Lovey Dovey [[Bigbang 2NE1]]

ตอนที่ 5 : Lovey Dovey : chapter5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 พ.ย. 56






Lovey dovey chapter 5 (Oct 14th 2013)




ผมลุยขนาดนี้ ถ้าเอาชนะยัยพีอาร์นี่ไม่ได้ ผมยอมให้เรียกว่าไออ่อนเลย เอาดิ ^_,^  โชคดีนะเนี้ยมีตังค์ ถึงได้ซื้อคอนโดนี่ได้ทั้งโครงการ หึหึ.    "ที่สั่งว่าให้รอหน่ะ แค่นี้ทำไม่ได้ไง"


"ก็..มีงานต้องทำอะ"

"สำคัญกว่าคำสั่งชั้นหรือไง"

"ก็ต้องสำคัญซิ"

ก็อยากจะถามว่าสำคัญยังไง แต่นั้นมันน่าจะยืดเยื้อน่ารำคาญ เสียเวลาด้วย 
ผมลุกจากโซฟา เดินเข้าไปประชิดตัวพีอาร์ตัวแสบ เธอค่อยๆถอยหลังจนติดกำแพง.      "จะ...จะทำอะไรอะ นี่ถอยไปนะ"      นึกว่าจะเก่งก็แอบกลัวเหมือนกันแหละว้า.     "ถอยไป อยากเจ็บตัวอีกรึไง"

"ทำไม เธอจะทำอะไรชั้นได้ ปาร์คบม"

"ก็จะทำอย่างนี้ไง!!"      พลาดแล้ว ถ้าจะตบผมเหมือนเดิมหล่ะก็ ผมคว้ามือนุ่มนิ่มนั้นไว้ รวบมันไว้กับมืออีกข้างนึงของเธอ และเคลื่อนหน้าไปใกล้ๆ เห้อ! น้ำหอมหรือฟีโรโมนส่วนตัวเธอเนี้ย ชักจะหลงแล้วนะ 

ผมสูดกลิ่นหอมๆ ที่ต้นคอของบม ก่อนจะเอ่ยกระซิบข้างหู      "หิวแล้ว ไปหาอะไรกินกัน"

บมยืนยู่ปาก ขมวดคิ้ว ไม่รู้จะพูดอะไรเลย นอกจาก น่ารักชะมัด.      "ชั้นไม่ไป ไม่หิวด้วย".     เธอไม่ยอมเผชิญหน้ากับผมเวลาพูด ก็พอจะรู้อะนะ ใครโดนเสน่ห์ผมเข้าไป มันก็ต้องเขินอายเป็นธรรมดา เธอเองก็ไม่รอดหรอกบมมี่

"ถ้าไม่ได้กินข้าว ถ้างั้นชั้นจะกินเธอแทน ยอมรึเปล่าหล่ะ"

"โรคจิต ......เออๆชั้นยอมไปด้วยก็ได้ยะ".      ผมปล่อยให้เธอเดินกระแทกเท้าตึงตังเข้าไปในห้องนอน

"ถ้าชั้นรอนาน อย่าหาว่าไม่เตือนนะ".     ผมแกล้งตะโกนแหย่เธอเล่น

"รู้แล้วน่า".       บมตะโกนตอบผมกลับมาเช่นกัน เวลาได้แหย่ใครแล้วเค้ามีฟีดแบคกลับมานี่มันสนุกดีจริงๆ ฮ่าๆ

•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•

"อยากกินอะไรพิเศษมั้ย"

"บะหมี่จับกัง".        กินอะไรก็ได้ที่เสร็จแล้วนายจะไปให้พ้นๆ

??     "มันคืออะไรอะ".       จะบ้าตาย

"ฟู่~! ช่างเถอะ แล้วแต่คุณและกัน".     เหนื่อย มากับประธาน Korea association รุ่นที่3 บะหมี่จับกังก็ไม่รู้จัก

"นั้นก็ sky high hotel".      เบื่อลูกคนรวยชะมัด

ว่าแต่ sky high hotel ใช่ที่อยู่มงแดมุนป่าวนะ?! อ้อ!! จริงซิ.      "ชั้นรู้แล้วจะกินไร"

"ก็สั่งตามใจเธอแล้วกัน"

"แน่หล่ะ แต่ไม่ใช่กินในนี้นะ".       ก็เล่นขับรถมาจอดในโรงแรมเรียบร้อยและหนิ.      "ตามมาแล้วกัน".       

