อุบัติรัก ผ่ากาลเวลา

ตอนที่ 17 : เมื่อหัวใจเป็นหนึ่งเดียว ลงให้ใหม่แล้วค่ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,004
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    23 ก.พ. 52

                เมื่อมาถึงตำหนักของไทเฮา  ไท้สือก็ตรงไปยังห้องบรรทม   ที่นางข้าหลวงกราบทูลว่าไทเฮาทรงรู้สึกเพลียจึงต้องการบรรทมเลย   แต่ก็ให้ซันนี่ไปอยู่เป็นเพื่อนด้วย  ไท้สือเมื่อก้าวเข้าไปในห้องก็ทำความเคารพมารดาแล้วกล่าวถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง  ทิ้งความโหดร้ายที่โถงราชการจนไม่เหลือเค้าให้เห็น......
                ท่านแม่ท่านเป็นอย่างไรบ้าง  ให้ลูกตามหมอหลวงดีหรือไม่ไท้สือกล่าวด้วยความเป็นห่วง  เขาเห็นสีหน้าของพระมารดาไม่ดีเลย   พระองค์คงตกใจกลัวอย่างมาก
                ไม่เป็นไรหรอก  แม่แค่ตกใจนิดหน่อยดีที่ได้ฮองเฮาช่วยไว้ ไม่งั้นแม่ก็คงแย่ไทเฮากล่าวด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความอ่อนล้า  
                พระองค์เรียกหม่อมชั้นว่าซันนี่ก็ได้เพคะ” ซันนี่กล่าวด้วยน้ำเสียงงเขินๆ  เพราะยังไม่ชินกับคำเรียกของเธออยู่
                หึหึ  ได้ซิ  เจ้าก็ต้องเรียกข้าว่าท่านแม่เหมือนไท้สือด้วยนะไทเฮากล่าวด้วยน้ำเสียงเอ็นดู
                ท่านแม่ทรงพักผ่อนก่อนเถอะ  ข้ากับซันนี่ไม่รบกวนท่านแล้ว                                                                                   พอกล่าวจบทั้งสองก็ทำความเคารพแล้วพากันกลับออกมา ไท้สือเหมือนมีอะไรในใจเมื่อไปถึงตำหนัก  กลับไม่กล่าวอะไร  ซันนี่จึงโบกมือไล่นางกำนัลให้ออกไปให้หมด  แล้วเดินไปคุกเข่าตรงหน้าไท้สือที่กำลังนั่งอยู่บนตั่งในห้องบรรทม
                มีเรื่องอะไรให้กังวลอย่างนั้นหรือไท้สือมองซันนี่อย่างครุ่นคิดก่อนจะกล่าวออกมา
                ข้ารักเจ้า  ข้าจะบอกกับเจ้าอย่างนี้ทุกวันและตลอดไป  จนทุกวันนี้ข้ายังไม่แจ้งแก่ใจของเจ้าว่าเจ้ารักข้าบ้างหรือไม่  หรือเป็นเพราะเล่ห์ที่ข้าทำไว้  เจ้าถึงได้ยอมมาอยู่กับข้า                                                                                                                                                                                                            ไท้สือป้าอ๋องผู้เกรียงไกร   เวลานี้กลับต้องมาอ้อนวอนของความรักจากหญิงผู้หนึ่ง  หากมีใครกล่าวเรื่องนี้ให้เขาฟังก่อนหน้านี้  เขาคงจะต้องสั่งประหารมันผู้นั้นเป็นแน่....
                ทำไมท่านจึงคิดเช่นนั้น  ทุกสิ่งที่ข้าทำยังไม่ทำให้ท่านรู้ว่าข้ารักท่านหรอกหรือ                                                                                           ซันนี่กล่าวขณะที่ยังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าไท้สือ  พอไท้สือได้ฟังประโยคดังกล่าวก็รู้สึกเหมือนสิ่งที่ตกตะกอนอยู่ในใจทุกครั้งที่เอ่ยถึงความรัก  ได้ถูกพัดปลิวหายไปอย่างไม่เหลือร่องรอย   นัยน์ตาแวววับไปด้วยความยินดี   คงไม่มีสิ่งใดที่ทำให้เขารู้สึกดีใจได้เท่าคำๆนี้มาก่อน
                ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาได้แต่เฝ้าถามตนเองว่า  คนอย่างเขาจะมีซักครั้งหรือไม่ที่สามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุข  กับใครสักคน เขาได้แต่เฝ้ารอ จนเขาคิดว่าคงไม่มีวันนั้นอีกแล้ว จนกระทั้งวันที่โลกทั้งโลกเปลี่ยนไป   เมื่อครั้งแรกที่สบตานางในเปลวไฟแห่งสงคราม  ชั่วขณะนั้นเขาก็ได้รู้ว่า  ตนเองได้เจอสิ่งที่หามานาน  นับจากนี้ไปเขาจะใช้ชีวิตทั้งชีวิตเคียงข้างนาง   และจะไม่มีวันที่จะมีอะไรมาพรากเขาจากนางได้....
               
