​ อำนาจรั (ก) ษ์ #รักษ์เพชร

ตอนที่ 6 : บทที่ 5 ระบบไร้ความสามารถ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 78
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    8 ก.พ. 63

บทที่ 5

ระบบไร้ความสามารถ


 

“ผมอยู่กับไอ้เพชรนะพ่อ มันไม่สบาย” หลังจากที่พาเผ่าเพชรกลับมาที่คอนโดรักษ์รีบต่อสายหาผู้เป็นพ่อเพื่อรายงานว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนก่อนที่พ่อจะถาม


 

(วันนี้แกทำดีมาก ถ้าไม่บอกก่อนว่าเป็นแฟนกันพ่อคงไม่เชื่อ คนในพรรคออกปากชมว่าแกตอบดี ถือว่าเวทีแกนำคนอื่นไปเยอะเลย) รักษ์ยิ้มเยาะให้กับตัวเอง วันนี้เขาทำดีมากก็จริง แต่นั่นมันในฐานะที่เขาควรจะทำ


 

“ผมแยกแยะออก แต่ตอนนี้ผมต้องทำหน้าที่แฟน”


 

(พรุ่งนี้ประชุมพรรค)


 

“เจอกันครับ” รักษ์กดวางสายก่อนจะเหลือสายตามามองเผ่าเพชรที่นอนซมอยู่บนเตียงข้างๆ เขา หลังจากที่ให้กินยาและเช็ดตัวไปสักพักเผ่าเพชรก็เริ่มอาการดีขึ้น


 

ข้อดีของเผ่าเพชรอีกข้อก็คือถ้าให้กินยาแล้วจะหลับและฟื้นตัวเร็วมาก ทำให้เขาไม่ต้องเป็นห่วงหรือกังวล อย่างมากก็อาจจะมีงอแงเล็กน้อย แต่รักษ์ก็เอาอยู่ทุกครั้ง


 

“ไอ้เพชรมึงนี่นะ” รักษ์ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เผ่าเพชรก่อนจะเหลือบไปเห็นรอยช้ำที่แขน รอยช้ำที่บ่งบอกถึงความซุ่มซ่าม เงอะงะและไม่ระวังตัว


 

“ไอ้รักษ์....” สักพักเผ่าเพชรค่อยๆ ลืมตาขึ้นก่อนจะเรียกชื่อรักษ์เบาๆ


 

“ดีขึ้นรึยัง”


 

“ดีแล้ว แต่ตอนนี้กูหิว”


 

“กูว่าแล้ว งั้นนอนรอไปก่อน” รักษ์ปล่อยมือเผ่าเพชรที่เขากุมเอาไว้ออกกก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัว และทำอาหารง่ายๆ ให้เผ่าเพชรกิน นั่นก็คือข้าวไข่ดาว เพราะเป็นอย่างเดียวที่เขาทำได้อร่อยที่สุด


 

“มึงไปนั่งไป กูทำเองดีกว่า” เผ่าเพชรเดินงัวเงียเข้ามาในครัวยืนมองแผ่นหลังเงอะงะของรักษ์อยู่สักพักก่อนจะเข้ามาแทรกและดันรักษ์ให้ออกห่าง


 

“มึงไม่สบาย”


 

“ไม่ได้เป็นง่อย มึงเอาไหม? ในตู้น่าจะมีไก่เหลือเดี๋ยวกูทำข้าวผัดก็แล้วกัน” รักษ์พยักหน้าและไปนั่งรอตามที่เผ่าเพชรบอก รักษ์ใช้เวลาที่เผ่าเพชรทำอาหารมองแผ่นหลังที่คุ้นเคยอยู่อย่างนั้นโดยที่ไม่รู้สึกเบื่อ


 

“ไอ้เพชร”


 

“หื้ม?”


