END [SVT] All x Woozi [ Leaves Are Falling ] #octoberwithwoozi

ตอนที่ 15 : [ Under the Weather ] Junhui X Woozi

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 559
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    25 ต.ค. 60

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนที่ 15
[ Under the Weather ]

Junhui x Woozi
#junhoon #ลัทธิออลจีฮุน

#OctoberwithWoozi

-------------------------------------------------------------------------------------------------

เขาลืมตาขึ้นมาด้วยความงุนงง รอบด้านเต็มไปด้วยความมืดสนิทจนมองไม่เห็นอะไร แม้กระทั่งจะมองมือของตัวเองยังต้องยกเข้ามาใกล้สายตา สัมผัสลื่นๆ ที่อยู่รอบกายทำให้รู้สึกอึดอัด รวมไปถึงความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย มันไม่ใช่การหายใจไม่ออก มันคือการหายใจไม่ได้

มือเล็กกวาดไปมา รู้สึกได้ถึงแรงต้านบางอย่าง

...น้ำ?...

อีจีฮุนอ้าปาก มีแรงดันบางอย่างเข้ามาภายใน รสชาติเฝื่อนๆ ของน้ำประปาคลุ้งไปหมด รวมไปถึงกลิ่นชื้นๆ ของสาหร่ายทะเล

นี่เขาอยู่ที่ไหน ถ้าหากอยู่ในน้ำจริงๆ เขาต้องหายใจไม่ออกสิ

เด็กหนุ่มพยายามก้าวเดิน ทว่ากลับทำได้อย่างยากลำบาก สุดท้ายจึงถีบตัวลอยขึ้นจากพื้น มือทั้งสองข้างแหวกว่ายไปข้างหน้า แม้จะมองไม่เห็น แต่เขาก็สัมผัสได้ว่ากำลังเคลื่อนที่ไป

…ว่ายน้ำได้ แสดงว่าอยู่ในน้ำ

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังจะไปไหน รู้แต่ว่ากำลังแหวกว่ายไปเรื่อยๆ

จากที่แค่สงสัย เริ่มกลายเป็นความหวาดกลัว นี่เขาอยู่ที่ไหน ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ ทำไมถึงมีแต่ความดำมืด แล้วต้องอยู่ไปถึงเมื่อไร นี่เขาอยู่คนเดียวใช่ไหม แล้วจะออกไปได้หรือเปล่า หรือจะติดอยู่ในนี้ตลอดไป

มีแสงสว่างจ้ามาจากด้านบน เขาปิดตาแน่น ดวงตาไม่สามารถสู้แสงจ้ากะทันหันได้ ใช้เวลาเพียงครู่หนึ่งเขาก็ลืมตาขึ้นมา ทัศนียภาพข้างหน้าเปลี่ยนไปแล้ว

พื้นที่เขายืนอยู่คือกรวดทรายเล็กๆ รอบตัวเต็มไปด้วยน้ำ ห่างออกไปทางด้านซ้ายก็มีสาหร่ายทะเลลอยอยู่ใกล้ๆ กับก้อนหินขนาดไม่ใหญ่ พอหันไปด้านหลังก็เห็นภาพของใต้มหาสมุทรลึกแบบเลือนลาง

การที่มองผ่านน้ำแบบนี้ทำให้ทัศนวิสัยแย่กว่าปกติ

เขาหันกลับมา ภาพเลือนลางข้างหน้าเป็นแสงสว่างจ้า

ไปในที่สว่าง ย่อมดีกว่าหันกลับไปมองที่มืด

เขาแหวกว่ายไป ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน รู้เพียงแต่ว่าต้องไปข้างหน้า ไปที่ไหนสักแห่งให้รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ไม่อย่างนั้นก็จะรู้สึกหวาดกลัวลึกๆ ตลอดไป

หน้าผากชนวัสดุบางอย่างอย่างรุนแรง เขาถอยหลังไปนิดหน่อย มือเล็กวาดขึ้นมาจับ สัมผัสเย็นเฉียบของของแข็งบางอย่างขวางอยู่ข้างหน้า ของแข็งที่ใสจนมองเห็นภาพที่อยู่ไกล เขาเอามือเคาะดู ทว่าไม่ได้ยินเสียงใดๆ

...กระจก?...