เพราะเธอคือลมหายใจ...
            เพราะเธอคือสิ่งที่ใฝ่หา...
            เพราะเธอมีความหมายในแววตา....
            เพราะเธอคือสิ่งล้ำค่าที่ผูกพัน....
                อาจเป็นเพราะว่า   เจ้าคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นในชีวิตข้ากระมัง  ข้าจึงไม่มั่นใจในสิ่งที่เจ้าทำ  ข้าจึงต้องการคำยืนยันจากปากของเจ้าซักครั้ง  เพื่อให้หัวใจของข้าได้ซึมซับมันเอาไว้ตราบเท่าที่ลมหายใจยังไม่หมดลง....
                ซันนี่ค่อยๆพยุงตัวขึ้นไปบนตั่ง  ทั้งสองนั่งประจันหน้ากัน.....ไท้สือยื่นมือมากุมมือของเธอเอาไว้  พลางกล่าวต่อไปว่า
                สิ่งที่ข้าจะเล่านับแต่นี้ไป  อาจทำให้เจ้าเกลียดและกลัวข้า  แต่ขอให้เจ้ารู้ไว้ในโลกนี้ข้าสามารถทำร้ายทุกคนได้  แต่คนที่ทำร้ายข้าได้มีเพียงเจ้าเท่านั้น  เพราะข้าจะไม่มีวันทำร้ายเจ้า  ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม   ข้าจะใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเป็นเครื่องพิสูจน์  และข้าก็อยากให้เจ้าอยู่เพื่อพิสูจน์กับข้าด้วย                                                                                                                                                                                                             รอยยิ้มกระจ่างที่ปรากฎอยู่บนใบหน้าอ่อนหวาน  ทำให้เขารู้สึกว่าได้ทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้ว  ที่ตัดสินใจกล่าวกับนางในวันนี้...
                เดิมทีข้าไม่ได้เป็นองค์ชายรัชทายาทหรอกนะ   ข้ามีพี่ชายอีกคนหนึ่งซึ่งเป็นบุตรของฮองเฮาพระองค์ก่อน”  
                หือ!  ท่านมีพี่ชาย....  หรือว่าดวงตาใสกระจ่างเบิกโต  เมื่อสิ่งที่คาดเดานั้นถูกต้อง ไท้สือพยักหน้าน้อยๆ  พลางดูปฏิกิริยาของนาง
                ใช่!เป็นอย่างที่เจ้าคิด  ข้าสังหารพี่ชายตนเองกับมือ  และยังสั่งประหารฮองเฮารัชกาลก่อนอีกด้วยไท้สือที่เห็นใบหน้าหวานขาวซีด ก็ข่มน้ำเสียงก่อนจะกล่าววต่อไปไหนๆก็มาถึงขั้นนี้แล้วให้รู้แจ้งไปเลยจะดีกว่า
                ตัวข้านั้นเป็นเพียงองค์ชายที่เกิดจากพระสนม   ท่านพ่อของข้าหรือก็คือป้าอ๋องรัชการก่อน   เกิดไปเจอหญิงสามัญผู้หนึ่งและหลงรักนางเข้า   ท่านพ่อไม่สามารถตัดใจจากนางได้จึงได้รับนางเข้ามาอยู่ในวัง   ขณะนั้นพระองค์ทรงมีฮองเฮาอยู่แล้ว  นางเพิ่งประสูติพระโอรสองค์แรกของราชวงศ์  ในขณะนั้นฮองเฮาจึงมิได้ใส่ใจสนมนางหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาถวายตัวมากนัก  ต่อมาไม่นาน  สนมนางนั้นก็ตั้งครรภ์  ทั้งที่ตอนนั้นป้าอ๋องทรงมีสนมนางในมากมาย  แต่กลับไม่มีผู้ใดตั้งครรภ์เลย  ฮองเฮาจึงเริ่มรู้สึกได้ถึงความสัมพันธ์ของทั้งสอง  หลังจากที่สนมนางนั้นตั้งครรภ์ได้ไม่นาน  นางก็ได้เลื่อนเป็นสนมเอก....
                ฮองเฮาเริ่มกระวนกระวายใจกลัวว่าสนมนางนั้นจะให้กำเนิดพระโอรส  จึงทรงทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้เด็กในครรภ์ถือกำเนิดขึ้น  และขณะนั้นเองเหล่ามือสังหารจากทั่วสารทิศก็มาปรากฎกายที่วังแห่งนี้  เพื่อกำจัดทั้งสนมและเด็กที่ยังไม่ได้ลืมตาดูโลกคนนั้น  แต่นางก็ทำไม่สำเร็จสนมนางนั้นคลอดพระโอรสออกมาตามที่นางนึกกลัวจริงๆ                                                                                                                                          พอไท้สือกล่าวจบก็ยกมุมปากขึ้นมาเป็นรอยยิ้ม  ที่ดูเหมือนว่าจะเยาะคนทั้งโลกได้....
                พระโอรสองค์นั้น...คงเป็นท่านซินะไท้สือพยักหน้ารับ
                หลังจากที่ท่านแม่ให้กำเนิดข้า   ท่านก็ได้เลื่อนเป็นมเหสี  ทำให้สถานการณ์เริ่มแย่ลง  ท่านพ่อจึงสั่งให้องค์รักษ์คนสนิทมาคอยคุ้มครองท่านแม่  ตั้งแต่ข้าจำความได้ข้าก็ได้เห็นเหล่ามือสังหารมากมายที่ถูกฆ่าต่อหน้าจนเป็นความชาชิน  หลังจากนั้นพอข้าเติบใหญ่ขึ้น ข้าจึงได้ขอพระราชทานอนุญาติจัดตั้งหน่วยล่าสังหารขึ้น  ข้าหวังเพียงแต่ว่าจะต้องปกป้องท่านแม่จากฮองเฮาให้ได้ หลังจากนั้นไม่นานท่านพ่อก็ล้มป่วยลง.......
