END [SVT] All x Woozi [ Leaves Are Falling ] #octoberwithwoozi

ตอนที่ 22 : [ Who Cares About The Clouds ] Joshua x Vernon x Woozi

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    12 พ.ย. 60

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนที่ 22
[ Who Cares About The Clouds ]

Vernon x Woozi
Joshua x Woozi
#solhoon #joshhoon #ลัทธิออลจีฮุน

#OctoberwithWoozi

-------------------------------------------------------------------------------------------------

เขาซุกตัวเองอยู่ในโซฟาตัวใหญ่ นัยน์ตาสีอ่อนเบื้องหลังแว่นตาดำมองออกไปนอกหน้าต่างที่อยู่ไกลๆ กลิ่นกาแฟหอมๆ ที่มาพร้อมกับกลิ่นหวานของเบเกอรี่ทำให้จิตใจที่วุ่นวายสงบอย่างเห็นได้ชัด

ฮันโซลเป็นคนชอบทานขนมหวาน แต่ทุกครั้งที่หิ้วกลับเข้าไปในหอ คุปส์ฮยองมักจะบ่น เขาเลยหนีออกมาทานข้างนอกเสมอ ยังถือว่าเป็นโชคดีที่ไม่ไกลจากบริษัทมีคาเฟ่ที่ไม่หวานแหววเหมือนเทรนด์ในช่วงนี้

บรรยากาศในร้านค่อนข้างเงียบสงบ บรรยากาศเป็นแบบสบายๆ หอมไปด้วยกลิ่นเครื่องดื่มและขนม ที่สำคัญไม่ค่อยมีคน ไม่เหมือนคาเฟ่สีสันพาสเทลทั่วไป ซึ่งเขาชอบร้านแบบนี้มากกว่า

“ขนมกับเครื่องดื่มที่สั่งได้แล้วค่ะ” เขาหันไปโค้งหัวขอบคุณ บริกรสาวชะงักไปครู่หนึ่ง มือบางสั่นระริกจนเกือบทำของในถาดหล่น เขารีบประคองไว้ “เอ้ะ เดี๋ยวนะคะ เอ้ะ!”

เวอร์นอนยกมือขึ้นจุ๊ปาก

“อย่าบอกใครนะครับ” ใบหน้าสวยแดงก่ำ เธอโค้งตัวแล้วรีบวิ่งกลับไปที่เคาน์เตอร์ด้วยความเขินอาย เขาถอนหายใจพร้อมระบายรอยยิ้มอ่อน

ในช่วงปีสองปีที่ผ่านมานี้ พวกเขาไม่ค่อยได้ออกมาเที่ยวเล่นข้างนอกเท่าไร จริงๆ ก็เป็นเรื่องน่ายินดีที่มีคนจำหน้าพวกเขาได้มากขึ้น ทว่าหลายครั้งพวกเขาก็อยากได้เวลาผ่อนคลายเงียบๆ เหมือนกัน

วันนี้กาแฟยังคงอร่อยเหมือนเดิม

เขาซุกตัวลงกับโซฟานุ่มๆ อีกครั้ง พร้อมกับดื่มด่ำไปกับรสชาติที่คุ้นเคย

จริงๆ แล้ววันนี้เขาก็ไม่ได้อยากออกมาอยู่ข้างนอกเท่าไร ช่วงบ่ายของวันนี้โฮชิฮยองนัดซ้อมเต้น เพราะฉะนั้นเขาควรจะพักผ่อนให้สบายอยู่ที่หอ เตรียมพร้อมสำหรับศึกหนักที่มักจะลากยาวจนข้ามวัน

แต่เขามีเรื่องรกสมองจนไม่สามารถทำตัวปกติที่หอได้ ถ้าเอาแต่นั่งเหม่อคิดอยู่คนเดียวในห้องนอนล่ะก็ จะต้องมีใครสักคนจับได้ และคนๆ นั้นมักจะเป็นซึงกวาน

