END [SVT] All x Woozi [ Leaves Are Falling ] #octoberwithwoozi

ตอนที่ 2 : [ Every Autumn ] Junhui x Woozi

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,063
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    4 ต.ค. 60

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนที่ 2
[ Every Autumn ]

Junhui x Woozi
#junhoon #ลัทธิออลจีฮุน

#OctoberwithWoozi

-------------------------------------------------------------------------------------------------


อากาศวันนี้ดีเหมือนอย่างเคย ลมเย็นๆ พัดโชยมาพร้อมกับอากาศสบาย เหมาะแก่การซุกตัวดื่มอะไรอุ่นๆ อยู่ในห้องนอน

จวิ้นฮุยกำลังยืนลังเลอยู่หน้าห้องเล็กๆ บนชั้นสองของสตูดิโอค่าย วันนี้ภายในตึกเงียบสนิท บรรดาสมาชิกต่างแยกย้ายกันไปทำธุระของตัวเอง มีบางคนที่ซ้อมเต้นสบายๆ อยู่ชั้นใต้ดิน แต่ส่วนใหญ่ถ้าไม่เดินเล่นอยู่ในเมืองก็จะขลุกอยู่ในหอ

มีอยู่เพียงคนเดียวที่ยังคงขยันในวันพักผ่อนแบบนี้

เมื่อเช้าเขาตื่นขึ้นมาวิ่งออกกำลังกายก็เห็นเพื่อนตัวเล็กแบกของเดินออกมาจากหอ พอถามก็ได้คำตอบว่าจะมาสตูดิโอ นี่ก็คล้อยบ่ายมากแล้ว ซึงกวานที่นอนเล่นอยู่ที่สตูดิโอบอกว่ายังไม่เห็นอูจีออกมาจากห้องทำงานเลย

คนตัวเล็กคงทำงานเพลินเหมือนทุกที

เขาเคาะประตูก่อนจะเปิดเข้าไป

ในห้องเย็นฉ่ำไม่เข้ากับอากาศสบายๆ ภายนอกเลยแม้แต่นิดเดียว ม่านปิดสนิท มีเพียงแต่แสงไฟประดิษฐ์ส่องสว่างไปทั่ว และหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังสาดแสงทำลายสายตาก็มีคนตัวเล็กนั่งขัดสมาธิขดตัวเขียนอะไรยุกยิกอยู่

“นายได้ออกไปหาอะไรกินหรือยังเนี่ย” มีเสียงพึมพำตอบกลับมา เขาจับใจความได้เพียงว่า เดี๋ยวไปๆ

คนตัวใหญ่กว่ากระโดดขึ้นไปนั่งบนโต๊ะ มือใหญ่วางแซนด์วิชร้านโปรดไว้ใกล้ๆ กองกระดาษมากมาย

“โอ้ จุนนี่นา ซื้อมาฝากฉันเหรอ ขอบใจนะ” เจ้าของห้องเงยขึ้นมาสบตาเขาครู่หนึ่งก่อนจะก้มลงไปเขียนอะไรยุกยิกต่อ

“ฉันกะแล้วว่านายคงยังไม่ได้กินอะไร อากาศดีขนาดนี้ทำไมไม่ออกไปพักสายตาบ้าง เอาแต่นั่งจ้องกระดาษจ้องจอจนแทบจะสิงอยู่ในนี้แล้ว”

“ช่วงนี้กำลังยุ่งได้ที่เลยน่ะ ฉันตรวจเพลงอยู่” อีกฝ่ายตอบเสียงห้วนๆ ดูเหมือนว่าคนตัวเล็กจะไม่อยากต่อบทสนทนาเท่าไร แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ จุนชะโงกหน้าเข้าไปดู ตัวอักษรภาษาอังกฤษเด่นอยู่บนหัวกระดาษที่เต็มไปด้วยรอยขีดๆ เขียนๆ

“อะไรน่ะ Change….up อย่างนั้นเหรอ” อูจีพยักหน้าแกนๆ “เพลงของใครน่ะ คัมแบคงวดนี้สินะ”

