อุบัติรัก ผ่ากาลเวลา

ตอนที่ 43 : ว่าที่สะใภ้ มาลงให้แล้วค่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,792
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    24 ก.พ. 52







หากเป็นเมื่อก่อน มีใครมาบอกเฟยจิ้งว่า วันหนึ่งเขาจะต้องถูกหญิงนางหนึ่งจับมัดเหมือนกับบะจ่าง แล้วยังโดนหิ้วไปส่งถึงจวนของนาง เขาคงต้องสั่งลงโทษมันผู้นั้นเป็นแน่ แต่ในตอนนี้แค่เอาตัวรอดจากผ้าที่มัดเขาทั้งที่ข้อมือและข้อเท้า ยังไม่นับผ้าที่อุดปากเขาอยู่ เขายังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ มิหนำซ้ำหญิงสาวที่เป็นต้นเหตุยังนั่งจิบชาสบายอารมณ์อยู่ตรงหน้าอีกด้วย                                                                                      ซีซีมองร่างของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก                             นางจะทำอะไรเขากันแน่ ?                                                           "อื้อ...อื้อ"                                                                              "ท่านจะบอกให้ข้าปล่อยท่านอย่างนั้นหรือ?"                                        "อื้อ..."                                                                                 "ข้าคงปล่อยท่านไม่ได้หรอกนะ....แต่ข้าจะเอาผ้าที่อุดปากท่านออกก็แล้วกัน ท่านก็ห้ามโวยวายล่ะ"                                                                                  ชายหนุ่มที่ถูกมัดอยู่กับพื้นพยักหน้าเร็ว                                                            ซีซีนั่งลงก่อนที่จะใช้ฝ่ามือขาวนวลแก้ผ้าที่มัดปากเฟยจิ้งออก                            "เจ้าทำเช่นนี้ทำไมกัน?"                                                         ประโยคแรกที่ออกจากปากของชายหนุ่มหลังจากที่ผ้าผืนนั้นหลุดออกมา ซีซีปรายตามองลงมา ก่อนที่จะใช้สองมือประคองหน้าของชายหนุ่มเอาไว้                                       "ท่านอยากรู้จริงๆ หรือ?"                                                              นางมองตรงไปที่ดวงตาของชายหนุ่ม ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่และถอยห่างออกไป เฟยจิ้งกลับรู้สึกเสียดายกับความใกล้ชิดนั้น                                               "ข้าต้องการรู้ความจริงใจของเจ้าต่างหาก"                                                 ซีซีไม่แปลกใจเท่าไรนักกับข่าวลือที่ว่าเฟยจิ้งเป็นที่หมายปองของนางข้าหลวงทั้งหลาย และเจ้าตัวก็ไม่เคย ขาด นางข้าหลวงที่จะมาแนบชิดด้วยแม้แต่คืนเดียว ก็ในเมื่อชายตรงหน้า มีความงามไม่แพ้หญิงสาว  แต่ที่งามที่สุดเห็นจะเป็นดวงตาหวานที่สามารถละลายหัวใจอันแข็งแกร่งของหญิงสาวทั้งมวลได้ ยามเมื่อเฟยจิ้งต้องการใช้มันแววตาที่สื่อมาล้วนแต่วาดหวังและอ่อนหวาน แม้แต่นางที่ตอนนี้กำลังมองอยู่ก็อดใจอ่อนมิได้.....
          "
ข้าไม่จำเป็นต้องตอบท่าน ตอนนี้ท่านได้รับเชิญเป็นแขกในจวนของข้า หวังว่าท่านจะมีความสุขนะ แล้วข้าจะให้คนของท่านขนงานมาให้ทำที่นี่ก็แล้วกัน อ้อ...ข้าบอกไว้ก่อนนะถ้าท่านคิดจะออกจากจวนนี้ไม่ง่ายนัก ข้าได้ให้ยอดฝีมือเฝ้าท่านเอาไว้ตลอด และถ้าข้าจับได้ว่าท่านคิดจะออกไปโดยไม่บอกข้าล่ะก็ ท่านจะเจอกับการทรมานที่ฮองเฮาทรงคิดค้นขึ้นมาเองเลยทีเดียว....ข้าขอเตือนท่านด้วยความหวังดี"
         
ซีซีสำทับด้วยพระนามของฮองเฮาอีกชั้น เพื่อมิให้เฟยจิ้งกล้าทำอะไรมากนัก นางแน่ใจยิงนักว่าเฟยจิ้งคงไม่อยากลองสิ่งที่ฮองเฮาคิดค้นขึ้นมาเป็นแน่ เพราะมันทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็นเสียอีก แค่คิดนางก็รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวจะแย่ อึ๋ย.....

