ตั้งค่าการอ่าน

ค่าเริ่มต้น

  • เลื่อนอัตโนมัติ
    Wall.. กำแพงนี้หรือจะกั้นกูได้ [KiHae]

    ลำดับตอนที่ #1 : IN TRO..

    • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
    • 112
      1
      8 พ.ย. 57







                 ตุ่บ ! ตุ่บ ! 

     

                ..เสียงลูกบาสกำลังทุ่มลงบนพื้นสนามเพื่อหลบคู่ต่อสู้ที่เข้ารุมล้อมร่างสูงๆของผู้ชายคนหนึ่ง

     

                เอี๊ยดด! 

     

                ..เสียงรองเท้าคู่เก่งของเขากำลังเสียดกับพื้นสนามเสียงดังเมื่อเขาเบรคตัวเองไว้เพราะไร้หนทางหนี

     

                ..เขาหยุดวิ่ง

               

                ..ท่ามกลางความเงียบของทุกคนในสนามที่กำลังจับตามองไปที่เขาเพียงจุดโฟกัสเดียว

     

                ..ท่าทีที่น่าหลงไหล ..ร่างกายที่กำลังลอยเหนือพื้น ลูกสีส้มที่ลอยออกจากมือใหญ่คู่นั้นก่อนที่มันจะ..

     

     

                ฟุ่บบบ!

     

     

     

                กึงงงง~!!

     

     

     

                ปรี๊ดดดดดดดดด!!

     

     

     

                “กรี๊ดดดดดดด!! ชนะแล้วว!! รุ่นพี่คิบอม สุดยอด!!”

     

     

                เสียงกรี๊ดและเสียงเฮดังสนั่นโรงยิมหลังจากลูกกลมสีส้มที่ลอยจากกลางสนามลอดห่วงตาข่ายลงกระทบพื้นอย่างสวยงามท่ามกลางความเงียบและลุ้นระทึกของเครื่องจับเวลาข้างสนามที่นับวินาทีถอยหลังขณะที่นักกีฬาบาสตัวสูงกำลังโดนต้อนจนวิ่งไปทางไหนไม่ได้ แต่วินาทีสุดท้ายลูกบาสจากมือของเขาก็ลอยมาเข้าห่วงพร้อมกับเสียงนกหวีดที่ดังบอก

               

                Game Over

     

                ผม ลีดงเฮ ฮะ หนึ่งในนักกีฬาของชมรมบาส แต่เป็นแค่เด็กเก็บลูกบาสที่ทำได้เพียงนั่งดูเกมส์การแข่งขันอยู่ข้างสนามฮ่ะ กีฬามหาลัยที่จัดขึ้นปีละครั้ง ถึงผมจะอยู่ชมรมบาสมาตั้งแต่ปีหนึ่งแต่ก็ไม่เคยได้เป็นแม้กระทั่งตัวสำรอง ; _ ;

     

     

                และผู้ชายตัวสูงคนนั้น คนที่ผมกำลังพูดถึง คิมคิบอม ที่ตอนนี้เป็นถึงเอชของทีมเรา เขา..เป็นต้นเหตุที่ทำให้คนเล่นบาสไม่เป็นอย่างผมต้องยื่นใบสมัครเข้าชมรมบาสเมื่อสองปีก่อน..

     

               

                “สนใจสมัครเข้าชมรมบาสไหมครับ ชมรมเรามีแต่คนหล่อๆแถมยังใจดีด้วยนะครับ” เสียงขี้เล่นที่ดังมาจากโทรโข่งสีแดง ไม่ได้ทำให้ผมสนใจไปมากกว่าคนที่นั่งหน้านิ่งอยู่ข้างๆเขาหรอก เป็นผู้ชายตัวสูง ผิวสีแทน ใบหน้าเรียบนิ่งนั่นมากกว่าที่สะดุดสายตาของผม

     

                “ใช่แล้วครับ ถ้าอยากฮอตอย่างรุ่นพี่ฮันคยองอาเฮียของผมก็เชิญทางนี้เลยครับ รับรองสาวๆกรี๊ดแก้วหูแตก” และการแย่งโทรโข่งข้ามหัวผู้ชายหน้านิ่งคนนั้นยิ่งทำให้เขาดูเป็นจุดเด่นขึ้นมา มือผมกำใบสมัครชมรมเทควันโด้แน่น ใจรู้สึกกระตุกขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ และไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดถึงทำให้ผมตัดสินใจขย้ำกระดาษแผ่นนั้นแล้วยัดใส่กระเป๋ากางเกง

     

                “โธ่เว้ย! เลิกทะเลาะกันข้ามหัวกูซักที!” เขาเหมือนจะรู้สึกรำคาญเพื่อนสองคนที่กำลังทะเลาะกันเลยลุกพรวดขึ้นห้ามและแย่งโทรโข่งอันนั้นจากมือเพื่อนไปแล้วเขาก็นั่งลงนิ่งๆจนสองเพื่อนนั้นมองตาม ผม เลยใช้จังหวะนั้นเดินเข้าไปหยุดข้างหน้าโต๊ะของชมรมบาส

     

     

                “เอ่อ ข ขอ ใบสมัครด้วยฮะ”

     

     

     

                “คิบอม! นายชูทลงได้ไงอ่ะ!”

