อุบัติรัก ผ่ากาลเวลา

ตอนที่ 45 : กองทัพประชิด!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,661
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    7 ธ.ค. 51







            เช้านี้เป็นเช้าที่มีอากาศดีอีกวัน...แต่สำหรับชางไห่แล้วเป็นวันที่ตัดสินชะตาชีวิตของเขา ชายหนุ่มมายืนอยู่ที่หน้าห้องบรรทมของป้าอ๋องตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เหล่าทหารที่ยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าห้องบรรทมต่างแปลกใจ เพราะเช้าวันนี้ดูเหมือนว่าท่านชางไห่คนเดิมที่เคยสุขุม กลับเดินไปมาอย่างร้อนรนเหมือนกับมีเรื่องร้อนใจอะไรบางอย่าง


         "ท่านชางไห่ ข้าว่าท่านไปรออยู่ที่ตำหนักพระมเหสีก่อนจะดีกว่า ถ้าป้าอ๋องทรงออกมาจากห้องบรรทมเมื่อไหร่พวกข้าจะไปตามท่านให้ขอรับ"


         ไม่ใช่เป็นเพราะหวังดีต่อท่านรองนายกอง แต่เป็นเพราะว่าพวกเขากำลังเวียนหัวอยู่กับการเดินไปมาของร่างใหญ่ตรงหน้าต่างหาก


         "อืม...."


         หลังจากได้ยินความหวังดี(ที่ไม่ใช่จากใจจริง)ชายหนุ่มก็ปรายตาไปยังประตูห้องบรรทม ก่อนที่จะก้าวออกไปจากที่นั่น แล้วเดินหลังตรงมุ่งหน้าไปยังตำหนักของอดีตมเหสีซู่เฟิน หากไม่ใช่เรื่องสำคัญเขาจะไม่มีวันยอมห่างจากผิงเอ๋อแน่นอน แต่เป็นเพราะว่าเขาต้องการให้เรื่องการแต่งงานของเขาลุล่วงไปโดยไว ก่อนที่เขาอาจจะต้องจากไปไกลถึงชายแดน....เพื่อออกรบ...และอาจจะต้องจากไปไกลกว่านั้น...หากเขาตาย!


          ระหว่างที่กำลังเดินผ่านสวนดอกไม้ ชางไห่นึกไปถึงวันที่เขาได้เห็นผิงเอ๋อเป็นครั้งแรกในวันที่ฮองเฮาเสด็จเข้าวังเป็นครั้งแรกเช่นกัน นางกำลังยืนอยู่กับเหล่านางข้าหลวงหลายคน แต่ถึงกระนั้นความงามและความน่ารักของนาง ทำให้เขาต้องหยุดมองอยู่ชั่วครู่ คนที่ผ่านอะไรในชีวิตหลายอย่างเช่นเขา พอได้เห็นดอกไม้ที่มีชีวิตอย่างผิงเอ๋อ ก็รู้สึกเหมือนว่ากับว่าตนเองได้หลุดจากความมืดมิดมาชั่วครู่แล้วก็ได้พบว่าในโลกนี้ยังมีสิ่งสวยงามขนาดนี้อยู่อีก....


         ชางไห่เดินมาจนถึงห้องบรรทมจนกระทั้งหยุดอยู่หน้าประตูห้อง ปรกติชายหนุ่มจะเคาะประตูก่อนเข้าไปทุกครั้ง และหน้าห้องก็จะมีคนคอยเฝ้าอยู่เสมอ แต่วันนี้กลับไม่มีนางข้าหลวงและทหารคอยเฝ้าอยู่

       "เกิดอะไรขึ้น!"

        ชางไห่พูดกับตัวเอง ก่อนที่หัวใจไหววูบเป็นห่วงหญิงสาวที่อยู่ด้านใน ชายหนุ่มกระชับดาบมั่นก่อนที่จะดึงออกจากฝักอย่างเงียบๆ แล้วผลักประตูเข้าไปด้านใน....หลังจากที่สอดส่ายสายตามองไปรอบห้อง ชายหนุ่มก็เข้าใจว่าทำไมถึงได้ไม่มีคนเฝ้าอยู่หน้าห้อง เป็นเพราะว่าผิงเอ๋อกำลังอยู่ในอ่างอาบน้ำ และปรกติทหารที่เฝ้าอยู่ก็จะถอยออกไปเฝ้าที่หน้าตำหนักแทน ส่วนนางข้าหลวงที่คอยดูแลอยู่คงถูกนางไหว้วานให้ไปทำอะไรซักอย่างเป็นแน่ เพราะก่อนไปเขาได้กำชับอย่างหนักแน่นว่าห้ามไม่ให้นางอยู่คนเดียวเป็นเด็ดขาด....