         
หลังจากนั้นก็มีสาวใช้กลุ่มหนึ่งเข้ามาปล่อยตัวเขา แล้วก็ดูแลหาอาหารและของว่างให้ แต่ชายหนุ่มกลับไม่เห็นเจ้าของจวนโผล่มาให้เห็นแม้แต่ครั้งเดียว จนกระทั้งเข้ายามเย็นเขาจึงได้เห็นเจ้าของจวน แต่กลับไม่ได้เป็นคนที่เขาต้องการพบแม้แต่น้อย
          "
ข้าน้อยขอคาราวะท่านเสนาธิการ"
         
ตามลำดับขั้นแล้ว ท่านเสนาบดีคลังนับว่าอยู่ลำดับขั้นที่น้อยกว่าเฟยจิ้ง ดังนั้นแม้ว่าจะรับราชการมานานและมีอายุมากกว่าก็ยังคงต้องทำตามธรรมเนียม คาราวะผู้ที่มียศสูงกว่าก่อน                                                                                  "ไม่เป็นไรท่านเสนาคลัง ไม่ต้องมากพิธี ท่านเพิ่งกลับมาจากประชุมขุนนางเช่นนั้นหรือ
?"
          "
ขอรับใต้เท้า ข้าน้อยเพิ่งกลับมา ข้าได้ยินจากพ่อบ้านว่าท่านจะมาเป็นแขกของจวนข้าชั่วคราว ถ้ามีอันใดที่ทำให้ท่านไม่พอใจก็ต้องขออภัยด้วย
"
         
เฉินฟงมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตานับถือยิ่งนัก ด้วยอายุเพียงเท่านี้สามารถทำหน้าที่เสนาธิการทหารได้อย่างไม่ขาดตกบอพร่อง นับว่าเป็นชายหนุ่มที่หาได้ยากยิ่ง เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเฟยจิ้งถึงได้มาเป็นแขกที่นี่ได้ แต่ได้ฟังจากพ่อบ้านว่าชายหนุ่มตรงหน้าเป็นแขกของบุตรีของเขา ดังนั้นจึงนับว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งเมื่อชายหนุ่มที่เพียบพร้อมเช่นนี้มาเป็นแขก เขาเองก็เริ่มมีความหวังบ้างเล็กน้อยว่าบุตรีของเขาจะขายออกได้ก็คราวนี้ หลังจากที่โดนนินทาว่าร้ายเรื่องที่เลยวัยแต่งงานมาหลายปี คราวนี้นางกลับพาชายหนุ่มที่เพียบพร้อมถึงเพียงนี้มาบ้านได้นับว่าไม่เลว ไม่เลวเลยจริงๆ....

          "
ข้าต่างหากที่มารบกวนท่าน หวังว่าท่านจะไม่ถือสาที่ข้า...."
          "
โอ้....ไม่เลยท่านเสนา ท่านเป็นแขกของบุตรีของข้า ข้าย่อมต้องต้อนรับท่านอย่างดีอยู่แล้ว
"
          "
ท่านก็อย่าได้เกรงใจไป ท่านจะเรียกข้าว่าเฟยจิ้งเหมือนแม่นางซีซีก็ย่อมได้
"
         
หากซีซีได้มีฌาณพิเศษ นางคงไม่มีทางพาเฟยจิ้งมาที่จวนเป็นแน่ เพราะตอนนี้ชายทั้งสองคนต่างพูดคุยกันอย่างถูกคอ อีกฝ่ายหนึ่งคิดฝากตัวเป็นลูกเขย ส่วนอีกฝ่ายคิดจับชายตรงหน้าเป็นลูกเขย นับว่าทั้งสองฝ่ายต่างใจตรงกันยิ่งนัก รอเพียงแต่ว่า ใคร จะเป็นผู้ที่เริ่มก่อนเท่านั้น.......

         
เฟยจิ้งและเฉินฟงหันกลับมาพร้อมกันเมื่อต่างฝ่ายต่างตัดสินใจเด็ดขาด ที่จะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เมื่อเห็นรอยยิ้มของกันและกันต่างก็หัวเราะออกมาพร้อมกันกับความคิดที่จะจับบุตรีของจวนนี้แต่งงานให้จงได้เมื่อโอกาสมาถึง  หึหึหึ.....
                                                                                       "
ท่านหญิงเป็นอะไรไปเจ้าคะ?"
         