 

“กูขอกอดมึงจากด้านหลังตอนทำอาหารได้ไหม” เผ่าเพชรเอี้ยวตัวมามองรักษ์ทันทีที่ได้ยินรักษ์ขออนุญาตแบบนั้น


 

“อยากโรแมนติกอะไรของมึง”


 

“แค่คิดถึง”


 

“ก็มาดิ” รักษ์ยิ้มทันทีที่ได้รับอนุญาตจากเผ่าเพชร เขาไม่รอช้ารีบพุ่งเข้าไปกอดจากทางด้านหลังพร้อมกับซุกใบหน้าลงมาที่หลังคอของเผ่าเพชร


 

“คิดถึงมึงฉิบหาย ไม่มีคนคอยบ่นกูเลย อยู่บ้านกูแทบจะเป็นง่อยมีคนคอยทำให้ทุกอย่าง” รักษ์บ่นออกมาด้วยความรู้สึกแบบนั้นจริงๆ เพราะอยู่บ้านเขาแทบไม่ต้องทำอะไร แต่ถ้าอยู่กับเผ่าเพชรเขามีหน้าที่รีดผ้าและซักผ้า ส่วนเผ่าเพชรทำหน้าที่จิปาถะภายในคอนโด


 

“กูก็ขี้เกียจรีดเสื้อเอง”


 

“ถึงว่าโคตรยับเลย” รักษ์จับที่รอยกีบบนเสื้อเชิ้ตของเผ่าเพชร คนที่เก่งทุกอย่าง อย่างเผ่าเพชรมีเรื่องที่ไม่ถนัดก็น่าจะเป็นการทำงานบ้านหรืองานที่ใช้ความปรานีต


 

ส่วนรักษ์ที่ภายนอกดูแข็งๆ แต่แท้จริงแล้วเขาเป็นคนละเอียดอ่อนและถนัดในเรื่องที่ใช้ความปรานีตอย่างงานบ้าน ถ้าคนนนอกรู้ก็คงไม่เชื่อว่ารักษ์มีมุมแบบนี้


 

“เดี๋ยววันนี้กูรีดไว้ให้”


 

“เดี๋ยวกูส่งซักก็ได้ มึงทำงานมาเหนื่อยๆ”


 

“เถียงกับมึงไม่เรียกว่างานหรอก กูรีเลคด้วยซ้ำ” เผ่าเพชรยักไหล่อย่างไม่สนใจและตั้งใจทำอาหารต่อ ส่วนรักษ์เองอยากหยุดเวลานี้เอาไว้ตรงนี้ เพราะเขารู้สึกว่าหากไม่มีเหตุผลอื่นเข้ามาเกี่ยวชีวิตคู่คงจะมีความสุขและราบรื่นมากกว่าที่เป็นอยู่ ตอนนี้เส้นทางรักของเขาทั้งคู่เหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดทุกเมื่อ แต่รักษ์มั่นใจว่าเส้นด้ายของเขาแข็งแรงพอที่จะไม่ขาดหรือหย่อน


 

“ไอ้เพชรถามจริงๆ นะ วันนี้โกรธไหมที่กูดีเบตกับมึงในรายการ” หลังจากที่ทำอาหารเสร็จทั้งคู่กลับมานั่งที่โต๊ะและลงมือทานอาหารที่เผ่าเพชรเป็นคนลงมือทำ


 

“ไม่ เพราะถ้าเป็นกู กูก็ทำแบบมึงเหมือนกัน แต่ครั้งหน้ามึงก็เตรียมตัวไว้เลยไอ้รักษ์” เผ่าเพชรพูดทีเล่นทีจริง ส่วนรักษ์ก็ได้แต่ส่ายหน้าเล็กน้อย


 

“รอมึงแหกอยู่นะเผ่าเพชร”


 

“ชอบจังเลยว่ะคนท้าทาย”


 

หลังจากที่ทั้งคู่ทานอาหารเสร็จ รักษ์เข้ามารีดผ้าให้เผ่าเพชรก่อนจะกลับบ้าน ส่วนเผ่าเพชรตอนนี้ประชุมอยู่กับพรรคทางออนไลน์


 

“ครับ ผมพลาดเองวันนี้ ข้อมูลบางตัวมันยังไม่ซัปพอร์ตมากพอ” รักษ์ที่รีดผ้าอยู่เหลือบมองเผ่าเพชรที่นั่งอยู่หน้าจอคอมฯ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด


 