     

                เสียงใสของเพื่อนรักตัวเล็กที่ดูจะอึ้งมากถามออกมาเสียงดังเรียกสติของผมให้กลับคืนมาขณะที่คิบอมกำลังเดินเข้ามาใกล้

     

                “คงฟลุคล่ะมั้ง” คิบอมบอกยิ้มๆ จนผมอดจะดีใจตามไม่ได้เลยฮะ มันคงเป็นธรรมดาของเพื่อนร่วมทีมที่ต้องดีใจกับเขาอยู่แล้ว ผมน่ะ คอยเชียร์เขาอยู่ข้างสนามมาตลอด แต่ก็ได้แค่เชียร์ในใจเท่านั้นล่ะฮะ

     

     

                เพราะผมรู้ ว่าคิบอมเกลียดพวกรักร่วมเพศ…ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

     

     

                “เป็นไปไม่ได้ที่นายจะฟลุ๊คแล้วชู้ตลงทุกลูกหรอกน่า นี่ๆ ว่างๆมาสอนผมเล่นบ้างสิ นะๆ” ฮยอกแจทำหน้าเห่ยเหมือนไม่อยากจะเชื่อ นั่นทำให้รอยยิ้มบางปรากฎขึ้นมาบนใบหน้านั้นอีกรอบ เขาเดินเข้ามาใกล้ฮยอกแจที่ยืนอยู่ข้างๆผมพร้อมกับรอยยิ้มแบบนั้น รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของผมมันเต้นถี่ขึ้นเรื่อยๆแม้มันจะแค่ยิ้มเล็กๆที่มุมปาก แม้มันจะไม่ใช่รอยยิ้มที่ส่งมาให้ผม แต่มันกลับทำให้ผมไม่สามารถละสายตาออกไปไหนได้เลยฮะ

     

                “ถ้านายไม่กลัวท่านรองเล่นงาน ฉันก็ยินดี”

     

                เพราะชอบเขามาก.. ทั้งที่รู้ตัวดีว่าไม่มีหวัง..

    ผมจึงพยายามทำทุกอย่างที่คิดว่าจะเป็นประโยชน์ต่อเขา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีวันมองเห็นมันเลยก็ตาม ..ผมก็อยากจะทำฮ่ะ

     

                ..ผมก้มลงหยิบขวดน้ำในถังน้ำแข็ง มันอาจเป็นหน้าที่หนึ่งของเด็กเก็บลูกบาสที่ต้องคอยบริการพวกนักกีฬาตัวจริง ทั้งที่ความจริงแล้วผมตั้งใจซื้อมาให้เขาเองฮ่ะ ขณะที่ผมเงยหน้าขึ้นมา คิบอมที่ยังคุยกับฮยอกแจพร้อมรอยยิ้มบางที่ข้างแก้มนั่นก็หันมาทางผมพอดี

     

                ตึกตัก!

     

                สายตาที่สบกันโดยบังเอิญมันทำให้ผมใจกระตุกจนเผลอกำขวดน้ำในมือแน่น หน้ารู้สึกร้อนจัดจนผมไม่อาจจะอดทนได้ฮะ คิบอม กะ.. กำลังมองผมอยู่ .///.

     

                ตึกตัก ตึกตัก!

     

                ไม่ไหวหรอกฮะ! ถ้าขืนผมจ้องเขาตอบนานกว่านี้ ผมต้องตายแน่ๆ TT ผมจึงเสหลบสายตานั่นซะแล้ว ฮื้อ ทำไมหัวใจถึงเต้นแรงขนาดนี้นะ ทำไมหน้ามันรู้สึกร้อนถึงขนาดนี้ด้วย ผม จะทำยังไงดีฮะ.. เย็นไว้นะดงเฮ เย็นไว้ คิบอมแค่จ้องเราเท่านั้น! ไม่ใช่สิ! เค้าแค่มองเราตามประสาคนรู้จักกันแค่นั้นเอง ถ้าไม่อยากโดนเกลียด นายต้องทำตัวให้ปกติเข้าไว้!

     

                ฟึ่บบ!!

