จอมโจร จอมใจ (ภาค 2 อุบัติรัก ผ่ากาลเวลา)

ตอนที่ 2 : ไปท่องเที่ยวกันเถอะ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    25 มิ.ย. 52






                     ชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งหน้าเคร่งอยู่บนบัลลังก์ทองคำ ทำให้ผู้คนที่กำลังเข้าเฝ้าอยู่ต้องใจระทึก หวังว่าพระอารมณ์ของป้าอ๋องแห่งแคว้นจ้าวในยามนี้จะยังคงพอประทังไว้ได้ ด้วยเป็นเพราะฮองเฮาผู้ซึ่งเป็นดุจน้ำทิพย์ที่คอยชโลมจิตใจอันร้อนแรงและโหดเหี้ยมของพระองค์ กลับทรงเสด็จหนีออกไปนอกพระราชวังต้องห้ามเสียแล้ว ด้วยเหตุนี้ เหล่าเสนาอำมาตทั้งหลายจึงได้รู้สึกกังวลและสั่นสะท้านไปกับโทสะของพระองค์ยิ่งนัก


        "จนป่านนี้แล้ว ยังไม่ได้ข่าวของฮองเฮาอีกอย่างนั้นหรือ?"
        
        เฮือก!...
       
        พระสุรเสียงเย็นชา จนแทบจะทำให้เสนาเฒ่าชราบางคนถึงกับหัวใจวาย


       เฟยจิ้งสาวเท้าอย่างเร่งรีบเข้ามายังโถงว่าราชการก่อนจะส่งกระดาษชิ้นเล็กๆ ให้จนถึงพระกรของป้าอ๋อง

       น่ายินดียิ่งนักหลังจากที่ทรงทอดพระเนตรกระดาษแผ่นนั้น พระขนงที่ขมวดมุ่นกลับคลี่คลายออกไปได้ พระโอษฐ์ที่เม้มแน่นเมื่อครู่ก็กระตุกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะทรงมีพระดำริ


       "พวกเจ้าแยกย้ายกันไปได้แล้ว ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้าเฟยจิ้งเดี๋ยวตามข้าไปที่ห้องด้านใน"

        "พะย่ะค่ะ"

        ห้องทรงพระอักษร

         "หนีไปอยู่กับหลินอิงจริงๆ ด้วย...ว่าแต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่กบดานของนางอยู่ตรงจุดไหนของภูเขาลูกนั้น"  (ง่ะ...ไหนบอกไม่รู้ไงยัยซันนี่)
         
          ร่างสง่างามของชายที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ทอง หันมาประจันหน้ากับเสนาธิการทหารคนสนิท นัยน์ตาดำขลับสีรัตติกาลกวาดตาไปยังตัวอักษรในกระดาษซ้ำไปซ้ำมา ราวกับจะรู้ได้ ว่าพวกนางทั้งสองคนอาศัยอยู่ตรงจุดใดกัน

       พระพักต์คมคายตอนนี้บึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด พระเกศายาวสยายจรดถึงบั้นพระองค์ปลิวไสวไปมาตามแรงลม 

      เป็นเพราะคนที่เคยทำหน้าที่รวบพระเกศาให้ทุกวันไม่อยู่เสียแล้ว 

      คนที่เคยนอนหนุนพระอุระและบอกว่าจะไม่จากไปที่ใดกลับผิดคำสัญญาที่ให้...

       หากแต่ยามนี้ นาง...ผู้ที่อยู่ในพระทัยของพระองค์จะเป็นเช่นไร....


      เรือนร่างสูงสง่าใบหน้าคมเข้มราวกับเทพปั้นแต่ง ตอนนี้กลับมีสีหน้าซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด แต่...เอ๊ะ!


       ดุ๊ก!ดิ๊ก!ๆๆ...

       ตรงชายชุดทรงของป้าอ๋องแคว้นจ้าวกลับมีอะไรบางอย่างกระดุกกระดิกอยู่

        เฟยจิ้งพยายามเขม่นตามองสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่อย่างจับตาก่อนที่จะใช้มืออีกข้างแตะที่ด้ามดาบอย่างเบามือ

       "เฟยจิ้ง! จะทำอะไรน่ะ?"

