END [SVT] All x Woozi [ Leaves Are Falling ] #octoberwithwoozi

ตอนที่ 13 : [ Keep a Weather Eye Out ] Vernon x Woozi

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    22 ต.ค. 60

-------------------------------------------------------------------------------------------------
 
ตอนที่ 13
[ Keep a Weather Eye Out  ]
 
Vernon x Woozi
#solhoon #ลัทธิออลจีฮุน


#OctoberwithWoozi
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------


 
“จะต้องโดนคุปส์ฮยองบ่นแน่เลยอ้ะ” คนที่ปกติเสียงดังที่สุดกระซิบกระซาบอยู่หน้าหอ ตาโตๆ มองซ้ายขวาขณะที่เพื่อนกำลังกดรหัสเข้าหอพัก จองฮันหัวเราะแห้งๆ
 
เพราะเป็นตัวตั้งตัวตีชวนน้องๆ ออกไปเล่นบาสโดยที่ไม่ได้คิดหน้าคิดหลัง นักแต่งเพลงตัวน้อยจึงได้รับบาดเจ็บกลับมา โชคดีที่คุณหมอบอกว่าแค่ขาเคล็ด พักผ่อนเยอะๆ ไม่โลดโผน ทานยาทายาให้เป็นเวลา สักสองสามวันก็น่าจะหาย
 
แต่เรื่องโดนด่านี่โดนด่าแน่นอน
 
“ฮยองไม่ต้องประคองผมก็ได้นะครับ คุปส์ฮยองอาจจะไม่เห็น ถ้าเราทำตัวปกติ” อูจีเอ่ย
 
“ได้ที่ไหนกัน หอเราก็อยู่ชั้นบน ต้องขึ้นบันไดอีก อีกอย่างนายคิดว่าด้วยสภาพนี้แล้วคนอื่นจะไม่เห็นจริงๆ เหรอ” เขาได้แต่หัวเราะแห้งๆ เผลอลืมไปว่ามีผ้ายืดพันข้อเท้าข้างขวาอยู่ อีกทั้งยังใส่รองเท้าแตะ
 
ทั้งสี่คนค่อยๆ ขึ้นหอไปอย่างเงียบๆ พอส่องจากประตูทางเข้าก็เห็นว่าภายในเปิดไฟอยู่ น่าจะมีใครสักคนกลับมาจากการซ้อมที่บริษัทแล้ว
 
“มีคนอ่ะ…” มินกยูพึมพำ
 
“แหงสิ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ยิ่งพวกฮยองสั่งให้พวกเราพาตัวอูจีฮยองกลับมาพัก ทุกคนคงยิ่งกลับมาที่หอเร็วกว่าเดิม” รุ่นน้องสองคนมองหน้ากันแล้วยิ้มเจื่อนๆ
 
จองฮันถอนหายใจยาว แล้วไม่สนใจใครทั้งนั้น มือใหญ่ผลักบานประตูเข้าไป
 
คนสองคนยืนคุยกันอยู่หน้าประตู หนึ่งในนั้นคือคนที่พวกเขาหวาดกลัวว่าจะเจอ ส่วนอีกคนคือหนึ่งในแม่บ้านประจำหอ ทั้งคู่หันมามอง มยอนโฮส่งรอยยิ้มมาให้เมื่อเห็นอูจียืนอยู่ข้างๆ พี่ใหญ่
 
ในขณะที่เอสคุปส์ก็เริ่มหน้าเปลี่ยนสี
 
“กลับมาพอดีเลยมินกยู ซึงกวานกับฮันโซลเพิ่งกลับมาจากร้านค้า ซื้ออาหารสดมาเยอะเลย นายมาทำอาหารเย็นหน่อยสิ” คนถูกเรียกพยักหน้าก่อนจะพยายามพาตัวเองออกไปจากสถานการณ์สุ่มเสี่ยง
 
แน่นอนว่าเอสคุปส์ไม่ยอม มือใหญ่คว้าแขนน้องไว้
 
“เดี๋ยวก่อน พวกนายจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นแหละ อธิบายมาซะดีๆ ว่าไปทำอะไรกันมา ทำไมอูจีถึงบาดเจ็บ” ชายหนุ่มจากเมืองจีนกระพริบตาปริบๆ แม้จะตกใจที่เห็นพี่ชายมีผ้าพันที่ข้อเท้า แต่ก็รู้สึกว่าไม่ควรอยู่ตรงนี้จึงรีบลี้ออกไปจากหอพร้อมถุงขยะในมือ
 