หึหึหึ สุดยอดอาหารข้างทาง โพจังมาจา ว่าแล้วท้องก็ร้องเชียวปาร์คบม

"คุณป้าคะ ขอกมจังออ, ฮันชีฮอย, เชยุก บกกึม, กิมจิดูบู และก็โซจู 2ขวดคะ อ้อ! คุณป้า จัดมาด่วนๆเลยนะคะ หนูหิวแล้ว ^^"

"เธอไม่สั่งเยอะไปหรอนั้นหน่ะ"

"ก็ไม่นะ ว่าจะสั่งโอเด้งมาอีกด้วยซำ้".    ชิส์กลัวเลี้ยงชั้นไม่ไหวไง ขี้งก

"เอานี่ไปก่อนนะหนู (โซจู) วันนี้พาแฟนมาด้วยหรอ หล่อเชียว"      -o-"

"ไม่ใช่นะคะป้า นี่เจ้านายหนู".       เหมือนแฟนตรงไหน อีคนที่โดนหาว่าเป็นแฟนชั้นก็นั่งหน้าแดงเฉย ไม่พูดไรสักคำ

"เอ้าหรอ รอแปบนะ เดี๋ยวป้าทำอาหารให้"

ชั้นรินโซจู ก่อนจะส่งแก้วให้เจ้านายตัวป่วน เค้าก็รับไปอย่างอ้อยอิ่ง ชั้นเอียงคอมองเค้าตอบอย่างสงสัยในท่าทีเค้า.       "ไม่มีไวน์หรอ".      Omo! หมายถึง สปายไวน์คูเลอร์คลับอ่ะป่าว นี่มันข้างถนนนะ ใครเค้าจะเอาไวน์มาขายยะ

"โทษทีคะ ท่านประธาน ไอ้ที่ถืออยู่ในมือหน่ะ หรูสุดในร้านนี้แล้วคะ -*- ........แต่ถ้าไม่กินก็เอามา ชั้นจะกินเอง".     เค้ารีบกระดกแก้วซดก่อนที่ชั้นจะแย่งมันคืนมา

"กินได้ ก็แค่ไม่ค่อยได้กินเท่านั้นแหละ".      หุหุ หรือว่าจะเป็นพวกคออ่อน

เห้อ!!~ อาหารคุณป้า ยังอร่อยไม่เปลี่ยนจริงๆ แต่......     "ทำไมไม่กินหล่ะคุณ อร่อยนะเนี้ย"

เค้าค่อยๆโน้มตัวมาใกล้ ก่อนจะส่งเสียงออกมาเบาๆ.      "นี่ใช่อาหารจริงอะ มันกินได้ด้วยหรอ".     o_o ปาร์คบมตกใจเป็นรอบที่หกสิบสองของวันนี้ คนอะร๊าย... เกิดมาเสียชาติเกาหลีจริงๆ

"เสียมารยาทหน่ะคุณ ลองชิมดูก่อน และจะติดใจ".     ชั้นคีบหมูผัดเผ็ด (เชยุก บกกึม)ยัดเข้าปากตาประธานตัวป่วนนั่น.     "เป็นไงอร่อยปะ".       หน้าแดงเชียว เขินคนสวยอย่างชั้นอะดิ ^_,^

