อุบัติรัก ผ่ากาลเวลา

ตอนที่ 3 : การศึก! ที่ถงเจี้ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13892
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    9 ก.ย. 51

                                                                               



                         ไกลออกไป  ณ .   อีกห้วงเวลา    เปลวไฟแห่งสงครามได้อุบัติขึ้น    เพราะความแล้งแค้นเป็นเหตุ  แต่ละแคว้นต่างหาวิธีที่จะทำสงครามโดยที่ตนเองเสียหายน้อยที่สุด แต่กระนั้นเลยผู้ที่ลำบากที่สุดก็หนีไม่พ้นราษฎร แล้วสงครามครั้งนี้จะสิ้นสุดที่ใด.......


              สุดชายแดน.... ถงเจี้ยน

          สงครามที่ยืดเยื้อกินเวลาถึง 3 ปีได้เสร็จสิ้นลงแล้ว  ผู้คนต่างยินดี แต่ในความยินดีนั้นยอมมีการสูญเสีย    สงครามครั้งนี่เกิดขึ้นเมื่อป้าอ๋องแห่งแคว้นถงเจี้ยน   ได้รับสั่งให้มือสังหาร เดินทางไปแคว้นจ้าว    เพื่อสังหารคนผู้หนึ่ง คนคนนั้นก็คือ ป้าอ๋องคนใหม่ของรัฐจ้าว  จ้าวไท้สือ หลังจากที่มือสังหารทำงานไม่สำเร็จไม่มีใครรู้ได้   ว่าป้าอ๋องคนใหม่ของแคว้นจ้าว  ใช้วิธีใดสอบสวนเพื่อให้ได้คำตอบว่า  ใคร  คือเจ้านายของมัน

             " ฝ่าบาทพะยะค่ะ  เราได้รับชัยอย่างเด็ดขาดแล้ว  กระหม่อมได้ให้แม่ทัพกวงต้อนพวกเชื้อพระวงศ์ทุกๆพระองค์ มารวมกันไว้ที่หน้าวังแล้วพะยะค่ะ "   เสนาธิการทหาร  เฟยจิ้ง  กล่าวรายงานต่อหน้าพระพักต์ของป้าอ๋องแห่งแคว้นจ้าว  ที่ทรงประทับอยู่บนอาชาสีดำสง่างาม   แต่ก็ไม่สามารถทำให้สายพระเนตรของป้าอ๋องแห่งแคว้นจ้าว   ละสายตาจากภาพที่อยู่ตรงหน้าไม่
           
            "  ได้ตัว อี้เฟยมาหรือเปล่า "  พระสุรเสียงเย็นชาตรัสขึ้นเป็นประโยคแรก
           
            "  พะยะค่ะ แม่ทัพกวงไปทันก่อนที่ป้าอ๋องแห่งถงเจี้ยน จะเสด็จหนี่ไปได้พะยะค่ะ "  เฟยจิ้งในวัย  30 ปี รับใช้ไท้สือมาตั้งแต่ทรงพระเยาว์ หลังจากไท้สือได้ขึ้นครองราช   เฟยจิ้งก็เปรียบเสมือนเพือน  คนสนิท และคู่คิด   และได้รับการแต่งตั้งเป็นเสนาธิการทหารในกาลต่อมา   
            
           "  ดี  "  เฟยจิ้งได้ยินน้ำเสียงที่ไท้สือตรัสออกมา    ก็ให้รู้สึกสงสาร อี้เฟย ยิ่งนัก
เขารู้ดีว่าป้าอ๋องผู้ไร้แผ่นดินผู้นั้นจะต้องได้พบกับภัยพิบัติที่เรียกได้ว่า   ตาย!  ดีกว่าอยู่มากมายนัก
          
           ภาพภายหลังจากสงครามเป็นภาพที่ผู้คนทั้งหลายล้วนแต่เบือนหน้าหนี   แต่เขากลับรู้สึกว่าสงครามในครั้งนี้เป็นชัยชนะที่จะช่วยให้เขาสามารถนั่งบัลลังค์ป้าอ๋องได้อย่างมั่นคง   ไม่มีผู้ใด    กล้า! แม้แต่จะคิดเหมือนเจ้า อี้เฟยป้าอ๋องผู้โง่เง่าผู้นั้นอีก
            
