Lovey Dovey [[Bigbang 2NE1]]

ตอนที่ 6 : Lovey Dovey : chapter6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 231
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 พ.ย. 56
















Lovey dovey chapter 6 (Oct 31th 2013)





เห้ย!! พูดอะไรออกไปวะเนี้ย -///- บมทำหน้าตกใจใหญ่เลย

"อะ..อะ..อะไร นะ".       แล้วทำไมต้องทำหน้าน่ากลัวขนาดนั้นด้วย        "รู้ตัวป่าวว่าพูดบ้าอะไรออกมา".       ก็รู้อะนะ แต่ก็ไม่รู้ว่าคิดไว้ในใจ ทำไมเสียงมันออกมาเฉยเลย บมผลักตัวเองออกจากตักผม และเดินไปส่วนของห้องครัว จุดบุหรี่ขึ้นสูบ พร้อมกับรินน้ำกินไปด้วย ถึงผู้หญิงที่สูบบุหรี่ส่วนใหญ่จะดูไม่ดี แต่มันเป็นข้อยกเว้นสำหรับเธอคนนี้ ไม่ว่าเธอจะทำอะไร มันทำให้ผมต้องสนใจ และดูมีเสน่ห์อย่างแปลกประหลาด

"ดื่มก่อนซิ".         น้ำเปล่าถูกยื่นมาข้างหน้า ผมรับมันไว้ และเธอก็เดินไปที่ระเบียงห้อง เพื่อออกไปสูบบุหรี่ข้างนอก เอาอีกแล้วผมไม่สามารถละสายตาจากเธอได้เลย ผู้หญิงที่ใส่เสื้อยืดสีขาวตัวยาวคลุมสะโพก อวดเรียวขาขาวเนียน กำลังพ่นควันบุหรี่ อยู่ใต้แสงจันทร์ เป็นเหมือนภาพวาดศิลปะที่ดูน่าค้นหา

ฝนซาลง ไม่มีเสียงฟ้าร้องให้หญิงสาวกลัวแล้ว แต่กระนั้นไฟก็ยังไม่ติดอยู่ดี ผมต่อสายตรงไปยังผู้จัดการคอนโดแล้ว คำตอบที่ได้คือฟ้าที่ผ่าลงมานั้น มันโดนหม้อแปลงคอนโดเข้าเต็มๆ ต้องรอช่างไฟฟ้ามาซ่อมสถานเดียว 

"นาย... เอ่อ... คุณจะกลับห้องคุณก็ได้นะ ชั้นอยู่ได้".         คิดว่าไล่แล้วผมจะไปหรือไง แล้วคิดว่าผมจะหน้าด้านอยู่ป่าวหล่ะ

......ใช่!! ผมหน้าด้าน ผมเดินไปหาเธอที่ยืนอยู่ที่ระเบียง          "ผมขอตัวนึงดิ"

"ไหนคุณบอกว่ามันไม่ดีอย่างนั้น ไม่ดีอย่างนี้ไง แล้วมาขอชั้นทำไมมิทราบ".      บมยิ้มเล็กๆเหมือนกำลังล้อเลียนผมอยู่

"ก็เพราะเธอไง เธอทำให้ชั้นต้องการทุกๆอย่างที่เป็นของเธอ"

"คุณนี่เป็นอะไรมากป่าว พูดแปลกๆ หลายรอบแล้วนะ คำพูดพวกนี้เอาไว้หลอกสาวอื่นเหอะ ชั้นไม่หลงกลคุณหรอกน่า"

"แย่จัง ที่ผมไม่ได้หลอกคุณ.."           เธอหันมามองหน้าผมเพียงครู่ ก่อนจะหันหน้ากลับไปมองวิวนอกระเบียง บมยื่นบุหรี่ที่เธอสูบมาให้กับผม