อยู่ดีๆ ก็มีเงามืดตัดผ่าน เขาหรี่ตามอง ภาพตรงหน้าคือผ้าสีสันคุ้นตา เขาพยายามมองขึ้นด้านบน ทว่าก็ไม่เคยอะไรนอกจากภาพเลือนลางของแสงไฟ

...นี่มันอะไรกันแน่…

เงานั้นเดินห่างออกไปแล้ว พอเพ่งมองอีกรอบ ถึงรู้ว่าสิ่งที่กำลังห่างออกไปคือเสื้อของเพื่อนสนิท เขาอ้าปากค้าง เมื่อครู่นี้เป็นจวิ้นฮุยเอง เพื่อนตัวสูงของเขา

คนตัวเล็กพุ่งเข้าไปเอามาหน้าแนบกระจก เมมเบอร์ทุกคนต่างพูดคุยหัวเราะกันด้านนอก เขาเอามือทุบกระจกพร้อมกับส่งเสียงโวยวาย ทว่าไม่ได้ยินอะไรเลย ทุกคนยังคงพูดคุยหยอกล้อ

โดยไม่มีเขา

นี่คืออะไร เขาอยู่ที่ไหน ใครก็ได้! ได้ยินเขาไหม!

มีเสียงแหวกว่ายดังมาจากที่ไกลๆ เขาหันขวับไปมอง ดวงตาเบิกโพลง

สิ่งที่กำลังว่ายมาหาเขาคือปลาทองตัวใหญ่

...ไม่จริง! อย่าบอกนะว่า!!...

เขาหันกลับไป มือสวยทุบกระจกรัวกว่าเดิม ปากก็ร้องเรียกเพื่อนทั้งๆ ที่ไม่มีเสียงออกมา

...จุน! ช่วยฉันด้วย จุน!!!! ฉันอยู่ในตู้ปลา นายช่วยฉันด้วย!!!!!!...




“ฮยอง! ฮยอง! อูจีฮยองครับ!!!” คนตัวเล็กผุดลุกพรวดขึ้นมาจากเตียง มือเล็กคว้ามาข้างหน้า

“จุน!!” ภาพตรงหน้าเป็นผนังห้องนอนที่คุ้นเคยแล้ว และเขาก็อยู่ในชุดเดิม นั่งตัวเปียกโชกอยู่บนเตียงของตัวเอง

“อูจีฮยองครับ?!” เสียงเรียกดังมาจากด้านข้าง พอหันไปมองก็เห็นรุ่นน้องร่วมห้องมองมาด้วยความเป็นห่วงอยู่ เขายกมือขึ้นลูบหน้า พยายามสงบหัวใจของตัวเอง ทว่าแรงกระเพื่อมภายในยังคงคุกรุ่นจนทำให้เริ่มหายใจลำบาก “ฝันร้ายเหรอครับ”

“มินกยู…” 

“ครับ…?” อูจียื่นมือไปจับมือใหญ่ที่วางอยู่บนเตียง เขากำแน่น ร่างทั้งร่างยังคงสั่นระริก เด็กหนุ่มมองด้วยความงุนงง

“ฉัน…” คนตัวสูงขยับขึ้นมานั่งบนเตียง มือทั้งสองข้างรวบมือของเขาไปจับไว้แน่น

“ผมอยู่ตรงนี้ครับฮยอง ผมอยู่ตรงนี้ ฝันร้ายใช่มั้ยครับเนี่ย ร้องลั่นเลย”

...กลัว เขาไม่เคยหวาดกลัวกับความฝันมาก่อน แต่วันนี้เขากลัวมากจริงๆ…

ใบหน้าใสเงยขึ้นมองมินกยู อีกฝ่ายยังคงส่งความห่วงใยมาให้ มือใหญ่ที่กุมอยู่ก็พยายามที่จะถ่ายทอดความอบอุ่นมาให้มากที่สุด