สาวใช้ประจำตัวของซีซีถามขึ้นเมื่อเห็นนายสาวอยู่ดีๆ ก็กลับตัวสั่นขึ้นมา....

          "
เอ่อ....คือว่าข้า...เหมือนกับว่าอืม....มันบอกไม่ถูกนะเหมือนกับว่ามีคนกำลังนึกถึงข้าในทางไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก"                                                              "เอ๋.....ใครกันเจ้าคะ จะกล้ากับท่านหญิงของบ่าว บ่าวว่าน่าจะมีคนคิดถึงท่านหญิงมากกว่านะเจ้าคะ ฮุฮุ"
          "
เจ้าหมายความว่าอย่างไรกัน!
"
          "
แหม....ข้าก็หมายถึงท่านเสนาธิการทหารที่มาเป็นแขกคนสำคัญของจวนน่ะสิเจ้าคะ
"
         
ซีซีรู้สึกร้อนที่ใบหน้าเมื่อเอ่ยถึงเรื่องที่ตนเองได้ทำลงไป นางมาลองคิดทบทวนดูแล้วเหมือนกับว่าตนเองได้ขุดหลุมอันใหญ่ให้ตนเองตกลงไป โดยการจับเฟยจิ้งมาอยู่ที่จวนนี่ ตอนแรกนางก็ไม่ทันได้คิดว่าผู้อื่นจะมองเช่นไร แต่พอมาลองไตร่ตรองดูแล้วนางจะต้องเสียหายมากที่สุดกับเรื่องนี้ ถึงแม้ว่าจะพยายามปลอบใจตนเองว่าถ้าอยู่ที่จวนนี้นางจะสามารถจับตาดูเฟยจิ้งตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมาได้ดีที่สุด มาถึงตอนนี้ซีซีก็ได้แต่ทำตามแผนที่ชักไม่แน่ใจว่าจะดีที่สุดเหมือนในตอนแรกเสียแล้ว.....


          "
ดื่มๆ...ท่านเฟยจิ้ง ฮะๆๆๆ"
         
เสียงที่ดังมาจากห้องอาหารทำให้ร่างบางต้องหยุดชะงัก ท่านพ่อกลับมาแล้วหรือ? แล้วท่านกำลังทำอะไรกับใครกัน? แล้วนางก็ได้เหตุผล เมื่อได้พบกับชายหนุ่มซึ่งได้ถูกเชิญ(หืม)มาพักอยู่ที่จวนอย่างไม่ใคร่เต็มใจเท่าไรนัก

          "
ทำอะไรกัน!ท่านพ่อ"
         
ชายต่างวัยทั้งสองคนหันหน้ามาพร้อมกัน ในมือยังถือจอกสุราอยู่ทั้งสองคนทั้งคู่หันมามองหญิงสาวที่เข้ามาใหม่ด้วยสายตาที่ต่างกัน ชายคนหนึ่งมองด้วยสายตาของบิดาที่มองบุตรสาวด้วยความรักและความหวังดี ชายอีกคนมองด้วยคาดหวังที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันแต่สิ่งที่แฝงอยู่ในความรู้สึกกลับอ่อนโยนและลึกซึ้งเกินกว่าจะเข้าใจได้ แต่คนทั้งคู่ต่างก็มีจุดมุ่งหมายเดียวกันนั่นก็คืออยากให้หญิงสาวตรงหน้ามีความสุขด้วยกันทั้งคู่

          "
อ้าว!ซีซี เจ้ามาได้จังหวะพอดี มาหาพ่อมาลูก"
          "
เชิญแม่นางซีซี
"
         
เฟยจิ้งลุกขึ้นเดินตรงมาทางนางก่อนที่จะทำท่าเหมือนกับเชิญให้นางร่วมโต๊ะด้วย นี่มันจวนของนางนะ ท่านจะมาทำเป็นเหมือนกับเป็นจวนของท่านไม่ได้นะ.....