"ถ้าไม่รังเกียจอะนะ มันหมดแล้วหล่ะ ชั้นไม่ได้ซื้อมาใหม่ ชั้นว่ามันคือมวลสุดท้าย และชั้นจะไม่ขอแตะมันอีกหน่ะ หึหึ ก็อย่างที่คุณว่าหล่ะม่าง ชั้นกลัวว่าความสวยของชั้นมันจะน้อยลงหน่ะ หึหึหึ" 

ผมรับมันไว้ดูดสารพิษเข้าปอดและพ่นควันขาวๆออกมา.         "โชคดีนะเนี้ยที่ผมไม่ต้องห่วงสวย".          ถึงจะเล่นมุขแปก แต่บมก็ยังอุตส่าห์ขำให้ผม แต่มันเศร้านะ ที่เธอฝืนใจทำอย่างนั้น ผมเอื้อมมือไปขยี้ผมยาวสลวยของเธอ และนั้นทำให้เธอหน้าบึ้งเล็กน้อย แต่ก็ยังยิ้มออกมา

"ตลกและคุณ".    

"ก็ต้องงั้นซิ คุณถึงได้ยิ้มแบบไม่ฝืนไง".       บมเก็บรอยยิ้มนั่นไว้เหมือนเดิม ทุกอย่างเข้าสู่ความเงียบ ผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรที่คาดเดายากจริงๆ

"รู้มั้ย ชั้นเคยอยากจะยืนตรงนี้กับเค้า ไม่ต้องพูดอะไรกัน แค่ยืนอยู่เฉยๆ มองไปบนท้องฟ้า มองตอนพระอาทิตย์ตก หรือไม่ก็มองดูดาว ชั้นเคยคิดอย่างนั้นแหละ มันคงจะมีความสุขเนอะ"

"แล้วเกิดอะไรขึ้น"

"เพราะเค้าคือคนรักของเพื่อนชั้น ถ้าชั้นทำอย่างนั้น มันไม่มีทางที่จะมีความสุขจริงๆหน่ะซิ"

"คุณเลยเดินจากมางั้นซิ"

"เปล่า! ชั้นโดนเค้าทิ้งต่างหาก"

ผมหันหน้าไปมองหญิงสาวข้างๆ นั้นไง จริงๆด้วย เธอกำลังร้องไห้ อาจจะเป็นเพราะคิดถึงเค้าคนนั้น หรืออาจจะเป็นเพราะรู้สึกผิดกับเพื่อน แล้วถ้าเป็นทั้งสองอย่างหล่ะ ผู้หญิงคนเดียวรับกับความรู้สึกหนักๆ อย่างนี้ได้ไง คงเป็นเพราะอย่างนี้ซินะ แผลนั้นถึงได้เกิดขึ้น

"แต่ตอนนี้มันจบลงแล้วหล่ะ ชั้นเลิกกับเค้าก็ดีแล้ว เพื่อนชั้นก็รู้ทุกอย่าง แถมเธอยังยอมให้อภัยคนเลวๆ อย่างชั้นด้วย น่ารักใช่มั้ยหล่ะเพื่อนของชั้นหน่ะ เธอเป็นคนดีเสียจนชั้นดูกลายเป็นคนโคตรจะเลว หึหึ แต่มันก็โล่งใจดีนะ ที่เรื่องอุบาทๆ นี่มันจบซะที"

ผมจับไหล่บางๆ ให้หันมาหาผม ใช้นิ้วมือตัวเองปาดน้ำใสๆออกจากแก้มเนียนนั้น และอะไรกันที่ดลใจให้ผมก้มลงไปจูบเธอ บมไม่ได้ตอบรับ แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนเช่นกัน ออกจะตัวแข็งๆ ไปเลยด้วยซ้ำ      

'พรึ่บ!!' 
บมผลักผมออกทันที.       "ไฟมาแล้ว".      ทั้งๆที่ตั้งใจจะเดินหนีผมเข้าไปในห้อง แต่ผมก็ดันคว้ามือเล็กๆ นั้นไว้