       พระพักต์ของป้าอ๋องทรงหันมามองเสนาธิการทหารคนสนิทก่อนจะทรงแย้มพระโอษฐ์ออกมา เมื่อทรงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

      ไท้สือก้มตัวลงไปจับเจ้าก้อนกระดุ๊กกระดิ๊กขึ้นมาแล้วกอดเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างทนุถนอม
       
      
       "ปะป๋า"

       เฟยจิ้งถึงกับหน้าเสียขึ้นมาทันที 

       หัวเกือบขาดแล้วเฟยจิ้งเอ๊ย! ถ้าเมื่อครู่ฟันลงไปล่ะก็ มีหวัง เอื๊อกกก.....

     
        ไท้สือมองหน้าบุตรชายอย่างแสนรัก ดวงหน้ากลมป้อมผิวบางใสดูสะดุดตา ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดงสด ไม่ว่าจะเป็นคิ้ว จมูก หรือแม้แต่ริมฝีปากก็ล้วนแล้วแต่ถอดแบบออกมาจากมารดาที่แอบหนีไปเที่ยวทั้งสิ้น จะมีก็แต่ดวงตาที่ดูท่าว่าจะถอดแบบออกมาจากเขา แต่ดูเหมือนว่ามารดาของบุตรชายเขาจะชอบสอนให้เจ้าลูกชายคนนี้เรียกเขาด้วยภาษาแปลกๆ จนกระทั่งติดปากมาจนถึงตอนนี้...

     "ไท้อิน เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันลูก ปะป๋าว่าเวลานี้เจ้าควรจะอยู่ที่ห้องนอนกลางวันไม่ใช่หรือ?"

        นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่น่าแปลก ไม่ว่าเขาจะทำหน้าดุขนาดไหนก็ไม่เคยเอาชนะเจ้าลูกชายคนนี้ได้สักที ดูเหมือนว่าลูกชายคนนี้คงได้เชื้อท่านแม่มาเยอะกระมัง...(เชื้อบ้ามากกว่า)


       ไท้สือได้แต่ลอบถอนใจ....

        "ม่าม้าไปไหน?...ข้าจะหาม่าม้า"

        ชายหนุ่มอุ้มองค์ชายน้อยออกมานอกห้อง ร่างสูงเดินเรื่อยๆ ไปยังห้องขององค์ชายน้อย ระหว่างทางก็กำลังหาคำตอบให้กับองค์ชายน้อยเพื่อลูกรักจะได้ไม่ต้องเสียใจ เมื่อรู้ว่าท่านแม่ไม่อยู่


         "ม่าม้าไปทำงานให้ปะป๋าลูก อีกเดี๋ยวม่าม้าก็กลับแล้ว"

        องค์ชายน้อยช้อนใบหน้ากลมมองหน้าพระบิดาก่อนจะพูดในสิ่งที่ไท้สือแทบจะอยากไปบีบคอเมียรักให้ตายคามือ

       "ปะป๋า...อย่าใช้ม่าม้ามากนะ ม่าม้าจะมีน้องให้ไท้อินแล้ว ไท้อินอยากมีน้องเร็วๆ"

       "เมื่อกี้เจ้าว่าอะไรนะไท้อิน ม่าม้าบอกอะไรกับเจ้าหรือ?" ไท้สือถึงกับชะงักเท้าก่อนจะหันมามองหน้าบุตรชายเต็มตา

       "ม่าม้าบอกว่าม่าม้าเป็นโรคประหลาด ม่าม้าต้องไปจากปะป๋าสักพักถึงจะหาย แต่ไท้อินไม่อยากให้ม่าม้าไปไหนเลยปะป๋าช่วยไท้อินหน่อยน้า"

       ว่าแล้วเจ้าชายน้อยที่ไม่รู้ตัวว่าได้เอาความลับของมารดามาขายเสียแล้วก็ทำเป็นออดอ้อนด้วยการใช้แขนกลมป้อมกอดพระศอแข็งแรงของพระบิดาเอาไว้

        ซันนี่...ถ้าข้าเจอเจ้าเมื่อไหร่จะจับตีให้ก้นลายเลยทีเดียว 

      ไท้สือคาดโทษไว้ในใจก่อนจะเดินตรงไปยังห้องของบุตรชายอย่างรวดเร็ว


        (งานเข้าแล้วยัยซันนี่)

        "ฮัดเช้ย!...."

