END [SVT] All x Woozi [ Leaves Are Falling ] #octoberwithwoozi

ตอนที่ 12 : [ As Right As Rain ] Jeonghan X Woozi

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 707
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนที่ 12
[ As Right As Rain ]

Jeonghan x Woozi
#jeonghoon #ลัทธิออลจีฮุน

#OctoberwithWoozi

-------------------------------------------------------------------------------------------------

อีจีฮุนรู้สึกแปลกๆ ตอนแรกก็คิดว่าตัวเองอาจจะคิดไปเอง ทว่ายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ใช่ มีบางอย่างแปลกไป

นักแต่งเพลงตัวเล็กนั่งขมวดคิ้วอยู่หน้าปฏิทินตั้งโต๊ะ ตั้งแต่ที่เริ่มรู้สึกถึงความประหลาด เขาก็ออกไปซื้อปฏิทินที่ร้านสะดวกซื้อมา พอมานั่งนับวันดีๆ ถึงเห็นว่าในช่วงเดือนที่ผ่านมา ทุกอย่างผิดปกติ

ตลอดเวลาการทำงาน เขามักจะกำหนดเดทไลน์อยู่เสมอ ซึ่งเวลามักจะชนๆ กันจนแทบจะไม่มีเวลาพัก ซึ่งเมมเบอร์ทุกคนรู้เรื่องนี้ดี และไม่เข้ามายุ่งวุ่นวายอะไรกับชีวิตของเขา ต่อให้เขาขลุกอยู่ในห้องสองวันก็ไม่มีใครมาตามหา

ทว่าช่วงนี้งานเยอะผิดปกติ เขาก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าเขาอยู่สตูดิโอนานติดกัน 3 วันบ่อยครั้งเหลือเกิน ซึ่งทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น จะมีเมมเบอร์เข้ามากวนถึงในห้องทำงานของเขา

เริ่มจากจีซูฮยองที่เดินเข้ามาหน้ามึนๆ มยอนโฮที่ลากเขากลับไปนอนที่หอ คุปส์ฮยองที่เอาอาหารมาล่อจนห้องเต็มไปด้วยกลิ่น หรือซึงกวานกับซูนยองที่อยู่ดีๆ ก็เข้ามาโวยวายเล่นตลกเสียงดังจนเขาทำงานไม่ได้ แถมไล่ก็ไม่ไป

นี่ยังไม่นับเหตุการณ์ประหลาด เช่น ประตูห้องทำงานที่เปิดอยู่อย่างมีนัยยะ กาแฟซองที่เขาจะตุนไว้ในลิ้นชักก็มีวิชานินจาหายไปดื้อๆ หรือบางที ไลน์ของเมมเบอร์สามสี่คนที่อยู่กับเขาดังพร้อมกัน แต่ของเขาไม่ดัง

มันแปลก...แปลกมากๆ ด้วย

และวันนี้เขาก็อยู่ที่สตูดิโอเป็นวันที่ 3 แล้ว จริงๆ แล้ววันก่อนเขาขนถุงนอนกับผ้าห่มมาทิ้งไว้ที่สตูดิโอเนื่องจากขี้เกียจกลับหอ การใช้ชีวิตประจำวันก็ยังเป็นปกติ นอนตั้งแต่ตี 2 ตื่น 7 โมงเช้า กินข้าวกินกาแฟ ทำงาน อาบน้ำที่ห้องซ้อม เพียงแต่ว่าไม่ได้กลับไปเจอหน้าเมมเบอร์เท่านั้นเอง

เขานั่งกอดอกมองเวลา

วันนี้ไม่มีงานอะไรหรอกนะ เดทไลน์ก็ผ่านพ้นไปแล้วด้วย ตามปกติแล้วเวลาแบบนี้เขาจะกลับไปขดตัวอยู่ที่หอยันบ่าย ทว่าช่วงนี้เขานอนเต็มอิ่มตามปกติจึงไม่ได้รู้สึกเพลียอะไร