         ร่างสูงเก็บดาบเข้าไปในฝักก่อนที่จะย่างเท้าพร้อมที่จะเดินออกไปอย่างเงียบเชียบ แต่ยังไม่ทันได้ก้าวออกไปเขาก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงร้องออกมาจากหลังฉากกั้น


        "ว้าย!"

       ผิงเอ๋อลุกขึ้นจากอ่างน้ำแต่พอลงมาเหยียบที่พื้นกลับเสียหลักทำให้ร่างบางทำท่าเหมือนกับจะล้มลงไป แต่โชคดีที่นางจับขอบอ่างไว้ได้ทัน แต่ยังไม่ทันได้ดีใจกลับต้องตกตะลึงเมื่อร่างสูงใหญ่เจนตาพุ่งออกมาจากหลังฉาก

        "ผิงเอ๋อ! เจ้าเป็นอะไรมากหรือเปล่า? เจ็บตรงไหนบ้างหรือไม่?"


        ผิงเอ๋อได้แต่นั่งนิ่ง ทั้งเนื้อทั้งตัวของนางมีแต่ผ้าผืนบางสีขาวผืนเดียวเท่านั้น นางไม่ได้เป็นอะไรแต่ในใจของนางกลับร้อนยิ่งกว่าถูกไฟรนเสียอีก จะเป็นอะไรได้ก็ในเมื่อตอนนี้นางมีแต่ผ้าพันตัวผืนบางเท่านั้น แถมยังมีร่างสูงที่ปักใจรักตั้งแต่แตกเนื้อสาวอยู่ตรงหน้าอีกด้วย 

       ท่านชางไห่! ออกไปเดี๋ยวนี้นะจะมามัวแต่ถามข้าอยู่ได้ ท่านนี่นะ!
 
       เพียงแต่เสียงนี้ได้แต่ดังอื้ออึงอยู่ในใจเท่านั้น เพราะว่าภายนอกผิงเอ๋อได้ถูกทำให้เป็นรูปปั้นไปเสียแล้ว


          "ผิงเอ๋อทำไมเจ้าไม่ตอบข้าเจ้าเป็นอะไรไป?"

         นางยังไม่ยอมตอบยิ่งทำให้ชางไห่เป็นห่วงยิ่งขึ้น ฝ่ามือแกร่งจับลงไปที่ต้นแขนเปล่าเปลือยก่อนที่จะเริ่มออกแรงเขย่าเล็กน้อยเพื่อเรียกสติของนาง แต่ชางไห่ไม่ทันได้คิดว่าที่นางไม่ตอบอะไรไม่ใช่เป็นเพราะบาดเจ็บแต่เป็นเพราะกำลังอายเขาอยู่ต่างหาก(อาจต้องใช้เวลาซักหน่อยสำหรับชายคนนี้)

         "เอ่อ...คือ ท่านออกไปก่อนได้หรือไม่? คือ...ข้าไม่ได้เป็นอะไรหรอกเจ้าค่ะ"

         "เจ้าแน่ใจนะ! เมื่อครู่ข้าไม่เห็นเจ้าขยับนึกว่าเจ้าเจ็บตรงไหนเสียอีก"

        ชางไห่มัวแต่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก กว่าจะรู้สึกว่าฝ่ามือแข็งแรงของเขากำลังสัมผัสต้นแขนเปล่าเปลือยของหญิงสาวอยู่เวลาก็ผ่านไปครู่หนึ่ง ชายหนุ่มมองร่างบางที่ตอนนี้มีเพียงผ้าผืนบางที่พันกายอยู่อย่างตกใจ เขาลืมคิดไปว่านางกำลังอาบน้ำอยู่ดังนั้น ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวของนางจึงมีเพียงผ้าผืนบางเท่านั้น(จะย้ำทำไมฟะ)