“ว่าไง ไหนใครจะอธิบายมา”
 
“เดี๋ยวนะคุปส์ ก่อนจะว่าอะไร ให้พวกเราเข้าไปนั่งก่อนได้มั้ย อย่างน้อยก็เห็นใจอูจีที่เจ็บขาหน่อยเถอะ” ลีดเดอร์ที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดคว้าแขนเขาไว้แล้วประคองให้เดินไปด้วยกัน สามคนที่เหลือได้แต่มองหน้ากันแล้วถอนหายใจ
 
ในห้องนั่งเล่นมีเพียงเวอร์นอนนั่งอยู่ เด็กหนุ่มนั่งใส่หูฟังเล่นมือถืออยู่เงียบๆ
 
เขานั่งลงข้างเด็กหนุ่ม อีกฝ่ายหันมามอง พอจะมองเห็นบรรยากาศประหลาดๆ เลยทำท่าจะลุกไป แต่พอสบตาโดคยอมฮยองที่เต็มไปด้วยการขอความช่วยเหลือ ฮันโซลจึงได้แต่นั่งกระพริบตาปริบๆ
 
“ไหน เล่ามาได้แล้ว” มินกยูมองหน้าเพื่อนแล้วยิ้มแหย สุดท้ายจองฮันจึงถอนหายใจยาวออกมา
 
“ฉันเอง ฉันชวนเด็กๆ ไปเล่นบาสน่ะ อูจีก็เลยบาดเจ็บ พาไปหาหมอมาแล้ว แค่ขาเคล็ดไม่ได้เป็นอะไรมาก นอนพักทานยาไม่ดื้อไม่ซน สองสามวันก็หาย” คนที่เด็กที่สุดในห้องเหลือบตามองขาของพี่ชาย
 
“แล้วนี่นึกยังไงถึงชวนน้องออกไปเล่นบาส ก็รู้ว่าใกล้คัมแบคเต็มทีแล้ว ไม่ควรทำอะไรสุ่มเสี่ยง”
 
“ฉันผิดเองแหละ โทษฉันได้เลย” พี่ใหญ่ยอมรับผิดแต่โดยดี เอสคุปส์กัดริมฝีปาก แต่ยังไม่ทันจะได้ว่ากล่าวอะไร อูจีก็ยกมือขึ้นสูง ทุกคนหันมามอง
 
“คุปส์ฮยอง” คิ้วหนาเลิกขึ้น “ผมหิว”
 
ฮันโซลที่เห็นโดคยอมส่งซิกมาสักพักใหญ่แล้วจึงรีบสวนต่อ “ผมกับซึงกวานซื้อของมาเยอะเลยครับ มีทั้งเนื้อของโปรดอูจีฮยอง ทั้งข้าวทั้งรามยอน แล้วเมื่อเช้านี้โจชัวฮยองเอาซอสจากอเมริกามาวางไว้ในครัวด้วยครับ ผมว่าอูจีฮยองน่าจะชอบ”
 
“ซอส?” ลูกคู่ตัวสูงรีบรับทันที
 
“ใช่ครับๆ มินกยูฮยองเคยเห็นมั้ยครับ ที่ชื่อว่า Texas Pete เขาว่ากันว่าเอาไว้ทานกับสเต็กอร่อยมากเลย”
 
“เคยได้ยินๆ งั้นฉันรีบทำดีกว่า พวกฮยองหิวกันแล้วนี่ ซอกมิน ไปช่วยกัน” คนถูกเรียกลุกพรวด แล้วไม่รอให้ลีดเดอร์พูดอะไรต่อ ทั้งสองรีบเผ่นออกจากที่นี่ทันที
 
เป้าหมายจึงเบนกลับไปที่จองฮัน
 
แต่ฮันโซลผู้รักพี่ๆ ยิ่งกว่าใครก็รีบพูดขัด
 
“จริงสิ! ผมลืมซื้อเครื่องดื่มมา ในตู้เย็นมีแต่น้ำเปล่า อูจีฮยองชอบโคล่าไม่ใช่เหรอครับ ออกไปซื้อกันมั้ยครับ” เป็นโชคดีที่มีลูกคู่ที่ดีเดินผ่านบริเวณนี้ ซึงกวานโผล่หน้าเข้ามา
 
