อุบัติรัก ผ่ากาลเวลา

ตอนที่ 4 : จำเป็นต้องไป! ( ที่รักจ๋ามาแล้ว ) ตอน 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,038
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    9 ก.ย. 51

           
                                          


                                               ซันนี่ในยุคปัจจุบันค่ะ



                      ผับแห่งหนึ่งใจกลางกรุ่งเทพ    เวลา 21.30 น.
            "  คัมไป !  โย้ว "  เสียงประสานของสาวสวยกลุ่มหนึ่งดังขึ้น   ท่ามกลางเสียงดังกระหึ่มของดนตรี    ซึ่งเป็นที่ถูกอกถูกใจนักตระเวณราตรีในคำคืนนี้

            " ยินดีด้วยนะแก  แหม!  แม่ด๊อกเตอร์อายุยังน้อย "  เสียงหวานใสของสาวน้อยนางหนึ่งดังขึ้น

            " ไรยะ  ไม่ต้องมากัดฉันเลย  บอกให้ไปด้วยก็ไม่ยอมไป "  สาวน้อยที่อยู่กลุ่มเดียวกันตอบ  

            " ใครจะไปตามหล่อนทันยะ  ยัยซันนี่  ชั้นสองคนเผลอแป๊บเดียว  หล่อนก็จบด๊อกเตอร์ซะแล้ว  พวกฉันยังเรียนมหาลัยอยู่เลย "   แพมสาวเปรี้ยว  ที่ไม่ว่าจะทำอะไรหล่อนก็ดูจะตกเป็นข่าวไปซะหมด  เนื่องจากว่าหล่อนเป็นลูกสาวของรัฐมนตรีชื่อดัง   ของเมืองไทย  ด้วยหน้าตาที่สวยคม และมีส่วนสูงถึง 175 ซม. (สูงกว่าฉันตั้งเยอะ/ซันนี่)  เมื่อยืนรวมกันเป็นกลุ่มหล่อนจึงมีความสูงที่โดดเด่นเป็นที่สุด

              "  ใช่ พี่ชายหล่อนก็เหมือนกัน ไม่ค่อยจะให้ความร่วมมือเลย ฉันโทรหาหล่อนตั้งหลายรอบ  เนี่ยดีนะไปเจอคุณแม่เข้าถึงได้รู้ว่าหล่อนจะกลับเมื่อไหร่ "  นภิ  สาวห้าวของกลุ่ม  เรียกได้ว่าเป็นสาวสวยฉบับกระเป๋าเหมือนเพื่อน  ซึ่งก็คือซันนี่  นภิ เป็นลูกสาวนายอำเภอ   อำเภอหนึ่งในจังหวัดเชียงราย  ตัวนภิเอง มีหน้าตาที่หน้ารักชวนมอง     ขัดกับบุคลิกของตนที่เป็นสาวห้าว มีส่วนสูง แค่ 155 เท่ากับซันนี่  ทำให้เวลาเดินไปไหน  มีแต่คนคิดว่า  นภิกับซันนี่เป็นแฝดกัน  ทั้งแพม และ นภิ เป็นเพื่อนรักของซันนี่ตั้งแต่ประถม และวันนี้กว่าซันนี่  จะสลัดปลิงที่ชื่อคาโรมาได้  หล่อนก็แทบจะลาบวชเลยทีเดียว   ดีว่าได้พี่ชายจอมหวงน้องอย่างทรงกลดมาช่วยขัดตาทัพให้

               " ไม่ต้องเป็นห่วง  ฉันรู้แล้วว่าใคร  กลับบ้านไปแล้วจะจัดการให้ "    กล่าวพลางก็คิดวิธีแก้ลำพี่ชายจอมหวงน้องไปพลาง

              " ได้ข่าวว่า  พี่ชายใหญ่สุดหล่อของฉันถอยรถใหม่ให้หล่อนเหรอ  "  แพม
กล่าวพลางทำตาระยิบระยับใส่เพื่อนซี้

              " นี่หล่อนพี่ชายใหญ่ของฉันไปเป็นของหล่อนตั้งแต่เมื่อไหร่ยะ " (ใช่สุดที่รักของเจ๊ต่างหาก / คนเขียน ) (หล่อนก็เหมือนกัน/ ซันนี่ )