ฮันโซลถอนหายใจ นัยน์ตาสีสวยจ้องมองเค้กสีน้ำตาลเข้มตรงหน้า

เมื่อวานเขาไม่น่าเข้าไปในห้องซ้อมเลย

ตอนที่ได้ยินวอนอูฮยองบอกว่าพวกฮยองบางส่วนทำงานกันอยู่ที่บริษัท เขาที่อยู่ว่างๆ เลยตั้งใจแวะมาเผื่อต้องการความช่วยเหลือ ทว่าพอมาเจอลีดเดอร์กับนางฟ้าของวงนั่งคุยกันหน้าดำคร่ำเครียด เขาก็ไม่กล้าทัก ได้แต่ยืนมองเงียบๆ จนสุดท้ายจุนฮยองที่อยู่แถวนั้นบอกว่าโฮชิฮยองคิดท่าเต้นอยู่ที่ห้องซ้อม เขาเลยรีบหนีออกมา

เขาคิดอยู่แล้วว่าในห้องซ้อมไม่ได้มีโฮชิฮยองแค่คนเดียว ทว่าไม่ได้คิดเลย ว่าคนที่อยู่กับฮยองคนนั้นตามลำพังจะเป็นอูจีฮยอง อีกทั้งคนตัวเล็กคนนั้นยังนอนซบอยู่บนมือของอีกฝ่ายด้วย

พวกเขาสกินชิปกันเป็นเรื่องปกติ เพราะฉะนั้นการนอนซบกัน หนุนกัน เขาเคยชินอยู่แล้ว แต่ประโยคนี้ใช้ไม่ได้กับผู้ชายที่ชื่ออีจีฮุน ฮยองคนนี้ไม่ชอบการสกินชิปยกเว้นเวลาเดียวคือตอนง่วงนอน ซึ่งเขาดูจากบรรยากาศแล้วมันไม่ใช่แบบนั้น

ยังไม่ทันที่จะได้ส่งเสียงเรียกอะไรเลย เขาก็รู้สึกถึงบรรยากาศแปลกๆ นัยน์ตาชี้ๆ ของพี่คนโตกว่านั้นแฝงไปด้วยอะไรบางอย่าง

บางอย่างที่เขาพยายามบอกตัวเองว่าเข้าใจผิด

เขารู้ว่าตัวเองยังเด็กอยู่ อาจจะไม่เข้าใจเรื่องราวความรักมากมายของผู้ใหญ่ แต่แววตาของคนมีความรัก เขารู้จักมันดี และก็กำลังเห็นมันฉายชัดอยู่ในนัยน์ตาของควอนซูนยอง

เวอร์นอนถอนหายใจยาวอีกครั้ง ต้องใช้ความพยายามอย่างมาในการสลัดเรื่องราวเมื่อวานออกจากหัว

นัยน์ตาสวยหลุบลง

ภาพเมื่อวานยังคงวนเวียน รวมไปถึงข้อความสั้นๆ ที่พี่ชายส่งถึงเพื่อน ข้อความที่ไม่ได้มีเสียงอะไร แต่เขาอ่านปากออก ถ้อยคำสั้นๆ ที่เขาไม่ควรจะได้รับรู้มันเลยแม้แต่นิดเดียว

‘ฉันชอบนายนะ อีจีฮุน’

เขาไม่ชอบสิ่งที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว

ไม่ใช่ว่าเขาหวงอูจีฮยอง เขาแค่หวงแหนช่วงเวลาแห่งความสุขของเซเว่นทีน

อูจีฮยองกับโฮชิฮยองสนิทกันมาก อาจจะสนิทกันรองมาจากคุปส์ฮยองเลยก็ได้ เรื่องนี้ใครๆ ก็รู้ดี เพราะฉะนั้นถ้าหากมีเรื่องราวความรักเข้ามาเกี่ยวข้องในความสัมพันธ์นี้ ทุกอย่างจะวนเวียนไปในทิศทางไหน ยิ่งพี่ชายตัวเล็กเป็นคนที่อ่านยากขนาดนี้ ไม่มีทางที่จะรู้เลยว่าอีกฝ่ายจะคิดยังไง