           
เฟยจิ้งคงอ่านสีหน้าของนางออก มุมปากจึงได้ยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่ซีซีมองแล้วรู้สึกหมั่นไส้ยิ่งนัก 
          "
พ่อกับท่านเฟยกำลังพนันกันว่าใครร่ำสุราได้น้อยที่สุดต้องทำงานแทนคนๆ นั้นไปอีก 3 วัน ฮะๆๆๆ ตอนนี้พ่อได้เยอะกว่าไม่มากนัก แต่ก็ยังนอนใจมิได้ ท่านเฟยจิ้งเองก็คอแข็งอยู่มิใช่ย่อย
"
         
ท่านเจ้ากรมคลังที่เริ่มเมาแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงรื่นเริงยิ่ง
 
         
ซีซีมองชายหนุ่มที่บิดาพูดถึง สีหน้าของเฟยจิ้งไม่ได้ออกอาการสักเพียงนิด เมื่อก่อนตอนที่นางพบกับเขาครั้งแรก เขาดื่มมากกว่านี้หลายเท่านัก แสดงว่าเขาคงจะยอมถอยให้ท่านพ่อของนางเป็นแน่
 
         
ซีซีนั่งมองทั้งคู่ร่ำสุรากันอยู่พักใหญ่ ผลปรากฏว่าเฟยจิ้งแพ้ท่านเจ้ากรมคลังไปอย่างสูสี แต่ซีซีรู้อยู่แก่ใจว่าเขาแกล้งยอมแพ้ เพราะว่าชายหนุ่มที่แพ้อยู่ตรงหน้ากลับไม่ออกอาการเมามายแม้เพียงนิด แต่ท่านพ่อของนางแทบจะทรงตัวไว้ไม่อยู่ จนนางต้องเรียกพ่อบ้านเฉินเข้ามาพยุงท่านพ่อไปยังห้องของท่าน

          "
ท่านทำเช่นนี้เพื่ออะไรกัน? ข้าไม่เห็นว่ามันจะมีประโยชน์"
         
เฟยจิ้งไม่ตอบกลับจ้องมองใบหน้าอ่อนเยาว์และงดงามอยู่แทน จนทำให้ซีซีต้องเป็นฝ่ายหลบตาแทน เป็นอะไรน่ะ....มองอยู่ได้ ซีซีรู้สึกว่าเหมือนกับคำพูดมากมายที่ออกมาจากดวงตาคมหวานคู่นั้นบั่นทอนความรู้สึกของนางยิ่งนัก

          "
ทำไมจะไม่มีเล่า!ข้าเพียงแต่ทำความรู้จักอนาคตว่าที่พ่อตาคงไม่เป็นไรกระมัง!"
          "
ท่านพูดเรื่องอะไรกัน! ใครเป็นว่าที่พ่อตาท่านกัน"                                    เฟยจิ้งยังนั่งดื่มต่ออย่างไม่ทุกข์ร้อน เมื่อเห็นซีซีโมโหจนแทบจะฆ่าเขาได้ เวลานางกำลังโมโหก็น่าดูไปอีกแบบเหมือนกัน

          "
เจ้ายังต้องให้ข้าพูดอีกหรือ ท่านเจ้ากรมคลังเฉินฟง ก็คือพ่อตาของข้าในอนาคตอันใกล้อย่างไรเล่า"
         
เฟยจิ้งใช้คำว่าอันใกล้ เพราะเขารู้ว่าด้วยนิสัยของนาง นางคงไม่ยอมอยู่เฉยๆ ให้เขาจัดงานแต่งเป็นแน่! เห็นทีเขาคงต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว.....

          "
ใครบอกว่าจะแต่งกับท่านกัน"
          "
เจ้าจะผิดสัญญาที่เราสองคนทำร่วมกันอย่างนั้นหรือ?"                                                    ชายหนุ่มใช้ประโยคนี้มาอ้างเพื่อเพิ่มน้ำหนักให้ดูน่าเชื่อถือขึ้นไปอีก                    "ท่านก็รู้อยู่แก่ใจว่าทั้งข้าและท่านก็ไม่ได้จริงจังกับสัญญาเรื่องนี้
"
          "
ใครบอกกับเจ้าว่าข้าไม่จริงจัง เมื่อตอนที่เจ้าออกไปจากเมืองหลวง ข้าได้ให้คนไปสืบดูว่าเมื่อคืนเด็กสาวที่ข้าได้ทำสัญญาด้วยคือใครกันแน่ และพอรู้ว่าพ่อของเจ้าตอนนั้นที่ส่งเจ้าไปต่างแดนเพื่อเรียนวิชา ข้าก็รอและรอเสมอมา ข้าตั้งใจไว้ตั้งแต่ให้หยกชิ้นนี้กับเจ้าแล้วว่าไม่ว่ายังไงเจ้าก็ต้องเป็นสะใภ้ตระกูลเฟยอยู่วันยังค่ำ และจะไม่มีอะไรเปลี่ยนอย่างแน่นอน....
"
         