"อย่าร้องไห้อีกนะ".         บมพยักหน้ารับเบาๆ และเพราะแสงไฟ ทำให้ผมเห็นอะไรชัดขึ้น แก้มแดงๆ กับตาแดงๆ นั้น ทำให้ผู้หญิงคนนี้ดูสวยขึ้นอีกเป็นแสนเป็นล้านเท่า 

"คุณนี่มันฉวยโอกาสกันชัดๆ"

"แล้วชอบรึป่าวหล่ะ".       บมแลบลิ้นใส่ผมก่อนจะเดินหนีไป นั้นไง...หึหึ


•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•


"ทำไมฝนตกแรงขนาดนี้นะ น่ากลัวจัง".       ดาร่าที่กำลังนั่งบนพึมพำอยู่ที่คอนโดของเธอ ทั้งที่ตั้งใจจะรอดูซีรี่ย์เรื่องโปรดที่กำลังจะออกอากาศ แต่ก็ต้องตัดใจเพราะเสียงฟ้าร้องนั่นทำให้ไม่รู้สึกปลอดภัยเอาเสียเลย แล้วเวลานี้ควรจะทำอะไรดีหล่ะ

'ปิ๊งป่อง'.      เสียงอ๊อดดังหน้าห้อง ใครกันที่มาเอาป่านนี้....

"จี.....ทำไมเป็นอย่างนี้หล่ะ รีบเข้ามาเปลี่ยนชุดเร็ว"        อดีตคนรักที่ตอนนี้ตัวเปียกเป็นลูกหมาตกน้ำยืนกอดอกตัวสั่นอยู่หน้าห้อง ทำให้ดาร่าเชื้อเชิญเค้าเข้าห้องโดยที่ไม่ทันได้คิดอะไร

จียงถูกดาร่าผลักเข้าไปในห้องนอน แถมยังตะโกนตามหลังมาอีก      "เปลี่ยนชุดแล้วเอาผ้าเช็ดหัวด้วยนะ".         ในห้องยังเหมือนเดิม ยังคงมีเสื้อผ้าของเค้า ในห้องน้ำก็ยังคงมีของใช้ อย่างแปรงสีฟัน ที่โกนหนวด ผ้าเช็ดตัวซักแล้วและผับไว้อย่างเรียบร้อยในที่ของมัน ดาร่าไม่ทิ้งของๆ เค้า มันทำให้เค้ารู้สึกดีใจจริงๆ เค้าคว้าผ้าขนหนูกางออกและวางไว้บนหัวตัวเองก่อนจะเดินออกมาหาดาร่า ที่กำลังชุลมุนอยู่โซนครัว

"ทำอะไรหน่ะ"

เธอเดินมาพร้อมแก้วน้ำที่มีไอร้อนลอยออกมา.        "ชาใบหม่อน กินซะซิ กำลังอุ่นๆเลย".      ดาร่าเป่าไล่ความร้อนอีกครั้งก่อนจะส่งแก้วนั่นให้ผม 

ผมชี้นิ้วไปยังถุงขนมที่วางไว้เคาท์เตอร์ครัว. "ซื้อมาให้เธอหน่ะ".          เธอทำหน้างงนิดหน่อยและเดินไปหยิบถุงนั่นมาเปิดดู 

"เพสซเซลงั้นหรอ ซื้อมาให้ชั้นหรอ แล้วของนายหล่ะ"

"ไม่กินหรอก ตั้งใจซื้อมาให้เธอ ให้แล้วก็จะกลับ แต่ดันโชคดี ฝนตกซะงั้น"

"ตัวเปียกขนาดนี้อะนะ โชคดี".      เธอขมวดคิ้วนิดหน่อยมองหน้าผม

"โชคดีซิ ถ้าชั้นไม่เปียก จะได้มานั่งอยู่ตรงนี้หรอ ^^".         ดาร่ายืดตัวตรง ตาโต เหมือนเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองพลาดตรงไหน.       "เช็ดหัวให้หน่อยได้มั้ย"

" -///- ไม่เอา เช็ดเองเหอะ".       ถึงจะมาทำเป็นออดอ้อน แต่ดาร่าก็ไม่ยอมง่ายๆหรอกนะ