        ฟุ๊ดฟิด...ใครนินทาหว่า?

        ซันนี่ที่กำลังมองผ่านหน้าต่างจากคฤหาสน์ลงไปด้านล่าง ถึงกับจามออกมาพรืดใหญ่ ตอนนี้เธอเข้ามาอยู่ในห้องพักที่พี่สาวร่วมสาบานจัดไว้ให้

 
        เฮ้อ...ป่านนี้แล้วสองพ่อลูกจะเป็นยังไงบ้างนะ? ไท้อินลูกรัก เจ้าเด็กอ้วนของแม่ ฮือๆๆๆ คิดถึงลูกจังเลย...(กรรม...แล้วหล่อนจะหนีออกมาทำไมยะ?)


       ไท้สือ...สามีที่รัก ซันนี่คิดถึงตัวเองนะ....ฮือๆ เมื่อไหร่หายแพ้แล้ว เขาจะกลับไปหาตัวเองทันทีเลย ฮือๆๆๆ..โฮกกกกกก (บ้า)


        อาจเป็นเพราะอาการแพ้ท้องอย่างหนัก ทำให้หญิงสาวดูกระวนกระวาย ร้องไห้ง่าย อารมณ์เสียง่าย ทานอาหารได้ยากขึ้น แต่ดูเหมือนว่าอาการดังกล่าวจะหายไป แต่คงต้องรออีกระยะ อย่างที่หมอหลวงแอบกระซิบให้รู้ หลังจากที่สั่งให้หน่วยล่าสังหารไปลักพาตัวท่านหมอจูอินมาจากอกของภรรยาถึงจวน ในตอนแรกที่ท่านหมอเห็นหน่วยล่าสังหาร ท่านหมอถึงกับขาสั่นทรงตัวแทบไม่อยู่ นึกว่าตนเองไปทำผิดอะไร ป้าอ๋องกับฮองเฮาถึงได้ส่งหน่วยล่าสังหารมาจัดการ กว่าจะรู้ว่าฮองเฮาเพียงแค่ต้องการพบเท่านั้น หน่วยล่าสังหารก็เกือบต้องเอาเชือกที่เตรียมมามัดท่านหมอเพื่อไปเข้าเฝ้าเสียแล้ว...เฮ้อรอดตัวไป

       แต่พอหลังจากที่ตรวจเสร็จ ท่านหมอจูอินก็ทำหน้าตาตื่นเต้นยินดีแจ้งกับเธอว่า 

        เธอกำลังจะมีลูก...คนที่สอง

      และนั่นก็ทำให้เธอเข้าใจ ว่าไอ้เจ้าโรคที่เธอเห็นหน้าไท้สือแล้วอาเจียน หรือว่าที่ไม่ค่อยอยากเข้าใกล้เขา มันเป็นอาการของคนที่เรียกว่า....แพ้ท้องนั่นเอง


        เอ๋...นั่นมันอะไรน่ะ?

 
        
ด้วยสายตาอันว่องไวของเธอก็สังเกตเห็นจุดดำๆ ที่กำลังขยับเข้ามาใกล้หน้าตาห้องของเธอทุกขณะ


        อะ...เอ๋..เอ๊ะ!..นั่นมัน นั่น เจ้ายักษ์เค่อหลางนี่นา แล้วหมอนั่นมาทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ!?....


        ดูเหมือนว่าเค่อหลางกำลังพยายามจะปืนขึ้นมาหาเธอจากทางหน้าผา ดูเหมือนว่าในปากของเขากำลังคาบดอกไม้ช่อใหญ่เอาไว้ (แล้วตอนรับน้ำลายจะย้อยไหมเนี่ย?)