                ฮองเฮาคงเห็นเป็นโอกาสอันดี  นางได้เพาะความเกลียดชังให้กับบุตรของนางด้วย  ท่านพี่  ทรงเกลียดชังข้าเหมือนที่นางเกลียดชังท่านแม่ของข้า  ทั้งคู่จึงได้ร่วมมือกัน  ท่านพ่อทรงไม่อยากให้เกิดการแก่งแย่งในราชวงศ์  เจ้าพอจะเดาได้หรือไม่ว่าพระองค์ทรงทำอย่างไรไท้สือเห็นเธอนั่งฟังอย่างตั้งใจจึงอดไม่ได้ที่จะหยอกเย้า
                หึ... ง่ายมากหากข้าเดาไม่ผิดป้าอ๋องทรงมีราชโองการ  แต่งตั้งพี่ชายท่านเป็นรัชทายาทเพื่อความสบายใจของคนทั้งคู่  และเพื่อไม่ให้ฮองเฮาทรงคิดมากส่งมือสังหารมาฆ่าท่านอีกใช่หรือไม่ไท้สือรู้สึกชื่นชมในการวิเคราะห์ของนางยิ่งนัก
                ถูกต้อง!  ฉลาดสมกับเป็นฮองเฮาของข้าซันนี่ได้ยินคำชมกับค้อนให้อย่างเขินๆ
                ไท้สือมองอาการของนางอย่าสุขใจ  ไม่รู้ว่าทำไมอาการเคืองๆปนงอนของนางช่างน่ามองได้ไม่รู้เบื่อ..
                ท่านพ่อของข้าคาดการผิดไปอย่าง  ความเกลียดชังที่ฮองเฮาทรงมีต่อท่านแม่นั้นลึกล้ำยิ่งนัก  เดิมทีฮองเฮาทรงเป็นองค์หญิงจากต่างแคว้น  ทรงแต่งงานด้วยความเหมาะสมของทั้งสองฝ่าย   แต่ในใจนางนั้นทรงหลงรักพระสวามีตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบ  นางจึงเกลียดท่านแม่มากเพราะนางคิดว่า  ถ้าไม่มีท่านแม่สักคนท่านพ่อคงทำใจให้รักนางได้   หรือไม่ก็ยังไงท่านพ่อก็ต้องให้ความสำคัญกับนางมากที่สุด
                นางจึงไม่ยอมวางมือ... ในตอนที่ท่านพ่อทรงแต่งตั้งท่านพี่เป็นรัชทายาทนั้น  ท่านเองก็คาดการเผื่อไว้ล่วงหน้า  พระองค์ได้ประทานของสิ่งหนึ่งไว้ให้กับข้าเช่นกัน   นั่นก็คือกระบี่อาญาสิทธิ์   ที่เจ้ายึดจากข้าไปเมื่อตอนกลางวันไง                                                                          พอไท้สือกล่าวถึงกระบี่อาญาสิทธิ์ที่เธอนึกถึงแล้วก็เขิน  แหมก็เธอต้องเสียจูบไปตั้งสามครั้งกว่าจะได้มันมา   และตอนนี้มันก็นอนแอ้งแม้งอยู่ที่ข้างแท่นบรรทมนั่งเอง....
                ท่านพ่อคงจะทรงหมายใจ  จะให้ข้าไว้ใช้เป็นเครื่องป้องกันตัว  หากเมื่อท่านพี่ครองราชย์  อาจจะคิดเล่นงานข้าอีก  แต่ว่า  ท่านพี่ไม่ได้รอจนถึงวันครองราชย์  เมื่อท่านพ่อประชวรหนักขึ้น  ท่านพี่ก็เริ่มส่งมือสังหารมาใหม่อีก  และครานี้ข้าก็พลาด                                                                                                                                                                                               ไท้สือพยายามข่มน้ำเสียงที่สั่นเครือ  จนทำให้เธอรู้สึกว่าการพลาดในครั้งนี้ของเขา  คงต้องนำมาซึ่งความสูญเสียอันใหญ่หลวงเป็นแน่...
                ข้ายังมีน้องสาวอยู่อีกคนพอไท้สือกล่าวจบก็มองไปยังร่างบางตรงหน้า
                เอ๋!  ถ้าไท้สือมีน้องสาวอีกคนทำไมเธอไม่เห็นนางเลยล่ะ  ไม่นะ!!! พอได้ความคิดก็เงยหน้าขึ้นมองชายที่อยู่ตรงหน้า   ใบหน้าที่ทรนงของเขามาบัดนี้มีแต่ร่องรอยของความหมองเศร้า  และความทุกข์  ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือไท้สือพยายามออย่างยิ่งที่จะเล่าต่อไป...
                นางมีชื่อว่า ฉางเอ๋อ นางเพิ่งอายุ 16 กำลังเบิกบานในวัยแรกรุ่น  นางเป็นผู้หญิงที่มีจิตใจอ่อนโยน  ตัวของข้านั้นถึงกับเคยคิดว่าส่วนที่ยังมีความอ่อนโยนที่สุดในชีวิตข้าก็คือนางนี่แหละ  หึ.. และข้าก็พลาด  ทำให้นางต้องมารับเคราะห์แทน  ในตอนนั้นข้าถูกพิษของมือสังหารไม่อาจขยับตัวได้  มือสังหารที่เหลือก็กำลังจะฆ่าข้า  พอดีฉางเอ๋อเห็นเหตุการณ์เข้า  จึงเอาตัวมาบังข้าไว้จากอาวุธลับอาบยาพิษของมือสังหารคนหนึ่ง  ข้าได้แต่มองดูนางจากไปอย่างช้าๆ  โดยที่ไม่สามารถช่วยอะไรนางได้  หลังจากนั้นนางก็แน่นิ่งไป    ดวงของข้าคงยังไม่ถึงฆาต...
                ฉีเสิ่น  ที่ขณะนั้นเป็นองค์รักษ์ของท่านพ่อได้เข้ามาช่วยข้าไว้ได้ทัน  และเขาก็สามารถจับเป็นคนที่สังหารน้องสาวของข้าได้  หลังจากนั้นข้าก็ให้ฉีเสิ่นไปสืบข่าว  ถึงข้าจะแน่ใจว่าใครเป็นคนส่งมันมา  แต่ข้าก็ไม่อยากพลาด”  แววตาไท้สือตอนนี้ช่างน่ากลัวนั้น  เหมือนกับตอนที่เขาลั่นวาจาว่าจะประหารนางในทั้งหมด  เพื่อแลกกับรอยยิ้มเดียวของเธอ
                ข้าพอจะเข้าใจ  แต่สิ่งที่ข้าไม่เข้าใจมีอยู่อย่าง  ทำไมท่านไม่กล่าวถึงเฟยจิ้งเลยล่ะ  ท่านกับเฟยจิ้งเป็นสหายสนิทมาตั้งแต่เด็กมิใช่หรือ  ตอนที่ท่านเล่นหมากรุกกับข้ายังบอกอีกว่าเขาไม่เคยห่างจากท่านเลยนี่นา                                                                                                       ซันนี่รู้สึกแปลกใจจนต้องเอ่ยถาม   ตัวฉีเสิ่นเธอรู้จักเขาดีตอนนี้เขาดำรงค์ตำแหน่งหัวหน้าหน่วยล่าสังหาร  แต่กลับรู้สึกแปลกถึงเรื่องเฟยจิ้งที่ไท้สือกลับไม่ยอมกล่าวถึง  จนถึงขั้นเธอต้องเอ่ยปากถาม 