แต่ไม่ว่าจะเป็นความรักเพียงฝ่ายเดียว หรือความรักที่ได้รับการตอบรับ เรื่องราวต่อจากนี้ก็น่าปวดหัวมากอยู่ดี

โปรดิวเซอร์ตัวเล็กๆ คนนั้น ถึงแม้ภาพลักษณ์ภายน้อยจะเต็มไปด้วยความเย็นชา แต่ภายในค่อนข้างอ่อนไหว ยิ่งพอเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเมมเบอร์ เกี่ยวกับเซเว่นทีนแล้ว ก็จะพยายามทำทุกอย่างให้ดีสำหรับ ‘ทุกคน’ เสมอ

ซึ่งส่วนใหญ่แล้วคำว่า ‘ทุกคน’ นั้น เจ้าตัวมักจะลืมตัวเอง

ดังนั้นไม่ว่าจะรักหรือไม่รักโฮชิฮยอง ยังไงแล้วอูจีฮยองก็จะเลือกทางที่สวยที่สุดเพื่อทุกคนแม้ว่าตัวเองจะเจ็บปวดเจียนตายแค่ไหนก็ตาม

และเขาก็เกลียดที่ต้องยืนมองพี่ที่ฝืนยิ้มอยู่แบบนั้นโดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย

มือหนาวางถ้วยกาแฟลง

เขารักที่จะเห็นรอยยิ้มของฮยองทุกคนในวง รักและอยากสนับสนุนให้มากที่สุด แต่กับเรื่องนี้เขาจะทำยังไงดี จะปล่อยมันไป หรือทำให้พี่ชายตัวเล็กคนนั้นรู้ … หรือจะเอาเรื่องนี้ไปบอกคุปส์ฮยอง

ฮันโซลถอนหายใจยาวอีกรอบหนึ่ง

เรื่องของคนสองคนเขาไม่ควรเข้าไปเกี่ยวข้อง สิ่งที่ง่ายที่สุดอาจจะเป็นการพยายามลืมภาพที่เห็น สลัดทุกอย่างในหัวออกไป และทำตัวให้ปกติมากที่สุด ในเมื่อโฮชิฮยองยังเลือกที่จะไม่บอกให้เจ้าตัวรู้ เขาก็ไม่ควรทำให้เรื่องราวมันถูกเปิดเผยออกมา

คำว่า ‘รัก’ ควรออกมาจากปากเจ้าตัวมากกว่าออกมาจากปากคนอื่น

แต่ไม่ว่าเรื่องราวจะเป็นแบบไหน สิ่งที่เขาห่วงมากที่สุดก็คือความรู้สึกของอูจีฮยอง เขาไม่อยากจะเห็นใบหน้าเศร้าๆ ของคนตัวเล็กๆ นั้น ไม่อยากจะเห็นหยาดน้ำตา อยากให้ยิ้มกว้างจากหัวใจให้พวกเขาไปนานๆ

...แย่ชะมัด ต้องทำตัวยังไงล่ะทีนี้...

เขาเหลือบตาลงมามองบนโต๊ะ แสงสว่างวาบๆ มาจากมือถือที่โชว์ชื่อรุ่นพี่ในวง เขารับสายด้วยความงุนงง

‘โย่ว เวอร์นอน’

“จีซูฮยองมีอะไรหรือครับ”

‘เค้กอร่อยมั้ย?’

