คัดลอกลิงก์เเล้ว

[The Region FanFic] เจียงซูเทียนxเจียงซูอวี่ 'โลกทั้งใบ'

โดย kaikaizt

ยอดวิวรวม

107

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


107

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


13
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 ก.ค. 60 / 15:35 น.
นิยาย [The Region FanFic] §¹x§ 'š' [The Region FanFic] เจียงซูเทียนxเจียงซูอวี่ 'โลกทั้งใบ' | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แฟนฟิคพี่น้องตระกูลเจียงค่ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 ก.ค. 60 / 15:35


The Region Fan Fiction by Kaikaizt
เจียงซูเทียน เจียงซูอวี่





‘โลกทั้งใบ’










เจียงซูเทียน

นามสกุลของเขาเขียนด้วยตัวอักษรดินแดน ชื่อของเขามีอักษรฟ้าในความหมายของสวรรค์ ราวกับถูกบัญญัติให้เป็นผู้มีชะตาพลิกฟ้าดิน

ยิ่งใหญ่เช่นนั้น

องอาจเช่นนั้น

แต่ใครจะรู้ แม้เขาอาจพลิกฟ้าดินของโลก

หากยังมีคนที่สามารถพลิกดินฟ้าในโลกของเขาได้อย่างง่ายดาย

แค่เพียงพูด แค่เพียงบึ้งตึง โลกของเขาก็สั่นไหวไปทั้งใบ...








เขาเป็นลูกชายคนเดียวจนถึงอายุเก้าขวบ

“เสี่ยวเทียน มานี่สิ”

แม่พูดเสียงเบา ขณะก้มองอะไรบางอย่างในห่อผ้าที่อุ้มอยู่ เขารู้ดีว่านั่นคือ ‘น้องชาย’ ที่อยู่ในท้องมารดามาตลอดเก้าเดือนที่ผ่านมา

เจียงซูเทียนยื่นหน้าเข้าไปดู

เล็กเหลือเกิน...

ตัวเล็กนิดเดียว ทั้งยังดูบอบบางจนน่ากลัว

พ่อแม่พูดอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา แต่เขาไม่ได้ฟังนัก สมาธิจดจ่ออยู่กับทารกน้อยในห่อผ้า

หลับตาพริ้ม หลับอย่างเป็นสุขคล้ายไม่มีสิ่งกังวลใดๆ น้องจะรู้ไหมว่าโลกนี้มีเรื่องอันตรายมากมาย มากจนผิวบอบบางนั้นคงทนไม่ได้ มากจนตัวเล็กแค่นี้คงแบกไม่ไหว มากจนอาจไม่ได้หลับอย่างคลายใจตลอดไป

ทันใดนั้นดวงตากลับปรือขึ้น

ซูเทียนกลั้นหายใจ ประสานสายตากับ ‘น้องชาย’ เป็นครั้งแรก

สีฟ้าใส เป็นประกาย จับจ้องผู้เป็นพี่นิ่ง สะท้อนภาพพี่ชายบนแก้วตาชัดนักอย่างสนอกสนใจ ซูเทียนวัยเก้าขวบไม่กล้าขยับ  และไม่กล้าส่งเสียง ด้วยกลัวเด็กน้อยจะร้องไห้

ทว่าไม่เป็นเช่นนั้น

มือเล็กๆเหมือนใบเมเปิ้ลชูขึ้นมา เด็กชายยื่นนิ้วไปหาโดยสัญชาตญาณ

นิ้วมือเล็กจ้อยกำรอบนิ้วชี้ของพี่ชาย ดูเหมือนจะถูกใจ เพราะเจ้าตัวน้อยค่อยๆเผยยิ้ม ก่อนหัวเราะคิกคักออกมา

“หัวเราะเป็นครั้งแรกเลย” แม่พูดอย่างตื่นเต้น

ส่วนเจียงซูเทียนได้แต่มองน้องนิ่ง นิมฝีปากเผยอน้อยๆ

บางอย่างในอกสั่นไหว

แผ่ความอบอุ่นอันพาให้ใจอ่อนโยน



และนั่นคือครั้งแรกที่เจียงซูเทียนได้รู้จักความรู้สึก ‘อยากปกป้อง’ ใครสักคน






เขาพบ...โลกของเขาแล้ว









เจียงซูเทียน

เพียงเอ่ยนามนั้น ก็ราวกับผืนนภาแลปฐพีสะเทือนเลื่อนลั่น

.