ซีซีไม่คิดว่าความใจดีของตนจะทำให้อนาคต จะต้องโดนจับแต่งงานโดยที่ไม่มีความรักเข้ามาเกี่ยวข้องเช่นนี้
 
          "
งั้นข้าก็ขอคืนหยกนี้ให้กับท่าน และสัญญาของเราก็ให้ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน
"
         
เฟยจิ้งบีบจอกเหล้าที่อยู่ในมือจนแตก กระเบื้องที่แตกออกมากลับทิ่มเข้าไปในเนื้อของเขา แต่ชายหนุ่มกลับไม่สนใจ เขามัวแต่รู้สึกโกรธหญิงสาวตรงหน้าที่กล้าพูดตัดรอนเขาออกมาง่ายๆ เช่นนี้    เป็นซีซีต่างหากที่เป็นผู้ที่ตกใจแทน นางไม่คิดว่าชายหนุ่มตรงหน้ากลับตระเตรียมแผนการที่จะจับเธอแต่งงานตั้งแต่ที่นางพูดตัดรอนเขาเมื่อครู่ นางคิดว่าเขาก็คงเห็นด้วยเพราะชายหนุ่มไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรออกมา......

          "
ตายล่ะ! ท่านเลือดออกเยอะมากเลยนะ! ท่านรอข้าก่อนข้าจะให้คนไปตามท่านหมอ"
          "
ไม่ต้องหรอก!  เรื่องแค่นี้ข้าไม่ตายง่ายๆ หรอก ที่แย่กว่านี้ข้าก็เจอมาแล้ว
"
         
เฟยจิ้งไม่รอคำทักท้วง เขาเดินออกจากห้องอาหารตรงไปยังทางเดินเพื่อกลับหัองของตนเอง โดยระหว่างทางเขากลับมองไม่เห็นคนติดตามที่หญิงสาวพูดถึงแม้แต่คนเดียว.....

          "
อิ๋งๆๆ.....แฮ่กๆๆ"
         
เฟยจิ้งรู้สึกคุ้นๆ จึงก้มหน้าลงไปมองด้านล่างทั้งที่ฝ่ามือยังมีเลือดออกอยู่.....

          "
เฮ้ย....ที่แท้เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน เจ้าโอเลี้ยง"
         
ที่แท้เจ้าหมาหน้าบากน้ำลายยืด หยดติ๋งๆ ของซันนี่ฮองเฮายอดยุ่ง ทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่น่ะหรือ  ก็เป็นเพราะว่าไท้สือยึดเอาเวลาส่วนใหญ่ของซันนี่ไป มันก็เลยต้องหงอยอยู่ตัวเดียว ซึ่งปรกติมันกับซันนี่ก็แย่งอาหารกันกินบ่อยๆ (เย้ย)

          "
ข้าพามันมาเอง!"
         
ซีซีที่นั่งนิ่งอยู่ที่ห้องอาหารกลับลุกตามมาเมื่อรู้สึกว่าทนไม่ได้ที่จะปล่อยให้แขกคนสำคัญต้องเป็นแผลโดยที่ไม่ได้รักษาได้......

          "
ฝ่าบาทช่วงนี้ทรงไม่ค่อยมีเวลา ข้าก็เลยรับอาสาฮองเฮาเอามันมาดูแล และดูเหมือนว่ามันจะชอบผู้ชายทุกคนที่หน้าตาดี ฮองเฮาบอกกับข้ามา ซึ่งมันจะตามท่านไปทุกหนทุกแห่งในจวนและคอยส่งเสียงบอกข้าเพราะข้าสอนมันเอาไว้ตอนที่ข้าให้อาหารกับมัน ดังนั้นถ้าท่านออกไปพ้นเขตจวนมันก็จะเห่าทันที" (นิสัยเหมือนเจ้าของไม่มีผิด)
         
เฟยจิ้งเพิ่งรู้ว่ามันเป็นตัวเมียที่ชอบคนที่หน้าตาดี ถึงแม้ว่ามันจะเป็นหมาดำที่ดูดีขึ้นมาหน่อยหลังจากที่ได้อาบน้ำแล้ว แต่มันก็ยังเป็นหมาหน้าบาก แถมตอนนี้มันยังน้ำลายยืดเหมือนกับอยากจะกินเขาเข้าไปอีกด้วย
          "
แฮ่กๆๆ... "
         