"ไม่เช็ดก็ได้ ดีเหมือนกันปล่อยให้มันเป็นหวัดไปเลย".         ไม่รู้ไอ้แผนประชดประชันมันจะได้ผลรึเปล่า แต่ก็พูดออกไปแล้ว ดาร่าที่นั่งกอดอกอยู่ทำหน้างอมองมายังหน้าผม

"นายนี่มันจริงๆ เลยนะ จำไม่ได้หรือไงคราวก่อนที่เป็นหวัดหน่ะกว่าจะหายก็ตั้งนาน ดูแลตัวเองหน่อยซิ".        ในที่สุดเธอก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผมและเอื้อมมือเล็กๆนั้นมาเช็ดหัวให้

"ชั้นไม่อยากดูแลหนิ ชั้นอยากให้เธอเป็นคนดูแลมากกว่า".        ดาร่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเช็ดหัวให้ผมต่อไป โดยทำเป็นไม่สนใจหรือตอบโต้อะไรทั้งนั้น ผมเองก็ได้แต่งุดหน้าลงต่ำ ไม่กล้ามองหน้าดาร่าเหมือนกัน

"ชั้นไปเอาไดร์มาเป่าให้ดีกว่า จะได้แห้งเร็วๆ"

"ไม่เอา อยู่ตรงนี้เถอะ อย่าไปไหนเลย".        ชายหนุ่มที่มีความไวเหนือโลก เค้าดึงตัวหญิงสาวร่างเล็กตรงหน้ามาสวมกอดไว้ ดีขนาดไหนที่เธอไม่ผลักเค้าออก และปล่อยให้อ้อมกอดอบอุ่นนั้นโอบล้อมตัวเธอ แต่เพียงไม่นาน หยดน้ำเล็กๆก็หยดแหมะบนแขนกำยำที่ใช้รั้งร่างเล็กนั้น          "อย่าร้องไห้ที่รัก ชั้นทำเธอเสียใจอีกแล้วหรอ ขอโทษนะ".        จียงรีบปล่อยอ้อมกอดนั้น และปาดนิ้วเช็ดน้ำตาของดาร่า 

"กลับไปเถอะนะจี ขอร้อง"

"ถ้ากลับไปเธอจะหยุดร้องไห้รึเปล่า....ตอบไม่ได้ใช่มั้ย? นั้นชั้นจะไม่กลับจนกว่าเธอจะหยุดร้องไห้ หรือไม่ก็ร้องไห้จนหลับไป".        ชายหนุ่มยังคงเช็ดน้ำตาให้หญิงสาวหยดแล้วหนดเล่า จนในที่สุดเค้าก็ประคองหน้าดาร่าขึ้นมาและมอบจูบที่แสนจะโอนโยนให้กับเธอ.       "เราเริ่มนับหนึ่งกันใหม่เธอนะ ดาร่า".  

หญิงสาวยังคงน้ำตาไหลไม่หยุด เธอมองเค้าด้วยสายตาที่หวาดกลัว เธอคงโง่ที่สุดถ้าให้อภัยกับผู้ชายคนนี้ ดาร่าคนดีที่แสนจะโง่เขลาใครๆคงจะประนามเธอเช่นนั้น แต่มันไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องแคร์ เพียงแต่ตอนนี้มันสับสนไปหมด สมองสั่งห้ามทุกอย่างทุกการกระทำที่เกี่ยวกับผู้ชายคนนี้ แต่หัวใจของเธอกับตะโกนเรียกร้องเค้า แล้วร่างกายของเธอก็ชาไปหมด ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปแล้ว

ในที่สุดพายุก็ผ่านพ้นไป แสงอาทิตย์ของวันใหม่พาดผ่านเข้ามายังผ้าม่านฉลุลูกไม้สีขาว จียงไม่อยู่ที่นี้ ตามที่เค้าบอก      'ชั้นจะไม่กลับจนกว่าเธอจะหยุดร้องไห้ หรือไม่ก็ร้องไห้จนหลับไป' 

ดาร่าควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อนจะโทรไปหาใครสักคนที่จะช่วยแบ่งเบาความกังวลใจของเธอบ้าง และคนๆ นั้นก็ต้องเป็น

(ดาร่า โทรมาแต่เช้าเลยน้า...)