ฮันโซลหันไปมองหน้าต่างโดยอัตโนมัติ ที่บานกระจกขนาดใหญ่ปรากฏร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่หน้าสวยยืนโบกมือหยอยๆ อยู่ เรือนผมสีสว่างนั้นแม้จะซ่อนอยู่ภายใต้หมวกก็ยังโดดเด่นจนคนรอบข้างชำเลืองมอง เขาขยับรอยยิ้มกว้างก่อนจะชี้นิ้วไปที่โซฟาฝั่งตรงข้าม

“เข้ามาทานขนมด้วยสิครับ กาแฟร้านนี้อร่อยนะ” อีกฝ่ายยกมือทำท่าโอเคแล้ววางสาย ใช้เวลาไม่นานจีซูก็มานั่งอยู่ตรงข้ามเขาแล้ว

“อเมริกาโน่ร้อนแก้วหนึ่งครับ” บริกรคนเดิมเข้ามารับออเดอร์ ใบหน้าสวยดูตกใจเข้าไปอีกเมื่อเห็นเพื่อนร่วมโต๊ะ เธอรีบจดแล้วก้มหน้าดุ่มๆ กลับไปที่เคาน์เตอร์ “ดูเหมือนเธอจะจำพวกเราได้นะ”

“จำได้แหละครับ”

“แล้วนี่ออกมาทานขนมแต่เช้าเลยเหรอ เวอร์นอนนี่ไม่กลัวอ้วนเลยน้า”

“ก็นิดหน่อยน่ะครับ จีซูฮยองออกมาทำอะไรแต่เช้าเหรอครับ ปกติเห็นชอบอยู่ในหอตลอดเลยนี่นา” อีกฝ่ายยกถุงในมือขึ้น

“ออกมาซื้อหนังสือน่ะ พอดีคุณพ่อโทรมาบอกว่ามีหนังสือเกี่ยวกับกอล์ฟที่ท่านสนใจอยู่ที่ร้านแถวนี้ ฉันเลยออกมาดูให้” เขาพยักหน้ารับก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอีกรอบ

บทสนทนาเงียบไปครู่หนึ่ง

“นี่ เวอร์นอน” เขาเหลือบตาขึ้นมามอง ก็เห็นพี่ชายกำลังมองมาด้วยสีหน้าจริงจัง “เป็นอะไรหรือเปล่า”

“เปล่านี่ครับ”

“จริงๆ ฉันเห็นนายมานั่งกินกาแฟร้านนี้เป็นประจำอยู่แล้วแค่ไม่ได้เข้ามาทัก แต่เมื่อกี้น่ะเห็นนั่งเหม่ออยู่ก็เลยนึกเป็นห่วง คิดอะไรอยู่เหรอ” เขาส่ายหัวดุกดิก พอเห็นพี่ทำท่าจะถามอีกรอบก็เลยเฉไฉด้วยการตักเค้กเข้าปาก

โจชัวถอนหายใจยาว

“มีอะไรไม่ยอมเล่าให้ฟังเหมือนทุกทีเลย พวกเราสนิทกันขึ้นมากตั้งเยอะแล้วนี่นา” เวอร์นอนชะงัก นัยน์ตาสองคู่สบกันนิ่ง

ตามปกติแล้ว เขากับโจชัวฮยองก็สนิทกันดี เวลาพี่ชายงงศัพท์เกาหลีก็จะมีเขาที่คอยตอบคำถามให้เสมอ ยิ่งพอได้มาทำเพลง Rocket ด้วยกันก็เลยยิ่งสนิทกันมากขึ้น จากเดิมที่ไม่เคยเล่าหรือปรึกษาเรื่องส่วนตัวกัน ระยะหลังๆ มานี้พวกเขามักจะพูดคุยเวลามีเรื่องราวมากมายในหัวใจ

...แต่ว่าเรื่องนี้...

“ถ้า…มันเป็นเรื่องของผมโดยตรง ผมก็คงกล้าปรึกษาฮยองนั่นแหละครับ แต่ว่า พอดีไม่ใช่เรื่องของผมตรงๆ ผมเลยไม่กล้าเล่า”

“ในเมื่อเป็นเรื่องของคนอื่น เวอร์นอนก็ไม่ควรคิดมากจนมานั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ในร้านกาแฟแบบนี้จริงมั้ย” เขาถอนหายใจยาว นึกอยากจะเถียงพี่แต่ก็นึกอะไรไม่ออก สุดท้ายเลยได้แต่นั่งพิงโซฟาดื่มกาแฟเงียบๆ 