     

                “น.. น น้ำ ฮะ!” ผมทำอะไรไม่ถูกเลยยื่นน้ำในมือให้เขาซะอย่างนั้น ผมรู้สึกว่ามือของผมกำลังสั่น สายตาของผมกำลังโฟกัสไปที่รองเท้าคู่เก่งของคิบอม ผ ผมจะทำยังไงดีฮ่ะ หัวใจเต้นแรงเกินไปแล้ว หยุดทำตัวประหลาดซักทีสิ ขืนยังเป็นอยู่แบบนี้แล้วคิบอมรู้ว่าเราชอบ เขาจะรังเกียจเอาได้นะ ดงเฮ หยุดมือสั่นซักทีสิ! ผมพยายามสั่งตัวเองให้ทำแบบนั้นมาตลอด เพื่อที่ผมจะยังสามารถมองเห็นเขาได้

     

                หมับ!!

     

                เฮือก!!!

     

                แต่ความรู้สึกอุ่นที่กำลังสัมผัสบนหลังมือของผมก็ทำเอาผมสะดุ้งตกใจเงยหน้าขึ้นมามอง นั่นมันทำให้ผมยิ่งตัวแข็งทื่อเมื่อได้เห็นใบหน้าของเขา.. ค คิ บอม.. กำลังยิ้มให้ผมด้วยฮะ ฮื้ออออ TT มันเป็นเรื่องจริงใช่ไหมฮะ? ถ้ามันเป็นเรื่องจริงจริงๆล่ะก็ ชาตินี้ผมคงตายตาหลับแล้วล่ะ คิบอมแตะโดนมือผมด้วย T////T

     

                “ขอบคุณนะ” คิบอมว่าแล้วยิ้มให้ผมก่อนจะผละมือนั้นออกไปพร้อมกับขวดน้ำ

     

                ผมเหมือนถูกสาปให้กลายเป็นหินเลย.. เขากำลังยิ้มให้ผมใช่ไหมฮะ?.. แก้มของเขา.. ดวงตาของเขา.. รอยยิ้มแบบนั้น ..มันขโมยหัวใจของผมไปอีกแล้ว T^T ผมได้แต่เม้มปากเก็บความรู้สึกทั้งหมดไว้ในใจ หัวใจที่เต้นรัวแบบนี้หวังว่าคิบอมคงจะไม่ได้ยินหรอกนะ ไม่ๆ เขาคงไม่ได้ยินแน่ๆ ผมหลับตาลงแล้วพยักหน้าลงให้เขาเบาๆ ว่าไม่เป็นไร..

     

     

                จุ๊บ~!

     

     

                เฮือกกกก!!!

     

     

                อะไรน่ะ!?? สัมผัสเมื่อกี้ที่แตะลงมาบนริมฝีปากของผม?

     

                อ่อนโยน .. บางเบา .. รวดเร็ว .. ทว่ามัน ทำให้ผมแทบช็อค !

     

                ..ป เป็นไปไม่ได้!?!

     

                ค คะ ค คิบอม ..  จ จ ะ จูบ ผ๊มมมมมมมมม !!!!!!!!

     

                0/////////////0

     

     

     

                !!!!!!!!!!!

     

               

     

                พรึ่บบ!!

     

     

                ผมลืมตาขึ้นอีกทีอย่างตกใจกับสัมผัสนั้น พร้อมกับยกมือขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากตัวเอง สายตาที่มองเห็นทุกอย่าง…

     

     

                 แต่ว่าบรรยากาศมัน .. อ้าว ‘ ‘ ??

     

     

                ผมกระพริบตาปริบๆ เมื่อมองไปรอบๆกายก็พบเพียงห้องที่มืดสลัว ลมหายใจผมแทบจะขาดห้วงเหมือนเมื่อกี้ผมกลั้นหายใจเอาไว้

     

     

     

                ฝัน..??

     

     

     

                อึก! ผมกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่อย่างรู้สึกคอแห้ง ยกมือขึ้นมากุมหน้าที่ร้อนผ่าวก่อนจะมุดหน้าลงซุกหมอน

     

     

                “บ้าไปแล้วดงเฮ ฝันอะไรของนายกัน”

     

     

                 เป็นไปไม่ได้หรอก มันคงเป็นได้แค่ฝันล่ะน่า ไม่มีทางที่คิบอมเขาจะทำแบบนั้นกับเราแน่ๆ .. ไม่มีทาง .. ถึงจะรู้ดีว่าความจริงเป็นแบบนั้น แต่ทำไมผมรู้สึกมีความสุข..

     

     

                แม้มันจะเป็นแค่ความฝันก็ตาม..

     

     

     

               

     

     

     

               

     

    Wall .. กำแพงนี้หรือจะกั้นกูได้ 

    ติดตามเรื่องนี้
    เก็บเข้าคอลเล็กชัน

    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    ความคิดเห็น

    ×