           ระหวางทางที่มุ่งหน้าเข้าเมือง เต็มไปด้วยซากศพ   ของทหารทั้งแคว้นจ้าวและแคว้นถงเจี้ยน ศึกครั้งนี้กองทัพเรือนแสนของทั้งสองฝ่ายตั้งประจันหน้ากัน    หลังจากเสร็จศึกที่กินระยะเวลานานนี้   ผู้คนต่างแคว้นต่างคาดเดากันว่า  ทั้งสองฝ่ายคงบอบช้ำอย่างหนักพอกัน  แต่เหตุการกลับไม่เป็นเช่นนั้น กองทัพแคว้นจ้าว   เสียหายไม่มากอย่างทีควร    เสียไพร่พลไปเพียงไม่กี่หมื่นแ ต่ทัพฝ่ายแคว้นถงเจี้ยนนั้นกลับพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ  มีทหารเหลือรอดเพียงไม่กี่พันคน 
                 
                ณ.ที่หน้าลานพระราชวัง  ความโศกเศร้าลอยวนอยู่ในอากาศ  เสียงร่ำไห้ของพระบรมวงษ์ศานุวงษ์  พระสนม และเหล่าทหารนางกำนัล   ไม่เว้นแม้แต่  อี้เฟย  ป้าอ๋องแห่งถงเจี้ยน  เดิมทีถงเจี้ยนและแคว้นจ้าว   ต่างอยู่ร่วมกันเสมอพี่น้อง หากแต่เมื่อ 5ปีให้หลัง  ป้าอ๋องแห่งแคว้นจ้าวได้สวรรค์คตอย่างกระทันหัน  เป็นเหตุให้ไท้สือ  ซึ่งเป็นป้าอ๋องคนปัจจุบันได้ขึ้นครองราชแทนบิดา

           เมื่อมาถึงลานหน้าพระราชวังไท้สือก็บังคับม้าตรงไปที่ อี้เฟย เป็นอันดับแรก
   

             " ไม่คิดเลยนะ  ว่าจะเห็นเจ้าในสภาพนี้ "   ไท้สือกล่าวพลางเหลือบตามองไปยัง อี้เฟย โดยที่ไม่ได้ลงมาจากหลังม้า
              
             " ข้าก็ไม่คิดเช่นกัน  ว่าจะมีวันนี้ "  อีเฟยกล่าว พลางคิดอยู่ในใจ  ไม่น่าเชื่อ!กองทัพเรือนแสนที่แคว้นถงเจี้ยนภูมิใจ  กลับพ่ายแพ้อย่างง่ายดายให้กับป้าอ๋องที่ไร้ประสพการ์ในการศึกเช่นนี้   และยังเป็นความพ่ายแพ้แบบน่าอับอายอีกด้วย  เดิมทีไพร่พลทั้งฝ่ายถงเจี้ยนและแคว้นจ้าว ต่างมีความสามารถไม่แพ้กัน   เขาหลงลำพองใจว่าป้าอ๋องคนใหม่แห่งแคว้นจ้าว  มีอายุยังน้อยอายุเพียง 33 ก็ขึ้นครองราชแทนบิดา  แถมยังไม่เคยออกศึกมาก่อน  ถ้าเทียบกับเขาแล้ว  อี้เฟย อายุ 60ปี เคยผ่านสงครามน้อยใหญ่อย่างมากมาย ไม่น่าจะมาแพ้เด็กซึ่งอายุน้อยกว่าเขาเกือบครึ่ง     ความลำพองใจเช่นนี้นี่เองทำให้เขาตัดสินใจส่งมือสังหารไป    นั่นยังไม่พอเขายังส่ง หลงเอ๋อ บุตรสาวคนที่ 17 ให้ไปเป็น มเหสีของไท้สืออีกด้วย  เพื่อที่จะให้การลอบสังหารในครั้งนี้ไม่มีข้อผิดพลาด  แต่แล้ว  แต่แล้ว

               "  เจ้าจะทำยังไงกับข้า ? "   " แต่อย่างไรเสียก็ขอให้ไว้ชีวิตลูก ๆของข้าด้วยเจ้าจะทำอย่างไรกับข้าก็ตามใจ "

               " ผู้แพ้อย่างเจ้ามีสิทธิต่อรองด้วยหรือ "

              "  อย่างน้อยก็ขอให้เจ้าเห็นแก่ความสัมพันธ์ของเรา "