          ใบหน้าที่เคร่งขรึมอยู่เป็นนิจกลับแดงกล่ำไปจนถึงใบหู หายลับไปจนถึงไรผม ชางไห่ปล่อยมือออกจากต้นแขนเนียนนุ่มราวกับจับของร้อนก็ไม่ปาน ก่อนที่จะหันหลังเดินออกจากฉากกั้นไปยืนสงบใจอยู่ด้านหน้า


        ผิงเอ๋อเห็นชางไห่หน้าแดงก็นึกขำ ในเมื่อนางเป็นหญิงสมควรเป็นฝ่ายหน้าแดงถึงจะถูกหาใช่บุรุษเช่นเขาไม่ แต่ตอนที่ชายหนุ่มรีบปล่อยแขนของนางราวกับจับถูกของร้อนกลับทำให้ผิงเอ๋อรู้สึกขุ่นเคืองอยู่ไม่น้อย นางจึงคิดอะไรแผลงๆ ออกมา(สงสัยว่าอยู่กับซันนี่นานเกินไป) ร่างบางหยิบเสื้อตัวในแสนบางขึ้นมาสวมก่อนที่จะก้าวออกจากฉากกั้น ไปเผชิญหน้ากับชางไห่ ที่ตอนนี้สงบอารมณ์ได้เรียบร้อยแล้ว


        "ท่านไปที่ใดมาหรือเจ้าคะ?"

       ร่างบางเยื้องย่างออกมาจากฉากกั้น ชางไห่คิดว่านางคงสวมเสื้อผ้าแล้วจึงได้หันกลับมา แต่พอได้เห็นนวลเนื้อนางในชุดรำไร กลับต้องหันหลังกลับอีกครั้ง


         "ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ? เมื่อครู่ยังไม่ได้ตอบคำถามข้าเลย"


        "เจ้า...เจ้า"


        "คะ?"


       ผิงเอ๋อรู้สึกว่าตนเองทำเสียงไร้มารยาได้อย่างแนบเนียนเสียจริง 


       "เจ้าทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าก่อน? ให้ข้าออกไปก่อนดีหรือไม่?"


        "ท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ...ข้าก็ใส่เสื้ออยู่แล้ว เหตุใดท่านไม่ยอมหันมาหาข้ากัน...หรือว่าท่านรังเกียจ?"


        ชางไห่รีบหันมาประจัญหน้ากับหญิงสาวเพราะกลัวว่านางจะเข้าใจเขาผิด แค่เรื่องเมื่อคืนเขาก็พอจะรู้ชะตากรรมแล้วว่าคงไม่พ้นเหมือนกับฝ่าบาทและหลิวปัง ที่เป็นพวกเกรงใจฮูหยินเกินเหตุนั่นเอง แต่เขาคิดว่าพวกเขาทั้งสามคนเองก็เต็มใจที่จะทำ เป็นเพราะพวกนางคือหญิงอันเป็นที่รักมากกว่าสิ่งอื่น....


       "ข้าไม่ได้รังเกียจนะ! เพียงแต่ข้า...ข้าแค่กลัวว่ามันจะไม่เหมาะน่ะ!"


        "อะไรคือไม่เหมาะกัน? ท่านทำให้ข้างงไปหมดแล้วนะเนี่ย!"


         ขณะที่พูดอยู่ผิงเอ๋อรู้สึกว่าปากแห้งยิ่งนัก จึงได้ใช้ลิ้นเล็กๆ สีชมพูของนางไล้เลียไปบนริมฝีปากบางแต่อวบอิ่ม ชางไห่มองตามการกระทำนั้นอย่างหลงไหล อา....เขาอยากจะสัมผัสริมฝีปากนั้นอีกครั้งจริงๆ 


          
"ท่านค่ะ...ท่านชางไห่!"


         ชางไห่มัวแต่จมอยู่กับความคิดที่เตลิดไปเสียไกล ทำให้ไม่ได้ยินเสียงเรียก 


         ผิงเอ๋อเห็นอาการนั้นก็นึกขำเห็นทีนางคงทำเกินไปกระมัง และตอนนี้นางก็เริ่มหนาวแล้วด้วย เห็นทีคงต้องไปใส่เสื้อผ้าจริงๆซักที


         "หืม..มีอะไรเหรอ? ข้าไม่ได้ยินเมื่อครู่เจ้าว่าอะไรนะ?"