“อื้อ ของลีดเดอร์ยูนิตน่ะ” คำตอบยังคงห้วนเหมือนเดิม

“มีของยูนิตแยกด้วยสินะ” คนตัวเล็กถอนหายใจยาวพร้อมกับดันกระดาษปึกหนึ่งมาให้ เนื้อเพลงพร้อมกับโน้ตที่ยังเต็มไปด้วยรอยขีดเขียน เขาขยับรอยยิ้มมุมปากเมื่อเห็นเพื่อนเริ่มละความสนใจจากตัวงาน

“อีกสองสามวันคงเอาไปให้พวกนายดูได้แล้ว”

“แล้วนั่นอะไรน่ะ” เขาชี้ไปที่กองกระดาษยู่ยี่อีกฝั่ง อูจีไม่ตอบอะไรเพียงแต่ดันมันมาให้เขาดู กระดาษกองใหญ่ตรงหน้านี้คือเนื้อเพลงพร้อมโน้ตของเพลงในอัลบั้มเก่าๆ

“ฉันเอามาเปิดดูเผื่อจะคิดอะไรออกน่ะ” มือเล็กหยิบแซนด์วิชขึ้นมาแกะ ดูเหมือนเจ้าของห้องจะยอมแพ้ที่โดนกวนเข้าเสียแล้ว “นี่ตั้งใจเข้ามากวนฉันใช่มั้ยเนี่ย” จุนยักไหล่

“ฉันแค่อยากให้นายได้กินอะไรบ้าง”

“งั้นไหนๆ ก็เข้ามาแล้ว ทำตัวให้มีประโยชน์หน่อยก็ดี” คนพูดบุ้ยหน้ามาทางกระดาษกองโต “บอกฉันหน่อยสิว่านายชอบเพลงไหนที่ฉันแต่งมากที่สุดน่ะ” ดวงตากลมๆ จ้องมองตัวอักษรภาษาเกาหลีเป็นปื้ดตรงหน้า

มือใหญ่หยิบโน้ตแผ่นหนึ่งขึ้นมา

‘웃음꽃’

“Smile Flower นายชอบเพลงนี้หรอกเหรอ” เขาพยักหน้ารับ นิ้วเรียวลูบเนื้อเพลงที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกของคนแต่ง

“มันเป็นเพลงแรกที่พวกเราได้ร้องเพลงร่วมกันทุกคนน่ะนะ อีกอย่างหนึ่งก็คือความหมายของเพลงดีมากเลย ตอนฟังครั้งแรกฉันพูดอะไรไม่ออกเลย” จุนยิ้มกว้าง นึกถึงตอนที่ได้ร้องเพลงร่วมกันทุกคน


…..“อูรี ชองมัล มูซึน อิล อิซซอโด”
“ออนเจนา คือแรซดึซ ฮัมเก อิซซึล กอเยโย”

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเรา..”
“เราก็จะอยู่ด้วยกันเรื่อยไปนะครับ”.....


“อ๊ะ!” เสียงร้องของอูจีเรียกให้เขาหลุดจากภวังค์ ดูเหมือนว่าการที่เขาเผลอร้องเพลงออกมาทำให้อีกฝ่ายคิดอะไรออก คนตัวเล็กก้มหน้าขีดเขียนอะไรยาวเหยียดทั้งๆ ที่มือยังถือแซนด์วิชอยู่

หลายครั้งที่เขานึกอยากจะว่าเพื่อนที่เอาแต่ทำงานและขลุกกับเพลงจนลืมวันเวลาเหมือนกัน แต่พอเห็นใบหน้ายิ้มแย้มอย่างมีความสุขแล้ว เขาก็ว่าไม่ออก

จนบางทีก็นึกอิจฉาที่อีกฝ่ายรักเพลงมากขนาดนี้

“นายนี่น่าอิจฉานะ”

“ห๊ะ? อิจฉาอะไรฉัน”

“พอมองนายที่ทุ่มเทและมีส่วนร่วมกับสิ่งที่นายรัก มองนายที่มีความสุขกับสิ่งที่อยู่ในมือแล้วฉันอิจฉามากเลย สักวันฉันจะมีส่วนร่วมในเพลงและมีความสุขเท่าที่นายเป็นหรือเปล่านะ” นัยน์ตาตี่เล็กสบตาของเขานิ่ง

“นายก็มีความสุขในสิ่งที่นายทำนี่ จริงๆ แล้วฉันก็อิจฉานายมากนะจุน”

“อิจฉาฉัน?”