              " ความสัมพันธ์  อย่างนั้นหรือ!  เจ้าน่าจะคิดได้ตั้งแต่ที่เจ้าส่งมือสังหารมาหาข้า  แต่ก็ดี   ข้ากำลังเบื่ออยู่พอดี   ได้พวกมันมาแก้เบื่อทำให้ข้าหายเบื่อไปตั้งเยอะ   "

             "  ไม่ต้องทำเป็นพูดดี   ศึกครานี้   ถ้าไม่เป็นเพราะเจ้าให้สายลับมาวางยาทหารของข้า  มีหรือถงเจี้ยนจะพ่ายแพ้เช่นนี้ "

             "  ฮะ... ฮะฮะฮะ    เจ้าพูดอะไรของเจ้าช่างน่าขันนัก  การศึกสงคราม  มีอยู่เพียงสองประการ  ไม่ชนะก็แพ้   และข้า!  เป็นผู้ชนะ แล้วทำไมข้าต้องเป็นห่วงทหารของฝ่ายศัตรูเช่นเจ้าด้วยเล่า " พูดพลางเหยียดริมฝีปาก ทำราวกับว่าอี้เฟยคือตัวอะไรสักอย่างที่น่ารำคาญ

             "  เจ้าว่าหนังรองอานม้าของข้าสวยหรือไม่   "
 
            "  แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย  "  อี้เฟยรู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ พลางมองไปที่หนังรองอานม้าที่ชายหนุ่มขี่อยู่

             ไท้สือเหยียดยิ้ม  มันเป็นยิ้มที่คนใกล้ชิดอย่างเฟยจิ้งรู้จักดีที่สุด  ยามเมื่อไท้สือจะฆ่าใครสักคนด้วยคำพูด 

             "  ต้องเกี่ยวกับเจ้าแน่  เพราะเจ้า! ควรจะได้รู้ว่าลูกสาวของเจ้า มีชิ้นส่วนอยู่ที่ใดบ้าง  "   พอพูดจบไท้สือก็แหงนหน้าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง    ทางด้านของอีเฟยพอได้ยินประโยคที่ชายหนุ่มกล่าวจบ ก็ถึงขนาดหน้ามืด  ประคองตัวไม่อยู่ต้องให้ทหารที่ยืนคุมตัวอยู่ทางด้านหลังคอยพยุง      เสียงร้องไห้ที่เมื่อครู่แผ่วเบาลงไปยามที่ป้าอ๋องทั้งสองสนทนา    กลับดังยิ่งกว่าเก่า   นางกำนัลบางคนที่ขวัญอ่อนถึงกับเป็นลม  เพราะนึกถึงชะตาชีวิตของตัวเองขนาด หลงเอ๋อ ที่มีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิง ยังถูกถลกหนัง  แล้วนางกำนัลต่ำต้อยอย่างนางจะเหลืออะไร
  
                 "  เจ้า!  เจ้า! " อี้เฟยพอพูดจบก็กระอักเลือดคำโต ในความรู้สึกของป้าอ๋องเฒ่ารู้สึกเสียใจโดยไม่สามารถเอื้อเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้  ด้วยว่าไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะอำมหิต   สังหารแม้กระทั้งมเหสีของตนเพื่อเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูเช่นนี้

               "  เจ้าไม่ต้องกังวลไป  อ๋องเฒ่า อย่างน้อยข้าก็ปราณีนางให้นางได้ตายก่อนที่จะโดนถลกหนัง   ไม่เหมือนกับมือสังหารที่เจ้าส่งไป  พวกมันถูกถลกหนังทั้งเป็น แล้วทิ้งศพ  ให้เป็นเหยื่อแร้งกาอยู่ที่นอกแคว้นจ้าว  ส่วนศพของลูกสาวเจ้าข้าก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ   ทหาร! นำพระศพของพระมเหสีมาซิ "  เยื้องไปทางเบื้องหลังทหารในชุดเกราะของแคว้นจ้าว   ได้ช่วยกันแบกห่อผ้าสีขาวห่อหนึ่ง มาวางไว้ตรงหน้าป้าอ๋องชรา