เค้ารีบคว้าขวดโซจูกระดกแบบไม่คิดชีวิต.     "ไมเผ็ดอย่างนี้อะ นี่เธอแกล้งกันป่าวเนี้ย"

"ฮ่าๆๆๆ".     กินเผ็ดไม่ได้ก็ไม่บอก ^^ นึกว่าหน้าแดงเพราะเขินชั้นซะอีก แต่ท่าจะเผ็ดจริงเล่นกระดกโซจูทั้งขวดเลยนี่.       "เผ็ดแต่อร่อยใช่มั้ยหล่ะ".       เค้าพยักหน้าหงึก ๆ แถมปากนี่แดงแจ๋เชียว ^^

"เธอกินอย่างนี้บ่อยหรือไง"

"ก็นะ ตามประสาคนจน และอีกอย่างรสชาดอย่างนี้ซิถึงจะเรียกว่าอาหาร กินที่โรงแรมหน่ะหรอ ชืดๆ เลี้ยนๆ กินแป๊บเดียวก็เบื่อแล้ว แล้วคุณหล่ะ กินแต่อาหารในโรงแรมหรือไง............... เฮ้! เป็นอะไรรึเปล่า ชั้นคุยกับคุณอยู่นะท่านประธาน ยิ้มอะไรอยู่ได้"

"ก็เธอ...น่ารักดี ก็เลยมองเพลิน".              -////- นี่ ชมกันอย่างนี้เลยเนี้ยนะ.          "เขินใช่มั้ยหล่ะ 55 ชั้นล้อเล่นหรอกน่า"

•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•

พอแหย่ว่าล้อเล่นเท่านั้นแหละ ยู่ปากทันทีเลย เห้อ! ใจละลาย        "ชั้นก็ไม่คิดว่าคุณจะพูดจริงซะหน่อย ชิส์......รีบๆ กินเข้าซิ ชั้นอยากกลับบ้านนะ".        เธอซดโซจูเข้าชอตใหญ่ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินอาหารต่อ

"อิ่มแล้วคร้า ป้าคะเก็บเงินคะ"

แน่นอน ผมจ่ายเอง พาสาวมากินข้าวก็ต้องเลี้ยงสาวซิครับ.       "นี่ครับคุณป้า".         ผมยื่นมาสเตอร์การ์ดสีทอง ให้กับคุณป้า

"เอ่อ....."       เหมือนป้าแกจะอึ้งไปเลย แน่หล่ะ การ์ดนี้มีเฉพาะนักธุรกิจระดับประเทศเท่านั้นนะครับ

"นี่คะคุณป้า".        เธอควักเงินสดและยื่นไปให้ป้าแทน.         "จะบ้าหรือไง ร้านอย่างนี้เค้าไม่รับบัตรเครดิตหรอก"

"เอ้า!! ก็ไม่บอก บัตรเดบิตผมก็มี นี่ไง"

"เก็บบัตรคุณไปเลย ท่านประธาน ร้านอย่างนี้เค้ารับเฉพาะเงินสดเท่านั้นแหละ คงไม่พกซินะ".         ผมพยักหน้ารับไปตรงๆ ใครจะไปรู้หล่ะครับคุณพีอาร์ อีกอย่างผมก็ตั้งใจจะไปกินข้าวในโรงแรมนี่.          "ชั้นไม่ได้เลี้ยงคุณนะ พรุ่งนี้เอาเงินมาคืนชั้นด้วย และอีกอย่างหัดพกเงินสดไว้ด้วยหล่ะ ท่านประธาน"

"ครับผม ทราบแล้วครับคุณพีอาร์ มาเป็นเลขาส่วนตัวผมเลยมั้ย"

"ชั้นเรียกค่าตัวแพงนะ อย่าดีกว่า หุหุ".         คิดผิดแล้วพัคบม ถ้าจะคุยเรื่องเงินทองกับซึงฮยอนคนนี้