       เอ่อ...เค่อหลางเจ้าช่างๆ...บ้าสุดโต่งจริงๆ.....


        "แฮกๆๆ....คุณหนูข้าเอาดอกไม้มาฝากขอรับ ได้โปรดรับเอาไว้ด้วยเถอะขอรับ"


        เอ่อ...เค่อหลาง ข้าว่าข้าเห็นเจ้าดอกไม้นี่บานอยู่ตรงด้านล่างของคฤหาสน์หลังนี้เองนะ ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่ลงทุนจริงๆ 


        "ขะ...ขอบใจเจ้ามากนะ ดอกไม้สวยจริงๆ"

      ซันนี่รับดอกไม้มาถือเอาไว้ ก่อนจะรู้สึกได้ถึงน้ำลายเหนียวๆ ของคนให้ที่ติดมากับมัน

 
        "ให้ข้าเข้าไปได้หรือไม่ขอรับ?...คือ..ข้าจะเกาะไม่ไหวแล้วน่ะขอรับ"

        "อุ๊ย...โทษทีข้าลืมไป เจ้าเข้ามาก่อนก็ได้"


        อันที่จริงเธอไม่ได้ลืม แต่...แอบหวังเล็กๆ ว่าหมอนี่จะเมื่อจนตกลงไปเอง หุหุ....


        เมื่อเข้ามาในห้องได้เค่อหลางก็พูดในสิ่งที่อยากพูดทันทีไม่มีปิดบัง


        "คุณหนูข้ามาคิดดูแล้วนะ ข้าว่าสามีของท่านต้องทำให้ท่านเสียใจอย่างสุดซึ้งท่านจึงได้หนีมาอยู่ที่นี่ ตัวข้านั้นไม่ได้รังเกียจที่ท่านเคยมีสามีมาก่อน ข้ายินดีที่จะดูแลท่านชั่วชีวิตเช่นเดิมนะคุณหนู"

        อ๊ากกก...อยากจะบ้า ทำไมถึงได้พูดไม่รู้เรื่องนะเจ้านี่ เดี๋ยวแม่กัดหูซะเลย แง่งๆๆ


        "คือ...อย่างนี้นะเค่อหลาง ข้าน่ะไม่ได้หนีสามีมาด้วยเรื่องนี้ ข้ากำลังท้องน่ะ ก็เลยเกิดอาการแพ้ท้องอย่างแรง พอเห็นหน้าสามีแล้วจะอาเจียนข้าก็เลยถือโอกาสออกมานอกบ้าน และก็มาพักกับพี่ใหญ่ที่นี่เสียเลย"


        เค่อหลางทำหน้าเหมือนไม่เชื่อสิ่งที่ซันนี่กล่าวออกมา เขากลับคิดว่าหญิงสาวคงอายที่มีสามีไม่ได้เรื่องมาก่อน 

       ไม่ได้การล่ะ!...เขาจะต้องทำให้นางรู้ว่าเขาจริงจังแค่ไหน....


       "คุณหนู ข้ารู้ว่าท่านอายที่มีสามีไม่ได้เรื่อง เอาเถอะ..จากนี้ไปข้าเค่อหลางจะดูแลท่านเอง"

        ซันนี่ถึงกับอึ้ง เมื่อได้ยินประโยคนี้ออกมาจากปากของเจ้ายักษ์ที่เธอเรียกอยู่ในใจ 

        ใครก็ได้เอาหมอนี่ไปเก็บที!!!......


          แต่แล้วจู่ๆ เค่อหลางก็สาวเท้าเข้ามาใกล้ จนซันนี่รู้สึกผิดสังเกต

        "เจ้าจะทำอะไรน่ะเค่อหลาง?"