“ไหน ใครจะไปซื้อน้ำ ผมออกไปด้วยสิ นมในตู้เย็นหมดเกลี้ยงเลย” จองฮันยิ้มกว้าง
 
“ซึงกวานนี่ของฮยอง ออกไปซื้อน้ำกันดีกว่า ไปกันๆ” พี่ใหญ่ตัวการรีบออกจากห้องไปทันที เอสคุปส์ถอนหายใจยาวอีกรอบ อารมณ์คุกรุ่นในใจยังไม่หายและไม่รู้จะเอาไปลงกับใคร
 
“น่าๆ คุปส์ฮยอง ผมไม่ได้เป็นอะไรแล้ว แค่ขาเคล็ดเฉยๆ จองฮันฮยองแค่หวังดีอยากพาผมไปผ่อนคลายแค่นั้นเอง แล้วเล่นบาสก็สนุกดีด้วย ผมแค่พักผ่อนแค่สองสามวันก็กลับมาเดินกลับมาเต้นได้ตามปกติแล้ว ดีซะอีก ได้พักด้วย ฮยองอยากให้ผมพักไม่ใช่เหรอ”
 
“อย่างน้อยสองสามวันนี้อูจีฮยองก็จะได้นอนเล่นอยู่ที่หอทั้งวันแบบที่ฮยองต้องการยังไงล่ะครับ” ลูกคู่หน้าฝรั่งรีบเสริม คนโดนตะล่อมกรอกตาไปมา อยากจะว่าอะไรสักอย่างก็ว่าไม่ออก มือใหญ่จึงวางแหมะลงบนผมทุยๆ
 
“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว สองสามวันนี้ก็อย่าซ่า นั่งเล่นนอนเล่นที่หอไป” เขาพยักหน้ารับ “งั้นเดี๋ยวฉันไปบอกมินกยูให้ทำอาหารเผื่อทุกคน แล้วก็ไปเรียกเด็กๆ กลับมาที่หอด้วย ตอนนี้นายก็พักไปก่อนนะ ฮันโซล ดูแลพี่เขาด้วยนะ”
 
พอสั่งจบก็เดินออกจากห้องนั่งเล่นไป หลังจากเงี่ยหูฟังสักพักใหญ่จึงได้ยินเสียงปิดประตูหอ ดูเหมือนลีดเดอร์จะตัดสินใจเดินไปเรียกทุกคนจากบริษัทแทนการโทรหา
 
หรือไม่ก็ออกไปหาที่ระบายอารมณ์ที่ไม่ใช่การตวาดอะไรใส่น้องๆ
 
พวกเขาสองคนถอนหายใจพร้อมกัน
 
“ขอบใจนะฮันโซลอ่า”
 
“ไม่เป็นไรหรอกครับ ฮยองก็ไม่ระวังตัวเลย ดีนะที่ไม่ได้เป็นอะไรมาก” เขาหัวเราะแห้งๆ พิงตัวลงไปบนโซฟาตัวแข็ง
 
“ลืมไปว่าไม่ค่อยได้ออกกำลังกายน่ะ วิ่งเพลินไปหน่อย”
 
“ขอผมดูหน่อยได้มั้ยครับ”
 
“มันก็ได้อยู่หรอก แต่ไม่ได้เป็นอะไรมาก หมอก็พันข้อเท้ามาให้แล้ว ไม่บวมไม่แดงอะไรด้วย แค่เจ็บนิดๆ หน่อยๆ เวลาเดินน่ะ”
 
“แต่อูจีฮยองยอมไปหาหมอ แสดงว่าอาการหนักอยู่สินะครับ” เขาหัวเราะเสียงใส
 
“เปล่าหรอก จองฮันฮยองบังคับน่ะ ถ้าไม่ไปต้องโดนแบกขึ้นบ่าไปแน่นอนเลย” คนตัวเล็กยืดแขนบิดขี้เกียจ “ว่าแต่เริ่มง่วงแล้วแฮะ สงสัยวันนี้จะออกแรงเยอะไปหน่อย พวกมินกยูเพิ่งทำอาหาร กว่าจะได้กินคงอีกสักชั่วโมงหนึ่ง”
 
“นอนมั้ยครับ เดี๋ยวผมพาไปที่ห้องนอน”
 
“ไม่อ่ะ  เดี๋ยวพอกินข้าวก็ต้องเดินมาแถวนี้อีก ฉันขี้เกียจเดิน” เขาพูดจบแล้วก็เอนตัวมาพิงไหล่เด็กหนุ่มเหมือนที่เคยทำประจำ คนอายุน้อยกว่าเบนหน้าไปมอง พอเห็นแก้มนิ่มๆ เบียดอยู่ที่ไหล่ก็ขยับรอยยิ้ม
 