เฟยจิ้งมองเจ้าโอเลี้ยง ฮึ้ยย...ไม่ต้องมามองข้าอย่างนั้นเลยนะ เนื้อของข้าไม่อร่อยหรอกไปไป๋ชิ้วๆ

          "ข้าว่า...ท่านมาให้ข้าทำแผลก่อนจะดีกว่าหรือไม่"                                      ซีซีปรายตามองไปยังมือที่เริ่มชุ่มเลือดของชายหนุ่มอย่างเป็นห่วง 
          "
ไม่จำเป็น!"                                                               เฟยจิ้งสะบัดหน้าเดินเข้าห้องพักของตนเองไปทันที

         
ซีซีได้แต่มองตาม ข้างๆนางปรากฏหมาดำอีกตัวนั่งอยู่ ทั้งคู่มองตามร่างผึ่งผายที่เดินจากไปเมื่อครู่(เฮ้ย..)

         
ขณะเดียวกันที่จวนของหลิวปัง.....                                           "โถ่! อ้ายหลิน เจ้ามาทำอะไรอยู่ที่นี่กันเล่า ข้าไปหาที่ห้องแล้วไม่เจอตกใจหมดเลย"
         
ในห้องครัวของจวน อ้ายหลินฮูหยินมือใหม่กำลังทำอาหารรอบดึกให้สามีมือใหม่อย่างหลิวปังทานอยู่  ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปใกล้หม้อต้มก่อนที่จะสูดจมูกเล็กน้อยเมื่อได้กลิ่นอาหารที่เย้ายวน ท้องที่หิ้วมาเพื่อที่จะกลับมากินพร้อมกับฮูหยินก็พลันส่งเสียงประท้วง

          "
ครืดดดดด....."
          "
หึหึ....
"
          "
ท่านพี่...ท่านไปรอข้างนอกก่อนเถอะค่ะ  วันนี้ข้าจะแสดงฝีมือตุ๋นไก่กับผัดผักให้ท่านทาน นี่ก็ใกล้จะเสร็จแล้ว เหลือแต่หั่นผักพวกนี้ก็เสร็จแล้ว

         
อ้ายหลินพูดถึงผักที่วางอยู่ใกล้กับเตาไฟ ที่กำลังจะร้อนได้ที่
 
          "
งั้นให้ข้าช่วยเจ้าหั่นผักจะดีกว่า ข้าไม่อยากกินแรงเจ้าอีกอย่างข้าอยากช่วยเจ้าทำอาหารด้วย
"
         
อ้ายหลินยิ้มกับความเอาใจของชายหนุ่มตรงหน้า ในตอนนี้ความรักของนางที่ไม่ค่อยแน่ใจตั้งแต่แต่งงานมา เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างอยู่ภายในจิตใจของนางเป็นที่เรียบร้อย หากตอนนี้นางสามารถตอบคำถามกับหัวใจตนเองได้แล้วว่า นางได้มอบความรักเต็มหัวใจให้กับชายผู้ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นสามีไปจนหมดทั้งหัวใจแล้ว

          "
ข้าจะทำเสร็จแล้ว ท่านพี่ก็ไปนั่งเถอะค่ะ อีกอย่างเรื่องหั่นผักให้สวยงามนั้นเป็นเรื่องยากนะคะ"
         
อ้ายหลินผู้ที่ซึ่งมีชีวิตอยู่ในวังหลวงมาตั้งแต่จำความได้ นางทำอาหารแบบชาววัง ปักเสื้อแบบชาววัง พูดคุยแบบชาววัง ดังนั้นแม้แต่เรื่องหั่นผักก็ต้องทำให้ดูเรียบร้อยและน่ากินอย่างที่ได้รับการอบรมมา  เหล่าสาวใช้ในจวน ต่างก็ชื่นชมฮูหยินหลิวกันทั่วหน้า เพราะพวกนางไม่ค่อยได้เห็นนางข้าหลวงเท่าไหร่นัก แต่เมื่อได้เห็นกิริยา และท่าทางของอ้ายหลิน ต่างก็ชื่นชมและวาดหวังไว้ว่าสักวันตนเองอาจมีโอกาสได้ไปเป็นนางข้าหลวงในวังอย่างนายหญิงบ้าง แต่พวกนางหาได้รู้ไม่ว่าสิ่งที่พวกนางต้องการเป็นนั้น ไม่ใช่ทุกคนจะมีความสุขเหมือนกับอ้ายหลิน หากนางไม่ได้พบกับซันนี่ นางก็คงจะไม่ได้แต่งงานกับหลิวปัง ไม่แน่ว่านางจะยังมีชีวิตรอดอยู่หรือไม่ก็ได้.....