"บมมี่...."

(เป็นอะไรรึเปล่า น้ำเสียงไม่ค่อยดีเลย)

"ไม่เป็นอะไรมากหรอก แค่คิดถึงเธอหน่ะ"

(งั้นเลิกงานชั้นจะไปหาที่ร้านนะ จัดอโรม่าให้ชั้นด้วยนะที่รัก)

"นวดตัวงั้นหรอ ได้ซิ แล้วเจอกันเย็นนี้นะ"

(ดาร่า ชั้นก็คิดถึงเธอนะ ทำใจให้สบายนะ แล้วเจอกันจ่ะ)

ถึงจะยังไม่ได้เล่าหรือปรึกษาอะไร แต่บมมี่เพื่อนของเธอคนนี้ ก็ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้น 


•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•


"แชริน เย็นนี้ไปสปากันมั้ย ร้านของเพื่อนชั้นเอง"

"จริงหรอ ชวนเลขามินไปด้วยดีมั้ย"

"เอาซิ ร้านเพื่อนชั้นคนนี้ระดับห้าดาวเลยนะ ไปแล้วจะติดใจ"

"งั้นชั้นไปด้วย"

-"-   มาตอนไหนว่ะเนี้ย     "ไม่ใช่ร้านอาบอบนวด อย่างที่ประธานเคยไปหรอกนะคะ".      หุหุ แชรินเองก็หัวเราะคิกคักตามไปด้วย 

"แชรินชิ ขำอะไรไม่ทราบครับ ระดับผมไม่ไปหรอกอาบอบนวดอะไรนั้น"

"ขอโทษคะโอปป้า ชั้นไม่ได้ตั้งใจจะขำโอปป้านะคะ".         แชรินอะ ทำไมต้องไปกลัวเค้าด้วยก็ไม่รู้ ชิส์!

"แต่แชรินคงไปกับเธอไม่ได้แล้วหล่ะ".         ชั้นกับเพื่อนมองหน้ากันเอง ทำไมหล่ะ ทำไมแชรินจะไปไม่ได้ -"-         "ผมไม่ได้บอกคุณซินะ พอดีผมให้เลขามินลาพักร้อน บังเอิ๊ญ บังเอิญ วันนี้น้องชายผมก็เพิ่งกลับจากลอนดอน คุณช่วยไปรับเค้าทีซิแชรินชิ".         ถึงเธอจะทำหน้าตาเสียดายสุดๆ แต่ก็ต้องยอมพยักหน้ารับคำสั่งตาประธานบ้าอำนาจนั้น

"นั้น... ชั้นไปกับเธอไม่ได้แล้วหล่ะบมมี่"

"ขอบใจนะแชริน ถ้าไม่ได้เธอชั้นคงแย่........ งั้นเราไปกับเถอะ คุณพีอาร์ ร้านสปานั้นของเพื่อนคุณซินะ ดีจังผมกำลังเมื่อยสุดๆไปเลย".        ชายหนุ่มโอบไหล่พีอาร์สาวสวยบังคับให้เธอเดินไปกับเค้า ถึงบมจะพยามแกะมือหนาๆนั้นออก แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้เป็นผลเลยสักนิด

"อะไรกันคุณ ชั้นไม่ได้อยากไปกะคุณซะหน่อย ปล่อยชั้นได้แล้ว".         ไม่ว่าเปล่า บมยังกระแทกส้นสูงทรงเข็ม ลงบนรองเท้ามันวาวของคนที่เดินโอบเธอเหมือนที่เคยทำ

"โอ้ย!! เจ็บนะ คุณนี่มันซาดิสชัดๆ รองเท้าผมคู่หล่ะเป็นหมื่นนะ มาเหยียบตามใจชอบได้ไง"

