อุบัติรัก ผ่ากาลเวลา

ตอนที่ 20 : แผนร้าย! โหด! มันส์! ฮา! ตอนที่ 2 ลงให้ใหม่แล้วค่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,866
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    24 ก.พ. 52

 


        

                                                                                                                                                                 “ผิงเอ๋อทำอะไรอยู่ น่ะ”                                                                                                                                                                                                       อ้ายหลิน นางข้าหลวงเพื่อนสนิทของผิงเอ๋อกำลังสงสัยในท่าทีที่แปลกไปของเพื่อน ผิงเอ๋อที่กำลังนั่งปักผ้าอย่างใจลอยถึงกับสะดุ้งสุดตัว ทำให้เข็มปักผ้าแทงทะลุเข้าไปในเนื้อเลือดซึมออกมาทันตาเห็น กลายเป็นว่าอ้ายหลินที่เป็นฝ่ายเรียกกลับตกใจแทน
                แย่ล่ะเลือดออกเลย...ข้าไม่น่าตะโกนเสียงดังเลย เจ้าเลยต้องเจ็บตัว อ้ายหลินสาวน้อยผู้เหนียมอาย นางข้าหลวงที่เกิดและเติบโตในวัง ต่างจากนาง ผิงเอ๋อ พึ่งจะเข้ามาทำงานได้ไม่นาน แต่ทว่าความสนิทสนมของทั้งคู่กลับแน่นแฟ้นยิ่งนัก ราวกับเป็นพี่น้องคลานตามกันมาเลยทีเดียว...
                เรื่องแค่นี้เอง...เจ้าไม่ต้องโทษตัวเองไปข้าสะเพร่าเองต่างหากผิงเอ๋อพยายามพูดเพื่อไม่ให้เพื่อนรักต้องเสียใจ 
                เจ้ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า ข้าเห็นเจ้ากำลังเหม่อเหมือนคิดอะไรอยู่  ทั้งสองกำลังนั่งอยู่ในห้องพัก เนื่องจากฮองเฮาทรงเสด็จกับป้าอ๋องและองครักษ์ ไม่โปรดให้นางข้าหลวงติดตามทั้งสองคนจึงมีเวลามานั่งสนทนากัน อ้ายหลินรินน้ำชาให้ตนเองและผิงเอ๋อ แสดงให้เห็นว่า
                หากวันนี้นางไม่ได้คำตอบที่ต้องการ ทั้งคู่คงจะต้องสนทนากันอีกนาน ผิงเอ๋อเห็นปฏิกิริยาของอ้ายหลินจึงได้แต่ถอนหายใจ หากบอกไปก็คงจะไม่เป็นไรอย่างไรเสียอ้ายหลินก็เป็นสหายที่สนิทที่สุดของนาง
                เจ้าจำเรื่องที่ข้าเคยเล่าได้หรือเปล่า..เรื่องที่ข้าต้องสูญเสียท่านพ่อกับท่านแม่ไปน่ะผิงเอ๋อพยายามฟื้นความทรงจำของสหาย ก่อนหน้าที่จะเข้ามาทำงานที่วังหลวง นางกับครอบครัวทำอาชีพค้าขายเดิมทีเปิดโรงเตี๊ยมอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงมากนัก วันหนึ่งกลับมีโจรบุกเข้าปล้นทำให้พ่อและแม่ของนางถูกฆ่าตาย แต่เคราะห์ดีที่มีคนมาช่วยไว้นางจึงได้รอดมาได้ หลังจากนั้นผู้มีพระคุณคนนั้นก็พานางไปที่อำเภอเพื่อตามหาญาติ ในตอนนั้นนางอายุเพียง 14 ถือว่าเป็นโชคดีที่ท่านลุงกับท่านป้ารู้ข่าวเข้าจึงมารับนางไปอยู่ด้วย หลังจากนั้นไม่นานท่านลุงและท่านป้าออกปากฝากนางกับขุนนางผู้หนึ่งให้นางทำงานในวัง นางจึงเข้ามาเป็นนางข้าหลวงในวังแห่งนี้.. 
                มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือ...อ้ายหลินถามด้วยอาการร้อนรน เหตุเพราะตั้งแต่ที่ผิงเอ๋อเล่าเรื่องนี้ให้นางฟังก็ไม่เคยกล่าวถึงอีกเลย..
                ข้าว่าข้าเจอผู้มีพระคุณคนนั้นแล้วล่ะ ผิงเอ๋อกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
                หา! ชายที่เจ้าเคยเล่าว่าช่วยเจ้าจากโจรพวกนั่นน่ะเหรอ                                                                                                                                                       อ้ายหลินหลุดปากตะโกนเสียงดัง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความดีใจราวกับเป็นเรื่องของตนเองก็ไม่ปาน
                ใช่เห็นสหายดีใจแทนตนผิงเอ๋อก็กลับก้มหน้าซ่อนยิ้มดีใจเอาไว้แทน
                เจ้าไปเจอเขาที่ไหน...เมื่อไหร่  ข้าไม่เคยเห็นเจ้าออกไปไหนแล้วจะเจอกันได้ยังไง เดิมที่นางข้าหลวงฝ่ายในหากไม่ได้รับอนุญาต    จะไม่สามารถออกนอกฝ่ายในได้แม้กระทั่งจะกลับบ้านก็ตาม
                พอได้ยินคำถามที่รัวเร็วราวกับคนใจร้อน ซึ่งขัดกับนิสัยของนางทำให้ผิงเอ๋อต้องซ่อนยิ้มอีกครั้ง หากเป็นเรื่องของนางอ้ายหลินจะกลับดูร้อนรนยิ่งกว่าตัวนางเองซะอีก ทั้งๆ ที่ถ้าไม่ใช่เรื่องของตนอ้ายหลินแทบจะไม่ยอมสุงสิงกับนางข้าหลวงคนอื่นอีกเลย...
                ข้าเจอเขาเมื่อสักครู่นี้ตอนที่ไปทูลเชิญ ป้าอ๋องและฮองเฮานั่งโต๊ะเสวย                                                                                                       ในตอนแรกผิงเอ๋อก็จำไม่ค่อยได้ว่าผู้มีพระคุณของนางเป็นใคร แต่นางจำได้แต่ว่าเขาห้อยหยกที่มีลวดลายแปลกตา ในตอนที่โจรปล้นเป็นเวลากลางคืนอีกทั้งพอช่วยนางได้แล้วก็รีบร้อนจากไป ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอกันที่วังหลวงแห่งนี้ได้
                ใครกันถึงขนาดเข้ามาในเขตวังหลังได้อ้ายหลินนึกยังไงก็นึกไม่ออก เขตวังหลังอนุญาติเฉพาะผู้ที่ท่านเสนาธิการทหารเฟยจิ้งออกป้ายผ่านให้เท่านั้นถึงจะเข้าออกได้
                เจ้าไม่ต้องเดาไปหรอก ข้าจะบอกให้ก็ได้ผู้มีพระคุณของข้าคือท่านชางไห่ อย่างไรเล่าอ้ายหลินถึงกับสำลักน้ำชาที่กำลังยกขึ้นจิบ     ทำให้ต้องไอเป็นการใหญ่
                แค๊ก..แค๊ก.. องค์รักษ์หน้าโหดคนนั้นน่ะเหรอ                                                                                  อ้ายหลินเห็นชางไห่ครั้งแรกตอนที่ชายหนุ่มเข้ามาทำหน้าที่อารักษ์ขาให้กับฮองเฮา เหตุเพราะทั้งชางไห่และหลิวปังเป็นทหารหน่วยล่าสังหารจึงแทบไม่มีผู้ใดเห็นหน้า เดิมทีทั้งสองมักปฏิบัติภารกิจอยู่นอกวังมากกว่า แต่เป็นเพราะไท้สือต้องการให้ซันนี่ มียอดฝีมือไว้คอยคุ้มกันจึงได้สั่งให้ทั้งสองมาเป็นองค์รักษ์ของนางแทน(อันที่จริงเอาไว้สืบข่าวต่างหาก)