“จะนอนตรงนี้เหรอครับ”
 
“อื้อ….ยืมไหล่หน่อยนะ” เวอร์นอนไม่ตอบ เพียงแต่ขยับตัวนิดหน่อยให้พี่ชายได้นอนถนัด มือใหญ่หยิบหมอนอิงแถวนั้นมาให้ เขาคว้ามากอดไว้…แต่กอดทั้งหมอนนุ่มๆ และแขนของน้องชายไปพร้อมกัน
 
จริงๆ แล้วอูจีไม่ชอบสกินชิป
 
แต่นั่นไม่ใช่เวลาตอนง่วงนอน
 
“ฮันโซลอ่า”
 
“ครับผม”
 
“ทำอะไรอยู่” เด็กหนุ่มหัวเราะ
 
“เป็นหมอนให้ฮยองยังไงล่ะครับ”
 
“เป็นแค่หมอนได้ยังไง กล่อมด้วยสิ” คนง่วงที่เอาแต่ใจนั้นค่อนข้างน่าเอ็นดู ฮันโซลวางโทรศัพท์ลงก่อนจะพยายามนึกเพลงที่อยากร้อง จริงๆ แล้วก็มีเพลงหลายเพลงอยู่ในหัว แต่พอเห็นใบหน้าน่ารักที่อิงอยู่ข้างๆ ก็นึกไม่ออก
 
สุดท้ายแล้วก็คิดได้แต่เพลงๆ หนึ่ง
 
“We've been together for a while now
We're growing stronger everyday now
It feels so good and there's no doubt”
 
“อ่า นี่เพลง Stay With Me ของ John Legend นี่นา” เขาพึมพำ เพลงนี้เป็นเพลงค่อนข้างเก่าแล้ว แต่ในวงการคนฟังเพลงย่อมรู้จักกันดี
 
“ครับ ฮยองไม่ชอบเหรอครับ”
 
“ไม่…ร้องต่อสิ”
 
“I will stay with you as each morning brings sunrise
And the flowers bloom in springtime
On my love you can rely
And I'll stay with you”
 
อูจีขยับรอยยิ้มกว้าง
 
“Oh I'll stay with you through the ups and the downs
Oh I'll stay with you when no one else is around
And when the dark clouds arrive”
 
เด็กหนุ่มมองพี่ชายที่ลมหายใจค่อยๆ ผ่อนคลาย ดูเหมือนเสียงหวานๆ ของตัวเองจะกล่อมให้อีกฝ่ายเข้าสู่นิทราได้อย่างรวดเร็ว
 
“I will stay by your side
I know we'll be alright”
 
มือใหญ่คว้าเสื้อคลุมของตัวเองที่วางทิ้งไว้ข้างตัวตอนกลับมาถึงหอ ก่อนจะคลี่มาคลุมตัวคนที่หลับลึกไปแล้ว กลิ่นหอมจากเรือนผมสีแดงทำให้หัวใจสงบพิกล
 
“I will stay with you”
 
สงบจนเขาเผลอกดจมูกลงไป
 
ไม่ใช่เรื่องง่ายนักที่จะได้แตะเนื้อต้องตัวพี่ชายแบบนี้
 
“ฝันดีนะครับ จีฮุนฮยอง”
 
 
 
 
--
 
 
 
 
“ซอกมินอ่า ไอซอสนี้มันใช้ทำอะไรยังไงอ่ะ นายรู้มั้ย” เชฟมือหนึ่งแห่งหอเซบงหยิบขวดแก้วสีแดงขึ้นมาพลิกซ้ายพลิกขวา คนถูกถามมองตามแต่ก็เกาหัวด้วยความงุนงง
 
“คงต้องลองถามโจชัวฮยอง แต่เหมือนได้ยินว่าซ้อมร้องเพลงอยู่ที่บริษัทนะ นายลองออกไปถามเวอร์นอนดูสิ” เด็กหนุ่มพยักหน้า แต่พอออกมาที่ห้องนั่งเล่นก็แทบจะทำขวดในมือหล่น
 
พี่ตัวเล็กของเขานอนซบไหล่เด็กหนุ่มหน้าฝรั่งอยู่ หัวทุยๆ นั้นแทบจะหนุนอยู่บนอก แล้วยังแขนเล็กๆ ที่กอดแขนของเจ้าเด็กตัวใหญ่ด้วย
 