เมื่ออิ่มท้องกันเรียบร้อย ทั้งพีอาร์สาวสวยและท่านประธานสุดหล่อต่างพากันกลับบ้าน สาวสวยเอาแต่นั่งเงียบมองวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถ ต่างกับชายหนุ่มที่ถึงจะมีหน้าที่เป็นพลขับ แต่ถ้ามีโอกาสได้ละสายตาจากท้องถนนแลัว ตาคมคู่นั้นก็คอยแต่จะมองหญิงสาวข้างกายอยู่เรื่อย

"ถ้าจะแอบมองกันขนาดนี้อะนะท่านประธาน จอดรถจ้องชั้นเลยปะ ชั้นจะได้ไม่ต้องกลัวจะตายก่อนวัยอันควร".         บมพูดออกไปทั้งๆที่ยังมองอยู่ที่นอกหน้าต่างรถ

"มิน่าคุณถึงอมยิ้มตลอดเวลา ผมก็นึกว่ามากับคนบ้า"

"ย่าห์ ซึงฮยอน"

แม้จะถลึงตาใส่ ทำตัวเองให้ดูน่ากลัวเท่าไหร่ แต่คนที่โดนตวาดกลับยิ้มไม่หุบเลยนี่สิ

"แล้วนี่คุณจอดรถทำไมเนี้ย ชั้นอยากจะกลับบ้านนอนจะแย่แล้วนะ"

"ก็คุณบอกเอง ว่าให้ผมจอดรถจ้องคุณได้ไง"

บมถึงกับเหลือบตามองสูงพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ        "จ้องพอยังหล่ะคะ ท่านประธาน ชั้นไม่คิดเลยนะว่าคุณจะทำตัวไร้สาระได้ถึงขนาดนี้".        เมื่อเห็นว่าเค้ายังจ้องมองอย่างไม่วางตาและยังมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั้นอีก อยู่ดีๆ หน้ามันก็ร้อนผาว เกิดอาการเขินขึ้นมาซะดื้อๆ -///-

หญิงสาวตั้งใจจะเบื่อนหน้าหลบความอาย แต่ชายตรงหน้าอยู่ดีๆ ก็มือไว คว้าเอามือของเธอขึ้นมาจับเอาไว้ ทั้งๆที่ตั้งใจจะตวาดตามนิสัยที่ทำเอาบ่อยๆ แต่ก็ไม่ได้ทำออกไป...

"เจ็บมั้ย?"         ตายจริง! บมรีบชักมือของเธอออก ก็เจ้าแผลที่พันเอาไว้ที่ข้อมือของเธอมีเลือดซึมออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

"ไม่ต้องมายุ่งหรอกน่า คุณรีบพาชั้นกลับบ้านซะทีเถอะ"

"คุณไม่ต้องทำตัวเข้มแข็งต่อหน้าผมหรอก ต่อให้คุณจะพยามปิดบังยังไง แต่ผมรู้หรอกว่าไอแผลนั่นหน่ะ มันเกิดจากคุณทำร้ายตัวเอง คุณนี่โง่จริงๆ"

อะไรกัน ตาบ้านี่รู้ได้ไง.... ทั้งๆที่ไม่น่าจะมีใครรู้นอกจาก ดาร่ากับดราก้อนนี่. -"-       "แล้วไง ผิดระเบียบบริษัทหรือไง อีกอย่างนี่มันเรื่องส่วนตัวของชั้น อย่ายุ่งไม่เข้าเรื่องได้มั้ย"

"ผมเป็นห่วง ไม่ได้หรือไง".      