         "ถ้าคุณหนูเป็นภรรยาของข้าแล้ว ท่านจะได้ไม่ต้องลำบากใจไงขอรับ"

         น่าน....ช่างคิดไปได้


         เค่อหลางไม่พูดพร่ำทำเพลง ชายหนุ่มหมายใจจะเชยชมดอกฟ้าดอกนี้ให้ได้ เพราะเขากำลังคิดว่าเขากำลังช่วยหญิงสาวผู้อาภัพนางหนึ่งอยู่..(ช่างคิดไปได้)


         "ออกไปเดี๋ยวนี้นะเค่อหลาง ไม่อย่างนั้นจะหาว่าข้าไม่เตือน"

        ซันนี่ไม่ได้เดินหนี หญิงสาวยืนนิ่งอยู่กลางห้อง โดยที่เค่อหลางเองก็ไม่เปลี่ยนใจเช่นกัน เขายังคงเดินดุ่มๆ เข้ามาหาเธอพร้อมกับยื่นมือออกมาหมายจะสัมผัสร่างงามที่อยู่ตรงหน้า


        หลินอิงเดินผ่านห้องต่างๆ หมายใจจะนอนพักเอาแรงสักครู่หลังจากที่ไปสั่งงานลูกน้องเอาไว้เสร็จแล้ว แต่พอเดินผ่านหน้าห้องของน้องสาวร่วมสาบานหูก็พลันได้ยินเสียง


       "ตุ้บตับ!"

       "โคร้มมม!"

       "เพล้งงง!!"

       "เหมียววว" (หือ?)

        หลินอิงกำลังยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูห้อง ก่อนที่เจ้าของห้องจะเปิดประตูออกมา พร้อมกับร่างยักษ์ของเค่อหลางที่กำลังนอนสลบด้วยฤทธิ์หมัดของน้องสาวของนางอยู่บนพื้นห้อง


      "ข้าคิดว่าท่านพี่ควรจะเรียกคนมาพาเจ้ายักษ์นี่ไป ก่อนที่ข้าจะอดใจไม่ไหวฆ่ามันเสียก่อน"

      
       เค่อหลางถูกฝ่าเท้าบอบบางยันออกมานอกประตูห้อง ก่อนที่เจ้าของห้องจะปิดประตูด้วยอารมณ์ที่ไม่สู้ดีนัก 


        หลินอิงมองลูกน้องคนสนิทที่ตอนนี้เพิ่งโดนสหบาทาของฮองเฮาแสนงามมาเต็มรัก กำลังนอนสลบอยู่ที่พื้นด้วยความสมเพช

          นี่ถ้าไม่เห็นแก่นาง เค่อหลางคงถูกสังหารไปนานแล้ว.....


          ห่างออกไปไม่ไกลนัก......
          เขาสูงใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ทำให้หญิงสาวที่เดินทางรอนแรมมาไกลถึงกับต้องแหงนมองจนคอตั้งบ่า 

        ที่นี่ไม่ผิดแน่!

       ฝ่ามือบอบบางกระตุกเบาๆ ก่อนจะพาอาชาตัวใหญ่มุ่งหน้าขึ้นไปยังภูเขาที่เป็นที่หลบซ่อนของจอมโจรผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นซีเป่ย....หลินอิง


       "เจ้ารุกล้ำเข้ามาที่นี่ รู้หรือไม่ว่ามีโทษสถานใด!"

       เสียงดังสนั่นของยามเฝ้าประตูหน้าของค่ายโจร เรียกให้ทุกคนหันมามองร่างบางที่นั่งอยู่บนหลังม้าเป็นจุดเดียวกัน


        "ข้าต้องการพบหัวหน้าของพวกเจ้า จงไปตามนางมา"

      เสียงใสตอบโต้กับชายหนุ่มรูปร่างใหญ่โตอย่างไม่หวาดหวั่น ในใจของทุกคนต่างคิดเป็นเสียงเดียวกันว่า วันนี้พวกเขาช่างโชคดีนัก ภายในวันเดียวกันกลับได้ชมหญิงงามเป็นคนที่สาม และนางก็ช่างงดงามไม่แพ้ท่านหัวหน้าและน้องร่วมสาบานแม้แต่น้อย

       "บังอาจ! ท่านหัวหน้าของพวกเราให้เจ้าพบได้ง่ายๆ เช่นนั้นหรือ?"

