END [SVT] All x Woozi [ Leaves Are Falling ] #octoberwithwoozi

ตอนที่ 10 : [ Every Cloud has a Silver Lining ] Joshua x Woozi

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 643
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    17 ต.ค. 60

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนที่ 10
[ Every Cloud has a Silver Lining ]

Joshuax Woozi
#joshhoon #ลัทธิออลจีฮุน

#OctoberwithWoozi

-------------------------------------------------------------------------------------------------




คนตัวเล็กนั่งกระดิกขาฮัมเพลงอยู่ในห้องทำงาน นัยน์ตาเล็กๆ จ้องอยู่กับหน้าจอคอมที่ยั้วเยี้ยไปด้วยเส้นสี เส้นผมทุยๆ ขยับไปมาตามจังหวะการโยกหัว

หูฟังอันใหม่ที่เพิ่งซื้อมาทำให้เขาจับจังหวะได้ดีกว่าที่เคย

ต้องขอบคุณคุปส์ฮยองที่พาเขาไปเดินดูในวันที่กำลังหัวเสียกับหูฟังอันเก่า

‘먼훗날 너에게 미안하지 않게
늘 난 기다릴래 그래 그게 더 맘편해’

...เจ้ากังหันลมตัวน้อยที่แสนจะโดดเดี่ยว

คิ้วน้อยๆ ขมวดนิดหน่อย ก่อนจะรีบกดฟังเพลงย้อนกลับไปหลายวินาที “เพิ่มเปียโนตรงนี้ลงไปหน่อย…” เขายังคงพึมพำคนเดียว นิ้วเรียวบรรจงกดโน้ตเพลงอัดเพิ่มไปในทำนอง

นอกจากนิสัยที่ชอบขังตัวเองอยู่ในห้องทำงานแล้ว อีจีฮุนยังชอบพูดคนเดียวตอนทำงานอีกด้วย เวลาแต่งเพลงเพลินๆ ถ้าเขาไม่อยากให้ใครมารบกวนก็มักจะใส่หูฟังแล้วนั่งจดจ่อกับหน้าจอคอมพิวเตอร์

Pinwheel เพลงใหม่ของโวคัลทีม

เขาเขียนเนื้อเพลงเสร็จหมดแล้ว ยังเหลือแค่การแบ่งท่อนที่ยังไม่เรียบร้อย จริงๆ ตามปกติแล้วเขาไม่ได้มีอำนาจในการแบ่งท่อนร้องของเมมเบอร์นัก เขาทำได้เพียงแต่แนะว่าท่อนนี้ควรใช้เสียงแบบไหน ส่วนคนตัดสินใจจะเป็นคนอื่น

เพลงนี้ก็อาจจะเป็นเหมือนเคย

นิ้วเรียวลูบเนื้อเพลงท่อนหนึ่งแผ่วเบา

เขารู้ว่าจีซูฮยองมีท่อนร้องที่น้อยมาตลอด และคาดหวังจะให้ฮยองได้ร้องให้เยอะให้สมกับความสามารถที่อีกฝ่ายมี โชคร้ายที่ฮยองคนนั้นมีช่วงเสียงที่คล้ายกับเขา ท่อนร้องถึงถูกแบ่งมาตลอด

คราวนี้เขาจึงลองทำอะไรใหม่ๆ

ถ้าเพลงท่อนนั้น เหมาะกับช่วงเสียงที่มีแต่จีซูฮยองร้องได้ พี่ชายหน้าสวยคนนั้นก็จะได้ร้องเพลงเยอะขึ้น

‘오는 길을 잃어 오래 걸린데도
돌고 돌아 내게 다시 찾아와주면돼
먼훗날이라도’

นักแต่งเพลงตัวน้อยพยายามร้องตาม ดูเหมือนความพยายามของเขาจะสำเร็จ ช่วงเสียงของเขาไม่ค่อยเหมาะกับท่อนนี้เท่าไร ต้องเป็นจีซูฮยองเท่านั้นถึงจะร้องแล้วทำให้เพลงออกมาดีอย่างที่ทุกคนหวัง

เขาเคาะนิ้วเป็นจังหวะ ทำนองไม่ติดขัดอะไรอีกแล้ว เสียงร้องไกด์ก็สมบูรณ์

...พรุ่งนี้น่าจะเปิดให้ทุกคนฟังได้ จะได้เริ่มอัดเสียง

“อ้า เสร็จสักที กี่โมงแล้วเนี่ย จะกลับไปนอนหรือทำงานต่--ว้าก!” คนตัวเล็กหมุนตัวไปดูนาฬิกาหลังห้องก่อนจะตกใจจนแทบจะหล่นจากเก้าอี้ ที่โซฟาด้านหลังมีคนตัวสูงมานั่งกอดเข่าจุมปุ้กมองตาใสอยู่ “จีซูฮยอง! มาตั้งแต่เมื่อไรครับเนี่ย!”

