LOVE Love CEleb:รักเกินเก็บเซเลบจอมยุ่ง[TOPBOM Bigbang 2ne1]

ตอนที่ 21 : TWENTY :: เจ็บกายถึงหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 488
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 ก.พ. 55









-- TWENTY --

เจ็บกายถึงหัวใจ

 

Tempo :

 

ทั้งๆ ที่ผมบอกความรู้สึกกับบมผ่านการจูบ ทำไมเธอกลับพูดว่า   เราเป็นเพื่อนกัน ถูกต้องมั้ย   งั้นหรอ เธอคงไม่เคยคิดอะไรกับผมเกินนี้

 

“ on the rock”           ผมย้ายตัวเองหลังจากส่งบมถึงคอนโด อยู่ที่บาร์ร้านประจำ และสั่งเหล้าดื่ม เผื่อจะได้ลืมอะไรไปบ้าง

 

มาคนเดียวหรอคะ          หญิงสาวแก้วป่องที่นั่งข้าง พร้อมรอยยิ้ม ที่ออกจะเชิญชวน ปลายนิ้วของเธอสัมผัสเบาๆ ที่ใบหน้าผม           เลี้ยงฉันสักแก้วได้มั้ย         ผมกวักมือเรียกบาร์เทนเดอร์ และส่งซิกเป็นเชิงว่า เอาเครื่องดื่มให้เธอผู้นั้น ถึงผมจะไม่ได้มองเธอแต่ก็รู้ว่าเธอจ้องผมอยู่ตลอด          ฉัน โซฮีคะ          ผมแค่พยักหน้าไปงั้นๆ           ใจร้ายจัง ฉันยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย        

 

ผมมองหน้ายัยซาลาเปาที่กำลังส่งสายตายั่วยวนสุดๆ         เทมโป้

 

อะไรนะ เพลงมันดังหน่ะ ฉันไม่ได้ยินที่คุณพูดเลย          เธอยื่นหน้ามาจนเกือบจะชนจมูกผมแล้ว ไม่ไหว ผมลุกหนีออกมาทันที เธอเดินแซงหน้าและคว้าแขนผมไป

 

ฉันกำลังอยากเต้นอยู่พอดี           ข้อเสียของผมคือถึงอยากจะปฎิเสธสักแค่ไหน แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง ผมเลยถูกยัยนี้โอบคอแล้วเต้นคลอเคลียข้างกาย ผมดื่มไปเยอะจนตอนนี้มึนไปหมดแล้ว           ไปต่อที่อื่นกันเถอะนะ             ทำไมผมต้องโดนยัยนี้ลากไปด้วย

 

ผมปลีกตัวเดินออกมาที่ลานจอดรถ แต่ยัยนั้นก็ยังเดินตามมาอีก           เลิกวุ่นวาย..........          OxO          ยัยซาลาเปาโน้มคอผมลงและประกบปากอย่างรวดเร็ว

 

ไปเถอะ ฉันให้เพื่อนเปิดห้องไว้ให้แล้ว          ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอร์ หรืออารมณ์ชั่ววูบก็แล้วแต่ มันก็ทำให้ผมเดินมากับเธอโดยไม่ขัดข้องอะไร

 

ขอโทษนะคะ          ตาพร่าทำให้ผมเห็นเธอคนนั้นดูคล้ายบม

 

เดินระวังหน่อยซิ เทมโป้ไปกันเถอะคะ         

 

สายตาที่สบกัน         บม           เป็นเธอจริงๆ สีหน้าที่ดูตกใจ ทำเอาผมสร่างจากอาการมึนหัว ทั้งๆ ที่ตั้งใจตามไป แต่กว่าจะสลัดจากยัยซาลาเปานั้น บมก็หายลับไปแล้ว ไม่ว่าผมจะโทรหาเธอสักเท่าไหร่ ก็ไม่มีการตอบรับจากเธอเลย

 

‘high high…………’

ผมกดรับทันที โดยไม่ดูด้วยซ้ำว่าปลายสายเป็นใคร

 

บม

 

(ไม่ใช่หว่ะ)          -*-

 

มีอะไร

 

(แกรู้มั้ย บมเป็นอะไร)

 

ทำไม บมเป็นอะไร

 

(ฉันเพิ่งไปรับเธอมาจากสถานีตำรวจ บมร้องไห้อย่างกับคนเสียสติ)

 

ตอนนี้อยู่ไหน

 

(คอนโดบม)            ผมตัดสายและขี่มอไซต์ไปทันที

 






เอี้ยด............โคร่ม.....