       เหล่าลูกน้องของหลินอิงต่างตีวงล้อมเข้ามาทุกทิศทาง แต่ก่อนที่จะเกิดการต่อสู้ขึ้น เสียงใสๆ ที่ดังออกมาจากค่ายทำให้ทุกคนต้องหยุดมือเอาไว้


       "ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่ได้.....ซีซี!"

      ตอนนี้ซันนี่ที่มองเห็นซีซีจากหน้าต่างห้องที่หันหน้าเข้าหาประตูค่ายกำลังทำตาโตเท่าไข่ห่าน เมื่อเห็นน้องร่วมสาบานของเธอโผล่มาที่นี่ได้ ทั้งๆ ที่เธอแสนจะมั่นใจว่าไม่มีใครรู้ว่าเธอหนีมาอยู่ที่นี่ (เขารู้กันหมดแล้วย่ะหล่อน!)
       
        
        แต่ที่แน่ๆ รอยยิ้มของซีซีทำให้รอยยิ้มของเจ๊โมนาของเฮียดาวินกุชชี่ต้องหมองไปเลย เพราะมันมีเลศนัยยิ่งกว่าเป็นร้อยเท่า


       "ข้าขออยู่ด้วยคนนะคะพี่รอง"

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

       


        


        

       
        

       
       

       

     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

528 ความคิดเห็น

  1. #517 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 12:48
    +55555+หนีมาอีกคนแล้ว
    #517
    0
  2. #438 วนัน (@konwan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2554 / 14:26
    สนุกมากคะ
    #438
    0
  3. #247 Ý●UR (@batmaruni) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2552 / 18:24

    อยู่พร้อมกันสามคนแบบนี้


    ต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแน่ ๆ


    555

    #247
    0
  4. #232 mydei (@mydei) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2552 / 02:22
    รอซื้หนังสืออยู่จ๊ะ
    #232
    0
  5. #222 taze (@tazeza) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2552 / 06:03
    ฮามากๆเลยเจ้! เด๋วนู๋รอซื้อหนังสือเจ้นะไม่ต้องห่วงซื้อแล้วก็ซื้ออีกได้เพื่อพี่เกดคนงาม
    #222
    0
  6. #220 *Rose Star* (@xenioO) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2552 / 13:09
    จะ "สงสาร" หรือ "สมเพช" ดีฟ่ะ -__-;;

    อันหลังน่าจะเข้ากว่า ก๊ากๆๆๆ >0<

    สะใจแทนซันนี่ ฮ่าๆๆๆ

    รีบต่อเน้อ~~

    รออยู่ค่ะ สู้ๆๆ อิอิ ^^
    #220
    0
  7. #219 hyinkhyong (@hyinkhyong) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2552 / 09:57
    เจอซันนี่จอมพลังซัดซะหมอบเลย   สมน้ำหน้าเจ้าเค่อหลาง  ไท้อินน่ารักจัง
    #219
    0
  8. #218 lilacey (@a_an_t) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2552 / 17:33
    ซันนี่เสน่ห์แรงจริง ๆ
    แล้วไท้สือจะออกมาตามหาซันนี่หรือเปล่าคะเนี้ย

    ตื่นเต้นจัง ฮิ ฮิ
    #218
    0
  9. #217 tan+ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2552 / 16:49
    รอ ๆ ๆ.
    #217
    0
  10. วันที่ 20 พฤษภาคม 2552 / 14:34
    รออัพนะคะ

    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #216
    0
  11. #215 nidka (@nidka) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2552 / 08:27

    จะได้หนังสือแล้วเหรอ  ดีใจจัง ว่าแต่จะส่งมาเมื่อไรค่ะ  รอนานมากแล้ว  จนรากงอกแล้วด้วย

    #215
    0
  12. #214 ฟ้า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2552 / 01:21
    สั่งหนังสือไปยังไม่ได้ก็ช่างมัน แต่ตอนต่อไปช่วยมาลงเร็วๆนะคะ