              " จ้า แม่คนหวงพี่...   แล้วจะบอกได้หรือยังว่าพี่ชายใหญ่ให้รถอะไร "  แพม
กล่าว

              " อืมนั่นสิ  ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน  " นภิกับแพม เป็นเพื่อนรักกับซันนี่มานาน
เลยติดปากเรียกสองผู้ยิ่งใหญ่  แห่งตระกูลสัจจาเทพว่า พี่ชายใหญ่  พี่ชายรอง ซึ่งคนในตระกูลสัจจาเทพก็รู้สึกเสมือนว่าสองสาวเป็นคนในตระกูลเช่นกัน

              ซันนี่นึกถึงตอนที่เห็นรถที่จอดอยู่ที่บ้าน  เธอดีใจมากถึงกับรอไม่ไหวโทรไปหาอาทิตย์ที่กำลังนังอยู่ในรถที่มีบอดี้การ์ดเป็นคนขับ  " พี่ชายใหญ่เหรอคะ  นี่ซันนี่นะ  รักพี่ชายที่สุดในโลกเลย! "   จะไม่ให้ดีใจได้อย่างไรก็พี่ชายสุดที่รักรู้ใจขนาดนี้

               " วันนี้ฉันก็ขับมา อิอิ พี่ชายใหญ่น่ารักที่สุดในโลกเล้ย!  นี่ไง! "  ว่าแล้วก็ชูพวงกุญแจรูปแมวกวักที่แม่ครัวที่บ้านให้มาเป็นของขวัญ ( โหเข้ากันมาก)

              " ไหนดูซิ   กรี๊ดดดดดดดดด! นี่มัน "  แพมพูด พลางเอามือทาบหน้าอกตนเอง  บนเสื้อเกาะอกรัดรูปสีแดงตัวเก่ง 

              " อะไรของแกวะ!  ไหนดูเดะ เฮ้ย! นี่มัน  koenigsegg  ccr  รุ่นใหม่ล่าสุด  ที่ติดท๊อปราคาแพงที่สุดในรอบปีนี่หว่า  "  ยัยแพมนักสะสมรถถึงกับจับชันนี่เพื่อนรักเขย่าหัวสั่นหัวคลอน 

               " นังซันนี่สีอะไร  สีอะไร "  " ถ้าสีอะไรที่คุณเธอหมายถึงละก็  สีส้มอะได้ข่าวว่าเป็นสีเปิดตัว  อิอิ ฉันว่าวันนี้จะไปลองรถซักหน่อย  จะไปด้วยกันป่าว แถวบางแสน "

               แพมถึงกับอึ้งเพราะตัวเธอนั้นอยากไปกับเพื่อนมาก   แต่วันนี้เธอสัญญากับพ่อไว้แล้วว่าเธอจะรีบกลับ  เพราะพ่อของเธอมีเรื่องจะคุยด้วย พลางส่ายหน้าอย่างหงอยๆ 

               " อ้าวเหรอ ทำไมละ  "

               " คุณพ่อนัดฉันเอาไว้  เห็นว่ามีเรื่องจะพูดด้วย " แพมกล่าวอย่างเสียดาย

              " แล้วนภิล่ะ  ไปด้วยกันป่าว เนี่ยยังไม่มีใครเคยนั่งเลยน้า "  

               "  ไปไม่ได้ยะ  พอดีวันนี้ที่บ้านฉันไม่มีใครอยู่คุณป้าท่านอยู่คนเดียวฉันเป็นห่วง "  นภิตอนนี้อาศัยอยู่กับลุงกับป้าได้เกือบปี  เพราะเธอสอบติดมหาลัยในกรุงเทพ  ที่บ้านของลุงกับป้าตอนนี้  อาศัยอยู่กันเพียง 3 คน เพราะลุงกับป้าไม่มีลูก  ป้าเธอจึงรักเธอมาก เหมือนลูกแท้ๆ  วันนี้ลุงวิรัตน์ ไม่อยู่ไปราชการทหารที่ต่างจังหวัด  กว่าจะกลับก็พรุ่งนี้ตอนเย็น  เธอจึงต้องกลับไปเป็นเพื่อนป้า

                ทั้งสามคนอยู่ฉลองกันอีกพักใหญ่ต่างก็แยกย้ายกันกลับ  ก่อนกลับแพม
ยังไปวี้ดว้ายกระตู้วู้ที่รถของซันนี่อยู่อีกพักใหญ่  