เขาแค่รอเวลา

มีเสียงไลน์เด้งมาจากด้านนอก…เสียงที่ไม่ได้ดังนัก ซึ่งตามปกติเขามักจะไม่ได้ยินเพราะใส่หูฟังอยู่ แต่วันนี้เสียงนั้นดังชัดเต็มสองรูหูเลยทีเดียว

มีเสียงดังอีกสองรอบ พร้อมกับเสียงฝีเท้า

เด็กหนุ่มหมุนตัวกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ เขาเสียบหูฟังแต่ไม่เปิดเสียง

ประตูห้องเปิดผ่าง พร้อมกับเสียงโวยวาย

“จีฮุนนี่จังงง~~~” คนตัวเล็กถอนหายใจยาว ยังไม่ทันจะได้หันไปมองผู้บุกรุกก็ถลาเข้ามากอดไว้ มือใหญ่ยื่นลูกบาสเก็ตบอลมาตรงหน้า แก้มเนียนราวกับผู้หญิงเบียดอยู่บนไหล่ของเขา “ไปเล่นบาสกัน งานเสร็จหรือยัง”

“จองฮันฮยองว่างเหรอครับ”

“คุปส์ให้ฉันว่างงานหนึ่งวัน ฉันเลยมาชวนอูจีไปเล่นบาสด้วยกันยังไงล่ะ”

“ปกติเวลาฮยองว่างจะชอบนอนอยู่ที่หอไม่ใช่หรือครับ”

“แต่วันนี้ฮยองอยากไปออกกำลังกายกับจีฮุนนี่นา อากาศดีขนาดนี้จะมาขลุกอยู่แต่ในห้องได้ยังไง ไปกันเร็ว ไปกับฮยองหน่อยน่า”

“ไปชวนคนที่เล่นเก่งๆ ไม่ดีกว่าเหรอครับ อย่างมยอนโฮไง?”

“ชวนคนที่เล่นเก่งไปแล้วจะสนุกอะไร ต้องชวนคนที่ไม่เก่งมากสิ จะได้เสมอๆ กัน ไปกันเถอะน่า อูจีอ่า ไปนะ” คนพูดเก่งไม่พูดเปล่า มือข้างที่ว่างพยายามฉุดกระชากลากถูคนที่ยังนั่งติดเก้าอี้ให้ลุก

“ไม่ไปครับ”

“ไปด้วยกันนะ ไปด้วยกัน”

“ไม่ไป…” พี่ใหญ่ของวงแกล้งถอนหายใจ คนตัวสูงก้มตัวลงมา เพราะไม่ทันตั้งตัว คนไม่ชอบสกินชิปถึงหลบไม่ทัน รู้ตัวอีกทีหน้าสวยๆ ของจองฮันฮยองก็มาอยู่ในระยะประชิด

“ถ้าไม่ไปด้วยกัน จีฮุนก็น่าจะรู้นะว่าฮยองจะทำอะไร” คนตัวเล็กลุกพรวด

ก็ไม่รู้หรอกนะว่าฮยองจะทำอะไร แต่พอคิดถึงคนที่ชอบสกินชิปคนนี้แล้ว เขาก็คิดว่าไม่เสี่ยงจะดีกว่า ถ้าเป็นคนอื่นยังพอเลี่ยงหรือลงไม้ลงมือได้ แต่กับจองฮันฮยอง เขาไม่กล้า

“ไปไหนครับ”




สุดท้ายเขาก็โดนลากออกมา ที่น่าแปลกใจคือพอออกมาหน้าห้องก็เจอลูกหมาน้อยสองตัวนั่งกระดิกหูอยู่….มินกยูกับซอกมินลุกขึ้นส่งเสียงดี้ด้าแบบผิดสังเกตตอนที่ฮยองตัวสูงชวนไปเล่นบาส