.

.

.....ในหลายๆความหมาย

“เจียงซูเทียน” 

เจ้าของชื่อยิ้มเจื่อน

น้องชายจะเรียกชื่อเต็มของเขาก็แค่ตอนโกรธถึงขีดสุดเท่านั้น

โทสะ ความเจ้าคิดเจ้าแค้น แรงอารมณ์ ล้วนไม่ใช่สิ่งน่ากลัวสำหรับคนอย่างเขา

...ถ้ามันจะไม่ได้มาจากน้องๆ...

“พี่ขอโทษ..”

เสียงอ่อยๆปนออดนิดๆ ซึ่งไม่มีทางที่จะออกมาจาก ‘เจียงซูเทียน ผู้นำทหารรับจ้าง เดอะรีเจี้ยน’ แต่กลับออกมาง่ายแสนง่าย บ่อยแสนบ่อยจาก ‘เจียงซูเทียน พี่ใหญ่ของน้องๆ’

“พี่จะมาขอโทษผมทำไม คนที่ร้องไห้คือจวินจวินต่างหาก”

“จะให้พี่ชดใช้ยังไงก็ได้ แค่นายพูดมา พี่จะทำให้ทุกอย่าง”

“ผมจะไปอยากได้อะไร โฉนดบ้านก็อยู่ในมือผม เงินของบ้านก็อยู่ในมือผม ผมจำเป็นต้องขออะไรจากพี่ด้วยเหรอ?”

“เสี่ยวอวี่...”

ทั้งน้ำเสียง ทั้งแววตา เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเว้าวอน

น้องชายยังคงเม้มปากแน่น

“เสี่ยวอวี่.....”

“พี่อย่ามาทำเสียงทำตาอย่างนี้ใส่ผมนะ ผมไม่ใช่ผู้หญิงของพี่สักหน่อย”

“...พี่ไม่เคยต้องอ้อนใคร” นอกจากนาย แม้แต่ซูจวินก็ไม่เคย น้องสาวคนเล็กของบ้านไม่ใจแข็งขนาดนี้

ซูอวี่ชะงักไป สีหน้าบ่งชัดว่ากำลังคิด ‘นี่คืออ้อนหรอกหรือ’ ‘อ้อ จริงสินะ พี่ใหญ่จำเป็นต้องง้อใครที่ไหน แค่เขาสัดมือทีเดียว ผู้อยู่ใต้อาณัติก็พร้อมไปปฏิบัติตามคำสั่งแล้ว’ ‘แต่เขากับจวินจวินเป็นข้อยกเว้นเสมอ’

ไม่เคยโตขึ้นเลย คิดอะไรก็ออกหน้า แถมยังชอบเหม่อ เหม่อกับเขาน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้ากับคนอื่นอาจมีอนตรายก็ได้ จุดนี้ต้องเปลี่ยน

เจียงซูเทียนถอนหายใจยิ้มๆ น้องชายเปลี่ยนสีหน้าไปมาได้แบบนี้แปลว่าความจริงไม่ได้โกรธมากแล้ว

“งานคราวนี้กินเวลากว่าที่คิด กลับมาไม่ได้จนไปงานเรียนจบซูจวินไม่ทัน พี่คำนวณพลาดไปเอง พี่ขอโทษ... นายอย่าโกรธพี่อีกเลย”

ดวงหน้างดงามงอง้ำ แม้กระนั้นความงามก็ไม่ได้ลดลงเลย ซูอวี่มีใบหน้าเปี่ยมเสน่ห์มาแต่ไหนแต่ไร ถึงจะไม่มีผลกับเขาที่เฝ้ามองมาตั้งแต่เกิด...