“ฉันน่ะอิจฉานายมากเลยนะตอนที่เห็นนายกับหมิงฮ่าวแต่งเพลง My I ด้วยกัน อิจฉาที่พวกนายสามารถแต่งเพลงในภาษาที่ฉันทำไม่ได้ ต่อให้ฉันสามารถสื่อสารกับกะรัตทั่วโลกได้ด้วยเสียงดนตรี ยังไงก็ไม่มีทางที่จะทำได้ดีเท่าการที่กะรัตได้ฟังเพลงในภาษาของตัวเองเลย”

จุนนิ่งไป

“ตอนพวกเราไปจีน นายก็ไม่ต้องใช้ล่าม อยู่เกาหลีนายก็ไม่ต้องใช้ล่าม ฉันว่ามันโคตรเท่ห์จนอิจฉาเลยแหละ ฉันน่ะอยากจะสื่อสารกับกะรัตด้วยภาษาอื่นที่ตัวเองเข้าใจมากเลย แต่ยังไม่เก่งพอ”

เหมือนกับโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ แม้อูจีจะหยุดพูดไปแล้ว แต่จุนยังคงนิ่งงันด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

“ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันสอนภาษาจีนให้ประโยคหนึ่งมั้ย”

“หืม นายจะสอนอะไรเหรอ” มือใหญ่ดึงปากกามาจากมือคนที่กำลังทำงาน เขาบรรจงเขียนภาษาจีนสี่ตัวลงบนกระดาษ ตัวอักษรง่ายๆ ที่อูจีน่าจะเข้าใจได้ไม่ยาก...เพียงแต่จะเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ภายในหรือเปล่า นั่นก็คืออีกเรื่องหนึ่ง

“หนึ่ง….วัน….สาม…..” คนตัวเล็กลากเสียงยาว แม้จะเรียนภาษาจีนพื้นฐานมาบ้าง แต่ก็ยังไม่ได้เข้าใจศัพท์ทุกตัวได้ “ตัวนี้ดูคุ้นๆ น่ะ แต่ฉันจำไม่ได้”

“ภาษาจีนอ่านว่า yī rì sān qiū” อีกฝ่ายออกเสียงตาม “หนึ่ง วัน สาม ฤดูใบไม้ร่วง”

“อ๋อ! นึกออกแล้ว ฉันเคยเห็นคำนี้ตอนเรียนภาษาญี่ปุ่น แต่ว่านะ อันนี้เป็นสำนวนหรือเปล่าหรือว่าอะไร มันมีความหมายอะไรพิเศษใช่มั้ย”

จุนยิ้มกว้าง เขามองใบหน้าใสที่เงยขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ก็หนึ่งวัน สามฤดูใบไม้ร่วงยังไงล่ะ”

“ห้ะ?”

...ฉันไม่ยอมบอกนายหรอกนะว่ามันแปลว่าอะไร อูจี…


-------------------------------------------------------------------------------------------------

= TALK =

สวัสดีค่า คุโจค่ะ!
วันนี้วันที่ 2 หัวข้อ Jeaolus ค่ะ!

สำหรับแพรริ่งวันนี้ขอเป็น 95 ไลน์นะคะ
เจ้าเพื่อนขายาว กับ เจ้าเพื่อนตัวเล็ก <3
จุนกับอูจีเวลาอยู่ด้วยกันแล้วน่ารักมากเลยค่ะ เล่นกันสองคนงุ้งงิ้งๆ > v <

สำนวนภาษาจีนในเรื่องหาไม่ยากค่ะ ลองไปหากันดูนะคะ
เราไม่เฉลย

อูจีก็คงไปหาเหมือนกัน ฮา

แวะมาคุยมาทักทายกันได้นะคะ

#kakujofic

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #79 ('X ICing (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:46
    มันทำไมน่าร้ากกก แงง ชอบมากเลยค่ะะ
    #79
    0
  2. #3 wa_rin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 16:59
    ทำให้อยากรู้ไปอีกกกกกกก 5555
    #3
    1