                ในตอนนั้นเฟยจิ้งป่วยหนักไม่สามารถมาช่วยข้าหาตัวคนบงการได้  เพราะว่าเขากำลังจะแต่งงาน  แต่ทว่าสวรรค์ไม่เห็นใจคนดีเจ้าสาวของเขาสิ้นชีพ  ก่อนวันแต่งงานเพียงไม่กี่วันเท่านั้น                                                                                         เฟยจิ้งในตอนนั้นถึงกับไม่เป็นผู้เป็นคน  จากที่เคยสุขุม  ทำอะไรตามกฎเกณฑ์  กลับเลือดร้อนคิดแต่จะแก้แค้นอย่างเดียว  วันๆเอาแต่ดื่มเหล้าไม่พูดคุยกับใคร   แม้แต่มหาเสนาบดีเฟยผู้เป็นบิดา.......
                ทำไมประจวบเหมาะขนาดนั้น!!!  เจ้าสาวของเฟยจิ้งคงไม่ใช่น้องสาวของท่านหรอกนะหากเป็นจริงสวรรค์ก็เล่นตลกชนิดที่ว่าร้ายแรงอย่างที่สุด....
                ใช่! ฉางเอ๋อคือเจ้าสาวที่ยังไม่ได้เข้าพิธีของเฟยจิ้ง   เขารักนางมาก  อาจจะมากพอๆกับข้า  พวกเราทั้งสามคนเติบโตมาด้วยกัน  วันที่ท่านแม่คลอดน้องหญิงทั้งข้าและเฟยจิ้งต่างก็โตมากแล้ว  เราทั้งสองคนสัญญากับท่านแม่ว่าจะคอยดูแลน้องสาวคนนี้เป็นอย่างดี   แต่ข้ากลับ...กลับ ปกป้องนางไว้ไม่ได้ ”  สีหน้าของไท้สือในยามนี้  ทำให้ซันนี่รู้สึกอยากโอบกอดไว้เป็นที่สุด  จึงยื่นแขนทั้งสองข้างออกไปโอบประคองบุรุษร่างใหญ่เอาไว้   
                เธอรู้สึกได้ถึงแรงสะอื้นส่งผ่านมาทางสัมผัส  และน้ำอุ่นๆที่หยดโดนบ่าบอบบบางของเธอใครกันนะ!  ถึงได้กล่าวว่าชายผู้นี้มีหัวใจที่ด้านชา  เวลานี้ชายผู้นี้ได้แสดงด้านที่อ่อนแอออกมาให้เธอเห็น  และเธอก็คิดว่ามีเพียงเธอผู้เดียวที่จะได้เห็น  ทำให้เธอทั้งเศร้าใจและดีใจยิ่งนัก  สองมือของเธอคอยโอบประคองเขาเอาไว้  อีกมือคอยลูบไล้ปลอบประโลม  หวังว่าความเจ็บปวดที่ได้รับจะจางหายไปบ้าง   สักนิดก็ยังดี......
                หลังจากที่ข้าได้คำยืนยัน  และหลักฐานบางส่วน   คืนนั้นเองประวัติศาสตร์แคว้นจ้าวก็ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอย่างใหญ่หลวง  ข้านำกำลังทหารของหน่วยล่าสังหาร 500 คน  บุกไปยังตำหนักของฮองเฮาและรัชทายาท                                                                                 ไท้สือหลับตาลงเมื่อนึกถึงอดีด  เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนั้นที่อาจยังไม่มีผู้ใดได้ล่วงรู้  ถึงเหตุผลของการกระทำในครั้งนี้ของพระองค์  ได้ถูกถ่ายทอดให้เธอ  ผู้เป็นทุกอย่างในชีวิตเขาฟังจนหมดสิ้น..
                อ๊าค! เพล้ง! ฉั่ว!  ฆ่าทุกคนที่ตำหนักฮองเฮาและรัชทายาทให้หมด  อย่าให้มีคนรอดชีวิตไปได้  จับเป็นรัชทายาทและฮองเฮา   พวกเจ้าจงล้อมตำหนักนี้ไว้ให้หมด   อย่าให้มีผู้ใดเข้าหรือออกได้แม้แต่เพียงผู้เดียว   หากใครขัดขืนฆ่าได้ไม่มียกเว้น                                                                                                                                                                                             พอสิ้นคำสั่งทหารหน่วยล่าสังหารก็กระจายกำลังกันไปปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมาย  แม้ว่าทหารหลวงจะรีบเร่งมาเพื่อช่วยเหลือแต่กลับไม่สามารถเข้าไปได้  เนื่องจากทหารของหน่วยล่าสังหารถือราชองค์การรออยู่หน้าตำหนัก ที่แท้ป้าอ๋องมิได้มอบกระบี่อาญาสิทธิ์ให้ไท้สือไว้เพียงอย่างเดียว
                พระองค์ยังทรงมอบราชองค์การอีกหนึ่งฉบับ ไว้สำหรับเมื่อองค์ชายใหญ่ครองราชยังไม่เลิกคิดสังหารองค์ชายรอง  ก็ให้องค์ชายรองเปิดราชองค์การนี้ต่อหน้าขุนนางทั้งหลาย   ที่โถงว่าราชการ   เนื้อหาใจความมีว่า  ห้ามมิให้ผู้ใดกระทำการทำร้าย  หรือทำให้ขัดเคืองพระทัยต่อองค์ชายรอง   หากองค์ชายใหญ่ยังมิสามารถมีรัชทายาทสืบบัลลังค์ได้  ก็ให้แต่ตั้งองค์ชายรองเป็นรัชทายาทแทน เหตุที่เนื้อหาราชองค์การฉบับนี้เป็นเช่นนี้  ก็เพราะว่าองค์รัชทายาทแม้มีมเหสีและสนมนางในมากมาย  แต่ก็ยังไม่มีผู้ใดตั้งครรภ์.....   