...ไม่เนียนสักอย่าง อะไรของเจ้าพวกนี้ จะเล่นอะไรกัน

สถานที่ที่เขาถูกเมมเบอร์พามาคือสนามบาสแห่งหนึ่งที่ไม่ไกลจากบริษัทเท่าไร คงเป็นเพราะว่ายังเป็นเวลาบ่ายจึงไม่ค่อยมีคนมาใช้งานมากนัก โชคดีที่วันนี้อากาศดี แดดไม่ค่อยแรง อากาศจึงสบายๆ เหมาะกับการมาเล่นกีฬา

จองฮันฮยองยังคงลากเขาเดินดุ่มๆ ไปที่แป้นบาส 

“แบ่งทีมกัน 2-2 เนอะ ในฐานะที่ฮยองเป็นคนชวนออกมา ฮยองจะเลือกอูจีอยู่ทีมเดียวกัน” 

“ได้ยังไงครับ คนเล่นกีฬาเก่งสองคนไปอยู่ด้วยกัน พวกผมก็พังสิ” โดคยอมโวยวาย

“ฉันก็เล่นกีฬาเก่งนะ”

“ย่าห์! มินกยู อย่ามาพูดมั่วนะ”

“น่าๆ อย่าพูดอะไรมากเลย มาเล่นบาสกันดีกว่า เดี๋ยวเย็นๆ คนจะเยอะเอาน่า” พูดจบคนที่ถือบอลอยู่ก็กระโดดถอยตัวห่างไป มือสวยเลี้ยงลูกในมือเป็นสัญญาณเปิดเกม รุ่นน้องสองคนเห็นดังนั้นจึงเริ่มเล่นตามทันที

เขาถอนหายใจยาว

...เอาเถอะ ยังไงก็ว่างอยู่แล้วนี่นา…




เสียงกร้อบดังขึ้นมาตอนที่เขากำลังวิ่งไล่คนตัวสูง สัมผัสเจ็บแปลบแล่นวูบมาจากข้อเท้า คนตัวเล็กหยุดขา ความเจ็บปวดที่แม้จะเบาบางแต่เขาก็รู้ดีว่ามีปัญหาเกิดขึ้นที่ขาข้างขวา

เขาลองก้าวดู มันไม่ได้เจ็บเท่าที่คิด แต่พอลงน้ำหนักไปก็รู้สึกเจ็บจนเผลอเบ้หน้า เขาลองขยับข้อเท้าและมันก็ยังขยับได้ตามปกติ เพียงแต่รู้สึกเจ็บแปลบๆ

...อาจจะแค่เคล็ด…

ต้องหยุดเล่น ไม่งั้นจะกระทบต่อการคัมแบค

“อ๊า ฮยองเหนื่อยแล้วล่ะ” อูจีเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็เห็นจองฮันยืนเลี้ยงลูกอยู่กับที่ มีมินกยูยืนขวางอยู่ข้างหน้า นัยน์ตาสวยๆ หันมาสบเขาครู่หนึ่งก่อนหันกลับไปมองรุ่นน้อง

“อะไรกันครับ เล่นมาแค่สิบนาทีเอง”

“ก็เหนื่อยแล้วนี่นา”

“อายุแค่นี้เองก็เหนื่อยแล้วเหรอครับ” หนึ่งในโวคัลไลน์แซว นางฟ้าแห่งเซเว่นทีนส่งเสียงในลำคอก่อนจะปาลูกบาสในมือใส่คนพูดมาก

“พูดมากน่าโดคยอมมี่ เนี่ย ถัดจากนี้ไปสองบล็อคมีร้านสะดวกซื้ออยู่ ไปซื้อน้ำให้ฮยองหน่อยสิ”

“ตรงนี้ก็มีตู้กดน้ำนี่ครับ ต้องไปซื้อที่นั่นด้วยเหรอ”

“ก็ตรงนี้ไม่มีที่ฮยองอยากกินนี่นา นายก็รู้นี่ว่าฉันชอบอะไร เอานี่ เงิน ซื้อมาเผื่อทุกคนเลยนะ มินกยูไปกับเพื่อนด้วยสิ” คนถูกเรียกชื่อเอานิ้วชี้หน้าตัวเอง