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าชอบมองเหลือเกิน...

อาจจะพอๆกับที่ฝ่ายนั้นชอบมองหน้าท้องและแผ่นอกของเขาล่ะมั้ง รึว่าอาจจะมากกว่าก็ได้

“ยกโทษให้พี่เถอะนะ เสี่ยวอวี่..”

อันที่จริงเรื่องนี้ ขนาดซูจวินยังหายโกรธแล้วเลย

น้องชายถอนใจเฮือก เบะปากบ่น “พี่ไม่กลับบ้านนานมาก”

“พี่รู้...”

เขาพึมพำตอบ แต่เหมือนซูอวี่จะไม่ได้ยิน

“นานมากจริงๆ...”

น้ำเสียงนั้นกระตุกหัวใจ เจียงซูเทียนชะงัก กะพริบตามองสีหน้าของน้องชาย

ความงดงามเจือเศร้าราวกับเทพธิดาจากสรวงสวรรค์รำพึงรำพันถึงคนรักผู้ผิดสัญญา...หากให้อธิบายของซูอวี่ยามนี้ นี่คงเหมาะที่สุด

“เหงาเหรอ”

“หา?” ซูอวี่หลุดจากภวังค์

“พี่ถามว่า ตอนที่พี่ไม่อยู่ นายเหงารึเปล่า”

คิ้วโก่งสวยนั่นมุ่นทันที “มีน้องอยู่ ผมจะเหงาได้ไง”

“นั่นสินะ” ท่าทีผ่อนคลาย หัวเราะเบาๆ “แล้ว...” น้ำเสียงนุ่มทุ้มลื่นหูลากยาวซ่อนแววหยอกล้อ 

เจียงซูเทียนยิ้มอ่อนโยน ดวงตาเป็นประกายวิบวับ เอ่ยช้าชัด 

“คิดถึงพี่ไหม?”

ซูอวี่เบิกตากว้าง ไม่คาดคิดว่าคำถามเช่นนี้จะหลุดออกมาจากปากของพี่ชาย เด็กหนุ่มพะงาบปาก ก่อนจะหลุดออกมาแค่ “พี่บ้าไปแล้ว”

พี่ชายคนบ้าคนนั้นหัวเราะเสียงดัง

“บ้าก็ได้ แต่นายตอบพี่ก่อน”

“.....” น้องชายมีสีหน้าปั้นยาก

“เสี่ยวอวี่..... พี่อยากได้ยิน...” พี่ชายชักเริ่มสนุก

“......” น้องชายทำหน้าเหมือนกลืนยาขม

“นะ?”

หย่อนเสียงอ้อนหยอกพร้อมยิ้มกว้าง พาให้คนน่ากลัวเมื่อครู่ถึงกลับหลบตาขมุบขมิบปากเสียงเบา

“..ถึงสิ”

“อะไรนะ พี่ไม่ได้ยินเลย” เขายังแกล้งเย้าต่อไป

“คิดถึงสิ!!”

ชื่น...ใจ...

พอหลุดออกมาแล้ว น้องชายก็ร่ายยาวทั้งดวงหน้าแดงระเรื่อ ที่ไม่รู้ว่าอาย หรือเขิน หรือโกรธ หรืออาจจะทุกอย่างผสมนเป

“จะไม่คิดถึงได้ยังไง! พี่เป็นพี่ของผมนะ ไม่ใช่แค่ผม ซูจวินก็คิดถึงพี่จนบางคืนแอบร้องไห้! น้องไม่ได้พูดหรอก แต่ผมรู้ พี่เถอะ คิดถึงพวกผมบ้างรึเปล่า”

เขาควรจะรู้สึกผิด...