                ใช่แล้วเป็นเขานั่นเอง วันนี้ข้าที่ข้าไปทูลเชิญเสวยนั้นทั้งสองพระองค์กำลังทรงพระสำราญกันอยู่ข้าจึงไม่กล้าเข้าเฝ้า ท่านชางไห่ผ่านมาจึงเข้ามาถามไถ่ และได้ยินเสียงร้องท่าน ชางไห่ก็เลยผลุนผลันเข้าไปหวังช่วยป้าอ๋อง ระหว่างที่ประตูเปิดเขาก็เสียหลักล้มลงไปทำให้หยกที่ติดตัวร่วงลงมาด้วย นี่อย่างไรเล่า                                                                                                                                                                                                      ผิงเอ๋อชูหยกประดับที่มีลวดลายแปลกตา คล้ายกับว่ายังขาดอะไรไปให้อ้ายหลินดู นางเก็บหยกประดับนี้ได้ที่พื้นตอนที่คุกเข่าขอพระราชทานอภัย แต่ยังมิทันได้คืนเจ้าของชางไห่ก็รีบร้อนผลุนผลันออกไปเสียก่อน
                แล้วเจ้ายังไม่ได้เอาไปคืนอีกหรือ ป่านนี้แล้วข้าว่าเจ้าของหยกชิ้นนี้คงกำลังกระวนกระวายใจเป็นแน่” อ้ายหลินกลับเห็นสหายรักอมยิ้ม ก็ให้นึกแปลกใจแค่เรื่องคืนหยกทำไมต้องอมยิ้มด้วยนะ
                กระวนกระวายซิดี ทำให้ข้าต้องคาใจเรื่องเขามานาน แถมยังจำข้าไม่ได้อีกหรือจำได้แต่กลับไม่ยอมแสดงตัวก็ไม่รู้อ้ายหลินมองผิงเอ๋ออย่างพิจารณาเป็นครั้งแรก เดิมทีสหายของนางคนนี้ถึงจะเป็นคนตรงไปบ้างแต่ก็เป็นคนที่ขี้สงสาร ไม่ค่อยชอบรังแกใครก่อนแต่คราวนี้กลับทำเหมือนคล้ายกำลังงอนคนรักก็ไม่ปาน หรือว่า...
                เจ้าคงไม่ได้...อ้ายหลินจ้องหน้าผิงเอ๋อเขม็ง เพื่อหาร่องรอยพิรุด
                อะไร..เจ้าหมายถึงอะไรกัน ผิงเอ๋อรู้สึกว่าใบหน้าตนเองร้อนผ่าวยามตอบคำถามของนาง
                เจ้าเฮ้อออ....เจ้าก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ ท่านชางไห่อายุมากกว่าเจ้าตั้งมากแถมยังเป็นขุนนางที่มียศศักดิ์ เขามีตำแหน่งเป็นถึงรองหัวหน้าหน่วยล่าสังหาร พวกเราเป็นแค่นางข้าหลวงถึงจะอยู่ในวังแต่ก็มีชีวิตที่ต้องอยู่ในมือของคนอื่น เจ้าจงตัดใจซะเถอะนะข้าไม่อยากเห็นเจ้าต้องเสียใจ
                อ้ายหลินมองสหายรักด้วยความสงสาร แต่ทุกเรื่องที่นางกล่าวก็ล้วนแต่เป็นความจริง ถึงแม้ว่าจะไม่นึกถึงเรื่องยศศักดิ์  แต่ความต่างของอายุก็มีมากมายถึง 14 ปี (เอเหมือนคู่ใครก็ไม่รู้เนอะ) (ไม่ต้องมากัดฉันย่ะ/ซันนี่)  ในสายตาของท่านชางไห่พวกนางก็ไม่ต่างจากเด็กสาวที่ยังไม่โต....
                ข้าแค่อยากตอบแทนเขาเท่านั้น ท่านชางไห่มีบุญคุณกับข้ามากอย่างน้อยให้ข้าได้รับใช้เขาบ้างก็ยังดีทั้งสองนั่งมองหน้ากันอย่างไม่รู้ว่าจะกล่าวว่าอะไรดี ได้แต่ยอมรับชะตากรรมที่ตนเองต้องมาเกิดเป็นนางข้าหลวงเล็กๆ ในวังอันกว้างใหญ่นี้ บ้างคนก็หนีไม่พ้นต้องเป็นอนุของขุนนาง บางคนก็ถูกทรมานจนตายหรือไม่ก็หายสาบสูญ ที่เอาตัวรอดได้ก็ต้องอยู่ในวังจนแก่และสุดท้ายก็ถูกปลดไปเป็นแม่ครัวอยู่ที่ห้องเครื่อง หรือถ้าโชคดีมากๆก็ได้แต่งงานออกไปก่อนแก่ แต่ก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นน้อยมาก เพราะการออกจากวังแต่ละที่นั้นทำได้ลำบากมาก ส่วนใหญ่นางข้าหลวงจะไม่มีครอบครัว หรือไม่ก็สามารถขออนุญาติไปเยี่ยมได้เพียงนานๆ ครั้งหรือไม่ได้กลับไปอีกเลย....