                ขณะเดียวกันที่ตำหนักป้าอ๋องทหารองค์รักษ์และทหารหน่วยล่าสังหาร  ต่างยืนคุมเชิงกันอยู่ที่หน้าพระตำหนัก   ทหารหน่วยล่าสังหารได้รับคำสั่งมาว่าห้ามมิให้ผู้ใดเข้าหรือออกจากตำหนัก  หากใครขัดขืนให้สังหารได้ทันที  หากแต่คำสั่งนี้ได้รับการยกเว้นคนผู้หนึ่ง  นั่นก็คือพระมเหสีเหมยเซียะ  ที่เวลานี้ได้ไปเข้าเฝ้าป้าอ๋องกว่าหนึ่งชั่วยามแล้ว     
                เสียงถอนพระทัยของป้าอ๋องทำให้พระมเหสีต้องหันมามอง ในตอนนี้พระองค์มีทางเลือกสองทาง หากแต่เป็นสองทางที่พระองค์ไม่อยากเลือกแม้แต่ทางเดียว  ทางที่หนึ่งพระองค์จะต้องมีราชองค์การเพื่อให้ทหารหลวง  เข้าไปช่วยองค์รัชทายาท  แต่นั่นก็หมายความว่าองค์ชายรองจะต้องถูกประหาร  ในฐานะกบฏที่คิดลอบสังหารรัชทายาท ทางเลือกที่สอง  คือนิ่งเฉยรอให้องค์ชายรองกลับมารายงานสถานการณ์ด้วยตัวเอง แต่นั่นก็หมายความว่าองค์ชายใหญ่และฮองเฮาคงจะถูกปลงพระชนม์เรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าทางใดก็เจ็บปวดไปทั้งสองฝ่าย ไม่นึกเลยว่าสิ่งที่พระองค์กลัวเกรงจะมาถึงเร็วขณะนี้  และบีบบังคับให้เขาจะต้องเลือกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง.....
                ฝ่าบาทเพคะ เสียงไพเราะกังวานที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น
                มีอะไรหรือเหมยเซียะพระองค์หลังจากที่ประชวนมานานก็ได้แต่นอนอยู่ที่แท่นบรรทม พลางมองไปที่หญิงอันเป็นที่รัก  ที่กำลังนั่งอยู่ที่ตั่งข้างๆ
                ไท้สือมีคำพูดบางประโยคฝากหม่อมชั้นมาเพคะเสียงของพระมเหสีเรียบเฉยจนเขาเดาใจนางไม่ออก  
                เจ้าจงกล่าวมาเถิด ข้ายินดีรับฟังไม่ว่าจะเป็นคำกล่าวอะไรก็คงไม่ทำให้สถานการณ์แย่ลงไปกว่านี้อีกแล้ว
                ไท้สือกล่าวว่าหากพระองค์  มีพระประสงค์จะช่วยองค์ชายใหญ่ ก็ขอให้พระองค์ทรงมอบราชองค์การให้กับหม่อมชั้น ให้หม่อมชั้นถือราชองค์การนี้ไปที่ตำหนักฮองเฮา เพื่อช่วยองค์ชายใหญ่เพคะ และยังกล่าวอีกว่าไม่ว่าความผิดหรือบาปกรรมอันใด เขาก็จะขอรับไว้แต่เพียงผู้เดียวขอให้ท่านจงวางใจกระแสน้ำเสียงสุดท้ายที่กล่าวอออกมา สั่นสะท้านจนคนฟังรู้สึกได้
                ฮะฮะฮะฮะ  ช่างสมเป็นโอรสของข้าเสียจริงๆ                                                                                                             ป้าอ๋องตรัสเสียงขื่น หันไปมองหน้าหญิงอันเป็นที่รักที่ครั้งหนึ่ง เขาเองก็ไม่สามารถปกป้องลูกที่เกิดจากความรักของเขากับนางได้  แม้แต่เวลาเช่นนี้ เขายังจะมีหน้ากล้าพรากไท้สือไปจากนางอีกอย่างงั้นหรือ ไท้สือเจ้ามองการได้ไกลนัก  เหมยเซียะเป็นคนตรงและซื่อสัตย์ หากข้ามอบราชองค์การให้เหมยเซียะนำไป นางก็คงจะทำตามอย่างไม่มีข้อแม้  ถึงแม้ว่าราชองค์การนั้นจะทำให้ไท้สือจะต้องถูกประหารชีวิตก็ตาม ไท้สือได้วางหมากตัวสุดท้ายเรียบร้อยแล้ว  และเขาก็ติดกับอย่างสิ้นเชิง ไท้สือถึงกับยอมเสี่ยงเดิมพันความรักของเขาที่มีต่อเหมยเซียะ  เพราะรู้ว่าเขาไม่มีทางทำร้ายนางโดยให้ต้องถือราชองค์การไปสังหารลูกของตนเป็นแน่  สวรรค์ท่านคงลิขิตไว้แล้วสินะ......
                เหมยเซียะ  คืนนี้เจ้าจะอยู่เป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่                                                                                                       ป้าอ๋องกล่าวอย่างตัดสินใจเด็ดขาด สามารถเรียกรอยยิ้มให้กับหญิงอันเป็นที่รักอย่างมากมาย อย่างน้อยเขาก็คิดว่าเขาตัดสินใจไม่ผิด  ป้าอ๋องคิดก่อนจะหลับไปด้วยความเพลีย....
                ฝ่าบาทพะย่ะค่ะ  กระหม่อมได้ตัวองค์รัชทายาทและฮองเฮาแล้วพะย่ะค่ะฉีเสิ่นซึ่งขณะนี้ดำรงค์ตำแหน่งหัวหน้าหน่วยล่าสังหารกล่าวรายงาน    
                นำทางไป                                                                                                                                                                                                             ไท้สือที่ตอนนี้เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลและรอยเลือด  แม้ว่าตำหนักของฮองเฮาจะไม่ได้มีการเตรียมการ  แต่ก็มีทหารคอยดูแลอยู่มิใช่น้อย  ฉีเสิ่นนำทางไท้สือไปที่ลานกว้างหน้าพระตำหนัก  เนื่องจากทหารในหน่วยสามารถจับกุมฮองเฮาและรัชทายาท  ก่อนที่จะทรงหลบหนีเข้าประตูกลที่อยู่ภายในสวน  หน้าพระตำหนักนี่เอง.....