              "  ข้าเห็นว่านางร่ำร้องหาเจ้านัก  ข้าก็เลยสั่งให้หมอหลวงใช้ยาที่ดีที่สุดในการดองศพ  เพื่อให้เจ้าได้เห็นศพของลูกสาวเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย "  อีเฟยแทบไม่ได้ยินสิ่งที่ไท้สือกล่าว   ป้าอ๋องเฒ่าได้แต่ร่ำไห้มองห่อผ้าสีขาวที่มีรอยเลือดซึมเป็นหย่อมๆพลางกล่าว

             "  เจ้าอำมหิตเกินไปแล้ว ไท้สือ หลงเอ๋อเป็นมเหสีของเจ้า   เจ้าไม่ควรทำกับนางเยี่ยงนี้ "

             "  เจ้ารู้อย่างนั้นก็ดีแล้ว อย่างนั้นเจ้าก็ไม่ควรคิดร้ายกับแคว้นเจ้า   และกับตัวข้า แล้วข้าจะเก็บลูกเสือ  ลูกจระเข้ ไว้ข้างกายได้อย่างไร   ท่าทางเจ้าคงเป็นป้าอ๋องนานเกินไปถึงได้เลอะเลือนขนาดนี้ "

             "  แต่เจ้าก็น่าจะเห็นแก่ความสัมพันธ์  ของเจ้ากับนาง " อี้เฟยกล่าวด้วยใบหน้าอันแดงก่ำด้วยความโกรธและความเสียใจ

             " ลูกสาวของเจ้าเป็นเพียงหนึ่งในผู้หญิงของข้า  ลำพังตัวนางเองก็ไม่ได้มีความวิเศษไปกว่าสนมคนอื่นๆในสายตาของข้าหรอก "  "  หึ  น่าหัวเราะนักคิดจะใช้นางจูงจมูกข้านะเหรอ  ลูกสาวเจ้ามีปัญญาขนาดนั้นเชียว "  อี้เฟย  ตั้งแต่ทราบเรื่องที่หลงเอ๋อโดนถลกหนังทำเป็นผ้ารองอานม้า   ก็ให้รู้สึกเจ็บปวดใจจนกระอักเลือดบวกกับภายในบาดเจ็บสาหัสมาจากสงครามที่ยืดเยื้อ  ทำให้กระอักเลือดออกมาอีกสองสามครั้งก็สิ้นใจ

               " ป้าอ๋องอี้เฟยสวรรค์คตแล้วพะยะค่ะ  "  ทหารนายหนึ่งที่คุมตัวอี้เฟยกล่าวรายงานหลังจากที่จับชีพจรตรวจดู

               "  หึ  ใจเสาะยิ่งนักข้านึกว่าจะได้สนุกมากกว่านี้หน่อยแท้ๆ  "  พอกล่าวจบก็กระตุกม้ากลับ

              "  ฝ่าบาทพะยะค่ะ พระองค์ประสงค์จะให้กระหม่อมทำเยี่ยงไรกับเชลยศึกที่จับได้พะยะค่ะ "   เฟยจิ้งหมายถึงพระบรมวงศ์ศานุวงศ์ของถงเจี้ยน

               หลังจากที่ได้ฟังเสนาธิการคู่ใจกล่าว  ไท้สือก็หันไปมองเหล่าเชลยเชื้อพระวงศ์ชั่วครู่เหมือนกับครุ่นคิดอะไรสักอย่าง  และหันไปมองเหล่าราษฎรของถงเจี้ยนที่ถูกต้อนให้มารวมกันที่ลานหน้าพระราชวัง

              " พวกเจ้าเหล่าราษฎรของถงเจี้ยนเอ๋ย  จากนี้ไปจงจำไว้!   ว่าแผ่นนี้จะไม่มีแคว้นถงเจี้ยนสืบไป  จะมีก็แต่เมืองถงเจี้ยนที่ตกเป็นเมืองขึ้นของแคว้นจ้าวเท่านั้น   และข้าจะแต่งตั้งให้แม่ทัพกวงดำรงค์ตำแหน่งเจ้าเมือง  ส่วนพวกเชื้อพระวงศ์ทั้งหลาย  เฟยจิ้งรับราชองค์การ    ให้ประหาร!  สิ่งมีชีวิตทุกอย่างที่อยู่หลังกำแพงพระราชวังนี้   มิมียกเว้น      ส่วนศพของอีเฟยป้าอ๋องคนก่อนให้ผูกติดกับอานม้า  ลากไปให้ถึงแคว้นจ้าวให้สมกับที่มันอยากไป   "  กล่าวจบ  ก็เตรียมออกเดินทางไปสมทบกับทัพใหญ่ที่นอกเมือง