             " ไปก่อนนะยะ  แล้วฉันจะโทรไปนัดใหม่ "

             " ซันนี่ฉันว่าหล่อนตรงกลับบ้านเลยเหอะ  ถึงพวกเราไม่ได้ดื่มเหล้า แต่นี่มันก็ดึกแล้วนะ "  แพมกล่าวด้วยความเป็นห่วง  รู้สึกสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูก 

             "  โห! ไม่เท่าไหร่หรอก  ฉันนอนไม่หลับหนะ  ที่อเมริกาตอนนี้เพิ่ง 11.00น. 
เอง  ไม่ต้องเป็นห่วงฉันแค่อยากขับรถเล่นเฉยๆ

             " งั้นขับดีๆ ก็แล้วกัน มีอะไรก็อย่าลงจากรถนะ โทรหาตำรวจเลยรู้เปล่า "

            "  จ้าแม่นภิ  งั้นฉันไปก่อนนะ  บาย เจอกันจะ "

             " บาย "  " บาย "  สองสาวยืนมองไฟท้ายรถของซันนี่จนลับสายตา  แต่กลับมีความรู้สึกเหมือนกันว่า  วันนี้ซันนี่สวยเป็นพิเศษ     วันนี้หญิงสาวสวมเดรสสั้นสีโอรส  เป็นสีที่ซันนี่ใส่ขึ้นที่สุด  และบอกเสมอว่าจะสวมเฉพาะโอกาสพิเศษเท่านั้น  ราวกับมีลางสังหรณ์ว่าวันนี้จะมีอะไรเกิดขึ้น   ทั้งสองต่างปล่อบใจตัวเองว่าคงไม่มีอะไร  พรุ่งนี้ซันนี่ผู้ไม่เคยอยู่เฉยได้นาน  คงจะโทรมานัด  พรุ่งนี้คงจะได้เจอกันอีก  พรุ่งนี้...พรุ่งนี้....

              
             หลังจากที่แยกกับสองซี้เพื่อนรัก  ซันนี่   ก็ขับรถมาที่บางแสนหลังจากที่
ลองรถใหม่จนเป็นที่พอใจ  มองนาฬิกาในรถก็ตกใจ

              " ตายละ!  ป่านนี้แล้วโดนว๊ากแน่เลย  มือถือก็ดันแบ๊ตหมด  กลับดีกว่า  บรือออ
น่ากลัวจังวันก่อนไม่น่าดูหนังผีเล้ย "  (อ้าว! แล้วหล่อนจะคิดทำไม๊เจ๊ก็อัพงานตอนกลางคืนนะบรืออออ)

              ขณะนั้นหญิงสาวก็ขับรถมาถึงสะพานบางปะกง ( ขอยืมชื่อหน่อยนะคะ  แบบว่าอยู่แถวบ้าน ) ชั่ววูบหนึ่งหญิงสาวรู้สึกว่า  อากาศภายในรถดูจะเย็นขึ้น  ทั้งที่เธอก็ไม่ได้ปรับอุณหภูมิ ชั่วขณะที่กำลังจะเหลือบตาไปมองกระจกข้าง(ชักเริ่มเหมือนนิยายผี)  หางตาของหญิงสาว ก็ทันเห็นเงาสีดำทมึน   ตัดหน้าระยะกระชั้นชิด  ก่อนหน้าที่จะขึ้นสะพานหญิงสาวรู้สึกสนุก  เร่งความเร็วของรถพอสมควร  ดังนั้นเมื่อมีเงาดำมาตัดหน้าระยะกระชั้นชิด  หญิงสาว....
      
            จึงตัดสินใจหักพวงมาลัยตามสัญชาตญาณ  ทำให้รถเสียหลัก  พุ่งจากสะพานหล่นลงไปในแม่น้ำ  ในขณะนั้นอุปกรณ์เซฟตี้ของรถก็ทำงาน  ได้อย่างมีประสิทธิภาพดีเยี่ยม  แต่......  ไม่ใช่ขณะนี้...