                เมื่อไท้สือไปถึง  สถานการณ์ทุกอย่างได้สงบลงแล้ว หน่วยล่าสังหารได้กระจายกำลังอยู่ทั่วตำหนัก  ศพของนางข้าหลวงและทหารยามนอนตายเกลื่อนกลาดเป็นที่หน้าเวทนายิ่งนัก 
                ขณะนี้ภายในตำหนัก  การต่อสู้ได้สิ้นสุดลงแล้วเวลานี้แม้แต่เสียงหอบหายใจเพียงเล็กน้อย  ก็สามารถได้ยินชัด  ภายในตำหนักไร้เสียงใดๆทั้งสิ้นราวกับเป็นตำหนักร้าง  ทั้งที่ก่อนหน้าเขาจะสั่งจู่โจม  มีงานเลี้ยงรื่นเริงอยู่ในตำหนักนี้แท้ๆ  อาจเป็นลิขิตสวรรค์จริงๆก็ได้เพราะงานจัดเลี้ยงคือนี้เป็นวันครบรอบวันประสูติของฮองเฮา  ทำให้องค์รัชทายาทพระมเหสีและนางสนมทุกคนมางานในคืนนี้ด้วย  ทำให้เขาไม่ต้องเหนื่อยแรงมากมายนัก
                ที่ลานหน้าพระตำหนักองค์รัชทายาทกับฮองเฮาถูกควบคุมตัว โดยมีทหารของหน่วยกระจายกำลังล้อมเอาไว้อีกชั้นหนึ่ง   เพื่อป้องกันการหลบหนี  ทั้งสองผู้ยิ่งใหญ่ของแคว้นจ้าวในตอนนี้ ไม่เหลือเค้าความอหังการที่ดูเย่อหยิ่งและอวดดีอีกต่อไป  ท่านพี่ที่สำอางและดูเป็นสุภาพชนอยู่เสมอ  ครานี้กลับมีสภาพที่มอมแมมผมเผ้าหลุดลุ่ย  ตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลฮองเฮาเองก็เช่นกันหน้าตาสกปรกเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ไม่เหลือเค้าหญิงงามอย่างที่เขาเคยเห็น....
                หึ... ในที่สุดก็มาน้องพี่  ข้านึกแล้วว่าเจ้าจะต้องคิดไม่ซื่อองค์รัชทายาทเปิดฉากต่อว่าทันที่เห็นไท้สือ
                ข้าควรจะเป็นฝ่ายถามท่านมากกว่า                                                                                                                                                               ไท้สือในตอนนี้กลับรู้สึกสมเพชพี่ชายของตน ที่หลงหวาดระแวงพี่น้องด้วยกัน  ทั้งที่เขาไม่เคยนึกอยากได้บัลลังค์เพียงสักนิด   หวังเพียงได้อยู่กับท่านพ่อท่านแม่และน้องสาวอย่างเป็นสุขเท่านั้น เขายังเคยคิดว่าหากท่านพ่อสิ้นพระชนม์เขาก็จะพาท่านแม่และน้องสาว ไปอยู่อย่างสงบที่ใดที่หนึ่ง  แต่เพราะความริษยาของคนเพียงคนเดียวกลับทำให้ทุกอย่างต้องพังพินาศลง
                ท่านส่งมือสังหารไปลอบทำร้ายข้า  ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งฉางเอ๋อต้องมารับเคราะห์ ถึงขนาดนี้แล้วท่านยังไม่รู้สึกตัวอีกหรือว่าท่านได้ทำอะไรลงไป                                                                                                                                                                                                                ไท้สือข่มอารมณ์ไว้ไม่อยู่ถึงกับตวาดออกมาดังลั่น ทำให้ทั้งหมดที่อยู่ที่นั่นถึงกับสะดุ้งเพราะไม่เคยเจออารมณ์โกรธราวกับไฟไหม้ป่าขององค์ชายรองมาก่อน
                เจ้าไม่ต้องทำเป็นพูดดี  เจ้าก็เหมือนแม่ของเจ้าชอบแย่งชิงในสิ่งที่ไม่ใช่ของตน คราวนี้ฮองเฮาเป็นกล่าวขึ้นมาบ้าง ไท้สือหันไปมองหญิงที่ทำร้ายเขากับท่านแม่มาชั่วชีวิต และนางยังทำให้น้องสาวเขาต้องตายอีก  แม้ในเวลาเช่นนี้นางก็ยังไม่ปล่อยวาง เห็นทีเขากับนางคงอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้.....
                ท่านกล่าวเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร ในเมื่อข้าและท่านแม่ไม่เคยที่จะทำร้ายท่าน  เหมือนที่ท่านทำร้ายเรา หากท่านหมายถึงความรักที่ท่านพ่อมีให้ท่านแม่ละก็ ท่านก็น่าจะรู้ว่าความรักนั้นไม่สามารถบังคับกันได้ ถึงจะไม่มีท่านแม่  ท่านพ่อก็คงจะไม่มีวันรักท่านได้เช่นเดิม
                ประโยคนี้ตรงกับความรู้สึกของฮองเฮายิ่งนัก นางถึงกับกรรณแสงออกมาอย่างโหยหวนเป็นที่น่าเวทนายิ่งนัก                                                                                                                                                                                                    เจ้าทำความผิดใหญ่หลวงนัก ท่านพ่อไม่ปราณีเจ้าแน่องค์รัชทายาทเห็นท่าไม่ดีจึงได้นำป้าอ๋องมาอ้าง หวังเพียงให้องค์ชายรองได้สำนึกจะได้ปล่อยเขากับท่านแม่ไป
                ไท้สือไม่ได้กล่าวอะไรออกมาครู่หนึ่ง ทำให้ทั้งลานพลันเงียบสงบราวกับว่าไม่มีใครอยู่องค์รัชทายาทได้ที จึงรีบกล่าวเสริมขึ้นไปอีก
                หากเจ้ายอมปล่อยข้ากับท่านแม่ไป ข้าจะยอมยุติความบาดหมางในครั้งนี้ซะ  และข้าจะทูลขออภัยโทษให้เจ้ากับแม่ของเจ้าด้วย                                                                                                                                                                                 ในใจขององค์รัชทายาทกลับไม่คิดเช่นนั้น พระองค์ทรงหมายใจว่า  หากครานี้ทรงรอดไปได้ทั้งไท้สือและแม่ของมันจะต้องโดนเขาสั่งประหารทั้งคู่เป็นแน่....
                หากข้ากลัวการลงโทษ ข้าคงไม่กล้าบุกเข้ามาที่นี่เป็นแน่หลังจากที่กล่าวจบ  เขาก็รับกระบี่จากทหารคนหนึ่ง ซึ่งยื่นออกมาให้จากทางด้านหลังอย่างประคับประคองเป็นพิเศษ
                ท่านรู้หรือไม่ท่านพี่ ว่านี่คืออะไรไท้สือชักกระบี่ออกมาจากฝัก แล้วยื่นมาตรงหน้าองค์รัชทายาท
                นี่! นี่มัน  ไม่น่าเป็นไปได้  เจ้าขโมยมันมาใช่หรือไม่!!!                                                                                                                                     องค์รัชทายาทถึงกับตัวสั่นเมื่อเห็นกระบี่อาญาสิทธิ์  ที่อยู่ในมือน้องชาย ในตอนนี้เขาได้แต่หวังว่าท่านพ่อจะทรงรีบเร่งมาช่วยเขาโดยไว   ไม่งั้นละก็เขาคงมิพ้นต้องตายด้วยน้ำมือของน้องชายเป็นแน่....
                ผิดแล้ว! ท่านพี่ท่านพ่อทรงมอบให้ข้าด้วยพระหัตถ์ของพระองค์เอง  เพราะพระองค์ก็ทรงคาดการไว้ว่า เมื่อใดที่ท่านพี่ขึ้นครองราชอาจไม่ยอมละเว้นชีวิตข้า   จึงทรงมอบกระบี่อาญาสิทธิ์เอาไว้ให้ข้าป้องกันตัวจากท่านและฮองเฮา  แต่เวลานี้ข้าจะใช้กระบี่เล่มนี้ล่ะประหารท่านที่นี่  ทุกอย่างจะได้ยุติลงเสียทีเพราะข้าเบื่อที่จะต้องคอยระแวงท่านเต็มทีแล้ว” ไท้สือกล่าวด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม  และพร้อมที่จะตวัดดาบทุกเมื่อ
                ช้าก่อน! หากเจ้าสังหารข้าท่านพ่อจะต้องเสียพระทัยเป็นแน่  เจ้าคงไม่ต้องการให้ท่านพ่อทรงเสียพระทัยใช่หรือไม่พอองค์รัชทายาทกล่าวจบ ก็มีนายทหารผู้หนึ่งเดินมาแจ้งข่าว องค์รัชทายาทเห็นทหารแจ้งข่าวก็รู้สึกดีพระทัย  คาดว่าป้าอ๋องคงส่งคนหรือราชองค์การมาช่วยตนแล้ว สีหน้าจึงได้ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด....
                ท่านพ่อคงส่งทหารมาช่วยข้าแล้วสินะ เจ้าจงยอมแพ้ซะเถอะข้าจะทูลขออภัยโทษให้ รัชทายาทรีบกล่าวเกลี้ยกล่อม เพื่อถ่วงเวลาเอาไว้ให้ทหารหลวงมาช่วยเขาได้ทัน                                                                                                                     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