    คนอ่านจะขาดใจแล้ว คิดถึงไท้สือ
    #214
    0
  13. #213 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2552 / 22:35

    รออ่านต่อนะ มาอัพเร็วๆๆๆๆๆๆๆๆๆนะ

    #213
    0
  14. #212 sand (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2552 / 11:21
    เหมือนกันเลยค่ะ สั่งหนังสือไป 3 เล่ม ยังไม่ได้เหมือนกัน
    #212
    0
  15. #211 นู๋ นา (@nok2520) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2552 / 11:17
    หนังสือ หนังสือ ตามหนังสือค่ะ สั่งไป 3 เล่ม ยังไม่ได้รับเลยค่ะ ตามให้หน่อย ด่วนจ้า
    #211
    0
  16. #210 sunny-sunshine (@sunny-sunshine) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2552 / 14:44

    หนังสือ หนังสือ

    #210
    0
  17. #209 naughty (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2552 / 23:47
    ทวงหนังสือคร่า คุณการะเกด บอกว่าน่าจะได้ตอนสิ้นเดือนเม.ย.

    นี่เดือนพ.ค. จากลางเดือนเเร้วนะคะ

    หนังสือยังไม่ได้เร้ยคร่า

    ตามให้หน่อยนะคะ
    #209
    0
  18. #208 หลิง หลิง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2552 / 21:45
    มาทวงหนังสือค่ะคุณเกด ผ่านมา 1 เดือนแล้ว ยังไม่ได้ซักกะเล่มเลย...
    #208
    0
  19. #207 *-นกน้อยโบยบิน-* (@Taew-kumi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2552 / 20:57
    หนุกค่ะ พี่
    พี่เกดอัพเยอะๆนะ

    พี่เกดอุบัติรัก ยังไม่มาซักเล่มเลยยยอ่า
    ตอนนั้นไปงานหนังสือเจอพี่เกดที่บู๊ทพอดี 
    สั่งไปเล่ม2กับเล่ม3เลยอะพี่ ง่ะอยากอ่านนนอ่า
    จะเปิดเทอมแร้ววว! T______T
    #207
    0
  20. วันที่ 7 พฤษภาคม 2552 / 16:26
    อยากอ่านต่อค่ะ

    มาอัพอีกนะคะ

    สู้ๆ
    #206
    0
  21. วันที่ 6 พฤษภาคม 2552 / 20:18

    มารายงานตัวแล้วเจ้าค่า ๆ


    พิมไม่ได้เข้ามานาน อัพแล้ว


    เยเย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


    สนุกได้อีก



    บ้าๆๆๆๆ เจ้ายักษ์นี่ เด๋วโดนอ่ะ


    ไท้สือ มาเอาตัวภรรยาตัวเองกลับไปเร้วว วววววววววววววววว

    #205
    0
  22. #204 แสนกล (@sankol) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2552 / 12:47
    อ้าว ! ไหง มีเสียง "เหมียว" มาซะงั้นล่ะเจ๊ รอวังน๊า "นังโอเลี้ยง"ตามมาเดี๋ยวได้มันหรอก 555
    up ด่วนนะ เค้าจะหนีเที่ยวแล้ว
    #204
    0
  23. #203 ไม่จำเป็นต้องรู้ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2552 / 07:19
    แงงงงงงงงง อยาก อ่านต่อจัง มันๆๆๆๆ
    #203
    0
  24. #202 nidka (@nidka) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2552 / 19:17
    ซันนี่ไม่ทิ้งคราบคนสวยเลย ไท้สือกระอักเลือดแน่ถ้ารู้เข้า แต่ว่าไท้อินเนี้ยะั อายุัเท่าไรแล้ว
    #202
    0
  25. #201 nui (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2552 / 12:35
    เหอๆๆๆๆ เค่อหลางซวยโคตร



    ดันคิดจะปล้ำซันนี่ โชคร้ายจริงๆเลย



    555555555555555555555555
    #201
    0