(แค่เรื่องง่ายๆ แค่นี้ยังทำให้ออกมาดูโง่ โทษนะพี่คงต้องพูดกับเราตรงๆ วันนี้ภาพลักษณ์ของพรรคเราดูงี่เง่ามากจริงๆ)


 

(ถ้าคิดจะทำแต่เรื่องที่ตัวเองถนัด พี่ว่าเราคงไม่มีคุณสมบัติในการทำงานระดับประเทศหรอกเพชร)


 

“ผม....” มีร้อยแปดประโยคที่เผ่าเพชรอยากจะแย้งให้กับปลายสายในเรื่องของวันนี้ ตามจริงมันก็เป็นความผิดของเขาเอง แต่นั่นก็ไม่ใช่ทั้งหมดเพราะเรื่องนโยบายที่เขารับผิดชอบไม่ใช่เรื่องที่เขานำเอามาเสนอ เพียงแต่เขาถูกบรีฟให้พูดเพื่อเสริมภาพลักษณ์ให้ดูทันสมัยเหมาะสมกับคนรุ่นใหม่ จนลืมไปว่าความทันสมัยนั้นมันมากับคำที่ว่าเป็นไปได้ยาก


 

“ครับ ผมจะปรับปรุงในส่วนนี้” เผ่าเพชรตอบรับด้วยความนอบน้อมก่อนจะจบการประชุมในวันนี้ โดยไม่มีแม้แต่คำปลอบโยนหรือคำแนะนำที่ดี


 

สงสัยวันนี้มันจะไม่ใช่วันของเขา


 

“ใช้งานมึงหนักไปเปล่าวะ? แล้วคำพูดแต่ละคำถามจริงๆ พูดแรงมันไม่ได้ดูเท่หรอกนะ ไร้สาระฉิบหายแม่งมากแค่อายุแต่วุฒิภาวะโคตรต่ำ” รักษ์พูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเผ่าเพชรกดปิดหน้าจอก่อนจะทิ้งตัวลงนอนกับพื้นด้วยความเหนื่อยใจ


 

“กูทำอะไรอยู่วะ?” เผ่าเพชรนอนก่ายหน้าผากเหม่อมองเพดานพร้อมกับทบทวนสิ่งที่เขากำลังทำ


 

“ไม่มีแบคก็อยู่ยากแบบนี้แหละไอ้เพชร” รักษ์เองเห็นมาหลายต่อหลายครั้งแล้วกับนักการเมืองรุ่นใหม่ที่เข้ามาด้วยไฟแรง อุมดมการณ์อันแรงกล้า แต่ก็ต้องถูกเบรกด้วยบางสิ่งบางอย่าง ปฏิเสธไม่ได้เต็มปากว่าระบบอุปถัมภ์มันอยู่ในทุกๆ ที่


 

“ถ้าเป็นแบบมึงก็คงดี”


 

“อยู่แล้ว กูถึงบอกมึงบ่อยๆ ว่าถ้าไม่อยากปวดหัวก็ไปทำอย่างอื่น มันมีอีกหลายที่มึงสามารถทำเพื่อตอบโจทย์ตัวมึงเอง”


 

“แต่ถ้ากูยอม ระบบเหี้ยๆ นี่ก็ยังอยู่ ถ้าให้กูไปเป็นราชการก็ต้องก้มหัวให้นักการเมืองอยู่ดี แล้วแบบนี้เมื่อไหร่ระบบมันจะดีสักทีวะ”


 

“ถามตรงๆ นะ ที่มึงบอกว่าไม่ได้อยากได้อำนาจตอนแรก ตอนนี้กูเริ่มไม่แน่ใจแล้ววะว่าสิ่งที่มึงอยากได้คืออะไร” เพราะท่าทางของเผ่าเพชรตอนนี้ทำให้รักษ์คิดไปอีกแบบ


 

“อำนาจมั้ง กูอยากล้างระบบใหม่ให้หมด เอาพวกที่ไร้ความสามารถแต่อยู่ได้เพราะมีคนหนุนออกให้หมด เริ่มจากระบบพรรคก่อนเลย อยากต่อยหน้าแม่งฉิบหาย” แม้จะฟังดูเหมือนกระทบกับรักษ์ แต่แท้จริงแล้วรักษ์ห่างจากสิ่งที่เผ่าเพชรพูดเพียงแค่เรื่องความสามารถ