4,581 ความคิดเห็น

  1. #4538 พริกเผ็ด (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2554 / 19:23
    ตกลงหลังจากตายไปชาติที่เป็นฮองเฮานี่ซันนี่จะตกนรกหรือป่าวนี่ ส่วนไท้สือน่าจะตกนะโหดอ่ะ
    #4538
    0
  2. #1697 noo - PrAn (@pprraann) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2551 / 01:26
    แต่งดีมากเลยค่ะ

    อ่านไปก็จะร้องไห้ไป
    #1697
    0
  3. #1696 นางกำนัลน้อย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กันยายน 2551 / 23:24
    ขอแก้นิดเดียวนะ "ราชโองการ" มะใช่ "ราชองค์การ"
    #1696
    0
  4. #1695 kanyanee (@kanyanee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กันยายน 2551 / 09:48
    เข้าใจความรู้สึกนี้ เคยพิมพ์ ไว้ไม่ทันเชฟ ไฟตก ต้องมานั่งทำใหม่ เฮิก สุดเซ็ง
    #1695
    0
  5. #1694 BejoKiller (@BejoKiller) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กันยายน 2551 / 19:17

    ง่า........มิน่าถึงว่าเนื้อเรื่องยิ่งอ่านยิ่งสับสน เพราะมันไม่เหมือนเดิม แล้วเรื่องของนักฆ่าที่ไท้สือจับไปทรมาณวันละ 1 แผลล่ะคะ อยู่ที่ไหน หรือว่าไม่เอาแล้ว....