         "เปล่าค่ะ...ข้าแค่เรียกท่านเพราะเห็นว่าท่านไม่ตอบคำถามของข้า แถมยังเหมือนกับคิดอะไรอยู่ในใจ"


       ชางไห่ยอมรับอยู่ในใจว่าสิ่งที่เขาคิดก็มีแต่นางเท่านั้น หากนางได้รู้ว่าเขาคิดอะไรกับนางบ้าง ไม่รู้ว่านางจะโกรธเขาสักแค่ไหนกัน


        "เมื่อครู่ข้าไปยังตำหนักป้าอ๋องมาน่ะ!  ข้าไปขอเข้าเฝ้ามา"


        "ท่านจะไปเข้าเฝ้าด้วยเรื่องเมื่อคืนใช่หรือไม่เจ้าคะ?"


       "ใช่แล้ว! ข้าแค่อยากให้เรื่องนี้ลุล่วงโดยไวก็เท่านั้น"


         ชางไห่ไม่ได้บอกเรื่องที่เขากำลังกังวลอยู่กับนาง อย่างน้อยตอนนี้ก็มีเรื่องให้นางต้องคิดมากมายเกินไปเสียแล้ว


          "แล้วท่านได้เข้าเฝ้าหรือไม่เจ้าค่ะ?"

         "เปล่าข้าไม่ได้เข้าเฝ้า พระองค์ยังไม่ทรงตื่นบรรทม เมื่อคืนพวกเราอยู่ประชุมกันจนดึกวันนี้พระองค์อาจจะทรงอยากพักผ่อน"


        แต่พอพูดมาถึงตรงนี้ที่หน้าประตูกลับมีเสียงเคาะพร้อมกับทหารนายหนึ่งที่ตะโกนเข้ามาด้านใน


         "ขอประทานอภัยพะย่ะค่ะพระมเหสี กระหม่อมมาตามท่านรองนายกองชางไห่ไปเข้าเฝ้าพะย่ะค่ะ"

          ที่แท้หลังจากที่ชางไห่จากมาไม่นานนัก ไท้สือกับซันนี่ก็ตื่นพอดีนายทหารที่รับอาสาไว้ก็เข้าไปทูลบอกกับป้าอ๋องว่าเมื่อครู่ท่านรองชางไห่มารอเข้าเฝ้าตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เป็นเหตุให้ไท้สือสั่งให้ทหารมาตามชางไห่ไปเข้าเฝ้า


         "ข้ารู้แล้วจะไปเดี๋ยวนี้"


        "ให้ข้าไปด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ?"

        ชางไห่มองหญิงสาวก่อนที่จะก้มลงไปใช้ริมฝีปากปัดผ่านเรียวปากสีชมพูอย่างแผ่วเบา


         "เจ้ารอฟังข่าวดีอยู่ที่นี่แหละ อีกสักครู่ข้าจะกลับมา หากข้าไม่ได้กลับมาเจ้าก็ลืมข้าซะเถอะนะ แล้วจงใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเพื่อข้าด้วย"


          ชายหนุ่มไม่รอฟังคำตอบ สะบัดร่างออกไปจากห้องผิงเอ๋อได้แต่มองตามหลังกว้างด้วยสายตาอาวรณ์ .....


          "ท่านว่าชางไห่จะมาเข้าเฝ้าทำไมเหรอ?"

   
          "เจ้าถามข้าแล้วข้าจะไปถามใคร ข้ากับเจ้าก็อยู่ด้วยกันตลอดเวลา หรือเจ้าว่าไม่จริง"


         ซันนี่หน้าแดงกับคำพูดที่คลุมเครือ อีตาบ้าอย่ามายั่วนะเดี๋ยวก็ปล้ำซะหรอก....


