยู >\\\<
    #46
    1
    • #46-1 kakujo59(จากตอนที่ 24)
      22 พฤศจิกายน 2560 / 23:40
      สุดท้ายพี่ยอมให้กอดแต่ก็ปากแข็งอยู่ดี อริ๊
      #46-1
  2. #45 mypiepeach (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 21:41
    *โยนป้ายซูนฮุน555
    #45
    0
  3. #44 mypiepeach (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 21:41
    น้ามตาาา หมามิงชนะเลิศมาก ดราม่าแรงกว่านี้มีใช่ไหม? หรือคือหมามิงวินแล้ว
    สงสารพี่ซูนว่ะ น้องชานของพี่หมดหวังสุดๆ รู้สึกใจสั่นตอนมิงเรียกอูจีว่าจีฮุนชิบ*าย//กุมใจ
    ยอมใจหมามิงจริงๆรุกแรง หนูฮุนของแม่ไม่ขัดเขาเลย;-; หนูกลัวมาม่าอ้ะไรท์T^T
    //โดนป้ายซูนฮุน
    //โบกป้ายกยูฮุนน >>>ฉันมันคนหลายใจขอโทดนะพิซูนพี่กากเอง หน้องชอบคนลุนแลงงงงง
    ไรท์อัพถี่ๆ555
    #44
    1
    • #44-1 kakujo59(จากตอนที่ 24)
      22 พฤศจิกายน 2560 / 23:39
      ใจเย็นๆ นะคะ 555 ตอนนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเนื้อหาหลักค่ะ
      เป็นตอนเซอร์วิส (?) จากเราเฉยๆ > v <)

      ชอบที่น้องมิงรุกเนียนๆ มีความรุกไปทุกคืบ 5555555
      พี่ฮุนก็ง่วงอยู่ค่ะ เลยงงๆ ขัดไม่ถูก

      ส่วนเรื่องมาม่า เราขอไม่พูดค่ะ 5555555555555555
      #44-1