"ทำไมคุณต้องมาห่วงชั้น เราไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย"

เจอประโยคอย่างนี้ ท่านประธานรุ่นที่3 ก็ไม่รู้จะพูดยังไงต่อเหมือนกัน ก็จริงอย่างที่บมพูด ในเมื่อเค้าและเธอไม่ได้เป็นอะไรกัน นั้นซิ! ทำไมเค้าต้องรู้สึกเป็นห่วงเป็นใย ผู้หญิงที่ดูจะแกร่งต่อโลกขนาดนี้เนี้ย 

"คราวหลังอย่าทำอีกนะ ถ้าคุณอยากจะทำจริงบอกผม ผมจะเป็นคนทำให้เอง".       ก็เล่นยิ้มแบบเจ้าเล่ห์อย่างนี้อีกแล้ว คนฟังได้ยินแล้วอยากจะทึ้งหัวเอาซะจริงๆ

•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•

"ดาร่าออนนี่คร้า....มีดอกไม้มาส่งคะ".        ดอกไม้งั้นหรอ

"ใครกันนะ".      ก็แค่บ่นพึมพำคนเดียว แต่ลูกพี่ลูกน้องพ่วงตำแหน่งผู้ช่วยคนเก่งก็ดันได้ยิน แถมเหล่ตาไปอีกทาง เป็นเชิงว่าให้ชั้นมองตาม -----> จียง

"เอาไปคืนเค้าที ฮาอี"

"ทำไมหล่ะคะ ออนนี่ จียงโอปป้าทำอะไรให้ออนนี่โกรธหรอคะ"

-"- นี่ชั้นแสดงออกขนาดนั้นเลยหรอ       "ทำไมคิดอย่างนั้นหรอ เธอรู้อะไรมาหรือไง"

"เปล่าคะออนนี่ เปล่าเลย แค่ไอดอกไม้เนี้ย มันแทนคำขอโทษไม่ใช่หรอคะ......ออนนี่รับไปเถอะคะ จียงโอปป้าดูน่าสงสารยังไงก็ไม่รู้คะ"

ว่าเสร็จยัยผู้ช่วยคนเก่งก็เดินหายจ้อยไป หญิงสาวก้มหน้ามองลิลลี่สีขาวที่ถูกจัดช่อไว้อย่างดูดี  แต่ก็ไม่วายชำเลืองสายตายไปยังคนส่งเจ้าช่อดอกไม้ให้ เค้ายิ้มให้ แต่มันช่างดูอิดโรยเหลือเกิน.        "สักวันนายก็จะเลิกทำอย่างนี้ไปเอง จียง".       สาวสวยเดินกลับเข้าห้องทำงานของเธอไป โดยทิ้งดอกลิลลี่ช่องามลงทังขยะอย่างไม่ใยดี

ส่วนจียงเอง ก็เดินคอตกออกไปจากร้าน ดาร่าเคยเป็นผู้หญิงที่รักดอกไม้ที่สุด เธอดีใจทุกครั้งที่ได้รับมัน ถึงแม้บางทีจะเป็นแค่ดอกหญ้าดอกเล็กๆ ก็ตาม แต่บัดนี้ แม้ดอกไม้จะช่อโต หรือราคาแพงสักแค่ไหน นั้นก็ไม่ทำให้เธอคลี่ยิ้มออกมาได้สักนิด เค้าควรจะทำไงให้เธอกลับมาเหมือนเดิม

'คุณใจร้ายจัง ทำไมถึงทิ้งดอกไม้สวยๆไปได้'.    
ผมลงมือพิมพ์ข้อความตัดพ้อส่งไปให้ดาร่าที่รัก 

'เกลียดผมงั้นหรอ แต่คุณอย่าเกลียดดอกไม้ด้วยซิ คุณ-ดอกไม้-รอยยิ้ม ถ้าอยู่ด้วยกัน มันสวยงามมากเลยนะ'.      ถึงไม่มีข้อความตอบกลับ แต่ข้อความที่2 ก็ยังถูกพิมพ์และกดส่งไปอีก

'คุณเหนื่อยมั้ยวันนี้ ผมอยากไปนวดไหล่ให้คุณเหมือนทุกครั้งที่คุณบ่นว่าเหนื่อย เรียกผมได้นะ ถ้าคุณต้องการ'