          "
มันจะยากซักแค่ไหนกันเชียว...ข้าเป็นถึงนายกองเก่งเรื่องใช้ดาบกับมีดอยู่แล้วเรื่องแค่นี้จะครณามือข้าได้อย่างไร"
         
หลังจากที่แต่งงานหลิวปังก็ได้รับตำแหน่งใหม่เป็นนายกอง ไท้สือเล็งเห็นว่าหากยังให้หลิวปังอยู่หน่วยล่าสังหารเหมือนเก่า เมื่อใดที่ต้องออกไปทำงานต่างแคว้น อ้ายหลินคงต้องอกสั่นขวัญแขวงอยู่ที่จวนเพียงลำพัง มันคงเป็นเรื่องที่น่าสงสารมาก เพราะอ้ายหลินไม่มีใครเป็นญาติสนิท นอกจากผิงเอ๋อซึ่งตอนนี้รับหน้าที่อยู่ที่ตำหนักของมเหสีซูเฟิน

         
อ้ายหลินมองสามียิ้มๆ ก่อนที่จะลงมือหั่นเป็นตัวอย่างซึ่งมีหลายแบบ อย่างหั่นเป็นรูปลูกเต๋า หั่นเป็นแนวยาว และหั่นแบบเป็นฝอย อ้ายหลินยิ้มหวานก่อนที่จะขอตัวไปจัดเตรียมโต๊ะอาหาร โดยที่ทิ้งชายหนุ่มไว้กับกองผัก
          "
มันจะยากสักแค่ไหนกันเชียว... "
         
ครู่หนึ่งผ่านไป.....

          "
โอ๊ย!"
         
หลิวปังกุมมือที่โดนมีดหั่นผักของอ้ายหลินบาด ร่างสูงโดนบาดหลายครั้งจนฝ่ามือและกองผักเต็มไปด้วยเศษผักและเลือด นายกองหลิวผู้อาจหาญมองกองผักตรงหน้าราวกับเจอกองทัพขนาดใหญ่ เขากลับยกมีดดาบขึ้นแล้วโยนผักชิ้นหนึ่งไปบนอากาศก่อนที่จะใช้วิชาสุดยอดของสำนัก หันผักให้ฮูหยินสุดที่รัก....ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่ง(แป่ว)

 

 


         

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

4,581 ความคิดเห็น

  1. #4576 Arany Min Crystal (@kazejuon) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 06:40
    ฮาหลิวปัง5555
    #4576
    0
  2. #2882 taznija (@taznija) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2551 / 13:29
    พี่เกดหายดีแล้วเหรอค่ะถึงมาอัพดูแลสุขภาพด้วยน่ะ
    #2882
    0
  3. #2881 พลอยใส (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2551 / 11:58
    ทำมัยอัฟน้อยจัง...แล้วมาอัฟต่อไวๆนะค่ะ
    #2881
    0
  4. #2880 PraY@the poo wi sead gang.com (@pray_One_By_One) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2551 / 01:42
    แล้วซีซีจะเศร้าไหมเนี่ย

    ถ้ารู้ความหลังของเฟยจิ้งอ่ะ
    #2880
    0
  5. #2879 mootoo (@tan55555) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2551 / 23:21
    หนุกมากเลย
    #2879
    0
  6. #2878 เปียริน (@annje) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2551 / 19:35
    ทำไมอัพน้อยจัง
    #2878
    0
  7. #2877 ไทแก้ว (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2551 / 18:33
    เล่ม 1 ซื้อมาอ่านแล้วเสียดายความไม่สมบูรณ์ของหนังสือ เพราะการพิมพ์ผิด คำที่ใช้ผิดจากพจนานุกรม พิมพ์ตกหล่น เสียงวรรณยุกต์ เช่น คะ ค่ะ นะ น่ะ ใช้ไม่ถูกหลายที่มาก ฉีกคำ ฉีกพยัญชนะของคำ ผลักบรรทัด สั่งกั้นหน้าหลังแล้วบางบรรทัดเว้นช่องว่างในบรรทัดเป็นครึ่งบรรทัด อ่านไปวงไป พบว่าเจอเกือบทุกหน้า เล่ม 2 สมัครตรวจทานให้ก็ได้นะคะ
    #2877
    0
  8. #2876 nidka (@nidka) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2551 / 12:59
    ซีซี สู้ ๆ ให้ไท้สืออิ่มของหวานก่อนแล้วจะได้ปล่อยเฟยจิ้ง
    #2876
    0
  9. #2875 พิปูน (@potchaman) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2551 / 05:59
    ช่าย ซีซี สู้ ได้โอกาสแล้ว
    #2875
    0
  10. #2874 PraY@the poo wi sead gang.com (@pray_One_By_One) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2551 / 20:15
    ซีซีสู้ๆๆๆๆๆๆ