“ผมด้วยเหรอครับ แค่นี้เอง ซอกมินไปเองได้หรอกน่า”

“ไปเถอะน่า ฮยองสั่งให้ทำอะไรก็ทำสิ” แม้น้องสองคนจะมีสีหน้างุนงงแต่ก็รับเงินไปแต่โดยดี ทว่าพอหันหลังเดินไปได้สองสามก้าวก็ถูกรั้งไว้อีกรอบ “หาร้านขายยาแถวนั้นให้ด้วยสิ หรือถ้าไม่มีก็ลองดูที่ร้านสะดวกซื้อให้หน่อย”

“ฮยองจะเอาอะไรครับ แผ่นแก้ปวดหลังเหรอ””

“ย่าห์! เด็กพวกนี้นี่! ซื้อผ้าพันข้อเท้า ยาแก้ปวดทั้งกินทั้งทามาด้วย” พอได้ยินของที่สั่งซื้อ เด็กสองคนก็ทำหน้าตาตื่น

“ฮยองเจ็บตรงไหนเหรอครับ!”

“ไม่ใช่ฮยองหรอกน่า ไปได้แล้ว” โดคยอมทำท่าจะพูดอะไรต่อ แต่เพื่อนก็รั้งไหล่ไว้ พอหันหน้าไปมองก็เห็นใบหน้าคล้ำบุ้ยใบ้มาทางเขา เด็กหนุ่มถึงเงียบไป

“เดี๋ยวจะรีบกลับมานะครับ” พูดจบทั้งสองคนก็วิ่งทึกทักไปทันที จองฮันฮยองถอนหายใจแล้วหันมาหาเขา

“เอาล่ะ จีฮุนนี่ ไปนั่งกันเถอะ” อูจียังคงมีสีหน้างงงวย รู้ตัวอีกทีก็ถูกพี่ลากไปที่เก้าอี้ยาวแล้ว การก้าวขาเต็มไปด้วยความยากลำบาก แม้จะรู้ว่าฮยองตัวสูงเห็นอาการของตนเองแล้ว แต่เขาก็ไม่อยากให้เป็นห่วงมาก

“ฮยองไม่น่าชวนออกมาเล่นบาสเลย ลืมไปสนิท ไหน นั่งลง ขอดูข้อเท้าหน่อย”

“ดูออกด้วยเหรอครับ” เขามองพี่ชายที่นั่งยองๆ ลงตรงหน้า มือสวยบรรจงถอดรองเท้าของเขาออก “ไม่ต้องครับ เดี๋ยวผมถอดเอง”

“อย่าดื้อน่า นายหยุดวิ่งกะทันหันแล้วยังทำหน้าแปลกๆ อีก มีเหรอจะดูไม่ออก ฉันก็ลืมไปว่าพวกเราไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย ยิ่งช่วงนี้อูจีเอาแต่ขังตัวเองทำงานอยู่ในสตูดิโอ มาวิ่งแบบนี้มีโอกาสบาดเจ็บสูง ไหน เจ็บมั้ยน่ะ”

แม้จะเผลอเบ้ปากตอนจองฮันฮยองขยับข้อเท้า แต่เขาก็ปฏิเสธไปด้วยสัญชาตญาณ

“ดื้อจังน้า ดีนะข้อเท้าไม่บวม สงสัยน่าจะเคล็ด แต่ไปหาหมอหน่อยน่าจะดีกว่า เดี๋ยวรอเด็กๆ ซื้อยามาก่อน แล้วไปหาหมอด้วยกันนะ”

“ไม่ต้องหรอกครับ ถ้าแค่เคล็ด ทายาก็น่าจะหาย”

“ดื้อไม่เปลี่ยนเลยนะ ฮยองบอกให้ไปหาหมอก็หาหมอสิ”