 

-------------------------------------------------------

 

Dragon :

 

ผมสงสารบมจับใจ ไม่เคยเห็นเพื่อนรักร้องไห้ฟูมฟายขาดสติขนาดนี้ ผมไม่รู้สาเหตุ แต่ในเวลานี้เธอคงต้องการสักคนที่ปลอบใจ ผมที่เป็นเพื่อนกับเธอมาตั้งแต่เล็กๆ แต่กลับไม่สามารถเข้าถึงตัวเธอได้เลย แล้วถ้าเป็นไอเทมหล่ะ เพื่อนอีกคนที่โตกันมาด้วยกัน

 

น้ำเสียงที่ฟังดูร้อนรน และการวางสายอย่างกะทันหัน ถือว่าเป็นการแสดงความเป็นห่วงซึ่งมากกว่าผมหลายเท่า

 

ไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน แต่จากที่คุยโทรศัพท์กับมัน ก็กินเวลานานเป็นชั่วโมงได้แล้ว

 

ครืด.....ด

 ผมมองมือถือที่สั่นอยู่บนโต๊ะ แล้วก็เป็นมันที่โทรเข้ามา

 

ฉันนึกว่าแกจะมาที่นี่

 

(ขอโทษคะ คุณเป็นเพื่อนของคุณชเว ซึงฮยอน ใช่มั้ยคะ)

 

ครับ เอ่อ..นั้นใครหน่ะ

 

(ดิฉัน โทรจากโรงพยาบาลเซนต์แมรี่คะ คุณซึงฮยอนประสบอุบัติเหตุหน่ะคะ)           O_O         (แต่อาการไม่มากคะ ทางโรงพยาบาลพบตอนเค้าสลบ จากแรงกระแทก และพบปริมาณแอลกอฮอร์ค่อนข้างสูงด้วยคะ)

 

ครับ ยังไงผมจะรีบไปครับ

 

ดราก้อน มีอะไรหรอ ทำไมนายหน้าซีดไปหล่ะ            ดาร่าเดินออกมาจากห้องของบมพอดี

 

บมหลับแล้วใช่มั้ย           ผมพยามที่จะคุมสติ

 

มีอะไรหรือเปล่า บอกฉันได้นะ           สาวน้อยวางมือที่ไหล่ผม

 

ผมซบหน้าลงที่บ่าเธอ         ดาร่า ไอเทมรถคว่ำ          แรกกระตุกที่ตัวเธอทำให้ผมเข้าใจได้ถึงความตกใจที่มีไม่น้อย

 

นายไปเถอะ ฉันจะอยู่ดูแลโบมี่ทางนี้เอง เทมโป้สำคัญสำหรับนายและโบมี่มากนะ

 

เกิดอะไรขึ้น กับบมกับไอเทม ทำไมๆ ทั้งที่ฉันเป็นเพื่อนแต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย          ดาร่าสวมกอดผมที่สภาพจิดใจไม่คงที่

 

อย่าคิดมากซิ นายเป็นเพื่อนที่ดี ของทั้งสองคนนั้น ฉันเชื่อ แต่ตอนนี้นายควรจะไปดูอาการเทมโป้นะ ส่วนทางนี้ไม่ต้องห่วงอะไร          รอยยิ้มที่เธอหยิบยื่น กับคำพูดที่ให้กำลังใจเป็นอย่างดี ทำให้สติผมกลับมาอีกครั้ง

 

-------------------------------------------------------

 

ผมขับรถตรงดิ่งไปยังโรงพยาบาล ไอเทมถูกเข้าเฝือกที่แขนขวา กับผ้าพันแผลที่หัว พร้อมรอยพกช้ำบางจุด ผมนั้งที่โซฟาอยู่นานจนหลับไป

 

เห้ย!”          เสียงเรียกเบาๆ ของมันทำให้ผมลืมตาขึ้น

 

ทำยังไงวะ ถึงได้มานอนเล่นที่โรงพยาบาล เบื่อโลกไง?         ถึงความเป็นจริงผมจะห่วงมันขนาดไหน แต่ก็อดกวนโมโหมันไม่ได้อยู่ดี ยิ่งมันอยู่ในสภาพนี้แล้วด้วย

 

บมหล่ะ

 

ดาร่าดูแลอยู่

 

เธอรู้มั้ย ว่าฉันอยู่นี่          ผมส่ายหน้าแทนการตอบ

 

มันเกิดอะไรขึ้นวะ แกพอจะรู้เปล่า            ไร้ซึ่งคำตอบใดๆ ต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับเพื่อนผมทั้งสองคนแน่ ลางสังหรณ์มันบอก แต่นี่ผมทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้เลยหรือไง หึ้ย!!