“มีอะไรเหรอครับ ฮยอง” เขาอ้าปากพะงาบๆ เวอร์นอนเอียงคอลง เขายังคงเงียบ เงียบจนโดคยอมที่อยู่ในครัวต้องเดินออกมาดู
 
“เงียบทำไมเล่า อ้ะ…” คนต้นเรื่องมองฮยองทั้งสองคนก่อนจะเห็นขวดซอสเจ้าปัญหาในมือพี่
 
“จะถามเรื่องซอสเหรอครับ จริงๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ แต่ถ้าฮยองสงสัยเดี๋ยวผมลองหาในเน็ตให้นะครับ” มินกยูยังคงพูดไม่เป็นจนโดคยอมต้องกลั้นขำ
 
“ขอบคุณมากฮันโซล เดี๋ยวพวกฉันไปทำอาหารต่อล่ะ ไปได้แล้ว มายืนงงเป็นหมาโดนเจ้าของทิ้งอยู่นั่นแหละ” เขาอยากอ้าปากด่าเพื่อนสักสามคำ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะการเปรียบเทียบนั้นก็เห็นภาพชัดเจนเหลือเกิน
 
…ไม่ยุติธรรมเลย ทำไมโลกใจร้ายกับเขาจัง อูจีฮยองอ่า…
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------


= TALK =


สวัสดีค่า คุโจค่ะ!
หัวข้อวันที่ 13 Texas Pete ค่ะ
 
เห็นหัวข้อแล้วน้ำตาไหลเลยค่ะ มันคืออะไร 555555
พอไปค้นมาถึงรู้ว่ามันคือซอสยี่ห้อหนึ่งในอเมริกา 555
แม่คะ มันจะเอาไปอยู่ในฟิคยังไง๊ยยยยย
 
โชคดีที่คนสุดท้ายที่เหลือคือฮันโซล T v T
แม้จริงๆ ซอสจะไม่ได้เกี่ยวกับเวอร์นอนเลย พิจอชของเลาเลยถูกดึงชื่อมางงๆ

สำหรับเรื่องเพลงที่เวอร์นอนร้อง ชื่อเพลงก็ตามที่อูจีพูดค่า
Stay With Me
จริงๆ มันเริ่มจากที่เราไปอ่านประวัติของฮันโซลมา
น้องน่อนเคยพูดว่า
[ ถ้าเวอร์นอนต้องร้องเพลงกล่อมผู้หญิงซักคน เขาจะเลือกเพลง Stay With You ของ John Legend ]
เพราะฉะนั้นก็เลยกาวเลยค่ะ ฮาาา
ใครอยากตามไปอ่านก็ตามลิงค์เลยค่ะ
 
น้องมินกยูที่น่าสงสาร 5555555
เราแค่ชอบแกล้งน้องค่ะ เห็นแล้วคิดถึงน้องหมาที่แสดงอาการออกมาอย่างชัดเจน
น่าเอ็นดูแรงมาก
เลยโดนเราแกล้งทุกตอนเลย 555
 
ไม่ต้องน้อยใจไปนะมินกยูอ่า ตอนหน้าก็เป็นของนายแล้วนะ 5555555555
 
แวะมาคุยมาทักทายกันได้นะคะ

#kakujofic

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #77 jaja_7892 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 22:07
    อ้ายยย สงสารยายมิงมากกก 5555
    #77
    0
  2. #36 Maimai (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 09:16
    เห็นภาพจริงๆค่ะ ที่โดคยอมบอกว่าน้องเหมือนหมาโดนเจ้าของทิ้ง ถถถถ ลูกกก เอ็นดูเหลือเกิน. ตอนน่อนหอมผมอูจีคือฟินอะ ละมุนนน ><
    #36
    1
    • #36-1 kakujo59(จากตอนที่ 13)
      12 พฤศจิกายน 2560 / 20:31
      ยัยมิงเหมือนน้องหมาเลยค่ะ 55555555555 น่าเอ็นดู
      ส่วนน้องน่อนก็เอ็นดูพี่เหลือเกิน T v T))
      #36-1
  3. #18 icelovely_110 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 11:47
    มินกยูที่น่าสงสาร น่อนมีควาทละมุนอ่ะ
    #18
    2
    • #18-1 kakujo59(จากตอนที่ 13)
      23 ตุลาคม 2560 / 18:11
      น่าสงสารมากจริงๆ ค่ะ ใครไม่รู้ขี้แกล้ง 555555
      #18-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(