'กินข้าวรึยัง ผมหิวจัง คุณว่างมั้ย มาทำอาหารให้ผมหน่อยซิ ผมคิดถึงอาหารฝีมือคุณจัง'

'นอนหรือยังครับ ห่มผ้าด้วยนะ ถ้าเป็นไปได้ผมอยากจะไปกอดให้คุณหายหนาว ฝันดีนะดาร่า ฝันถึงผู้ชายบ้าบอคนนี้บัางหล่ะ'

ข้อความแล้วข้อความเล่าถูกกดส่งออกไปยังสมาทโฟนของดาร่า ทั้งที่ไม่มีวี่แววเลยว่าจะได้รับข้อความตอบกลับ แต่จียงกลับไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไร เพราะอย่างน้อยเค้าก็ได้แสดงให้ผู้หญิงคนนั้นรู้ว่าเค้าเป็นห่วงและคิดถึงเธอ

แต่ใครจะรู้หล่ะ?!
หญิงสาวเริ่มจะอมยิ้มแล้วที่ได้อ่านข้อความที่เค้าคนนั้นส่งมา ทั้งอ้อน ทั้งเป็นห่วง มันทำให้เธอรู้สึกว่าเค้าเองก็คงยังรักเธอเหมือนเดิม ที่เหลือ...ก็แค่ความรู้สึกของเธอเองเท่านั้น ยังไงดีหล่ะ พยายามเข้านะจียง

•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•

"เจอกันพรุ่งนี้นะคุณพีอาร์"

'ปั้ง!!'     ถ้าจะปิดประตูไล่เสียงดังขนาดนี้...

ผมเปิดแอพพรีเคชั่นไลน์กดน้ิวพิมพ์ไปหาสาวสวยที่เพิ่งเดินไปส่งเธอหน้าห้อง

'ขอบคุณสักคำก็ไม่มี'.       พร้อมกับสติ๊กเกอร์หน้างอน 

'ย่าห์!! เอาเบอร์ชั้นไปได้ไง คุณนี่มันเป็นพวกโรคจิตรึเปล่าเนี้ย'
'ชั้นไม่คุยกับคุณแล้ว จะไปอาบน้ำนอน"

'ก็ได้ ฝันดีนะครับพีอาร์ของผม'
ใครไปเป็นของนายกันยะ หลังจากที่เพ่งอ่านข้อความจบ บมก็ถึงกับบ่นออกมา แต่แปลกที่ใจนี่ซิ เต้นรัวยังไงไม่รู้ ถ้าวีคเอ็นหน้ามาถึงเธอคงต้องไปหาหมอ ตรวจเช็คโรคหัวใจ หรือไม่ก็เช็คสมองซะแล้วหล่ะมั่ง

บมถอดเสื้อผ้าโยนใส่ตะกร้าเหมือนที่เคยทำ นุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวและเดินไปที่ประตูระเบียง เธอได้ยินเหมือนเสียงฝนตก และก็ใช่จริงๆ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ยังไม่มีวี่แววด้วยซ้ำ 

'ประกาศเตือนภัยเฝ้าระวังพายุไต้ฝุ่นนาริ จะเป็นไต้ฝุ่นลูกที่ 25 ซึ่งพัดเข้าสู่เกาหลีในปีนี้ ศูนย์พยากรคาดการณ์ว่า พายุไต้ฝุ่นนาริจะพัดผ่านเข้าสู่บริเวณตอนใต้......'
"พายุนี่เอง ปุบปับจัง".      เธอเปิดโทรทัศน์และเจอกับข่าวพอดิบพอดี

'พรึ่บ!!'
'กรี๊ด.....ด'.       >< ตกใจหมดเลย ไฟมาดับอะไรตอนนี้เนี้ย

'ปึ้งๆๆ'
"บม คุณเป็นอะไรรึเปล่า".        นี่ชั้นกรี๊ดเสียงดังขนาดนั้นเลยหรอ 

"ไม่เป็นไรคะ คุณกลับไปเถอะ".        บมแทบจะไม่อยากขยับตัวเลยด้วยซ้ำ กลัวจะเดินไปชนกับอะไรเข้าให้

"ให้ผมอยู่เป็นเพื่อนมั้ย".         ใจจริงก็อยากให้เป็นงั้น แต่สภาพที่นุ่งผ้าเช็ดตัวอย่างนี้คง....