                ตำหนักองค์หญิงซู่เฟินอดีดพระมเหสี...
                เป็นอะไรหรือเปล่าไท้สือ                                                                                                                                                                                                                                                         เธอเห็นไท้สือยืนมองร่างของอดีตมเหสีอยู่นาน เขาคงรู้สึกกับนางไม่ใช่น้อยไม่อย่างนั้นคนอย่างไท้สือ คงจะไม่มีทางนิ่งขึงไปครู่นึ่งหากไม่มีความรู้สึกอะไรด้วย
                ข้าไม่เป็นไร เฟยจิ้งเจ้าจัดการตามที่ซันนี่สั่งแล้วหรือยัง ไท้สือหันไปถามเฟยจิ้งที่ยืนรอรับคำสั่งต่อไปอยู่ข้างๆ 
                กระหม่อมจัดการเรียบร้อยแล้วพะย่ะค่ะ ตอนนี้กระหม่อมได้สั่งให้หน่วยล่าสังหารสร้างห้องเก็บพระศพเป็นการด่วนแล้วพะย่ะค่ะ เฟยจิ้งลอบส่งสัญญาณให้ไท้สือได้รู้ว่า การจัดการของเขาคือการประหารทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ลอบสังหารในตอนนั้น ไท้สือเห็นสัญญาณของเฟยจิ้งก็พยักหน้า
                เขาไม่อยากให้นางต้องกังวล เรื่องปิดบังในวังหลวงที่มีแต่คนจับตาดูอะไรจะดีเท่าสังหารผู้คนที่รู้เห็นให้หมดเป็นการดีที่สุด แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถบอกนางได้เพราะถึงนางจะเก่งกาจเพียงไรแต่ก็เป็นหญิงที่มีจิตใจอ่อนโยน นางคงไม่สามารถรับเรื่องแบบนี้ได้แน่.....
                แล้วทางเหอซีเล่าเจ้ามีข่าวอะไรหรือไม่                                                                                                                                                ตั้งแต่ยกเลิกวังหลังอดีตมเหสีเหอจินเหนียง ก็ถูกบังคับแกมข่มขู่จากแม่นกน้อยของเขาให้กลับบ้านเดิมไปซะ เขาเองก็ได้ตกรางวัลที่นางได้รับใช้ปรนนิบัติอย่างดีเสมอมา เป็นทองคำที่สามารถซื้อจวนหลังใหญ่ได้เป็นสิบหลัง ตอนนี้เขาต้องรับศึกหลายด้านทั้งจากแคว้นเหยาที่ร่วมมือกับแคว้นวุ่ย ยังมีเรื่องอดีตมเหสีซู่เฟินที่เป็นองค์หญิงของแคว้นซีเป่ยมาโดนลอบสังหารที่แคว้นจ้าว และท้ายสุดเรื่องของเจ้ากบฏเหอซีอีก ช่างเป็นเรื่องที่บังเอิญเกินไปเสียแล้ว.....  
                กระหม่อมได้รับรายงานว่า พักนี้จวนของแม่ทัพเหอกลับมีคนเข้าออกมากมาย แต่กลับเป็นคนต่างแคว้นซะส่วนใหญ่ ตามที่หน่วยข่าวรายงานแม่ทัพเหอพักนี้จัดงานเลี้ยงที่จวนเป็นประจำ แขกที่ถูกเชิญส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นขุนนางผู้ใหญ่ แต่พักนี้ไม่มีข่าวท่านหญิงจินเหนียงแม้แต่น้อย ไม่มีใครเห็นนางออกมานอกจวน ตั้งแต่กลับไปอยู่ที่จวนแล้วพะย่ะค่ะ