               "  แล้วพระศพพระมเหสีเล่า  พะยะค่ะ "

               "  ให้ฝังพร้อมพระญาติที่กำลังจะตามไป    นางจะได้ไม่เหงา "   

       เฟยจิ้งยืนส่งเสด็จป้าอ๋องที่เดินทางพร้อมกับหน่วยล่าสังหารส่วนหนึ่ง   เฟยจิ้งจึงหันไปพยักหน้าให้ทหารคนสนิทไปดำเนินการตามพระราชองค์การ    หลังจากที่ไท้สือกล่าวจบ   เสียงกรีดร้องก็ดังระงมไปทั่ว  จนบัดนี้เลือดของเหล่าเชื้อพระวงศ์ได้นองเนืองราวกับว่าพระราชวังของถงเจี้ยนนั้นมีแม่น้ำสีเลือดไหลผ่าน    สายลมได้หอบเอากลิ่นเลือดโชยไปไกล  ราษฎรที่ยืนอยู่บางคนถึงกับอาเจียร     ตัวเขาเองนอกจากในสนามรบแล้วก็ยังไม่เคยเห็นการประหารหมู่   ที่มากมายขนาดนี้   เพราะแค่พระสนมก็น่าจะเกินพันคนเข้าไปแล้ว  ถ้าประหารทั้งพระราชวัง   น่าจะประมาณ สี่ถึงห้าพันคนได้   

              "  ท่านเฟยจิ้ง  ท่านพอจะทราบหรือไม่  ว่าทำไมป้าอ๋องของเราถึงได้ทำเช่นนี้ "    ความคิดของเฟยจิ้งสะดุดลง   เมื่อข้างกายปรากฎเจ้าเมืองคนใหม่  แม่ทับกวง       

              
               " ท่านแม่ทับคิดว่าอย่างไรเล่า "

              " ข้าไม่ทราบถึงได้ถามท่านอย่างไรเล่า  ในแผ่นดินนี้นอกจากท่านกับฮองไทเฮา  ไม่มีใครสามารถรู้ใจป้าอ๋องได้อีก "

              " ท่านแม่ทัพกล่าวเกินไปแล้ว  ที่ป้าอ๋องทำเช่นนี้ก็เพราะว่า  จากนี้สืบไปเบื้องหน้าจะไม่มีแคว้นใดที่ไม่หวั่นเกรงแคว้นจ้าวของเรา   และเป็นการปูทางที่จะทำให้ป้าอ๋องของเรามีชัยเหนือแคว้นที่เหลือทั้งเจ็ดอีกด้วย  "  อีกสิ่งหนึ่งที่เฟยจิ้ง  ไม่ได้กล่าวถึงก็คือ  แคว้นจ้าวนั้นยังมีปัญหาด้านการเมืองอีกด้วย  ตอนที่ไท้สือครองราชใหม่ๆ   กำลังทหารทั้งหมดอยู่ที่แม่ทัพทั้งสาม  ประกอปด้วย แม่ทัพกวง  แม่ทัพเหอซี  และแม่ทัพซีเหมย   ไท้สือที่เป็นป้าอ๋องกลับมีแค่หน่วยล่าสังหารหน่วยเดียวที่อยู่ในมือ   เท่ากับว่าการศึกครั้งนี้ทำให้ไท้สือได้โอกาส   ยึดกำลังทหารกลับคืนจากแม่ทัพทั้งสาม  และยังสามารถ  กำจัดแม่ทัพกวงให้มาประจำที่ถงเจี้ยนอีกด้วย     ฉะนั้นจึงนับว่าการที่อี้เฟยส่งคนไปลอบสังหารนั้นเป็นพรที่พระเจ้าประทานทางรอดให้ไท้สือโดยแท้..........