'เปรี้ยง!!'
'กรี๊ด.......'           แต่สวรรค์แกล้งเธอ เพราะไอเสียงฟ้าแล่บเมื่อกี้ มันทำเอาเธอวิ่งไปเปิดประตูให้ซึงฮยอนอย่างลืมตัว

ผู้ชายตรงหน้ามีไฟฉายของโทรศัพท์มือถืออยู่ในมือ เค้าจึงเห็นได้ชัดเจนว่าบมวิ่งมาทั้งๆที่มีแค่ผ้าขนหนูพันตัวเองอยู่         "เอ่อ.."

"ว้าย !!"           บมคว้าไฟฉายในมือซึงฮยอนแล้ววิ่งหายไปทันที         "ขอยืมก่อน คุณเข้ามานั่งรอข้างในแล้วกัน".        

เพียงอึดใจ บมก็ออกมาหาเค้า เธอคงวิ่งหายไปแต่งตัว เธอจะรู้มั้ยว่าเกือบทำผู้ชายคนนึงหัวใจวาย         "อะ มือถือคุณ".       บมยื่นมือถือคืนเค้า เธอหาเทียน 2-3 เล่มมาจุด และทิ้งตัวลงที่โซฟาตัวยาว แต่ไม่ลืมจะเว้นระยะห่างระหว่างกัน.         "มาอยู่วันแรกก็ไฟดับซะและ เจ๋งมั้ยหล่ะ คุณนี่ซวยจริงๆ"

"แต่ผมไม่คิดงั้น ดีซะอีก แค่วันแรก ผมก็ได้อยู่กับคุณแล้ว"              บมมองหน้าผู้ชายปากหวานที่นั่งข้างๆ และเค้าก็ส่งยิ้มกลับมาให้เธอ วินาทีนั้นหัวใจของเธอก็เต้นรัวอีกครั้ง ดีที่เสียงฝนตกช่วยกลบเสียงหัวใจของเธอเอาไว้

'เปรี้ยง!'        เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นอีกครั้งนั้นทำให้หญิงสาวขยับตัวไปชิดกับคนนั่งข้างๆอย่างลืมตัวเหมือนเดิม

"กลัวงั้นหรอ"

"ปล่าว ก็แค่ตกใจนิดหน่อยเอง"

"มือเย็นเฉียดเลยเนี้ยนะ ตกใจนิดหน่อย"

0.0 มาจับมือฉันไมเนี้ย.       "กะ ก็ๆ.....ยุ่งน่า ปล่อยเลย".         ย่าห์ สะบัดยังไงมืออีตานี่ก็ไม่หลุดออกง่ายๆแหะ -"-       "บอกให้ปล่อยไง ชั้นหิวน้ำจะไปกินน้ำ".       ทั้งๆที่ลุกขึ้นยืนแล้วแท้ๆ ก็ยังไม่ยอมปล่อย. 

"ว้าย!...."         >\\\\< แถมยังดึงซะเสียหลักไปนั่งบนตักเค้าเฉยเลย 

"ตัวหนักนะเนี้ย"

"คะ ใคร......"          นี่มันใกล้กันเกินไปมั้ย อีตาประธานบ้านั้นก็ยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ.....จะทำอะไรเนี้ย ><

"หลับตาปี๋ขนาดนี้ แสดงว่าอยากให้จูบหรือไง"

O.O     "บ้า!! ใครจะให้ทำอย่างนั้นหล่ะ".       น่าอายชะมัด ชั้นดันแผงอกเค้าเตรียมจะลุกขึ้นจากตักนั้น แต่มันก็ไม่เป็นผลอยู่ดี


"แต่ชั้นอยากจูบ".