           เธอรู้สึกไปเองหรือปล่าว! เกิดอะไรขึ้น! ที่นี่ที่ไหน ทำไมมืดขนาดนี้  นี่ฉันตายไปแล้วเหรอ  ม่ายยยยยยยยน้า ! ฉันยังไม่ได้แต่งงานเลย  ยังไม่มีแฟนด้วย  แถมยังไม่ได้.... อะ (ขอตัดหน่อยนะคะแบบว่า nc 18 ) ยังไม่ได้ O[]O ฯลฯ

            " พอได้แล้ว!  พอ! "  "  เจ้ามนุษย์นี่  ข้าไม่เคยเห็นมนุษย์ผู้ใดที่เพิ่งตายพูดมากอย่างเจ้ามาก่อน "   หญิงสาวหันหน้าไปตามเสียงพูดที่ดังขึ้น " กรี๊ดดดดดดดดดดดดด"

 
          " พอแล้วเจ้ามนุษย์  ตกใจอะไรกันนักหนา ไม่เคยเห็นยมฑูตเขาควายหรืออย่างไร! เงียบเดี๋ยวนี้ "  ( โถท่านคะก็ใครจะเคยเห็นละคะ เดี๊ยนยังไม่ตาย/ คนเขียน)

              พอพูดจบก็ให้ตกใจยิ่งกว่าเก่า  ก็หญิงสาวชาวมนุษย์กลับเลิกส่งเสียง  แต่กลับเข้ามาประชิดตัวแล้วใช้มือขาวละเอียดของตน  ลูบที่เขาของยมฑูตไปมาอย่างนึกติดใจ
พลางนึกในใจ " อิอิ พูดได้ด้วย  จะพาไปออกงานที่ไหนดีน้า โทรทัศน์  งานวัด  งานโชว์ตัว  อเมริกา อิอิ  รับรองว่าดังกว่าแบทแมนอีก รวยแน่ๆโว๊ยงานนี้นังซันนี่  "  (อ้าวนังนี่ไม่เว้น  ไม่เว้น/ คนเขียน) 

             "  ฮึ้มมม! >[]<  ปล่อยเขาข้าน้า  ข้าไม่ไปไหนกับเจ้าหรอก  เจ้ามนุษย์  เจ้าไม่กลัวข้าหรือยังไง "  

             " โห  น้า น้ารู้ได้ยังไงว่าหนูคิดอะไรหนูยังไม่ได้พูดซะหน่อย "

             " ทำไมข้าจะไม่รู้  ก็ข้าเป็นยมฑูต แล้วเจ้าก็เป็นแค่วิญญาณดวงหนึ่งเท่านั้น " ยมฑูตเขาควายในชุดโจงกระเบนสีแดงกล่าว

             "  ตกลงว่าหนูตายแล้วจริงๆเหรอ ว้าแย่จัง " หญิงสาวกล่าวพลางทำหน้าบ้องแบ๊วใส่ยมฑูต  ท่าทางเช่นนี้เป็นอันรู้กันในตระกูลว่าแม่น้องน้อยซันนี่  อยู่ในโหมดออดอ้อน
             ฝ่ายยมฑูตก็ติดกับอย่างจังด้วยใบหน้าไร้เดียงสา (หรือเปล่า) ของเธอ  

                " ท่าทางเจ้า  คงไม่ค่อยได้ทำชั่วซักเท่าไหร่  เอางี้!  ข้าจะนำทางเจ้าไปที่ประตูพิพากษาเลยก็แล้วกัน  เจ้าจะได้ไม่ถูกวิญญาณสรรพเวสีแถวนี้รังแกเอา "  ยมฑูต
  กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดีขึ้นกว่าเดิมมาก  ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมจึงรู้สึกถูกชะตากับวิญญาณดวงนี้มากนัก  ทั้งที่เขาก็ทำหน้าที่พาวิญญาณไปที่ประตูพิพากษามานาน.... นานจนเขาเองก็จำชาติที่แล้วของตนไม่ได้อีก

               " หนูไม่ไปไม่ได้หรือคะ  หนูเป็นห่วงที่บ้าน "   หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ  นับว่าเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ซันนี่น้องน้อยของบ้านร้องให้  ตั้งแต่วันที่หญิง
สาวได้เสียบิดาไป  เธอก็พยายามไม่ร้องไห้ให้ใครเห็น เพราะกลัวว่าคุณมุกดาจะเสียใจ
   แต่คราวนี้  มันมากเกินไป...  เกินไปจริงๆ....