“แค่อาการตัวเองผมรู้อยู่แล้ว ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” พี่ชายเอียงคอลง นัยน์ตาสวยๆ จ้องพร้อมกับขยับรอยยิ้มมีเลศนัย

“อูจีอ่า”

“อะไรครับ”

“อูจีเป็นเด็กน้อยของใครเหรอ” คำถามที่ได้ยินเป็นประจำเพียงแต่เปลี่ยนชื่อนำหน้าทำให้คนฟังชะงักไป เขากระพริบตาปริบๆ ยิ่งพอเห็นพี่มองมาด้วยตาใสๆ ก็ยิ่งงุนงง

“ครับ?”

“อูจีเป็นเด็กน้อยของใครกันน้า”

“ผมไม่ใช่ดีโน่นะ” จองฮันยังคงยิ้ม คนตัวสูงคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกับยืดตัวขึ้นมาใกล้ขึ้น

“จีฮุนนี่เป็นเด็กน้อยของใครกันนะ” เขาเลือกที่จะเงียบ พี่ชายยังคงมีรอยยิ้มละไมอีกทั้งยังยืดตัวขึ้นมาใกล้ขึ้น “ว่าไง จีฮุนนี่เป็นเด็กน้องของใคร”

“ผมไม่ได้เป็นเด็กน้อยของใครทั้งนั้นแหละ” ครานี้ใบหน้าสวยแทบจะมาอยู่ในระยะประชิด มือทั้งสองข้างจับแก้มนิ่มๆ ของเขาไว้

“ตกลงจีฮุนนี่เป็นเด็กน้อยของใคร” เขาอยากจะขยับตัวหนี แต่พี่ชายก็จับไว้แน่นจนไม่อาจจะขยับตัวไหน คิ้วน้อยๆ เลยขมวดจนแทบเป็นปม

ปกติคนในวงชอบสกินชิปเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว อย่างจองฮันฮยองก็เคยเล่นกับจีซูฮยองจนปากชนกันไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงหอมแก้ม กอด หรือการจับไม้จับมือ ทว่าเขาไม่ชอบ และคนในวงก็รู้ดี ดังนั้นถ้าไม่ได้อยู่หน้ากล้องทุกคนจะไม่ค่อยยุ่งกับเขา

เฉกเช่นเดียวกับจองฮันฮยอง พี่ชายคนนี้จะมาเกาะแกะวอแวเขาน้อยกว่าคนอื่นมาก

แล้วนี่เกิดนึกอะไรขึ้นมา

เขาหลับตาปี๋เมื่อหน้าผากมาชนหน้าผาก

“ตกลงจีฮุนนี่เป็นเด็กน้อยของใครกัน”

“ผม ไม่ใช่ เด็ก แล้ว นะครับ!”

“ไม่ใช่เด็กแล้วทำไมถึงดื้อ มีแต่เด็กเท่านั้นนะที่ดื้อไม่อยากไปโรงพยาบาลตอนที่เจ็บป่วยน่ะ” ลมหายใจร้อนยังอยู่ในระยะประชิด อีกทั้งกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของฮยองก็ยังวนเวียนอยู่แถวจมูก

“ผมไม่ได้ดื้อ…”

“ไม่ได้ดื้อ งั้นก็ต้องให้ฮยองพาไปโรงพยาบาล” พออ้าปากจะเถียง พี่ชายก็รีบสวนต่อ “ไม่งั้นก็บอกมาว่าจีฮุนนี่เป็นเด็กน้อยของใคร” หน้าผากยังคงแนบกัน เขาไม่อยากแม้แต่จะลืมตาขึ้นมาดูว่าอีกฝ่ายอยู่ในระยะประชิดมากแค่ไหน

“...ผมไปโรงพยาบาลก็ได้ครับ”

“ก็แค่นี้เอง” สัมผัสอุ่นผละออกห่าง เขาลืมตาขึ้นมา ก่อนจะโวยวายลั่นเมื่อพี่ชายโถมตัวเข้ากอดแน่น