“ก็...นั่งมองอูจีพูดคนเดียวมาสักสิบนาทีได้แล้วแหละ”

“ทำไมมาเงียบๆ ล่ะครับ” เขาดึงหูฟังออก คงเพราะเมื่อสักครู่ตกใจมาก สายถึงพันตัวไปหมด

“ไม่ได้เงียบนะ ฉันก็เข้ามาตามปกติ เรียกอูจีด้วยซ้ำ แต่น่าจะไม่ได้ยิน ก็เลยนั่งมองนายทำงานเงียบๆ”

“มีอะไรกับผมหรือเปล่าครับ”

“เปล่าหรอก ก็แค่….อยากมานั่งที่นี่เฉยๆ สงบดี” น้องชายตัวน้อยขมวดคิ้ว นึกอยากจะเงยหน้าไปถามพี่ว่าเป็นอะไร แต่ติดว่าสายหูฟังยังพันอยู่ที่คอ คนเกาหลีสัญชาติอเมริกันถอนหายใจด้วยความเอ็นดูแล้วลุกขึ้นมาช่วยแกะ

“ซุ่มซ่ามจังน้า”

“ก็ตกใจฮยองนั่นแหละ”

“เอ้า ออกแล้ว” มือสวยวางหูฟังลงบนโต๊ะ เขาเงยหน้าขึ้นมอง ปกติรุ่นพี่หน้าสวยคนนี้จะมีตาหวานๆ อยู่แล้ว ทว่าวันนี้กลับดูประหลาดๆ ในแววไหวๆ นั้นเหมือนจะมีอะไรซ่อนอยู่ “นี่แต่งเพลงใหม่อยู่เหรอ”

เขายักไหล่ สะบัดไล่ความสงสัยออกไป

ยังไงเขาก็ไม่ใช่คนที่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของเมมเบอร์อยู่แล้ว

“ใช่ครับ เพลงใหม่ของทีมเรา ท่อนนี้ผมจงใจเขียนให้ฮยองร้องเลยนะ จีซูฮยองเสียงเพราะผมอยากให้ร้องเยอะๆ” พี่ชายมองตาม เนื้อเพลงคร่าวๆ ที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความเศร้า และท่อนที่เขาได้ร้องก็เป็นช่วงกลางของท่อนฮุค “อยากฟังทำนองมั้ยครับ เพลงฟังง่ายๆ ร้องไม่ยาก”

พอเห็นอีกฝ่ายพยักหน้า เขาก็เปิดเพลง

ช่วงเวลาสามนาทีกว่าผ่านพ้นไปโดยไร้เสียงพูดคุย

“อ่า….อูจีของพวกเราแต่งเพลงเพราะเหมือนเคยเลยนะ” ดวงตาเล็กๆ หรี่ลง

“ฮยองเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”

“หืม?”

“ก็แปลกๆ ผมอาจจะคิดไปเองก็ได้ ช่างเถอะครับ ถือซะว่าผมไม่ได้พูดแล้วกัน”

“กลายเป็นลีดเดอร์โวคัลไลน์ที่เริ่มใส่ใจเมมเบอร์แล้วเหรอ อูจีของพวกเราโตขึ้นเยอะเลยนะ”

“ฮยองพูดเหมือนเมื่อก่อนผมไม่ค่อยสนใจเพื่อนๆ เลย” พี่ชายไม่พูดอะไร เพียงแต่ยิ้มหวานๆ แล้วเดินกลับไปที่โซฟา เขาถอนหายใจยาว ฮยองพูดน้อยคนนี้ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกอะไรออกมามากมายอยู่แล้วอีกทั้งยังเป็นคนชอบเก็บตัวอยู่เงียบๆ จนบางทีเขาก็ลืม

เขารู้ว่าเขาผิด และรู้ว่าเขาไม่ค่อยใส่ใจเพื่อนร่วมวงมากที่ควร เขากำลังค่อยๆ พัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น ให้เป็นคนที่ดีเหมาะกับเซเว่นทีน เหมาะกับกะรัต

เพราะฉะนั้น แค่พี่ชายคนนี้มีปัญหาแล้วหนีมาขลุกอยู่ในสตูดิโอแบบนี้ ใครที่ไหนจะดูไม่ออกกัน

“เกิดอะไรขึ้นใช่มั้ยครับ”