             
____________________________________________________________________
           
  เหนื่อยจางงงงงงงงงง  โฮกกกกกกกกก  >[]<

เน็ตจ๋า  ทำไมไม่ปราณีเจ๊บ้าง  ลงได้ทีสี่ห้าบรรทัด  ฮือออออออ

  หวัดดีน้องๆน้าค้าขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์คะ    แต่ขอบอกเลยนะคะ
 
แรกๆเนื้อหาจะเยอะหน่อยน้าอย่าเพิ่งเบื่อกันก่อน

ตอนนี้พระเอกโหดจัง  ฮือๆๆๆๆๆ  ไม่มีที่ว่างเผื่อเจ๊เลย  (พระเอกหล่อใช่ไหมละอิอิ)
 
อยากจะขอชี้แจงเรื่องการอัพหน่อยนะค้า

จะพยายามมาอัพทุกวันคะ  ( เพราะตกงานเลยว่าง ก๊ากกกกกก)

ถ้าน้องๆเห็นตัวหนังสือสักสามสี่บรรทัดไม่ต้องตกใจนะคะ  แหะ แหะ
 
กำลังอัพอยู่คะ  แต่บ้านอยู่ชนบทคะเน็ทมันช้ามาก   แต่จะอัพให้จบตอนภายในวันนันเลยคะไม่ต้องห่วง

                   สุดท้ายนี้  ร๊ากกกกกกกกนะจุ๊ฟฟฟ ทุกคนที่เม้นท์เลยค่า  สู้ สู้          
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

4,581 ความคิดเห็น

  1. #4575 Noo Mam (@ampacha0106) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 20:21
    ชอบจัง
    #4575
    0
  2. #4562 MadCat (@rambo-nat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กันยายน 2557 / 21:35
    พระเอกโหดอะ ชอบๆๆ
    #4562
    0
  3. #4540 yaos (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2555 / 17:42
    โห โหดโคดดด.............เพิ่งเข้ามาค่ะ เพราะปรกติชอบแนวทะเลทรายมากกว่า



    เดี๋ยวนี้ต้องคอยไปนั่งเฝ้า 7-11 รอว่าเมื่อไรจะได้อ่านของการะเกด พอเจอก็ซื้อเลย ไม่ต้องอ่านเรื่องย่อ

    ชอบแนวทะเลทรายมาก ๆ ส่วนมากจะเป็นของอิงอร เมื่อวานเพิ่งซื้อไหมแก้วกับไหมทองมา สนุกมาก ๆ

    โดยเฉพาะตอนที่ชีคกำลังจะเข้าไปช่วยนางเอกในกระโจม 55555 เรื่องต่อไปน่าจะมีของไหมทองกับหนุ่มอิตาลีนะ



    คิดถึงแนวฟาโรห์มาก ๆ เมื่อไรจะออกมาให้อ่านบ้างคะ ชอบฟาโรห์ค่ะ



    #4540
    0
  4. #4537 mona_nooparn (@monasatoo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2554 / 22:14
     โชคดีไปท่านอ๋อง แต่ว่ากรรมมันจะตามสนองแบบคำสาปฟาโรห์ปะเนี่ยที่พอนางเอกมาก็โดนแย่งทั้งเรื่องหล่ะ
    #4537
    0
  5. #4531 พันดารา (@pundara) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2552 / 05:39
    พระเอกโหดสุดยอดดด
    #4531
    0
  6. #1494 ♥→♀ Ý●ÜŖ (@batmaruni) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 เมษายน 2552 / 22:41

    โหดใช่ย่อย


    ชักจะสงสารซันนี่ละ


    เละแน่ ๆ

    #1494
    0
  7. #1493 oVaSaBio (@225ploy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2552 / 17:58
    ทำไม มีแต่ อายุ 30 Up! up!! ทั้งนั้นเลยน่า ? คิคิ
    เกี่ยวกะท่านเกส อะป่าวหว่า คิคิ ^___^
    #1493
    0
  8. #1492 Fe -[ [ RiN ! (@ferinkung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มีนาคม 2552 / 20:20
    =[ ]= !!
    #1492
    0
  9. #1491 pinkpen_pp (@pinkpen_pp) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2551 / 01:57
    โอ้ว

    ไท้สือโหด
    #1491
    0
  10. #1490 โนเนม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2551 / 19:55
    สู้สู้ สู้ตาย ทั้งคนเขียน และคนอ่าน เน้อ
    #1490
    0
  11. #1489 ริน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2551 / 15:03
    คำผิดเยอะมาก เนื้อเรื่องไม่สมเหตุสมผล ตัวหนังสืออ่านยาก
    #1489
    0
  12. #1488 nat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กันยายน 2551 / 19:25
    แต่งมันส์! ได้ใจจิงคะ :)

    สนุกคะ
    #1488
    0