    #1694
    0
  6. #1693 nat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กันยายน 2551 / 19:03
    สนุกสนาน ตื่นเต้น ตื่นเต้น
    #1693
    0
  7. #1692 Pim (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กันยายน 2551 / 18:10
    เจ๊ ,,-O-



    เค้ามาแระนะ



    อิอิ



    สู้ๆค้าบ บ
    #1692
    0
  8. #1691 poo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กันยายน 2551 / 13:15
    T-T ลึกซึ้งยิ่งนัก พี่ท่าน ข้อน้อยขอคาระวะ
    #1691
    0
  9. #1690 minnt (@monier) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กันยายน 2551 / 12:18
    ว้าวววว...เนื้อหาเปลี่ยนไป น่าสนใจกว่าตอนแรกอีกคะ อันนั้นเนื้อหาน่ากลัว แต่อันนี้มินท์ว่าดูมีเหตุมีผล ชวนติดตาม พยายามนะคะพี่เกดสุดสวย มินท์ให้คะแนนเต็มคะ
    #1690
    0
  10. #1689 poo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กันยายน 2551 / 11:07
    ติดตามผลงานเรื่องนี้ตลอดเลยค่ะ ยิ่งตอนนี้เปิดทุกๆชั่วโมงเลย

    เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #1689
    0
  11. #1688 คนชอบอ่าน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กันยายน 2551 / 08:34
    ทามไมเนื้อเรื่องมานเปลี่ยนบ่อยจัง แย้เมื่อไรมานจะจบอ้าตอนนี้ เข้ามาอ่านกี่รอบ ๆๆๆๆ เนื้อเรื่องมานเปลี่ยทุกที



    แต่ไม่เปงไร อัพบ่อยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ก็พอ ขอคุณจ้า พี่เกด สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1688
    0
  12. #1687 poo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2551 / 23:32
    เป็นกำลังใจให้นะคะ กำลังลุ้นเชียว
    #1687
    0
  13. #1686 Pim (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2551 / 21:11
    เจ๊ สงสารไท้สือ อ



    เค้าบ้าไปแล้ว



    55
    #1686
    0
  14. #1685 minnt (@monier) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2551 / 20:57
    แงงงงง....ไหงน่ากลัวจังอะ พี่เกดขา โหดไปอะป่าวอะ
    #1685
    0
  15. #1684 NiLe (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2551 / 19:50
    ประทับใจสุดๆ

    ชอบมากๆเลย

    เป็นกำลังใจให้คนแต่งนะค่ะ

    จะเข้ามาดูทุกวันเลย
    #1684
    0
  16. #1683 Pim (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2551 / 19:36
    เจ๊เกดที่รัก ก





    มาอ่านแล้ว ว





    รอ รอ รอ นะ



    ^______________^
    #1683
    0
  17. #1682 nat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2551 / 14:29
    แต่งได้ลึกซึ้งเข้าใจจิตใจไท้สือนะ สนุกทุกตอนเลย

    แต่อยากให้ซันนี่รู้ทันตอนที่ไท้สือทำโหดทรมาณผู้ร้ายทุกคร้งจังเลยนะ

    นางเอกจะได้ห้ามได้ คือถึงยังโหดอยู่แต่เห็นแก่ซันนี่ก็ฆ่าเลยแต่ไม่ต้องทรมาณเขาไง

    เพื่อเห็นแก่ซันนี่จะได้ค่อยๆคลายแค้นและทำบาปน้อยลง

    กลัวไท้สือตกนรกแล้วไม่มีกรรมดีอะไรเลยมาช่วยอะนะ ..........ด้วยความเป็นห่วงสุดหล่อ:)
    #1682
    0
  18. #1681 มิม (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2551 / 13:27
    โห้ย มันส์พะย่ะค่ะ มาอัพเร็วๆน่ะค่ะ ตอนนี้ติดเป็นตังเมติ๋งหนืด
    #1681
    0
  19. #1680 moo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2551 / 12:52
    สนุกจังค่ะ กำลังรอลุ้นอยู่ว่า ซันนี่ จะจัดการกับเหล่าบรรดาเมียก่อนๆๆของป้าอ๋องยังไง ลุ้นๆๆๆๆ
    #1680
    0
  20. #1679 nat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2551 / 11:23
    มอบอะไรคะ อยากอ่านต่อจังเลย.......อัพอัพอัพ
    #1679
    0
  21. #1678 คนชอบอ่าน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2551 / 09:22
    อัพค่า อัพๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1678
    0
  22. #1677 Aroc (@Aroc) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2551 / 05:11
    5555 ตอนซันนี่กับไก่ตุ๋นน้ำแดงฮามาก ไม่รู้พี่เกดคิดได้ไง
    สงสัยตอนที่สนมฉีรำอยู่คงจะนานพอควรไม่งั้นแม่คุณคงสวาปามเข้าไปตั้งเยอะ
    ไม่ได้มั้ง หรือไม่คุณเธอคงเป็นพวกแข่งกินมาราธอน

    แต่เรื่องที่ซันนี่จะรับความโหด (ซาดิส) ของไทสือได้ไหม
    ก็คิดว่าน่าจะรับได้ แต่ก็คงทำไห้พระเอกของเราโหดน้อยลง
    ไม่งั้นพอตายไปพ่อเจ้าประคุณคงได้ไปจะเอ๋คุณพี่หัวควายเล่นแหงๆ
    #1677
    0
  23. #1676 มะปราง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2551 / 01:10
    อยากอ่านต่อเร็วๆๆกะลังหวานเลยอ่ะ..........เขินแทนจิงๆๆ
    #1676
    0
  24. #1675 yukime (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2551 / 00:51
    up up up ติดตามอยู่ค่า เป็นเรื่องแรกที่อ่านแล้วเม้นท์เลย แต่งได้แหวกแนวน่าติดตามดีค่ะ up ไวๆ นะคะจะคอยตามอ่าน
    #1675
    0
  25. #1674 Pim (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2551 / 00:11
    ไปนอน ได้แล้นเจ๊



    พักผ่อนๆ





    ^++++^





    ฝันดี และ ละ กัล เนอะ เนอะ



    อิอิ
    #1674
    0