"แล้วไง รองเท้าชั้นก็คู่เป็นหมื่นเหมือนกัน ดูซิ".         บมถอดรองเท้า และยกมันขึ้นระดับสายตาซึงฮยอน.       "เห็นมั้ยยี่ห้ออะไร ทีนี่ ชั้นจะเหยียบรองเท้าคุณคู่ละหมื่นได้ยังหล่ะ"

'ฮ่าๆๆๆ'.        บมรู้สึกไม่เข้าใจกับผู้ชายที่ยืนตรงหน้า อยู่ดีๆ เค้าหัวเราะออกมาทำไม เพี้ยนรึเปล่าเนี้ย

ซึงฮยอนเองก็ไม่เข้าใจ เค้าแค่ไม่อยากให้บมเหยียบเท้าเค้าแค่นั้น แต่กลับกลายเป็นเธอมีสิทธิทำอย่างนั้น เพราะราคารองเท้าของเธอก็ไม่ได้แตกต่างกับของเค้า นี่มันเหตุผลบ้าบออะไรของเธอเนี้ย ปาร์คบม

"ขึ้นรถได้และ".        ซึงฮยอน เปิดประตูให้หญิงสาวก่อนจะกดหัวเธอลงไปนั่งในรถ ส่วนตัวเค้าก็เดินกึ่งวิ่งมายังเบาะคนขับ

"ย่าห์ หัวชั้นยุ่งไปหมดแล้วเนี้ยเห็นมั้ย".        คนอะร๊าย... ไม่ได้มีความสุภาพกับผู้หญิงเลย

บมไม่ยอมบอกทางไปร้านสปาของดาร่า บอกแค่ว่าอยู่ย่านไหน ปล่อยให้สารถีขับรถไปเอง และเค้าเองก็ไม่ได้ซักไซร้อะไร นี่ถ้าไม่ติดว่านัดกับดาร่าไว้ เธอก็คงไม่ต้องมานั่งรถกะอีตานี่หรอก

"สปาเสร็จแล้ว คุณพาผมไปทานข้าวอีกนะ"

"อืม".        ถ้าได้กลับด้วยกันอะนะ หุหุ ^___^

บทสนทนาจบลงที่คำว่า 'อืม'.และชายหนุ่มก็ขับมายังย่านที่เธอบอกแล้ว เค้าจอดรถติดไฟจราจร         "แถวนี้รถติดจัง ร้านเพื่อนเธอไปทางไหนต่อหล่ะ"

บมหันมายิ้มกรุ่มกริ่มใส่.        "ขอบคุณนะท่านประธาน ที่ขับรถมาให้ ส่งตรงนี้แล้วกันนะคะ ไปหล่ะ บ๊ายบาย".      เธอโบกมือให้ชายหนุ่มก่อนจะเปิดประตูรถลงกลางสี่แยกไป

ซึงฮยอนที่ไม่ทันตั้งตัวได้แต่อึ้งในสิ่งที่บมทำ พอตั้งสติได้ เค้าก็ตั้งใจจะลงจากรถวิ่งตามเธอไป.       'ปี๊นๆ ปี๊นนนนนน!'      แต่เสียงแตรรถที่ขับตามเค้ามาบีบสนั่นหวั่นไหว ซะจนเค้าต้องรีบกลับเข้ามานั่งในรถเหมือนเดิม แสบจริงๆ ยัยผู้หญิงคนนี้ ทีงี้เค้าจะทำไงหล่ะ ร้านสปานั้นอยู่ไหนก็ไม่รู้


•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•


"เลขามิน ขอโทษน้าทีาฉันต้องรบกวนการลาพักร้อนของเธอ แต่ชั้นไม่รู้จะทำไงจริง"

มินจีออกจะงงเล็กน้อย เธอไม่ได้ลาพักผ่อนซะหน่อย แค่มาทำงานข้างนอกครึ่งวันเช้า แล้วก็หนีกลับมาบ้านเลยไม่ได้เข้าออฟฟิต.    
(แชริน มีอะไรงั้นหรอ)