 

“รอกูตั้งพรรคใหม่ก่อนนะ แต่คงอีกร้อยปี”


 

“กูจะรอ” รักษ์ปล่อยให้เผ่าเพชรนอนสงบสติอารมณ์ของตัวเองขณะที่เขารีดผ้าไปด้วย ระหว่างนั้นรักษ์ก็คิดอะไรบางอย่างออก


 

ในช่วงที่ระบบภายในของฝ่ายตรงข้ามอ่อนแอ มันคือโอกาส


 

“มึงยิ้มอะไร?”


 

“ไม่รู้ดิ” รักษ์เก็บอุปกรณ์รีดผ้าเข้าที่หลังจากที่รีดผ้าเสร็จ รักษ์ทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นข้างๆ เผ่าเพชรที่ยังคงนอนไม่ขยับตัวไปไหน


 

“ถ้ามันทำร้ายมึงมากก็ออกมา อยู่ไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก”


 

“ออกตอนนี้ก็ไม่ทัน”


 

“แล้วรู้รึเปล่าว่ามันแค่เริ่มต้น”


 

“รู้...” ก็คงต้องเจ็บอีกเยอะจนกว่าจะถึงฝั่ง แต่ระหว่างนั้นเขาหวังเพียงแค่ว่ารักษ์จะยังอยู่ข้างๆ เขาจนกว่าจะถึงฝั่งฝัน


 

“เหนื่อยก็พักบ้าง กูเป็นห่วงจริงๆ” รักษ์ลูบศีรษะของเผ่าเพชรเบาๆ ตั้งแต่คบกันมาครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเผ่าเพชรหมดสภาพ


 

“อืม กูจะงีบล่ะ มึงกลับไปได้เลย” เผ่าเพชรข่มตาหลับลงไปช้าๆ จนกระทั่งเขาหลับไปจริงๆ รักษ์นั่งมองเผ่าเพชรจนแน่ใจว่าเผ่าเพชรหลับไปแล้ว เขาตรงไปที่คอมของเผ่าเพชรก่อนจะทำอะไรบางอย่างที่จะช่วยเผ่าเพชรได้บ้าง


 

เผ่าเพชรเกลียดการประจบที่สุด แต่รักษ์เชื่อว่าถ้าไม่รู้จักเข้าหาผู้ใหญ่ ก็เหมือนย่ำเท้าอยู่กับที่ สิ่งที่รักษ์ทำตอนนี้คือ


 

“เรียนคุณ.....” นโยบายและแผนที่เผ่าเพชรคิดตรงเป็นผลงานของเผ่าเพชรเพียงคนเดียวเท่านั้น มันจะไม่ถูกส่งต่อเพื่อให้คนอื่นลอยหน้าลอยตาใช้ประโยชน์จากสิ่งนี้ ถ้าในพรรคมีแต่พวกเสือสิงห์ แต่อย่างน้อยก็มีคนที่ดีอยู่บ้าง แม้ว่าจะเป็นเส้นทางนี้เผ่าเพชรไม่คิดจะเข้าไปเกี่ยวข้องเลยก็ตาม


 

“ต่อจากนี้ก็เหนื่อยหน่อยนะมึง ถ้าผ่านไปได้ทุกอย่างจะดีกว่าที่มึงเป็นอยู่อย่างแน่นอน” หลังจากที่รักษ์ทำบางอย่างเสร็จ เขาก้มลงจูบหน้าผากของเผ่าเพชรเบาๆ ก่อนจะผลักออกมาจากคอนโด


 

สิ่งต่อไปที่ต้องจัดการก็คือ...


 

“ครับคุณนนท์ ผมกำลังไปครับ” คงมีน้อยคนที่สามารถต่อสายหานายกรัฐมนตรีได้โดยตรง หนึ่งในนั้นก็คือรักษ์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #5 pppppp_ooooo (@pppppp_ooooo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:19
    รอนะคะไรท์ สู้ๆๆค่ะ <3
    #5
    0