...หากถูกกักขังอยู่ในตู้ปลา เฝ้ามองเมมเบอร์ที่อยู่ห่างออกไป มันจะเป็นอย่างไร การที่ถูกขังอยู่ในพื้นที่ที่มีแต่น้ำนั้น หมายถึงว่าเขาจะไม่เติบโตอย่างนั้นเหรอ หรือหมายความว่าเขาจะขังตัวเองอยู่ในโลกอันมืดมิดตลอดไป หรือมันหมายความว่ายังไง…

อูจีเอนตัวไปพิงเด็กหนุ่ม หน้าผากแนบอยู่กับไหล่กว้าง

...หรือจะหมายความว่าหากวันใดวันหนึ่งที่เขาหมดประโยชน์ หรือไม่มีใครสนใจในตัวตนของเขา เมมเบอร์ทุกคนจะทิ้งเข้าไป อย่างนั้นหรือ…

“ฮยองครับ?”

“เปล่า ไม่มีอะไร…ขอฉันอยู่แบบนี้อีกพักหนึ่งนะ”

เขาไม่ชอบแสดงความอ่อนแอให้น้องๆ เห็น ไม่ชอบที่ให้น้องหรือเพื่อนเห็นว่าเขากำลังกลัว ทว่าตอนนี้เขาฝืนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย หัวใจยังคงเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว ร่างกายก็ยังสั่น

...หากฝันคือสิ่งที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจ แล้วทำไมถึงฝันแบบนี้ แล้วยังจวิ้นฮุย ทำไมถึงมาปรากฏตัวในฝันของเขา…

“ผมอยู่ตรงนี้นะครับ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นข้างหู “ไม่เป็นไรแล้วนะ”

อีจีฮุนถอนหายใจยาว ใช้เวลาสักพักถึงผละตัวออกมาจากหน้าอกอุ่น ตอนนี้เขาควบคุมตัวเองได้แล้วเพราะฉะนั้นจึงดึงมือออกจากการเกาะกุม

“ขอบคุณนะ ฉัน ฝันร้ายไปหน่อย”

“โอเคมั้ยครับ”

“อือ ดีขึ้นแล้วแหละ” เขายกมือขึ้นลูบหน้า พยายามเรียบเรียงเรื่องราวมากมายในหัว พร้อมกับบอกกับตัวเองว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้นเอง

มินกยูทำท่าจะพูดอะไรออกมา แต่ก็มีเสียงเคาะประตูขัดจังหวะขึ้นมาก่อน พอหันไปมองก็เห็นเพื่อนตัวสูงยืนอยู่ ดูจากการแต่งตัวแล้วน่าจะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

อูจีมองเพื่อนนิ่ง คงเป็นเพราะความฝันที่ตกค้าง เลยทำให้เขาอยากคุยกับจุน แม้จะไม่รู้ว่าตัวเองจะพูดเรื่องอะไรก็ตาม

“พวกนายทำอะไรกันอยู่น่ะ”

“ไม่มีอะไรครับ จุนฮยองมีอะไรเหรอครับ”

“ห้องน้ำว่างแล้วน่ะ ฉันอาบเสร็จเมื่อกี้ก็เลยว่าจะมาเรียกอูจี ตั้งแต่กลับมาจากบริษัทยังไม่ได้อาบน้ำใช่มั้ยล่ะ แถมขาก็ยังเจ็บอีกคงอาบลำบาก” มือใหญ่ชูเก้าอี้พลาสติกขึ้นมา “ไปอาบน้ำมั้ยอูจี เดี๋ยวฉันช่วย”

“นายจะช่วยฉันอาบน้ำเหรอ” คงเป็นเพราะความจริงความฝันที่ยังตีกันไปหมด ทำให้เขางุนงงเกินกว่าที่จะปฏิเสธ