"ก็ท่านประธานหน่ะซิ บอกว่าให้ฉันมารับน้องชายเค้าที่สนามบิน แต่ชั้นไม่รู้เลยนี่หน่าว่าเค้าหน้าตาเป็นยังไง ชื่ออะไรก็ไม่รู้ นี่ก็รอตั้งนานแล้วด้วย ไฟท์บินที่มาจากลอนดอนก็มีต้อง 2ไฟท์ แล้วชั้นจะรู้ได้ไงว่าเค้ามาไฟท์ไหนอ่า.... มินจี ช่วยชั้นหน่อยนะ".             แชรินบ่นซะยืดยาว ก็ท่านประธานเล่นสั่งให้แบบไม่มีรายละเอียดอะไรเลยนี่หน่า

(รองประธานจะกลับมาแล้วหรอ ทำไม่ฉันไม่รู้หล่ะ)

"อย่าบอกนะ ว่าชั้นโดนโอปป้าแกล้งหน่ะ ¥_____¥"

(เอาอย่างนี้ อย่าเพิ่งร้องไห้นะแชริน เดี๋ยวชั่นโทรคุยกะท่านประธานก่อน ถ้ารองประธานมาจริง ชั้นจะให้เค้าโทรหาเธอทันทีที่เครื่องลง แต่ถ้าท่านประธานแกล้งเธอชั้นจะโทรบอกเธออีกทีโอเคมั้ย)

"ขอบใจนะมินจี ไม่งั้นชั้นคงรอข้ามวันข้ามคืนแน่เลย"       

ระหว่างที่สาวสวยนั่งเหม่อลอยอยู่ในคอฟฟี่ชอป เสียงข้อความจอวเธอก็ดังขึ้น

'รองประธานลงเครื่องแล้วละ อีกสักพักเค้าคงจะโทรหาเธอ/มินจี'

เห้อ!! อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้โดนท่านประธานหลอก แชรินเดินออกจากคอฟฟี่ชอป เพื่อเตรียมตัวจะไปรับน้องชายท่านประธาน เธอตั้งใจจะเดินไปเค้าห้องน้ำเตรียมพร้อมสำหรับการต้อนรับ แน่หล่ะ เธอเป็นพีอาร์ Korea association นี่ จะปล่อยให้เสียชื่อได้ไง

แชรินเดินออกมาจากห้องน้ำของแอร์พอร์ตทันทีที่คิดว่าสวยพร้อมแล้ว แต่......
'ว้าย!!!' เธอโดนชนซะล้มไม่เป็นท่า แถมไอเจ้ากระโปรงตัวเก่งที่ใส่มาดันถกจนเห็นเข้ากับชั้นในลูกไม้สุดเซ็กซี่ ความจริงก็หาได้แคร์ไม่ แต่ก็ดันเงยหน้ามาเห็นชายหนุ่มที่ยืนอ้าปากหวอเล็กตรงหน้าพอดิบพอดี หล่อซะด้วยซิ

เค้าย่อตัวนั่งลงพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก.    "คุณ จะอ่อยกัน ก็ดูสถานที่นิดนึงดิ"

คับคล้ายคับคลา ว่าจะโดนด่ากลายๆ แชรินกัดริมฝีปากแน่น ลุกขึ้นยืนกอดอกไว้อย่างรวดเร็ว และบุคคบตรงหน้าก็ค่อยลุกขึ้นยืนตามเธอเช่นกัน           "ชั้นไม่อ่อยคนอย่างให้เสียอารมณ์หรอก คุณต่างหากหล่ะ เป็นผู้ชายรึเปล่า ชนผู้หญิงจนล้มขนาดนี้ ไม่รีบช่วย แถมยังไม่ขอโทษอีก"          แชรินปัดฝุ่นที่กระโปรงตัวเองเล็กน้อยก่อนจะเดินชนเค้าเบาๆและจากไป