          
ที่หน้าห้องปรากฏร่างๆ หนึ่ง หลิวปังได้ข่าวจากสายที่รายงานถึงเรื่องชาวซีเป่ย ที่มาตั้งรกรากอยู่ที่แคว้นนี้ หลังจากที่ได้อ่านรายงานก็นับว่าน่าตกใจยิ่งนัก เมื่อดูแล้วจำนวนราษฏรษ์ที่มาตั้งรกรากที่นี่กลับมากเกินกว่าที่คาดเอาไว้ เห็นทีเขาคงต้องรายงานเรื่องนี้ให้ป้าอ๋องทรงทราบโดยไว ดังนั้นเวลานี้ เขาจึงมาปรากฏกายที่หน้าห้องบรรทมแต่เช้าเช่นนี้ ทหารหน้าห้องบรรทมเข้าไปรายงานเรื่องที่เขาขอเข้าเฝ้า เพียงอึดใจร่างสูงก็เข้าผ่านประตูไปเมื่อได้รับอนุญาติ


         "ถวายบังคมฝ่าบาท ฮองเฮา"

         ไท้สือกำลังนั่งอยู่บนตั่งขนาดใหญ่โดยมีซันนี่กำลังเลือกหาผลไม้อยู่แก้คาวหลังอาหารมื้อใหญ่เมื่อครู่ ไท้สือคงยังมีรอยยิ้มอยู่เมื่อได้กระเซ้าเย้าแหย่นางไปเล็กน้อย ดังนั้นการที่หลิวปังจะรายงานเรื่องที่ทำให้อารมย์ที่ดีแย่ลง เป็นตอนนี้ก็คงจะเป็นการดีที่สุด....


         "ไม่เป็นไรลุกขึ้นเถอะ"

         หลังจากที่เลือกองุ่นได้พวงใหญ่ ซันนี่ก็มีความรู้สึกเหมือนอยากจะทำเหมือนกับในละครโทรทัศน์แถวบ้าน ร่างบางทำท่านอนระทดระทวยอยู่บนหมอนต่อหน้าชายหนุ่มทั้งสองคน พร้อมทั้งยังทำท่าเหมือนกับกำลังชิมองุ่นดูว่ามันรสชาติดีหรือไม่ เธอเอาลูกองุ่นเข้าปากกก่อนที่จะทำท่าดูดน้ำองุ่นให้เหลือแต่เปลือก ทำให้น้ำองุ่นไหลหยดลงไปยังเนินอกขาวนวลที่โผล่พ้นสายคาดอกออกมา ไท้สือแทบอยากจะไล่หลิวปังออกไป เพื่อจัดการกับแม่สาวน้อยจอมยั่วคนนี้ยิ่งนัก.....

        "เอ่อ...กระหม่อม....กระหม่อม"

        "มีเรื่องอันใด เจ้าจงรีบแจ้งมา"


        น้ำเสียงที่เข้มงวดของไท้สือ ทำให้หลิวปังได้สติ หลังจากที่เผลอมองเธออยู่นาน.....


       เกือบไปแล้วไหมล่ะ เฮ้อ....ฮองเฮาช่างเป็นหญิงที่มีเสน่ห์ยิ่งนัก อ้ายหลินยอดรักข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย ที่เผลอตัวไปชื่นชมหญิงอื่นเข้า กลับไปข้าจะตามใจเจ้าทุกอย่างเลยฮูหยินของข้า....แต่เอไม่รู้ว่าเจ้าจะชอบกินองุ่นด้วยหรือเปล่านะ ข้าจะได้ให้คนจัดไปให้ หึหึ....


        หลิวปังคิดเมื่อถอนสายตาอย่างยากลำบากมาจากภาพเย้ายวนตรงหน้า แต่เขาก็ต้องทำเพื่อรักษาชีวิตกลับไปหาอ้ายหลินเมียรักของเขาที่บ้าน....