                น่าแปลกเวลานี้กลับจัดงานเลี้ยง เหตุการณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ อย่างน้อยด้วยนิสัยของ  จินเหนียงนางต้องออกมาต่อต้านอย่างแน่นอน ไม่ได้การ ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่...  
                ตอนนี้ตาแม่ทัพเหอคงกำลังรวบรวมคนอยู่น่ะสิ”                                                                                                                                                    เสียงจากร่างบางที่นั่งจิบชาอยู่ที่มุมห้องดังขึ้น เรียกความสนใจจากชายทั้งสี่คนในห้องให้หันไปมอง ตอนนี้ทั้งห้องเหลือเพียง ชางไห่ หลิวปัง ไท้สือ เฟยจิ้งและก็เธอ ร่างของอดีตมเหสีซู่เฟินถูกทหารนำไปยังห้องลับที่หลังวัง ทำให้ตอนนี้เหลือแต่เพียงทหารคนสนิททั้งสิ้น
                หมายความว่าครั้งนี้เหอซีคงเอาจริงซินะ  หึ...ข้ารอวันที่จะได้เจอกับมันมานานแล้วไท้สือยิ้มเหี้ยม
                กระหม่อมจะให้คนไปสืบดูว่ามีใครร่วมมือบ้าง” เสียงทหารด้านนอกกล่าวรายงานเข้ามาภายในห้องหลิวปังจึงเดินออกไปเพื่อรับข่าว ซักครู่หลิวปังก็เดินกลับเข้ามาพร้อมนกตัวหนึ่ง ซึ่งมีกระบอกสารติดอยู่ที่ขาของมัน แสดงว่าคงได้ข่าวสำคัญมาจึงได้ไม่ให้ม้าเร็วมาแจ้งแต่กลับใช้พิราบสื่อสารแทน
                ไท้สือแกะกระบอกสารออกมาอ่าน สีหน้ากลับดูเรียบเฉยเสียจนหน้ากลัวจนเธอรู้สึกว่านี่คือไท้สือที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน
                ป้าอ๋องคนใหม่ของแคว้นเหยา ร่วมมือกับแคว้นวุ่ยแน่นอนแล้ว สายที่แคว้นเหยารายงานว่ามีการติดต่อกันระหว่างแคว้นบ่อยมากระยะหลัง และยังเริ่มกักตุนเสบียงเหมือนกำลังจะเกณฑ์พล หึ...ให้มันมาจะได้มาตายกันซะที่นี่ให้หมด                                                                                                  พิราบสื่อสารยังคอยอยู่เหมือนกับว่าจะรอคำสั่งต่อไป เธอเห็นไท้สือไปที่โต๊ะหนังสือเขียนข้อความอะไรบางอย่าง จากนั้นก็พับใส่กระบอกสารแล้วส่งต่อให้หลิวปังอีกครั้ง หลิวปังก็พานกสื่อสารออกจากห้องไป...
                ข้าว่าไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ แม่ทัพเหอเองก็น่าจะรู้เรื่องนี้แต่ทำไมเขายังจะคิดกบฏอีก ข้าว่างานนี้ต้องมีหนอนบ่อนไส้ซะแล้ว หลังจากที่กินของว่างที่วางอยู่ตรงหน้าจนหมด สมองอันเจ้าเล่ห์ก็เริ่มทำงาน(ทำไมหล่อนเป็นซะอย่างนี้ยัยซันนี่)
                ฮองเฮาหมายความว่าแม่ทัพเหอร่วมมือกับสองแคว้นหรือพะย่ะค่ะเฟยจิ้งไม่อยากจะเชื่อหากแม่ทัพเหอร่วมมือแล้วทั้งสองแคว้นจะได้อะไร จากการช่วยเหลือครั้งนี้