หากบัดนี้ เจียงซูเทียนหยุดยิ้มไม่ได้เลย...

“เลิกยิ้มเหมือนเทพบุตรปัญญาอ่อนสักที!”

เสี่ยวอวี่ นั่นฟังไม่เหมือนคำด่าเลย...

อดไม่ได้

อดไม่ได้จริงๆที่จะดึงน้องเข้ามากอด ตบหลังเบาๆ โยกตัวน้อยๆ คล้ายปลอบเด็ก

“พี่ใหญ่!”

“อืม พี่ก็คิดถึงนาย คิดถึงนายกับซูจวิน คิดถึงมากที่สุด”

พูดนุ่มๆอย่างนั้นที่ริมหู เน้นย้ำ ใส่ความรู้สึกลงไป ทั้งในน้ำเสียงและอ้อมกอด

เย็น.. นิดๆ

น้องชายเงียบกริบไปเลย

พวกเขามีกันแค่สามคนพี่น้อง

ยึดติดกันและกันมากกว่าใครคนไหนบนโลก

เสี่ยวอวี่ตัวเย็นกว่าคนอื่นมาแต่ไหนแต่ไร

ซูเทียนถ่ายความอบอุ่นให้น้อง ก่อนที่คนตัวเย็นกว่าจะยกแขนกอดตอบ

พูดอู้อี้

“พี่ต้องกลับบ้านนบ่อยกว่านี้นะ”

“รู้แล้ว...”

“และไม่ว่ายังไง ไม่ว่าพี่จะทำอะไรอยู่ ถ้าผมบอกให้กลับ พี่ก็ต้องกลับ”

“พี่สัญญา”




เจียงซูเทียนไม่รู้เลยว่า คำสัญญาโดยไม่สนเหตุผลตรรกะใดทั้งสิ้นนั้น จะช่วยให้เขารักษาโลกทั้งใบของเขาเอาไว้ได้ ในอีกหลายปีต่อมา...







+++++++++++++++++++++++



เมื่อไหร่เล่มห้าจะออกกกกกกกกกกกกกกกกกก ลงแดงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง



เอามาเขียนลงบล็อกดีๆค่ะ ก่อนหน้านี้แปะไว้ในทวิตยวงนี้ >> https://twitter.com/kaikaizt/status/840598483203637251



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ kaikaizt จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 relis (@relis) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 15:42
    อยากอ่านควมละมุนๆแบบนี้อีกจังค่ะ
    #5
    0
  2. #4 ดาวกรกฏ (@pthrayngam) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 19:42
    ไรต์จะอัพอีกมั้ยอ่ะ ตอนนี้รู้สึกคิดถึงสามพี่น้องตะกูลเจียงมากเลย
    #4
    0
  3. #3 SUiSHO (@SUiSHO) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 05:26
    ฮ้าาา อบอุ่นชุ่มชื่นหัวใจเหลือเกินค่ะ
    #3
    0
  4. #2 SUiSHO (@SUiSHO) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 05:26
    ฮ้าาา อบอุ่นชุ่มชื่นหัวใจเหลือเกินค่ะ
    #2
    0
  5. #1 relis (@relis) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 14:41
    ฟินค่าาาา จะแสดงความรักกันตรงๆก็เหมือนจะต้องเอาจวินจวินมาวางไว้ให้ครบตลอดเลยน้า เขิลละสินะ ชอบพี่น้องคู่นี้จริงๆ

    เล่ม5ไต้หวันออกแล้วอ่านวนไปๆๆ ถึงขนาดต้องหาฟิคมาปลอบประโลมจิตใจ พอมีกวนเวยจวินมาก็หมั่นนางเล็กๆไหนว่าเล็งเสี่ยวซาไงงง อย่ามาเอาพี่ใหญ่ไปจากเสี่ยวอวี่น้าสา
    #1
    0