          "กระหม่อมได้นำรายละเอียดเกี่ยวกับผู้ที่เป็นชาวแคว้นซีเป่ยที่มาตั้งรกรากอยู่ที่แคว้นจ้าวมาให้ทรงทอดพระเนตรพะย่ะค่ะ"


           "ไหน....เอามาให้ข้าดูซิ"


           "นี่พะย่ะค่ะ"


             ระหว่างที่ไท้สือกำลังอ่านม้วนกระดาษแจ้งข่าว ชางไห่ก็เดินทางมาถึงพอดี ซันนี่ทำท่าจะไปฟังเรื่องที่ชางไห่มาเข้าเฝ้า แต่ไท้สือกลับขึงตาห้ามเอาไว้ ก่อนที่จะชักสีหน้าใส่หลิวปังเรื่องข่าวที่ชายหนุ่มให้มา


            "ทำไมถึงได้มากมายขนาดนี้ ทำไมไม่มีใครนึกอยากจะแจ้งให้ข้ารู้หรืออย่างไร หากไม่มีเรื่องนี้เกิดขึ้นหากวันใดป้าอ๋องแคว้นซีเป่ยคิดโจมตีแคว้นจ้าว แค่พวกที่มาปักหลักในแคว้นก็เหลือเฟือแล้ว"


           "กระหม่อมเองตอนที่เห็นก็ตกใจเช่นกัน  แล้วเช่นนี้ฝ่าบาทจะให้กระหม่อมควานหาตัวพวกที่บุกเข้ามาในวังคืนก่อนจากพวกที่อบพยพเช่นเดิมหรือไม่? พะย่ะค่ะ"


           ไท้สือทำท่าคิดเล็กน้อย ก่อนที่จะยิ้มน้อยๆ ออกมาจนแทบจะไม่มีใครสังเกตุเห็นนอกจากซันนี่ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ 


          "เจ้าจงไปสืบเฉพาะพวกที่เปิดโรงเตี๊ยมในเมืองหลวงก็พอ ข้าว่าพวกมันน่าจะมีพักพวกอยู่และก็อาศัยพวกนี้บังหน้า เพราะถ้ามาเป็นกลุ่มใหญ่ขนาดนี้ข้าต้องได้รับแจ้งข่าวมาบ้าง แต่นี่กลับไม่มีข่าวอะไรเลย และที่สำคัญหากคนที่มาเป็นป้าอ๋อง แม่ทัพที่ติดตามคงไม่ยอมให้ป้าอ๋องของตนต้องมาเสี่ยงชีพโดยใช่เหตุเป็นแน่ ดังนั้นต้องมีคนอยู่ในกลุ่มไม่ต่ำกว่า 7-8 คนแน่นอนเพื่อคุ้มกันภัย เจ้าจงไปสืบดู โรงเตี๊ยมต่างๆ หากได้ข่าวแล้วให้รีบมาแจ้ง ห้ามเข้าไปทำร้ายคนอย่างเด็ดขาดเพราะข้าต้องการเจรจากับป้าอ๋องแห่งซีเป่ยอย่างสันติ"

___________________________________________________________________________


           


 


          

        

     





        


         


 



       
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

4,581 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2551 / 16:11
    ฮิ้ววว หายไปนานคิดถึงน้องไม๊?  ก๊ากๆๆๆ ซันนี่ของป้าอยุ่หนายยยย เฮียไท้จ๋า
    #2938
    0
  2. #2937 มิม (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2551 / 11:31
    เสร็จแน่งานนี้ โดนอีกคู่คร้าบ แต่ไหงกลายเป็นชางไห่ยังเป็นว่าเจ้าบ่าวค้างเติ่งอยู่เช่นนี้เล่า

    ใครๆเค้าเสร็จ กันหมดแล้ว 5555
    #2937
    0
  3. #2936 kit;ada (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2551 / 11:16
    เอ๋!! อ่านมาถึงตรงนี้

    ชื่อตอนน่าจะเป็น ว่าที่ลูกเขย อิอิ

    เสร็จแน่ซีซี
    #2936
    0
  4. #2935 หมู _ น้อยจ้า ^0^ (@U_nongnu) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2551 / 10:57
    ซีซี  แย่แว้ว งานนี้อ่ะ

    โดนแน่เยย อิอิ

    เฟยจิ้งนี่อ่ะนะ  ขนาดโดนจับมาอ่ะ

    ยังอุตส่าจาคิดได้อีกอ่ะนะ

    อิอิ    ^ ^

    สูๆๆๆ++++++   ^0^

    #2935
    0
  5. #2934 kaguya (@misuno) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2551 / 09:12
    หุหว่าที่พ่อตากะว่าที่ลูกเขย ร่วมมือกันซะแล้ว
    #2934
    0
  6. #2933 1412 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2551 / 23:00
    โอ๊ะๆๆๆซีๆอย่าใจอ่อนนะหุหุ (พึ่งรู้ว่าเฟยจิ้งใช้มารยาก็เป็นแหะ)