                ท่านทำหน้าเหมือนไม่เชื่อเฟยจิ้ง ข้าจำได้ว่าตอนที่ไท้สือให้ข้าอ่านเอกสารตอนทีอยู่ชายแดน เห็นว่าแคว้นจ้าวมีเหมืองแร่มากมายและยังเจอสายแร่ทองคำอีกด้วย แคว้นวุ่ยเป็นแคว้นเล็กๆที่ยากจนข้าว่าแค่เสนอยกเหมืองแร่ให้สักแห่งเพื่อเป็นการร่วมมือก็ไม่น่าจะยาก และอีกอย่างถ้าไม่อาศัยคนในอย่างเหอซี ไหนเลยจะรู้ความเคลื่อนไหวของแคว้นเรา ส่วนแคว้นเหยาข้าว่าป้าอ๋องคนใหม่อยากกำจัดท่านมากกว่า  หลังจากที่จัดการท่านได้แล้วก็ค่อยจักการเหอซีก็ยังไม่สาย  ในสายตาของทั้งเก้ารัฐตอนนี้มีท่านที่น่าเกรงขามที่สุด นอกจากนั้นก็เหลือแค่ซีเป่ยและเหยาเท่านั้น หากกำจัดท่านไปได้โอกาสที่จะยึดแผ่นดินที่เหลือก็ไม่ยาก  อันที่จริงข้าชักอยากรู้จักป้าอ๋องของแคว้นเหยาซะแล้วซิ ข้าว่าเขาทั้งเจ้าเล่ห์และอำมหิตมากทีเดียว แต่แปลกทำไมเขาไม่ทำตั้งแต่แรกแต่กลับปล่อยให้เวลาล่วงเลยมาจนป่านนี้  ถึงต้องมาสังหารพี่ชายเพื่อแย่งชิงบัลลังก์ในภายหลังกันนะ”    
                บุรุษทั้งสี่ต่างนิ่งฟังอย่างตกตะลึงไม่นึกว่า นางจะสามารถจดจำรายละเอียดของแคว้นจ้าวได้มากขนาดนี้ เห็นทีคราวนี้เขาคงต้องพานางเข้าประชุมที่โถงว่าราชการด้วยแล้วกระมัง หึหึ...น่าสนุกดีเหมือนกัน
                งั้นเหตุผลก็พอเพียงที่จะร่วมมือด้วยแล้ว ในตอนนี้คงต้องทำอะไรซักอย่างเพื่อถ่วงเวลาเอาไว้ก่อน ไท้สือกำลังวิตกเรื่องแคว้นซีเป่ยที่เขาได้ข่าวมาว่า ป้าอ๋ององค์นี้รักน้องสาวมากเพียงใดหากรู้ว่าซู่เฟินถูกสังหารที่นี่ละก็แคว้นจ้าวคงไม่แคล้วรับศึกสี่ด้านเป็นแน่  ต้องระวังไม่ให้เหอซีส่งข่าวได้
                ชางไห่รับบัญชา เจ้าจงไปจัดทหารมือดีซักกลุ่มหนึ่งลอบเข้าจวนแม่ทัพสังหารเหอซีซะ  อย่าให้มันไหวตัวทันได้ส่งข่าวซันนี่ถึงกับตาโตกับการสั่งฆ่าต่อหน้าต่อตา(หรือว่าหล่อนจะแจ้งตำรวจล่ะยะ) อืมไม่น่าเชื่อว่าเราจะมีบุญได้เห็น เย้ยยยยย....ไม่ใช่ต้องห้ามซิจะทำอย่างงั้นได้ยังไง
                ท่านทำแบบนี้ไม่ได้นะ จะบ้าเหรออยู่ดีๆจะสั่งฆ่าได้ยังไง                                                                                                                                                         ไท้สือชะงักการสั่งการหันมามองแม่นกน้อยของเขา ก่อนที่จะพยักหน้าให้ทุกคนออกไปข้างนอก หลังจากนั้นก็เดินมานั่งข้างๆเธอ พลางเอื้อมมือมาดึงเธอขึ้นไปนั่งบนตักทั้งตัว หลังของเธอชนกับอกแกร่งจนทำให้คำพูดที่คิดไว้พลันหายหมด เพราะความอาย  ไท้สือเห็นหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำก็อดใจไว้ไม่อยู่ ต้องก้มลงไปหอมแก้มที่กำลังเริ่มจะแดงเสียหนึ่งครั้ง ก่อนที่จะกล่าว
                เจ้ายังไม่เข้าใจสาวน้อย ในแผ่นดินที่ข้าอยู่นี้หากเราไม่ฆ่าเขา เขาก็จะฆ่าเรานี่คือวัฏจักรของที่นี่ เจ้าเคยเล่าให้ข้าฟังถึงเรื่องที่บ้านของเจ้า แผ่นดินที่มีพระมหากษัตริย์ที่ทรงธรรมเป็นประมุข ข้าเองก็ไม่อยากที่จะทำแต่ทว่าหากข้าไม่สังหารเหอซีซะ เขาก็จะทำให้แคว้นจ้าวต้องพินาศราษฎรต้องเดือดร้อนอยู่วันยังค่ำตัว