โจชัวมองเขาด้วยรอยยิ้มหวานเหมือนเดิม

นัยน์ตาสีอ่อนเบนหลบไปมองถุงที่อยู่ข้างตัว ภายในนั้น นอกจากจะมีหนังสือหน้าปกสีเขียวของสนามกอล์ฟ ก็มีหนังสือเล่มไม่หนามากอีกเล่มวางอยู่ หน้าปกสีสันทึมๆ ราวกับไม่ใช่หนังสือใหม่ เจ้าของถุงมองตามสายตาก่อนจะหยิบมันออกมา

สิ่งที่อยู่ในมือสวยนั้นคือหนังสือรวบรวมประวัติและผลงานของนักเต้นระดับโลก Brian Puspos

“...ฮยองชอบคนนี้เหรอครับ”

“ไม่ใช่หรอก วันก่อนฉันเห็นอูจีพูดถึงอยู่น่ะ เห็นบ่นว่าออกใหม่แต่ยังไม่มีเวลาสั่งซื้อเลย ฉันเห็นที่ร้านก็เลยซื้อมาฝาก ช่วงนี้หมอนั่นทำงานหนัก ถ้าได้อะไรมาทำให้มีความสุขมากๆ ก็คงจะทำให้มีแรงสู้ต่อไปจนถึงคัมแบคเลย”

ฮันโซลมองหน้าพี่ชายนิ่ง

เขารู้ว่าเมมเบอร์ทุกคนห่วงกันอยู่แล้ว และสำหรับนักแต่งเพลงที่ชอบทำงานเกินตัวคนนั้น ทุกคนก็จะห่วงมากกว่าคนอื่นเป็นสองสามเท่าเสมอ

เพราะฉะนั้นถ้าจะปรึกษา บางทีก็อาจจะไม่เป็นอะไร

“จีซูฮยองเคยมีความรักมั้ยครับ” คนถูกถามสำลักกาแฟ โจชัวไอค่อกแค่ก

“ถามอะไรของนายเนี่ย!”

“ก็แค่สงสัยน่ะครับ จีซูฮยองมาจากเมืองนอก น่าจะมีสาวๆ มาติดบ้างสิน่า” ชายหนุ่มจากซีกตะวันตกกระแอม

“มันก็มีบ้าง แต่ก็ปั้บปี้เลิฟน่ะ ไม่มีอะไรพิเศษหรอก นึกอะไรถึงถามเรื่องแบบนี้ขึ้นมา เวอร์นอนตัวน้อยโตจนถึงเวลาสนใจเรื่องพวกนี้แล้วอย่างนั้นหรือ”

“ไม่ใช่ครับ จริงๆ แล้ว เอ่อ...คำถามของผมอาจจะประหลาดไปหน่อยนะครับ”

“ถามมาสิ”

“ถ้ามีใครสักคนชอบอูจีฮยอง จีซูฮยองจะว่ายังไงครับ” คิ้วเรียวยกขึ้นด้วยความสงสัย

“ชอบ? ในเชิงชู้สาวน่ะเหรอ” เขาพยักหน้าหงึกหงัก “ก็ไม่เป็นไรนี่นา จะมีใครสักคนชอบอูจีก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร”

“แล้วถ้า คนๆ นั้น คือคนในวงล่ะครับ” แก้วกาแฟแทบตกจากโต๊ะ ชายหนุ่มตัวสูงจากนิวยอร์คตกใจจนเกือบจะกวาดทุกอย่างลงพื้น ใบหน้าสวยนั้นแสดงออกมาทุกความรู้สึกจนเขาเริ่มรู้สึกขำแทนความเครียด

“Seriously?!!! เดี๋ยวนะ ขอฉันจูนหัวแปบหนึ่ง”

“ผมสมมตินะครับ สมมติ!”