    ท่าทางเฟยจิ้งจะเจ้าชู้นะเนี่ยต้องแกล้งต่อให้เข็ดๆๆ>.<
    #2933
    0
  7. #2932 kanangr (@kanangr) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2551 / 22:19
    อะไรจะฟลุ๊คขนาดน้าน เข้ามาตอนระบบยัง update วันที่ไม่ทัน ก็เหลือบไปเห็นวันที่ในสารบัญซะก่อน...อิอิอิ เลยคลิ๊กซะ
    #2932
    0
  8. #2931 fiberhaha (@fiberhaha) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2551 / 22:18

    รออยู่น้าค่ะ

    #2931
    0
  9. #2930 สุธางศุ์รัตน์ (@TanPooYing) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2551 / 21:09

    อ้าววววววววววว อยู่ อยู่ ก้อเขียนว่า ยังไม่มีเนื้อเรื่อง

    พี่เกด  รีบ รีบ หาเนื้อเรื่องเร็ว เร็ว นะ

    #2930
    0
  10. #2929 Myminera_Minny (@Minny_Minera) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2551 / 18:45
    ใช่ ใจร้ายจังเลยค่ะ
    #2929
    0
  11. #2928 natt (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2551 / 18:26
    T-T จัยร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #2928
    0
  12. #2927 หมู _ น้อยจ้า ^0^ (@U_nongnu) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2551 / 11:55

    โอ้ โห !!!!!!!!

    พี่เกดทำไปได้อ่ะ

    มะสงสารคนอ่านตาดำๆๆ  ที่รออย่างใจจดจ่อ  มากมายอ่ะ

    อัพด่วนค่ะ

    #2927
    0
  13. #2926 มิม (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2551 / 10:08
    พี่เกดจร้า หายไปไหนเอ่ย ไม่สบายป่าวคร้า ตอนนี้มีแต่คนป่วยตรึมเลย

    ว่าแล้วก็รักษาสุขภาพด้วยน่ะค่ะ
    #2926
    0
  14. #2925 kanyanee (@kanyanee) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2551 / 22:42

    แป๋ววววว  เหอ เหอ 

    #2925
    0
  15. #2924 kaguya (@misuno) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2551 / 18:34
    ว้า กำลังตื่นเต้นเลยค่า

    ค้างเลยง่ะ
    #2924
    0
  16. #2923 สาวลูก2 (@sangrawee) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2551 / 15:38
    ทำไมถึงทามกับฉานด้าย
    #2923
    0
  17. #2922 พลอยใส (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2551 / 13:48
    ใช่ๆพี่เกดใจร้ายจังแอบมาให้เห็นนิดเดียวเอง
    #2922
    0
  18. #2921 มิม (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2551 / 13:24
    เห็นด้วย โดนพี่เกดหลอก เพิ่งรู้ว่าพี่เกดเป็นผีด้วย หลอกเก่งจิงๆ
    #2921
    0
  19. #2920 ปูน (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2551 / 10:59
    กำ ทำไมถึงทำยังงี้อะ

    ค้างเยยย ค้างอย่างแรง TT^TT

    รีบมาอัพเร็วด้วย
    #2920
    0
  20. #2919 หมูบิน2008 (@mubin2008) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2551 / 10:54
    ค้างอย่างแรงงงงง....อยากอ่านต่อค้า....

    p.s. อย่าลืมแวะไปupสยบรักด้วยนะค่ะ....กำลังหนุกเหมือนกัล
    #2919
    0
  21. #2918 แสนกล (@sankol) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2551 / 07:47
    ตายแล้ว อกอีแป้นจะแตก พี่เกดนะพี่เกด พักนี้อู้เหรอ ระวังน๊าจะมีบอม 5555
    #2918
    0
  22. #2917 yukime (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2551 / 02:49
    ฮือออออ....อุตส่าห์ดีใจว่าขึ้นตอน 45 แย้ว
    #2917
    0
  23. #2916 เพชรซัง (@thephet123) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2551 / 00:56

    กำเวง

    เล่นงี้ได้ไงอ่า

     =[]=

    #2916
    0