“ถ้านายคิดว่าการอาบน้ำโดยที่ใช้ขาแค่ข้างเดียวมันง่ายน่ะ ฉันก็จะไม่ช่วยหรอกนะ” คนตัวสูงเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะช่วยประคองเขาที่กำลังจะลงจากเตียง

“ให้ผมไปช่วยอีกคนมั้ยครับ” เจ้าหมาน้อยอาสา

“ไม่ต้องหรอก ห้องน้ำเล็กขนาดนั้น เข้าไปสองคนก็เต็มแล้ว เอ้า ลุกไหวใช่มั้ย” เขาพยักหน้า แต่ก็ยอมจับมือเพื่อนที่เข้ามาช่วยพยุงแต่โดยดี

“ผม...ผม….” คนตัวใหญ่พูดโพล่งออกมาอีกรอบ

“มีอะไรหรือเปล่า” ชายจากแผ่นดินใหญ่เป็นคนถามขึ้นมาแทน

“ไม่มีอะไรครับ…” จุนหันกลับมามอง ก่อนจะยักไหล่แล้วประคองเขาให้ออกจากห้องนอนไป

มีคนบางส่วนอยู่ที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับส่งเสียงดังโวยวาย เวอร์นอนกับซึงกวานกำลังเล่นอะไรบางอย่างในโทรศัพท์อยู่ ส่วนมยอนโฮก็อ่านหนังสือเงียบๆ อยู่ท่ามกลางเสียงโหวกเหวกนั้น

“นี่กี่โมงแล้วน่ะ”

“ห้าทุ่มแล้วแหละ จริงๆ ฉันจะไปปลุกนายสักพักแล้วแต่เห็นหลับปุ๋ยอยู่ก็เลยปล่อยให้นอน เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเหรอ ฉันได้ยินเสียงนายโวยวายเหมือนเรียกชื่อฉันด้วย” อูจีหัวเราะในลำคอ

“ฝันร้ายน่ะ ฝันไม่ค่อยดีเลย”

“ฝันอะไร” จุนผลักประตูห้องน้ำเข้าไป ภายในยังมีกลิ่นสบู่ลอยฟุ้ง เขาส่ายหน้าไม่พูดอะไร จุนจึงยักไหล่แล้ววางเก้าอี้ลงในโซนอาบน้ำ “นายถอดเสื้อเองได้ใช่มั้ย เดี๋ยวฉันยืนแปรงฟันอยู่ข้างนอกเนี่ยแหละ มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ”

“ถอดได้สิ ฉันเจ็บขาไม่ได้เป็นง่อยซะหน่อย” เพื่อนตัวสูงไม่พูดอะไรอีก เพียงแต่ลากผ้าม่านปิดให้

เขานั่งเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ได้ยินเสียงคนเปิดน้ำที่อ่างล้างหน้าพร้อมกับเสียงแปรงฟัน อีจีฮุนถอนหายใจยาวก่อนจะถอดเสื้อยืดออก

ในหัวยังคงสับสนวุ่นวาย เขาเลยเผลอถามเพื่อนออกไป

“ถ้านายติดอยู่ในตู้ปลา นายจะทำยังไงเหรอ”

“ห้ะ?” 

“ฉันฝันว่าตัวเองอยู่ในตู้ปลา แล้วก็มีนายอยู่ข้างนอก เรียกเท่าไรก็ไม่ได้ยิน” ผ้าม่านเปิดออกพร้อมกับใบหน้าหล่อเหลาของเพื่อน ที่มีฟองยาสีฟันเต็มปาก

“ฝันบ้าอะไรของนายน่ะ” เสียงพูดอู้อี้จนแทบจะฟังไม่ออก

“โว้ย ตกใจหมด” จุนหันกลับไปบ้วนฟองทิ้ง

“ฝันอะไรของนายล่ะนั่น”

“ก็นั่นน่ะสิ ฝันว่าอยู่ในตู้ปลาก็แปลกแล้ว ดันเป็นนายที่อยู่ข้างนอกอีก”

“นายกลัวอะไรอยู่หรือเปล่า หรือกลัวว่าฉันจะทิ้งนายไปหรือไง”