ข้านั้นเป็นคนบาป  หากทำแล้วจะทำให้แคว้นจ้าวรอดพ้นหายนะในครั้งนี้ไปได้  ข้าก็ยินดีจะรับบาปนั้นไว้ทั้งหมดแววตาที่ไท้สือกล่าวถึงราษฏรนั้น ทำให้เธอรู้ว่าไท้สือก็เป็นป้าอ๋องที่ห่วงใยทุกข์สุขของราษฏรคนหนึ่งทีเดียว..
                บางทีเธออาจจะเป็นคนโง่เมื่ออยู่ที่นี่ก็ได้  หากกลับกันไท้สือเป็นฝ่ายถูกฆ่าล่ะ  เธอจะทำอย่างไร เมื่อเงยหน้ามองชายที่กำลังมองเธออยู่ด้วยความรัก ก็รู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้ยังทำให้เขาต้องมีตัวถ่วงมากขึ้นไปอีก เธอจึงสัญญากับตัวเองว่าจากนี้เธอจะต้องทำทุกวิถีทางที่จะปกป้องไท้สือและแคว้นเจ้าเอาไว้ให้ได้.....
                ข้าเพียงอยากให้ท่านทำอย่างรอบคอบ หากเหอซีตายตอนนี้คิดได้แค่สองประการ หนึ่งคือทั้งสองแคว้นอาจล้มเลิกความคิดที่จะบุกแคว้นจ้าว เพราะไม่มีคนช่วยส่งข่าว  แต่ถ้ากลับกันเล่า  เมื่อเหอซีตายเราเองก็ไม่รู้ว่าเขาส่งข่าวอะไรไปแล้วบ้าง ข้าว่าเราน่าจะเล่นละครหลอกเขาซักหน่อยจะดีกว่า” ซันนี่ยิ้มแย้มอย่างมีแผนการ ทำให้ไท้สือรู้สึกกังวลขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวแต่กลับไม่อาจเอ่ยอะไรออกไปได้  อา...หรือว่าเราเกรงใจนางกันนะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