•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•*•



แต่งเสร็จเมื่อเช้าจร้า สดๆ ร้อนๆ
แล้วก็รีบมาอัพให้เลย ไรท์น่ารักใช่มั้ยหล่ะ หุหุหุ (ชมตัวเองก็ได้ ไม่มีใครชมหนิ)

รีดๆ เป็นไงบ้าง
คิดถึงกันป่าว
คอมเม้นต์กันมาเยอะๆนะ ชอบอ่าน อิอิ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

175 ความคิดเห็น

  1. #85 LadyChocola (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2556 / 12:25
    อ่า~ เขิล >///<
    #85
    0
  2. #50 TIRATEIRA (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2556 / 23:05
    จีง้อได้น่ารักมาก!!
    #50
    0
  3. #46 piktai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 01:15
    ประธานค่ะ คุณเริ่มรุกหนักไปนะค่ะ พีอาร์คนสวย ตามไม่ทันแน่ๆ คิคิ
    #46
    0
  4. #45 piktai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 01:15
    ประธานค่ะ คุณเริ่มรุกหนักไปนะค่ะ พีอาร์คนสวย ตามไม่ทันแน่ๆ คิคิ
    #45
    0
  5. #33 jmfilm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 16:25
    อรั้ยยยยยย น่ารักมากเลยค่ะไรท์
    รีดอิน ฟิน เขิน >///<
    ปู่น่ารักเกินไปแล้วน้าาาาาาา
    ป้าก็.........ตามสไตล์  ฮ่าๆๆๆๆ

    อัพต่อไวๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #33
    0
  6. #32 saozaaa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 16:49
    เอาอีกๆ ค๊า

    จี พยายามเข้านะ....

    เขิลแทนคุณพีอาร์นะเนี่ย ^^
    #32
    0
  7. #31 ll-Preiw (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 22:49
    น่ารักมากค่ะ ไรเตอร์ ,,
    แล้วก็คิดถึงไรเตอร์มากด้วย
    ตอนนี้รีดปิดเทอมก็เลยได้อยู่บ้านค่ะ สบายใจมากๆ
    ______
    ปู่น่ารักจิงๆบอกเลย !
    ป้าไม่ใจอ่อนได้ไง
    เขินแทนอ่ะ >\\\\<
    แล้วจะจุ๊บไหมอ่ะ อร้ายยย ~
    #จิกหมอนๆ
    ดาร่าก้อน สู้ๆ
    #31
    0
  8. #30 applerrrr (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 18:23
    ไรเตอรรรรรร์

    มาอัพแล้ว เย้เย้ ดาร่าจะใจอ่อนแล้วจี คิคิ

    ท็อปบอมน่ารักนะ

    อัพบ่อย ๆ เน้อออ
    #30
    0
  9. #29 aum5120 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 20:15
    โหยยยยยยยยย
    ซึงฮยอนน่ารักอ่าาาาา
    ถามหาไวน์ในร้านโซจู
    บอมมี่ก่อน่ารักๆๆๆๆๆ
    ใจอ่อนกับท่านประธานเร็วๆๆสิ
    จียงสู้ๆๆๆน๊าาาาา
    เดี๋ยวดาร่าก่อใจอ่อนล่ะๆๆๆ
    ไรเตอร์น่ารักมากๆๆๆๆ
    มาอัพๆๆๆอีกนะะ
    #29
    0
  10. #28 knock out (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 14:44
    บร๊ะ!!
    อย่าไปยอมนะบม ให้อิปู่มันลงแดงตายไปเลย
    #28
    0