“มีคนชอบอูจีในเชิงชู้สาว?! แล้วคนนั้นเป็นคนในวง?! แสดงว่าเป็นผู้ชายอย่างนั้นเหรอ?!” เขาเกาหัวแกรกๆ เริ่มสงสัยว่าคิดถูกมั้ยที่เลือกถามคนๆ นี้

“ผมแค่ยกตัวอย่างเฉยๆ ครับ แค่ถามฮยองว่าถ้าคนในวงชอบอูจีฮยองขึ้นมา แล้วฮยองบังเอิญไปรู้เข้า จะทำตัวยังไงครับ” ใบหน้าโจชัวยุ่งเหยิงไปหมด เขาเลยได้แต่ยิ้มแหยๆ

ใช้เวลาเนิ่นนานกว่าที่คนถูกถามจะค่อยๆ ปรับอารมณ์ของตัวเองได้

“ถ้าถามฉันนะ อันนี้เป็นแค่ความเห็นของฉันนะ” เขาพยักหน้า “เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับอูจีน่ะ”

“หมายความว่าฮยองจะไม่ขัดขวาง จะไม่ต่อต้าน” อีกฝ่ายส่ายหน้า “แม้ว่าถ้าคบกันแล้วปลายทางอาจจะทำให้เซเว่นทีนเปลี่ยนไป อาจจะมีใครสักคนมองหน้ากันไม่ติด ฮยองก็ยังเลือกที่จะไม่ขัดขวางเหรอครับ”

“ใช่ ถ้าอูจีไม่ได้รังเกียจในเพศสภาพ ไม่ได้ใส่ใจในคำพูดของคนอื่น ถ้าหมอนั่นเลือกแล้วว่าจะรัก ฉันจะสนับสนุน ความรักไม่ใช่เรื่องน่ารังเกียจนี่นา และเพศก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญด้วย”

“แต่วงล่ะครับ”

“ปัญหายังไม่เกิด เราไม่ควรจะคิดกังวลกันไปก่อน สำหรับฉันแล้วนะ ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม สิ่งที่สำคัญที่สุด คือความสุขของอูจี ถ้าหมอนั่นเลือกแล้วฉันเคารพทุกการตัดสินใจนั้น แล้วอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น เซเว่นทีนจะมีปัญหา หรือเนติเซนจะดุด่าว่ากล่าวอะไร ถ้าถึงเวลาจริงๆ ก็ค่อยแก้ไขกันไป”

เขาเงียบไปครู่ใหญ่

...ใช่แล้ว สิ่งสำคัญคือความสุขของอูจีฮยอง…

“นั่นน่ะสิครับ”

“ว่าแต่ใครเหรอ”

“ผมบอกแล้วไงครับว่าผมสมมติน่ะ!” พี่ชายยิ้มกว้าง

“สมมติก็สมมติ เพราะฉะนั้นฉันขอสมมติบ้างแล้วกัน” เขาเหลือบตาไปมอง “อูจีน่ะ ไม่ใช่คนที่จะคิดแบบที่ฉันคิดหรอกนะ หมอนั่นมองวงเป็นอันดับหนึ่ง ตัวเองจะเสียใจยังไงก็ช่าง ขอแค่วงยังก้าวต่อได้ เขาก็ยืนหยัดได้ เพราะฉะนั้นเรื่องนี้ไม่ได้ยากในส่วนที่นายกังวลหรอก”

“ผมบอกแล้วไงว่าไม่ได้กังวล”

“ความน่ากังวลมันอยู่ที่กำแพงที่อูจีสร้างไว้ กับ เรี่ยวแรงของคนที่จะทลายกำแพงนั้นต่างหาก ถ้าไม่คิดจะสู้ก็ไม่มีทางได้คนนั้นมาครอบครองหรอกนะ”

เวอร์นอนเงียบไปอีกครั้ง นัยน์ตาสีอ่อนเบนไปมองนอกหน้าต่าง ภาพของพี่ชายที่บอกรักโดยไม่มีเสียงปรากฏเข้ามาในความทรงจำ

นั่นน่ะสินะ ถ้าไม่สู้แล้วก็ไม่มีทางได้ครอบครองหรอก

...โฮชิฮยอง...เลือกที่จะสู้หรือเลือกที่จะอยู่เฉยๆ กันแน่นะ…

-------------------------------------------------------------------------------------------------