“เลิกดื้อได้แล้วน่า จีฮุนอ่า ทุกคนเป็นห่วงนะรู้มั้ย”

“ผมมีอะไรให้ห่วงกัน”

“ทุกคนไม่เคยว่านะถ้าเราจะทำงานทำเพลงอยู่ในห้องทั้งวัน แต่ก็ต้องออกมาเจอโลกข้างนอกบ้าง ทุกทีพวกเราก็ไม่เคยยุ่งเลย เราเคารพการตัดสินใจของอูจีมาตลอด ถ้าอยากขังตัวเองทำงานในห้องก็ทำ แต่ไม่ใช่ว่าอยู่ในนั้นสามสี่วันไม่กลับหอ ไม่เจอใคร มันไม่ดีรู้มั้ย”

“แต่ผมก็นอนนะครับ นอนในห้องนั่นแหละ”

“ใครจะไปรู้ล่ะ จริงมั้ย” คนตัวสูงผละออกห่าง “ในฐานะหนึ่งในพี่ใหญ่ของวง ฮยองขอดุหน่อยจะได้มั้ย รักตัวเองให้มากๆ พักผ่อนบ้าง เนี่ย ที่เห็นช่วงนี้ทุกคนมาวอแวกับเราบ่อย เพราะคุปส์บอกไว้ว่าให้ช่วยกันพาอูจีออกมาข้างนอกบ้าง”

...มิน่าล่ะ…

“เข้าใจนะ ทุกคนเป็นห่วงเรามากนะ แต่ไม่มีใครกล้าพูด เพราะรู้ว่าการทำเพลงคือความสุขของจีฮุน ขอแค่นายมีความสุขพวกเราก็ดีใจแล้ว แต่สุขภาพก็สำคัญ ถ้าออกมาไม่รู้จะไปไหนก็กลับไปที่หอ ช่วงนี้มินกยูเริ่มหาเวลาว่างนิดๆ หน่อยมาทำอาหารให้พวกเรากินแล้ว กลับมากินข้าวด้วยกันบ้าง อาหารของหมอนั่นอร่อย เราก็รู้นี่นา”

เขาพยักหน้ารับ

อูจีรู้ดีว่าเมมเบอร์เป็นห่วงมากแค่ไหน ทว่าเขาไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองทำงานหนักมากเกินไป แถมบางทียังคิดด้วยซ้ำว่าเมมเบอร์หลายคนทำงานหนักกว่า เพราะฉะนั้นจะต้องทำงานให้หนักมากๆ

แม้จะดูออกว่าช่วงนี้ทุกคนมีท่าทีประหลาด แต่ก็ไม่เคยคิดเลยว่าทุกคนทำเพื่อเขา

“เอาล่ะ ไปหาหมอกันดีกว่า ไม่รู้เด็กๆ พวกนั้นเดินหายาไปถึงไปแล้ว หิวน้ำจะแย่แล้ว” คนตัวสูงลุกพร้อมกับยื่นมือมาข้างหน้า เขากระพริบตาปริบๆ 

“เอ้ะ แต่…” จองฮันเลิกคิ้ว

“หืม จีฮุนนี่อยากเป็นเด็กน้อยของใครนะ” เขาถอนหายใจยาวแล้วยื่นมือไปวางบนมือสวยที่รออยู่

“ครับๆ ผมไม่ใช่เด็กแล้ว เพราะฉะนั้นต้องไม่ดื้อ ต้องตามจองฮันฮยองไปหาหมอ”

“ถูกต้องเลย อย่างน้อยต้องดูแลตัวเองให้ดี ไม่เพื่อตัวเองก็เพื่อการคัมแบคที่ทำให้กะรัตภูมิใจนะ”

“ครับผม”




--




“ทำไมกันนะ…” เสียงพึมพำดังมาจากคนตัวสูงที่แอบดูพี่ขายสองคนคุยกันอยู่ที่สนามบาส ยิ่งพอเห็นจองฮันฮยองเอาหน้าผากไปแนบคนตัวเล็ก ใบหน้าคมคายก็เริ่มบึ้งตึง

“อะไรนะ?”