    อย่าให้น้อยหน้าซันนี่นะ

    5555++++
    #2874
    0
  11. #2873 zine (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2551 / 19:26
    อัพเยอะๆหน่อยน้าา...



    รออยู่คะ ชอบๆ



    รอเล่มสองอยู่นะ
    #2873
    0
  12. #2872 สาวลูก2 (@sangrawee) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2551 / 13:24
    ไท้สือออกนอกหอ้งใด้แล้ว  อิจฉาซันนี่อ่ะ
    #2872
    0
  13. #2871 หมู _ น้อยจ้า ^0^ (@U_nongnu) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2551 / 12:52
    พี่เกดอ่ะ

    มาอัพให้นิดเดียวเองอ่ะ

    นิด .... เดียวจริงๆๆอ่ะ

    มาอัพอีกนะ พี่เกด นะ
    #2871
    0
  14. #2870 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2551 / 12:46

    มาอัพเยอะนะ

    #2870
    0
  15. #2869 -noo- (@nunoonu) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2551 / 10:56
    ซีซี ติดกับแล้ว อิอิ
    #2869
    0
  16. #2868 Kae (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2551 / 10:40
    โอ้....งานนี้ซีซีน้อยแย่แน่ๆ เสร็จชัวร์ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
    #2868
    0
  17. #2867 ouat'G (@ouat_gg) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2551 / 09:49

    ซันนี่จะสิ้นลายหรือยังเนี้ย

    #2867
    0
  18. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2551 / 00:57
    เออเนอะ 41 42 หายจริงๆด้วยเราก็เพิ่งสังเกต อยากอ่านตอนซีซีกะเฟยจิ้งแล้วดิ แบบว่าอิจฉาพระเอกนางเอกอ่ะหวานแหววเชียว อิอิอิ
    #2866
    0
  19. #2865 fiberhaha (@fiberhaha) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2551 / 00:51
    ซีซี กับ เฟยจิ้ง เป็นไงบ้างหนอ
    #2865
    0
  20. #2864 PraY@the poo wi sead gang.com (@pray_One_By_One) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2551 / 15:40
    โอ๊ยพี่เกดปลายทำงานให้พี่จนตาลายแล้วอ่ะ

    รีบๆอัพนะรอทำงานให้พี่เกดอยู่น้า


    555+
    #2864
    0
  21. #2863 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2551 / 13:46

    ข้ามตอนหรือเปล่านะ 41 42 หายไปนะ

    #2863
    0
  22. #2862 poon (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2551 / 11:43
    ยัยซันนี่ เจอไท้สือเข้าไป

    หมดลิทธิ์เลย 555+

    คงจะมีทายาทน้อย เร็วนี้แน่ ^o^
    #2862
    0
  23. #2861 หมู _ น้อยจ้า ^0^ (@U_nongnu) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2551 / 10:32
    และแล้วพี่เกดก็มาอัพให้ซะทีอ่ะ

    อิอิ

    มาอัพอีกนะคะ

    กำลังหนุกเยยอ่ะ

    ^0^

    ^ ///// ^
    #2861
    0
  24. #2860 เรวานรี่ (@BILL_555) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2551 / 09:44
    กรี๊ดดดดดดดดดดด

    มาอ่านที่โรงเรียน อิอิอิ

    หนุกหนาน

    สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    รักพี่เกด

    นู๋ บิ ว เ บ อ รี่
    #2860
    0
  25. #2859 mam (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2551 / 09:37
    รอเล่ม 2 และ 3อยู่ค่ะเมื่อไหร่จะวางแผงซะทีค่ะ



    จะรอไม่ไหวแล้วๆๆๆๆๆๆ
    #2859
    0
  26. #2858 -noo- (@nunoonu) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2551 / 09:17

    ฮือออ ไท้สือนอกใจเค้าอะ

    #2858
    0