“จะบ้าเหรอ ใครจะไปฝันอะไรสาวน้อยขนาดนั้น”

“แล้วนายคิดอะไรอยู่” เขาถอนหายใจยาวแล้วดึงเสื้อออกจากหัว จุนยื่นมือมาช่วยรับไว้แล้วเอาไปแขวนด้านนอก

“ฉันแค่คิดว่ามันเป็นความกลัวที่ฝังลึกอยู่ข้างในน่ะ การที่คนๆ หนึ่งติดอยู่ในน้ำก็จะไม่ได้ยินอะไรใช่มั้ยล่ะ จริงๆ ฉันติดอยู่กับความคิดเดิมๆ หรือเปล่า เฝ้าบอกตัวเองว่านั่นคือสิ่งที่ดีแล้วและไม่รับฟังอะไรใครเลย” เขาพ่นลมออกมาจากปาก “ปลาตัวเล็กๆ ที่แหวกว่ายอยู่ในตู้ปลาอาจจะคิดว่าโลกของตัวเองกว้างใหญ่มากแล้วก็ได้ ทั้งๆ ที่มันเล็กนิดเดียว และมันก็ว่ายวนอยู่แค่นั้น พอมองแล้วก็อาจจะคล้ายกับฉันก็ได้นะ” เขาหันไปสบตาเพื่อน

“ส่วนนายที่อยู่ด้านนอกตู้ปลาก็เป็นคนที่ฉันอิจฉา มีความฝันและยอมทิ้งทุกอย่างของตัวเองเพื่อไล่ตามความฝัน ออกจากบ้านเกิด พยายามเรียนรู้ในสิ่งที่ไม่คุ้นเคย ทำลายกำแพงมากมายเพื่อสิ่งที่ตัวเองปรารถนา” 

“และสักวันหนึ่งที่พวกนายเห็นว่าฉันยังอยู่ที่เดิม ทั้งพวกนายทั้งกะรัตก็อาจจะทิ้งฉันไปก็ได้”

จุนย่อตัวลง มือทั้งสองข้างตีแปะๆ เข้าที่แก้มนิ่ม

“ตั้งสติหน่อย อีจีฮุน มันเป็นแค่ความฝัน อาบน้ำซะ อากาศค่อนข้างจะเย็นๆ แล้ว จะมานั่งเปลือยท่อนบนแบบนี้ได้ยังไง” มือใหญ่เอื้อมไปดึงฝักบัวลงมา “ส่วนฉันก็แปรงฟันรอนายอยู่ข้างนอกเนี่ยแหละ อยู่ข้างๆ นายตลอด ไม่ได้ไปไหนเลย โอเคนะ”

เขารู้สึกว่าตัวเองราวกับเป็นเด็กน้อย พอมีน้ำเย็นๆ ไหลผ่านหน้า ก็รู้สึกว่าร่องแก้มอุ่นวาบ




จุนยังคงยืนแปรงฟันอยู่ข้างนอก เสียงน้ำไหลภายในไม่ได้ทำให้สบายใจได้เลย เพราะมีเสียงบางอย่างที่ไม่อยากได้ยินลอยมาด้วย สำหรับเมมเบอร์ทุกคนแล้ว อีจีฮุนคือคนที่ทำงานหนักมาตลอด คือคนที่ไว้ใจได้ และเป็นหนึ่งในคนที่เข้มแข็งมากกว่าใครๆ 

ทว่ามีไม่กี่คนที่รู้ว่าเจ้าตัวกักเก็บความเครียดและความกลัวไว้มากแค่ไหน

อูจีไม่ค่อยคุยเรื่องส่วนตัวกับใครมากนัก นอกจากคุปส์ฮยองกับซูนยองที่ยอมพูดด้วยมากกว่าปกติแล้ว ก็มีจวิ้นฮุยที่อายุเท่ากันที่อีกฝ่ายยอมเปิดปากพูดหลายๆ เรื่อง