= TALK =

สวัสดีค่า คุโจค่ะ!
หัวข้อวันที่ 22 Golf ค่ะ

คราวนี้มาแพคคู่อเมริกันไลน์ 55555
พยายามคีปให้เรื่องกลับมาไม่หน่วง 
ทำไมก็ยังหน่วงๆ หรือไม่หน่วงแล้วนะ เอ้ะ ยังไงกัน 555555
พิซูนของเราทำอะไรไม่ระวังเลยค่ะ มีคนรู้เรื่องซะแล้ว
ไม่รู้เหมือนกันนะคะว่าน้องน่อนจะอยู่ทีมใคร
แล้วพี่จอชจะจับได้มั้ยว่า ใคร ที่ชอบอูจีอยู่
หรือพี่จะคิดว่าน้องนั่นแหละที่ชอบอูจี?

เรื่องนักเต้นคนนั้น เราไปเจอจากประวัติของจีฮุนมาค่ะ
ว่าน้องเป็นไอดอลก็เลยให้พี่จอชหิ้วหนังสือกลับมาฝาก

ตอนนี้ก็เป็นตอนเรื่อยๆ อยากให้เห็นความสัมพันธ์ของอูจีกับเพื่อนๆ ในวงคนอื่นบ้าง
หวังว่าจะไม่เบื่อกันนะคะ :)

แวะมาคุยมาทักทายกันได้นะคะ

#kakujofic

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #39 icelovely_110 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 21:39
    สงสารฮุนอ่ะ
    #39
    1
    • #39-1 kakujo59(จากตอนที่ 22)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 21:28
      สงสารจริงค่ะ T v T
      สุดท้ายน้องฮุนจะเลือกทางไหน ก็คงเป็นทางที่ตัวเองตัดสินใจดีแล้วเนอะ
      #39-1
  2. #38 mypiepeach (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 21:17
    อาาาา เริ่มคิดไม่ตกแล้วนะ
    หรือว่า!เรื่องนี้จะไม่มีพระเอกฮุนจะไม่รับรักใคร!ตอนจบจะดราม่าหรอไรท์!!
    เชียร์พี่ซูนว่ะช่างหมามิงไปแต่เกลียดfriend zoneอ้ะสงสารฮุน T^Tสงสารซูนด้วย
    ปล.น้องชานนี่ไม่สู้หรอลูกกกก พี่ฮุนจะโดนหมามิงคาบไปแล้วเด้อออ
    ปล2.พี่ซูนอย่านิ่งดูดายปั้นวัวปั้นควายหน่อยลูก หมามิงมันจะงาบล้ะเด้อออ
    ปล3.ขอให้หมามิงนก555555แกมันจะสบายเกินไปแล้วนะ!
    แต่งไวๆนะไรท์รอๆๆๆ ชอบจังไรท์อัพถี่><
    #38
    1
    • #38-1 kakujo59(จากตอนที่ 22)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 21:27
      ไม่บอกค่ะ 5555555555 ไม่เฉลย รอตอนจบทีเดียวว่าจะยังไง ฮิ
      เฟรนด์โซนน่าสงสารจริงๆ ค่ะ ไม่รู้พิซูนจะลุยไปได้ถึงไหน
      ส่วนน้องชานก็ยังกล้าๆ กลัวๆ มียัยมิงทำคะแนนอยู่คนเดียว
      แต่เหมือนคะแนนยัยมิงจะแอบติดลบ (?) เพราะเราเอง 55555555

      ขอบคุณมากนะคะ พอชมว่าอัพถี่ปุ้บ อัพช้าเลย 5555
      #38-1
  3. #37 wa_rin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 20:34
    กำแพงบางๆแต่สูงลิบเลยนะ ><
    #37
    1
    • #37-1 kakujo59(จากตอนที่ 22)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 21:26
      สูงแบบต้องใช้ความพยายามมากกกกกสุดๆ ในการปีนเลยค่ะ!
      #37-1