'ให้ตาย ก็กำลังจะช่วย ก็ดันลุกขึ้นมาเองก่อน แล้วก็กำลังจะขอโทษ แต่ก็ด่าซะไม่เว้นช่องว่างให้พูดนี่หว่า ผู้หญิงนี่เข้าใจยากชะมัด'

ชั้นได้คุยกับรองประธานแล้ว เค้านัดชั้นไปเจอที่ร้านกาแฟ ร้านเดิมที่ชั้นนั่งรอเค้าเลย บังเอิญจัง

"ลืมของหรอคะ".         พนักงานที่เหมือนจะจำชั้นได้ เอ่ยถามอย่างสุภาพ

"เปล่า หรอกคะ ชั้นนัดคนไว้ที่นี่หน่ะคะ"

"ออ คุณใช่ คุณแชรินรึเปล่าคะ เชิญทางนี้เลยคะ".          ฉันพยักหน้าเล็กๆ ก่อนจะเดินตามพนักงานต้อนรับไป เธอวาดมือไปยังผู้ชายชุดดำที่นั่งหันหลังให้ เค้าคงเป็นรองประธานซินะ 

"สวัสดีคะ ท่านรองประธาน ดิชั้นแชรินคะ"     สาวสวยโน้มตัวทักทายกับชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะเงยหน้าอ้าปากหวออยู่อย่างนั้น

"อ้าว!! คุณเองหรอ คุณชั้นในลูกไม้สีดำ"



•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•
















ได้ฤกษ์เอามาลงแล้วนะรีดๆ ที่รัก ^^"
เค้าหายหน้าไปนานเลย ไม่ว่าอะไรกันเนอะ 
ก็อยากอ่านหนังสือสอบบ้างไรบ้างอะ (หรอ!!)
อ่านแล้วคอมเม้นต์กันเยอะนะจ๊ะ 
(บางทีไรท์อาจจะมีของขวัญมาแลกกะคอมเม้นต์ก็ได้ # หลอกล่อสุดๆ)

Ps. Happy Halloween น๊ะจ๊ะ
จะส่ง TOPBOM ไปหลอกนะคืนนี้ หุหุหุ 













นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

175 ความคิดเห็น

  1. #40 applerrrr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 10:28
    55555555555

    คุณชั้นในลูกไม้สีดำ > ซึงรีใช่มั้ยเป็นรองประธานน่ะ



    ไรเตอร์เมื่อไหร่ ดาร่า จะใจอ่อน

    เริ่มเห็นใจจี 55555555555555555

    ท็อปบอมน่ารักน้อ

    มาอัพไว ๆ นะบ่อย ๆ ด้วย นะ นะนะนะนะนะนะ !
    #40
    0
  2. #39 blackjack (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 22:48
    ไรเตอร์มาอัพเเล้วววว ^^ เอเลี่ยนน่ารักกก >//<

    มาอัพไวๆนะค่ะ สู้ๆจ้าาา
    #39
    0
  3. #38 knock out (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 06:53
    เอิ่ม! รองเท้า...... 
    ท็อปบอม ทะเลาะกันเพราะรองเท้าเนี้ยนะ
    น่ารักหว่ะ

    หญิงแอ๋ว เธอไปโชว์ ชั้นในลูกไม้ให้ใครดูหล่ะน่ะ 555

    ไรท์รีบมาอัพต่อนะคะ สนุกมากคะ

    #38
    0
  4. #37 jmfilm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 19:43
    ปู่ทำไมเป็นคนน่ารักแบบนี้ >.<



    แถมคราวนี้ไรท์ยังมีอีกคู่มาให้เราได้ฟินกันอีก ชอบๆ 



    เป็นกำลังใจให้นะคะ 
    #37
    0
  5. #36 parn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 19:02
    เย้ๆๆๆไรเตอร์กลับมาแล้ว

    รีบๆมาอัพต่อนะค่ะ ติดตามอยู่ค่ะ สู้ๆ
    #36
    0