แต่ก็ไม่ค่อยได้เปิดเผยความอ่อนแอให้เห็นนักหรอก

เสียงน้ำหายไปแล้ว จุนรีบบ้วนปากให้เรียบร้อย

ผ่านไปสักพักก็มีเสียงรูดม่าน ใบหน้าใสที่เปียกไปด้วยหยาดน้ำปรากฏออกมา “เสร็จแล้วเหรอ” อูจีส่ายหัวจนผมเปียกๆ กระจาย

“ฉันใส่กางเกงไม่ได้อ่ะ” คนตัวเล็กย่องแย่งออกมาในสภาพที่ใส่แต่เสื้อยืดและพันผ้าช่วงล่างไว้ เรือนผมที่ชุ่มไปด้วยหยดน้ำทำให้เสื้อเริ่มเปียก

“เอ้า นายนี่มัน ไม่เช็ดผมให้แห้งก่อนเล่า” จุนดึงผ้าขนหนูของตัวเองไปเช็ดผมให้คนตัวเล็ก “มานี่มา ใส่กางเกงด้วย” เขาดึงเพื่อนออกมาจากที่เปียกน้ำก่อนจะหยิบเก้าอี้มาให้นั่ง “วันนี้ทำตัวเป็นเด็กเลยน้า อูจีอ่า”

“ไม่ใช่เด็กสักหน่อย ก็จะเดินโท่งๆ ออกมาได้ยังไงกันเล่า”

“จะอายอะไรกัน ทำอย่างกับไม่เคยเห็นกันอย่างนั้นแหละ ไหน ยกขาขึ้น” พอเห็นเพื่อนที่ทำตัวประหลาดๆ จุนก็เผลอคิดถึงน้องชายที่บ้านขึ้นมา นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอครอบครัว ว่าแล้วก็คิดถึงเหมือนกัน

“ขอบใจนะจุนอ่า” คนตัวสูงไม่ตอบอะไร เพียงแต่เช็ดผมให้คนที่ยังนั่งอยู่

“หมาดๆ แล้ว ไป ออกจากห้องน้ำได้แล้ว ซึงกวานรออาบน้ำอยู่ เดี๋ยวนายต้องทายาอีกใช่มั้ย” อูจีพยักหน้าหงึกหงัก “ค่อยๆ ยืนล่ะ ห้องน้ำมันลื่น”




อีจีฮุนมองเพื่อนที่นั่งอยู่ที่พื้น มือใหญ่กำลังบรรจงทายาและพันแผลที่เท้าให้

น่าแปลกที่พอเป็นจวิ้นฮุย เขากลับไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดหรือไม่อยากให้เข้าใกล้เหมือนอย่างมินกยู บางทีอาจจะเป็นเพราะรู้ว่าในหัวใจของเพื่อนตัวสูงไม่ได้มีอะไรมากจนทำให้เขาคาใจ

ดูเหมือนว่าจุนจะคุ้นเคยกับการทำแผลอยู่มาก ใช้เวลาเพียงไม่นานก็จัดการพันข้อเท้าของเขาเสร็จเรียบร้อย

“เห็นมินกยูบอกว่าเมื่อเช้าขานายบวมนิดหน่อย แต่ตอนนี้ไม่บวมแล้วแหละ รอดูอาการพรุ่งนี้อีกวันแล้วเดี๋ยวไปหาหมออีกรอบนะ จะได้รู้ว่ากลับมาซ้อมได้หรือยัง” เขาพยักหน้า พอลองขยับข้อเท้าดูก็รู้สึกว่าขยับได้มากกว่าที่ควร “อย่าเพิ่งไปขยับมันมากล่ะ เดี๋ยวจะเคล็ดขึ้นมาอีก”

“เป็นยังไงบ้างจุน” โซฟาที่เขานั่งอยู่ยวบเพราะคนมาใหม่ พอหันไปมองก็เห็นเอสคุปส์นั่งดูดนมกล่องอยู่