                 " ไม่ได้หรอกมนุษย์เอ๋ย  เจ้าถึงเวลาของเจ้าแล้ว  มันเป็นวัฐจักร  เกิด  แก่  เจ็บ  และตาย เป็นเรื่องธรรมชาติ  เจ้าเพียงแค่ไปรอพวกเขาก่อน  ไม่นานพวกเขาก็จะเป็นอย่างเจ้า  อย่าคิดมากไปเลย ไม่แน่ว่าเจ้าอาจได้เจอพวกเขาอีกในภพหน้าก็เป็นได้"
           
                ยมฑูตกล่าวปลอบ ทั้งที่ไม่เคยทำให้ใครเลยนับพันปี  นับตั้งแต่ที่ได้ตำแหน่งนี้มา

                 " ไปเถอะ  เวลาเหลือน้อยแล้ว เดี๋ยวจะไม่ทันท่านพญายม "

               " หืม!  มีท่านพญายมด้วยหรือคะ    งั้นไปคะ  ไปกันเลย "  หญิงสาวกล่าวพลางทำน้ำเสียร่าเริง  ทั้งที่ในใจกลับคิดว่า  " แม่คะ พี่ชายใหญ่ พี่ชายรอง หนูคงต้องไปแล้ว  รักษาสุขภาพด้วยนะคะ  ถ้าไปได้หนูจะไปเยี่ยมบ่อยๆ  เดี๋ยวหนูอาจจะได้เจอคุณพ่อ  หนูจะดูให้คะว่าคุณพ่อแอบนอกใจคุณแม่หรือเปล่าว อิอิ "  ( อ้าวซะงั้น)

___________________________________________________________________              

  
                 

      เป็นยังไงบ้างค้าาาา จุ๊ฟฟฟฟฟ  ตอนนี้  นี่เป็นรถที่กล่าวถึงในเรื่องค่ะ 

เป็นรถที่สุดที่รักของเจ๊ให้ยัยซันนี่  ค่ะ  งามไหมๆๆ  ภาพนี้ได้มาจากเวปคะ  อันนี้ทราบมา

ว่าติดอันดับจริงๆคะ  แต่บอกไม่ได้ว่าเท่าไหร่  หุ.. หุ  เอาหละ เราก็มาว่าเรื่องนิยาย

ของเรากันดีก่า  อิอิ   นางเอกกำลังจะได้ไปเจอสุดโหดแล้วค่ะ  ใกล้แล้ว  บางคนอาจ

สงสัย ว่าจะรอดไหม  ต้องอ่านตอนนี้ละคะ  แล้วจะรู้ว่าทำไมนางเอกถึงรอด  อิอิ

แหมขนาดหล่อนตายแล้วยังไม่วาย งก  ตอนหน้ายิ่งห้ามพลาดนะคะ  เพราะเป็น

ไคลแม็กซ์ ของเรื่อง


    ปล.  โฮกกกกกกกกกกก  ช่างใจร้าย  ไม่ค่อยเม้นท์กันเลย ฮืออออ จาไปหลอกที่บ้าน       

           อย่าลืมโหวตกันน้าจะได้รู้ว่าชอบกันหรือเปล่าจะได้มาอัพบ่อยๆๆไง

เจ๊เกด
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

4,581 ความคิดเห็น

  1. #1499 honey (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2552 / 11:51
    นี่คุณคหที่116



    มีแล้วก็ตลกดีออกคะ



    ไม่เห็นจะเสียตรงไหน
    #1499
    0
  2. #1498 oVaSaBio (@225ploy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มีนาคม 2552 / 18:11

    เป็นตอนที่อ่านแล้วมันแปลกสุดๆเลยงับ = ="

    #1498
    0
  3. #1497 tier (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2552 / 03:46
    ตอนเริ่มก็สนุกแล้ว อิอิ

    #1497
    0
  4. #1496 flush (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2551 / 00:30
    couldn't agree more
    #1496
    0
  5. #1495 copy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กันยายน 2551 / 15:42
    ทำไมต้องมีคำพูดในวงเล็บด้วยคะมันทำให้เสียอรรถรสในการอ่านเพราะเนื้อเรื่องของคุณก็ดี
    #1495
    0