“ทำไมช่วงนี้ทุกคนวอแวแตะเนื้อต้องตัวอูจีฮยองกันได้ล่ะ ไม่ยุติธรรมเลย” โดคยอมมองหมาน้อยขี้อิจฉาหูตกที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาขมวดคิ้วนิดหนึ่ง

...จะว่าไป วันก่อนเราก็เพิ่งไปเดทกับอูจีฮยองมานี่นา…

เขาหันไปมองเพื่อนอีกรอบ

...แต่ไม่บอกจะดีกว่า…

มือใหญ่ยกขึ้นลูบผมของอีกคน

“น่าๆ ไม่เป็นไรนะ มินกยูอ่า”

“ซอกมินอ่า มันไม่ยุติธรรมเลย ทำไมทีกับฉัน ฮยองถึงเตะเอาเตะเอาเล่า” เขาแสร้งทำเป็นนึก ยิ่งพอเห็นอีกฝ่ายรอคำตอบก็ยิ่งแกล้ง สุดท้ายก็ยักไหล่

“ไม่รู้สิน้า เราเอายาเข้าไปให้พวกฮยองดีกว่ามั้ย” เขาพูดจบก็รีบวิ่งไปทันที ปล่อยให้หมอบ้ายืนหงอยอยู่ตามเดิม

“ย่าห์! ซอกมินอ่า!!”

-------------------------------------------------------------------------------------------------

= TALK =

สวัสดีค่า คุโจค่ะ!
หัวข้อวันที่ 12 Ball ค่ะ 

ยังคงบ่วงมาจากฉากเล่นบาสใน 17 โปรเจคค่ะ ฮา

บางทีเห็นอูจีทำงานหนักมากๆ แล้วก็สงสัยนะคะว่าจะมีใครดุใครว่าบ้างมั้ย
แต่น้องๆ ก็คงไม่ว่าอะไร ส่วนคุปส์แม้จะอยากว่าก็คงได้แต่มอง

ก็น่าจะมีแต่พี่ฮันที่พอจะว่าน้องได้ แต่เป็นการว่าแบบอบอุ่นๆ > v <

อ่า จริงๆ อยากให้อูจีตอบว่า ผมเป็นเด็กน้อยของจองฮันฮยอง เหมือนกันนะคะ
แต่คิดว่าเจ้าตัวไม่มีทางพูดแน่นอน ฮา

แวะมาคุยมาทักทายกันได้นะคะ

#kakujofic

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #80 ('X ICing (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:17
    แงงง ตามมาอ่านกี่เรื่องแล้วก็ไม่รู้ มันน่ารักทุกเรื่องเล้ยยย ชอบที่น้องมิงโผล่มานอยทุกตอน ถถถถถ
    #80
    0
  2. #35 Maimai (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 09:02
    ชอบมากเลยค่ะ กำลังจะเข้าลัทธิออลจีฮุนเลย เจอฟิคนี้คือยอมแล้วค่ะ เข้าไปทั้งตัวแล้ว55555
    #35
    1
    • #35-1 kakujo59(จากตอนที่ 12)
      12 พฤศจิกายน 2560 / 20:31
      ขอบคุณค่าาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่ ลัทธิออลจีฮุนนะคะ :)
      #35-1
  3. #17 .... (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 08:14
    รอ จร้าาา สนุกอ่ะ จีฮุนกับอะไรก็อร่อยจริงๆ55+
    #17
    1
    • #17-1 kakujo59(จากตอนที่ 12)
      22 ตุลาคม 2560 / 14:00
      จีฮุนกินกับอะไรก็อร่อยจริงๆ ค่ะ
      ขอบคุณมากค่า > v <)
      #17-1