“ดีขึ้นเยอะแล้วครับฮยอง อีกสองสามวันน่าจะดีขึ้น” ลีดเดอร์พยักหน้า

“งั้นก็รีบพักผ่อนซะนะ” พูดจบก็ลุกเดินกลับไปที่ครัว คงจะหาอาหารยามดึกลงท้องเหมือนอย่างทุกที เขาส่ายหัวเบาๆ ให้กับการกินจุของพี่ชาย

“นายจะนั่งดูทีวีหรือกลับเข้าห้องน่ะ”

“นั่งดูทีวีก่อนล่ะมั้ง ยังไม่ง่วงเลย” จุนลุกขึ้นยืน

“งั้นฉันกลับห้องก่อนนะ” ความรู้สึกบางอย่างพุ่งวูบเข้าสู่หัวใจ พอเขาเห็นเพื่อนทำท่าจะเดินไปมือสวยก็คว้าแขนไว้ อีกฝ่ายหันมามองด้วยความงุนงง

“นายง่วงแล้วเหรอ จะไปนอนเหรอ” นัยน์ตาสองคู่สบกันนิ่ง ก่อนที่ชายจากแผ่นดินใหญ่จะหัวเราะออกมา มือใหญ่ยกขึ้นลูบเรือนผมนุ่มๆ ของเพื่อน

“เปล่า ฉันจะกลับไปเอาโน้ตเพลงในห้องแล้วมานั่งด้วย ยังมีหลายเพลงที่ฉันยังร้องไม่ดีเลย ไม่ได้ไปไหนหรอก” คนตัวสูงย่อตัวลง “ฉันไม่ทิ้งอูจีไปไหนอยู่แล้ว จะอยู่ข้างๆ กวนประสาทต่อไปเนี่ยแหละ”

เขาพยักหน้า

คงเพราะความฝันที่ยังติดค้างอยู่ในหัว ทำให้เผลอแสดงความอ่อนแอออกมามากกว่าที่ควรไปเยอะเลย

“งั้นเดี๋ยวฉันมานะ” 




“โน้ตเพลง….” จุนพึมพำขณะกำลังรื้อของในกระเป๋า เพื่อนร่วมห้องไม่อยู่ในห้อง น่าจะมีบางคนไปอาบน้ำหรือไปแอบนอนอยู่ที่ห้องคนอื่นเหมือนทุกที “อยู่ไหนนะ อ้ะ อยู่นี่เอง”

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น พอหันไปมองก็เห็นมินกยูยืนอยู่ที่กรอบประตู

“จุนฮยองว่างมั้ยครับ” เขาพยักหน้ารับ เด็กหนุ่มจึงปิดประตูห้อง ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความสับสนและลังเล “ผมมีเรื่องอยากคุยด้วยน่ะครับ เรื่องอูจีฮยอง”

จุนขมวดคิ้ว

เขาพอจะสังเกตเห็นอยู่หรอกว่าน้องคนนี้ใส่ใจอูจีมากกว่าที่ควร เพียงแต่ไม่ได้สนใจหรือคิดว่าผิดปกติอะไร เพราะเขาก็ดูแลเพื่อนตัวเล็กมากๆ อยู่แล้ว

แต่ก็ไม่ได้ดูแลเยอะอย่างที่เจ้าเด็กบ้าคนนี้ทำ ไม่ว่าจะเป็นการเตรียมอาหารใส่ตู้เย็นพร้อมโน้ต หรือการวิ่งกลับมาที่หอเพื่อดูแลฮยองตัวเล็ก นี่ยังไม่รวมถึงท่าทีแปลกๆ ก่อนที่เขาจะพาอูจีไปอาบน้ำ

...อ๋อ…

“ถ้าเรื่องอูจีฉันไม่ว่างคุยหรอกนะ”

“เอ้ะ?” เขาลุกขึ้น สายตาประสานสายตา ก่อนที่มือใหญ่จะตบลงบนไหล่น้องชายหนักๆ หลายที