 

--------------------------------------------------------

 

Bomi :

 

การลืมตามันยากขนาดนี้เลยหรือไงนะ เปลือกตาที่หนักอึ้ง เพราะการร้องไห้อย่างบ้าคลั่งเมื่อคืนนี้

 

พี่          สกายนั้งอยู่ที่ปลายเตียง ทำไมถึงมาได้ ปกติไม่เคยเข้ามาเลย          พี่ เป็นอะไร ทำไมไม่บอกฉันหล่ะ ฉันไม่ควรรู้ถึงความเสียใจของพี่หรอ          น้ำเสียงของน้องสาวที่แสดงถึงความน้อยใจ

 

สกาย        ฉันอ้าแขนออกกว้าง และน้องสาวก็พุ่งมากอดฉันทันที        สกาย พี่ขอโทษนะ ที่ไม่ได้บอกเธอ พี่ขอโทษ        น้ำตาที่มาจากความรู้สึกผิดปนกับความปลื้มใจเล็กน้อย

 

หยุดร้องเถอะ รู้มั้ยตอนนี้พี่ตาบวมอย่างกับกิ้งก่า ตามทะเลทรายแหนะ 55          คำพูดที่ทำเอาฉันอมยิ้มได้ สกายฉุดมือฉันลุกขึ้นจากเตียงและดันฉันเข้าห้องน้ำ         เร็วๆ หล่ะ ฉันทำซุปสาหร่ายไว้ด้วย ถ้ามันเย็นก่อนไม่รู้ด้วยนะ         

 

ไม่น่าเชื่อเวลาที่แย่ๆ เรากลับได้พบความห่วงใยมากมาย โบมีคนนี้ต้องเผชิญบนโลกนี้ต่อไป          “Ya ya!!”






--------------------------------
ใช่แล้ว โบมี เธอต้องทำได้แน่
ผู้ชายดีๆ ที่พร้อมจะมอบความรักให้เธอมีเยอะแยะ
เพียงแต่ไม่หล่อ ไม่เท่ห์ และเค้าก็จะไม่รักเธอเท่า ชเว ซึงฮยอน
(งั้นโบมี่ เธอไปขอไอ ที.โอ.พี มันเป็นแฟนเลยเถอะ)

กลายเป็นเริ่มสงสารผู้ชายและ บาดเจ็บขนาดนี้
ถ้านางเอกยอมไปดูแล คงจะหายเร็วขึ้นเย๊อะ....

อีก ประมาณ 3 อึดใจ เรื่องนี้จะจบลงแล้วคะ
จะจบยังไงดีน้า...........
ให้นางเอกมีแฟนใหม่ไปเลยดีปะ คริๆ





              เธอกล้าดีมาก มาขโมยจูบผู้ชายของโบมี่
           (แอบวีนนิดนึง ใครแอบรักสาวน้อยคนนี้ ไม่โกรธกันนะ)



 
หือ..........ฉันรู้แล้ว หือ.. ฉันชอบนายเทมโป้








นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

141 ความคิดเห็น

  1. #101 P.J. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 20:40
    คนอ่านก็พอมี แต่ทำไมคอมเม้นต์ไม่ค่อยมี
    ไรท์เตอร์ม่ายเข้าใจ.......จ
    #101
    0
  2. #100 Nookky (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2555 / 03:45
    ฮือๆๆๆ สงสาร ทั้งคู่เลย แงๆๆๆๆๆๆ

    เทมป์เป็นไงบ้างอ่า บอมมี่จะไปดูมั้ย โอ้ยยยย

    อยากอ่านต่อ อุอุ มาอัพอีกน้า รออยู่ ไฟท์ติ้ง
    #100
    0