4,581 ความคิดเห็น

  1. #4521 เทพธิดาแพริน (@bloysit) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2552 / 23:13

    หุหุซันนี่จอมเจ้าเล่ห์-..-

    #4521
    0
  2. #1751 FrenchGalz (@stawberry_bg) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 เมษายน 2552 / 04:06
    สนุกมากค่ะ
    #1751
    0
  3. #1750 T-NA (@240534) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กันยายน 2551 / 00:01

    ดีค่ะเจ๊เกด ตอนนี้ใกล้สอบแล้วคงเข้ามาเม้นไม่ได้ทุกวัน
    ยังไงน้องคนนี้ก็จะติดตามผลงานของเจ๊เกดต่อไป 
    แต่ตอนนี้ขออ่านหนังสือสอบก่อน
    ราตรีสวัสดิ์ค่ะ 

    ไว้เจอกันหลังสอบเสร็จค่ะ บ๊าย บาย

    #1750
    0
  4. #1749 คนชอบอ่าน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กันยายน 2551 / 16:32
    เจ้เกดจ้า อัพๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เถอะ อัพไวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พรีสๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ



    นิยายสนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พิมพ์ไม่ถูกอะ แต่ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก



    อิอิ ขอให้เจ้เกด มีความสุขเหมือนนางเอกในนิยายนะค่ะ ไม่มีทุกข์ อิอิ
    #1749
    0
  5. #1748 มิม (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กันยายน 2551 / 14:57
    เอาอีก เอาอีก มาต่อเร็วๆอยากรู้เรื่องชางไห่จังจะมีคว่มรักมั้ยเนี๊ยะ
    #1748
    0
  6. #1747 T-NA (@240534) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กันยายน 2551 / 09:17

    ทักทายยามเช้าค่ะ เจ๊เกดตื่นยังเอย
    นอนหลับฝันดีอ่ะเปล่า
    อย่าลืมมาอัพน่ะค่ะ
    คิดถึงนางเอก

    ว้าอาจารย์มาแล้วต้องไปก่อน

    บ๊าย บาย เจอกันตอนกลางคืนน่ะค่ะ

    #1747
    0
  7. #1746 T-NA (@240534) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 กันยายน 2551 / 22:48

    ว๊าว เจ๊เกดมาแว้ว แน่ ๆ ไปดูหนังกับใครมาเอย แล้วหนังหนุกไหมค่ะ
    อยากรู้ อย่าลืมอัพน่ะค่ะ น้องคนนี้รออ่านอยู่
    ว้าต้องนอนแล้ว
    เจอกันพรุ่งนี้น่ะค่ะเจ๊เกด
    บ๊าย บาย นอนหลับฝันดีน่ะค่ะ
    อย่าหักโหมมาก (อย่าคิดลึกน่ะหมายถึงแต่งนิยายต่างหาก)

    บายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    #1746
    0
  8. #1745 คนชอบอ่าน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 กันยายน 2551 / 22:48
    แง้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ นึกว่าอัพ หลอกกานนิ
    #1745
    0
  9. #1744 T-NA (@240534) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 กันยายน 2551 / 21:47

    อ่ะเจ๊เกด หลอกให้ดีใจเล่นนี่นา
    เค้าอุตส่าห์ตั้งตาคอย
    แต่ไม่เป็นไรเค้ารักนางเอกเรื่องนี้แล้วน่า
    ก็ต้องเคย
    เจ๊เกดรีบมาอัพ ๆ ไวไวน่ะค่ะ
    น้องคนนี้จะรอ

    ไว้มาทักใหม่ บ๊าย บาย

    #1744
    0
  10. #1743 น้องน้อย (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 กันยายน 2551 / 21:44
    นางเอกมะรักษาภาพพจน์เลยยยย

    อาฮุๆๆ กร้ากกกกกกกกกกกกกก
    #1743
    0