“ก็ ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก ตอนเดินมาที่ตึกน่ะ ฉันเจอคนต่างชาติมาถามทาง นานๆ ทีจะได้พูดคุยภาษาอังกฤษกัน ฉันก็ถามเค้าดีๆ นะ ว่ามาจากไหน มาเกาหลีได้ยังไง เค้าก็ดันพูดไม่ดีใส่น่ะสิ”

“พูดอะไรเหรอครับ”

“.....นั่งเครื่องบินมาสิ ถามได้....” อีจีฮุนกระพริบตาปริบๆ เขามองพี่ชายที่มีสีหน้าเต็มไปด้วยความหนักใจ “ทั้งๆ ที่ไม่รู้จักกันแท้ๆ ยังตอบฉันเหมือนกับฉันถามอะไรโง่ๆ แบบนั้นแหละ”

จริงๆ คิดไว้หลากหลายอย่างเลยว่าอีกฝ่ายเจอเรื่องอะไรมา แต่ไม่ได้คิดว่าจะมานั่งเศร้าเพราะโดนคนไม่รู้จักกวนประสาทใส่...ไม่ได้คิดเลยจริงๆ นะ

แต่

ก็สมกับเป็นจีซูฮยอง

“อย่าเศร้าเลยนะครับฮยอง ก็แค่คนไม่รู้จักเอง”

“มันรู้สึกไม่ดีนี่นา”

“ทำยังไงฮยองจะรู้สึกดีขึ้นครับ” อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง

“กินล่ะมั้ง”

“งั้นสั่งไก่ทอดเข้ามาทานกันมั้ยครับ ทานกันสองคนไม่ต้องบอกใคร จะได้กินกันเยอะๆ ไม่ต้องแย่งกัน” แต่คนเป็นพี่ส่ายหัว คนตัวสูงลุกขึ้นแล้วยื่นมือมาข้างหน้า

“ไม่เอา ไปกินเนื้อย่างที่หัวมุมถนนร้านนั้นดีกว่า”

“แต่ผมขี้เกียจออกไป”

“ไปกับฉันหน่อยน่า จะปล่อยให้ฉันไปกินคนเดียวเหรอ ฉันกำลังเศร้านะ” อีจีฮุนถอนหายใจยาว….ไหนๆ ก็ทำงานเสร็จแล้วนี่เนอะ ไม่เสียหายอะไร

“ครับๆ ไปครับ”

“จีฮุนของพวกเราเติบโตขึ้นมากๆ เลยน้า ดีใจจัง”

...อารมณ์ดีขึ้นก็ดีแล้วครับ…

-------------------------------------------------------------------------------------------------

= TALK =

สวัสดีค่า คุโจค่ะ!
หัวข้อวันที่ 10 Duh! ค่ะ 

คำถามแรกที่เข้ามาในหัวเราเลยค่ะ….มันคืออะไร 55 เลยไปหามา
สรุปว่า

Duh (ดะ) คือเสียงที่ใช่เมื่อฝ่ายตรงข้ามถามอะไรโง่ๆ หรือถามสิ่งที่เห็นได้ชัดอยู่แล้ว 
เลยตอบไปพร้อมกับเสียงนี้ เหมือนต่อท้ายว่า ‘ถามมาได้ไง, ถามได้’

คิดนานมากค่ะว่าจะเป็นใครดี
จริงๆ ลงล็อคไว้สองคน ไม่จีซู กับ ฮันโซล
แต่คิดว่าเป็นพี่จอชน่าจะเหมาะกว่า ก็เลยมาเป็นฟิคงงๆ
งงทั้งคนเขียน งงทั้งคู่ชิป ฮา

แต่ก็ลงตัวแหละเนอะคะ > v <)

ขอเมาท์ค่ะ 
ทุกคนฟัง Pinwheel กันยังคะ! เพลงดีงามมากเลยเนอะ ฮือออออออ
พิจอชก็ได้ท่อนร้องเยอะ เลาภูมิใจ 5555

หวีดแค่นี้แหละค่ะ
ใครยังไม่ได้ฟังอย่าลืมไปฟังน้า
เรานี่นับวันรอคัมแบคเลย T v T

แวะมาคุยมาทักทายกันได้นะคะ

#kakujofic

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #13 wa_rin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 06:54
    ทำไมเหมือนเด็กโดนหลอกค่ะ 55555
    #13
    1
    • #13-1 kakujo59(จากตอนที่ 10)
      18 ตุลาคม 2560 / 20:40
      เด็กๆ ยังงงๆ อยู่ค่ะ 55555 อยู่ดีๆ พี่ชายหน้าสวยก็ชวนไปทานข้าว ไปก็ไป 5555
      #13-1