“อะไรที่อยากได้มากๆ ถ้าแสดงออกชัดเจนเกินไป สิ่งนั้นจะหนีไปนะ ยิ่งถ้าสิ่งนั้นมีความกลัวลึกๆ อยู่ในใจค่อนข้างเยอะแล้วน่ะ” มิกนยูขมวดคิ้ว “ความต้องการของคนเรามีไม่สิ้นสุดหรอก ฉันเข้าใจดี แต่ยังไงก็ต้องปิดซ่อนมันไว้บ้างนะมินกยู”

เขาตบบ่าอีกฝ่ายแรงๆ อีกที แล้วเดินออกมา ก่อนจะปิดประตูห้องก็หันไปมองแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยความสับสน

...ยากหน่อยนะมินกยู การช่วงชิงหัวใจของคนๆ นั้นน่ะ ยิ่งคนที่อยากแย่งชิงไม่ได้มีแค่นายคนเดียวแบบนี้แล้ว…

-------------------------------------------------------------------------------------------------

= TALK =


สวัสดีค่า คุโจค่ะ!
หัวข้อวันที่ 15 Fish Tank ค่ะ
บอกตามตรงว่าอย่างยากเลยค่ะ 555555

ตอนแรกตั้งใจจะเขียนจุนฮุนเต็มที่เลยค่ะ แต่ไหงถึงกลายเป็นกยูฮุนไปด้วยแบบเบาๆ 
หลังจากนี้เรื่องราวจะเป็นยังไงน้า
มินกยูที่เริ่มรุกมากกว่าที่เคย แล้วยังเริ่มมีคนรู้เรื่องราวในหัวใจของเจ้าหมาอีก
แถมคนๆ นั้นยังเป็นคู่แข่งคนสำคัญที่อีจีฮุนไว้ใจเล่าเรื่องในหัวใจเลยเชียวน้า

ตอนแรกว่าจะเขียนแต่ละตอนแยกจากกันค่ะ ไปๆ มาเรื่องต่อกันตอนไหนก็ไม่รู้ 5555
ชอบพล็อตที่อูจีบาดเจ็บแล้วมีคนดูแลจังค่ะ แต่ชีวิตจริงไม่เอานะคะ 555
ชอบอีกอย่างคือจีฮุนที่พยายามเข้มแข็ง แต่สุดท้ายก็ไม่ไหว อ่อนแอออกมาให้เมมเบอร์เห็นจนได้
การที่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมา หมายถึงว่าเริ่มสนิทกันมากๆ แล้วสิน้า

จริงๆ คือชอบเห็นน้ำตาลูกค่ะ (ยัยซาดิสท์) 
  
แวะมาคุยมาทักทายกันได้นะคะ

#kakujofic

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #22 wa_rin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 09:59
    จุนน่าร้าคคคค สงสารยัยมิง
    #22
    1
    • #22-1 kakujo59(จากตอนที่ 15)
      28 ตุลาคม 2560 / 12:46
      พี่จุนน่าร๊ากกเน้อออออ

      ยัยมิงก็หงอยไป 5555
      #22-1
  2. #21 icelovely_110 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 20:55
    มิงมีคู่เเข่งเเล้ว เเถมเยอะด้วย
    เเต่เราเชียร์มิงนะ ฮึบ.
    //ไรท์สู้ๆ
    #21
    1
    • #21-1 kakujo59(จากตอนที่ 15)
      28 ตุลาคม 2560 / 12:46
      เอาคู่แข่งกี่คนดีคะ 13 คนเลยดีมั้ยน้อ 55555555

      ขอบคุณมากค่า
      #21-1
  3. #20 veenee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 20:44
    ชอบเวลามีคนดูแลจีฮุนเหมือนกันเลยค่ะ
    ไรท์แต่งสนุกมากก รอติดตามนะคะะ
    #20
    1
    • #20-1 kakujo59(จากตอนที่ 15)
      28 ตุลาคม 2560 / 12:46
      จีฮุนที่มักเข้มแข้ง เวลาอ่อนแอขึ้นมาใครๆ ก็อยากดูแลลล งื้ออออ
      ขอบคุณมากนะคะ > v <)
      #20-1